I SAMUEL-CAP-1
1 Daar was een man van Ramathaim-Zofim, van het gebergte van Efraim,
wiens naam was Elkana, een zoon van Jerocham, den zoon van Elihu, den
zoon van Tochu, den zoon van Zuf, een Efrathiet.
2 En hij had twee vrouwen; de naam van de ene was Hanna, en de naam
van de andere was Peninna. Peninna nu had kinderen, maar Hanna had
geen kinderen.
3 Deze man nu ging opwaarts uit zijn stad van jaar tot jaar om te
aanbidden, en om te offeren den HEERE der heirscharen te Silo; en
aldaar waren priesters des HEEREN, Hofni, en Pinehas, de twee zonen
van Eli.
4 En het geschiedde op dien dag, als Elkana offerde, zo gaf hij aan
Peninna, zijn huisvrouw, en aan al haar zonen en haar dochteren,
delen.
5 Maar aan Hanna gaf hij een aanzienlijk deel, want hij had Hanna
lief; doch de HEERE had haar baarmoeder toegesloten.
6 En haar tegenpartijdige tergde haar ook met terging, om haar te
vergrimmen, omdat de HEERE haar baarmoeder toegesloten had.
7 En alzo deed hij jaar op jaar; van dat zij opging tot het huis des
HEEREN, zo tergde zij haar alzo; daarom weende zij en at niet.
8 Toen zeide Elkana, haar man: Hanna, waarom weent gij, en waarom eet
gij niet, en waarom is uw hart kwalijk gesteld? Ben ik u niet beter
dan tien zonen?
9 Toen stond Hanna op, nadat hij gegeten, en nadat hij gedronken had
te Silo. En Eli, de priester, zat op een stoel bij een post van den
tempel des HEEREN.
10 Zij dan viel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot den HEERE,
en zij weende zeer.
11 En zij beloofde een gelofte, en zeide: HEERE der heirscharen, zo
Gij eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet, en mijner gedenkt, en
Uw dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een
mannelijk zaad, zo zal ik dat den HEERE geven al de dagen zijns
levens, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen.
12 Het geschiedde nu, als zij evenzeer bleef biddende voor het
aangezicht des HEEREN, zo gaf Eli acht op haar mond.
13 Want Hanna sprak in haar hart; alleenlijk roerden zich haar
lippen, maar haar stem werd niet gehoord; daarom hield Eli haar voor
dronken.
14 En Eli zeide tot haar: Hoe lang zult gij u dronken aanstellen? Doe
uw wijn van u.
15 Doch Hanna antwoordde en zeide: Neen, mijn heer! ik ben een vrouw,
bezwaard van geest; ik heb noch wijn, noch sterken drank gedronken;
maar ik heb mijn ziel uitgegoten voor het aangezicht des HEEREN.
16 Acht toch uw dienstmaagd niet voor een dochter Belials; want ik
heb tot nu toe gesproken uit de veelheid van mijn gedachten en van
mijn verdriet.
17 Toen antwoordde Eli en zeide: Ga heen in vrede, en de God Israels
zal uw bede geven, die gij van Hem gebeden hebt.
18 En zij zeide: Laat uw dienstmaagd genade vinden in uw ogen! Alzo
ging die vrouw haars weegs; en zij at, en haar aangezicht was haar
zodanig niet meer.
19 En zij stonden des morgens vroeg op, en zij aanbaden voor het
aangezicht des HEEREN, en zij keerden weder, en kwamen tot hun huis te
Rama. En Elkana bekende zijn huisvrouw Hanna, en de HEERE gedacht aan
haar.
20 En het geschiedde, na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd,
en baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuel: Want, zeide zij,
ik heb hem van de HEERE gebeden.
21 En die man, Elkana toog op met zijn ganse huis, om den HEERE te
offeren het jaarlijkse offer, en zijn gelofte.
22 Doch Hanna toog niet op; maar zij zeide tot haar man: Als de
jongen gespeend is, dan zal ik hem brengen, dat hij voor het
aangezicht des HEEREN verschijne, en blijve daar tot in eeuwigheid.
23 En Elkana, haar man, zeide tot haar: Doe, wat goed is in uw ogen;
blijf, totdat gij hem zult gespeend hebben; de HEERE bevestige naar
Zijn woord! Alzo bleef de vrouw, en zoogde haar zoon, totdat zij hem
speende.
24 Daarna, als zij hem gespeend had, bracht zij hem met zich
opwaarts, met drie varren, en een efa meels, en een fles met wijn; en
zij bracht hem in het huis des HEEREN te Silo; en het jongsken was
zeer jong.
25 En zij slachtten een var; alzo brachten zij het kind tot Eli.
26 En zij zeide: Och, mijn heer! zo waarachtig als uw ziel leeft,
mijn heer! Ik ben die vrouw, die hier bij u stond, om den HEERE te
bidden.
27 Ik bad om deze jongeling, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven,
die ik van Hem gebeden heb.
28 Daarom heb ik hem ook den HEERE overgegeven al de dagen, die hij
wezen zal; hij is van den HEERE gebeden. En hij bad aldaar den HEERE
aan.
I SAMUEL-CAP-2
1 Toen bad Hanna en zeide: Mijn hart springt van vreugde op in den
HEERE; mijn hoorn is verhoogd in den HEERE; mijn mond is wijd
opengedaan over mijn vijanden; want ik verheug mij in Uw heil.
2 Er is niemand heilig, gelijk de HEERE; want er is niemand dan Gij,
en er is geen rotssteen, gelijk onze God!
3 Maakt het niet te veel, dat gij hoog, hoog zoudt spreken, dat iets
hards uit uw mond zou gaan; want de HEERE is een God der
wetenschappen, en Zijn daden zijn recht gedaan.
4 De boog der sterken is gebroken; en die struikelden, zijn met
sterkte omgord.
5 Die verzadigd waren, hebben zich verhuurd om brood, en die hongerig
waren, zijn het niet meer; totdat de onvruchtbare zeven heeft gebaard,
en die vele kinderen had, krachteloos is geworden.
6 De HEERE doodt en maakt levend; Hij doet ter helle nederdalen, en
Hij doet weder opkomen.
7 De HEERE maakt arm en maakt rijk; Hij vernedert, ook verhoogt Hij.
8 Hij verheft den geringe uit het stof, en den nooddruftige verhoogt
Hij uit den drek, om te doen zitten bij de vorsten, dat Hij hen den
stoel der ere doe beerven; want de grondvesten des aardrijks zijn des
HEEREN, en Hij heeft de wereld daarop gezet.
9 Hij zal de voeten Zijner gunstgenoten bewaren; maar de goddelozen
zullen zwijgen in duisternis; want een man vermag niet door kracht.
10 Die met den HEERE twisten, zullen verpletterd worden; Hij zal in
den hemel over hen donderen; de HEERE zal de einden der aarde richten,
en zal Zijn Koning sterkte geven, en den hoorn Zijns Gezalfden
verhogen.
11 Daarna ging Elkana naar Rama in zijn huis; maar de jongeling was
den HEERE dienende voor het aangezicht van den priester Eli.
12 Doch de zonen van Eli waren kinderen Belials; zij kenden den HEERE
niet.
13 Want de wijze dier priesters met het volk was, dat, wanneer iemand
een offerande offerde, des priesters jongen kwam, terwijl het vlees
kookte, met een drietandigen krauwel in zijn hand;
14 En sloeg in de teile, of in den ketel, of in de pan, of in den
pot; al wat de krauwel optrok, dat nam de priester voor zich. Alzo
deden zij aan al de Israelieten, die te Silo kwamen.
15 Ook eer zij het vet aanstaken, kwam des priesters jongen, en zeide
tot den man, die offerde: Geef dat vlees om te braden voor den
priester; want hij zal geen gekookt vlees van u nemen, maar rauw.
16 Wanneer nu die man tot hem zeide: Zij zullen dat vet als heden
ganselijk aansteken, zo neem dan voor u, gelijk als het uw ziel lusten
zal; zo zeide hij tot hem: Nu zult gij het immers geven, en zo niet,
ik zal het met geweld nemen.
17 Alzo was de zonde dezer jongelingen zeer groot voor het aangezicht
des HEEREN; want de lieden verachtten het spijsoffer des HEEREN.
18 Doch Samuel diende voor het aangezicht des HEEREN, zijnde een
jongeling, omgord met den linnen lijfrok.
19 En zijn moeder maakte hem een kleinen rok, en bracht hem dien van
jaar tot jaar, als zij opkwam met haar man, om het jaarlijkse offer te
offeren.
20 En Eli zegende Elkana, en zijn huisvrouw, en zeide: De HEERE geve
u zaad uit deze vrouw voor de bede, die zij den HEERE afgebeden heeft.
En zij gingen naar zijn plaats.
21 Want de HEERE bezocht Hanna, en zij werd bevrucht, en baarde drie
zonen en twee dochters; en de jongeling Samuel werd groot bij den
HEERE.
22 Doch Eli was zeer oud, en hoorde al, wat zijn zonen aan gans
Israel deden, en dat zij sliepen bij de vrouwen, die met hopen
samenkwamen aan de deur van de tent der samenkomst.
23 En hij zeide tot hen: Waarom doet gij al zulke dingen, dat ik deze
uw boze stukken hore van dit ganse volk?
24 Niet, mijn zonen; want dit is geen goed gerucht, dat ik hoor; gij
maakt, dat het volk des HEEREN overtreedt.
25 Wanneer een mens tegen een mens zondigt, zo zullen de goden hem
oordelen; maar wanneer een mens tegen den HEERE zondigt, wie zal voor
hem bidden? Doch zij hoorden de stem huns vaders niet, want de HEERE
wilde hen doden.
26 En de jongeling Samuel nam toe, en werd groot en aangenaam beide
bij den HEERE en ook bij de mensen.
27 En er kwam een man Gods tot Eli, en zeide tot hem: Zo zegt de
HEERE: Heb Ik Mij klaarlijk geopenbaard aan het huis uws vaders, toen
zij in Egypte waren, in het huis van Farao?
28 En Ik heb hem uit alle stammen van Israel Mij ten priester
verkoren, om te offeren op Mijn altaar, om het reukwerk aan te steken,
om den efod voor Mijn aangezicht te dragen; en heb aan het huis uws
vaders gegeven al de vuurofferen van de kinderen Israels.
29 Waarom slaat gijlieden achteruit tegen Mijn slachtoffer, en tegen
Mijn spijsoffer, hetwelk Ik geboden heb in de woning; en eert uw zonen
meer dan Mij, dat gijlieden u mest van het voornaamste van alle
spijsoffers van Mijn volk Israel?
30 Daarom spreekt de HEERE, de God Israels: Ik had wel klaarlijk
gezegd: Uw huis en uws vaders huis zouden voor Mijn aangezicht
wandelen tot in eeuwigheid; maar nu spreekt de HEERE: Dat zij verre
van Mij; want die Mij eren, zal Ik eren, maar die Mij versmaden,
zullen licht geacht worden.
31 Zie, de dagen komen, dat Ik uw arm zal afhouwen, en den arm van
uws vaders huis, dat er geen oud man in uw huis wezen zal.
32 En gij zult aanschouwen de benauwdheid der woning Gods, in plaats
van al het goede, dat Hij Israel zou gedaan hebben; en er zal te genen
dage een oud man in uw huis zijn.
33 Doch de man, dien Ik u niet zal uitroeien van Mijn altaar, zou
zijn om uw ogen te verteren, en om uw ziel te bedroeven; en al de
menigte uws huizes zal sterven, mannen geworden zijnde.
34 Dit nu zal u een teken zijn, hetwelk over uw beide zonen, over
Hofni en Pinehas, komen zal: op een dag zullen zij beiden sterven.
35 En Ik zal Mij een getrouwen priester verwekken; die zal doen,
gelijk als in Mijn hart en in Mijn ziel zijn zal; dien zal Ik een
bestendig huis bouwen, en hij zal altijd voor het aangezicht Mijns
Gezalfden wandelen.
36 En het zal geschieden, dat al wie van uw huis zal overig zijn, zal
komen, om zich voor hem neder te buigen voor een stukje gelds, en een
bolle broods, en zal zeggen: Neem mij toch aan tot enige priesterlijke
bedienig, dat ik een bete broods moge eten.
I SAMUEL-CAP-3
1 En de jongeling Samuel diende den HEERE voor het aangezicht van
Eli; en het woord des HEEREN was dierbaar in die dagen; er was geen
openbaar gezicht.
2 En het geschiedde te dien dage, als Eli op zijn plaats nederlag (en
zijn ogen begonnen donker te worden, dat hij niet zien kon),
3 En Samuel zich ook nedergelegd had, eer de lampe Gods uitgedaan
werd, in den tempel des HEEREN, waar de ark Gods was,
4 Dat de HEERE Samuel riep; en hij zeide: Zie, hier ben ik.
5 En hij liep tot Eli en zeide: Zie, hier ben ik, want gij hebt mij
geroepen. Doch hij zeide: Ik heb niet geroepen, keer weder, leg u
neder. En hij ging heen en legde zich neder.
6 Toen riep de HEERE Samuel wederom; en Samuel stond op; en ging tot
Eli, en zeide: Zie, hier ben ik, want gij hebt mij geroepen. Hij dan
zeide: Ik heb u niet geroepen, mijn zoon; keer weder, leg u neder.
7 Doch Samuel kende de HEERE nog niet; en het woord des HEEREN was
aan hem nog niet geopenbaard.
8 Toen riep de HEERE Samuel wederom, ten derde maal; en hij stond op,
en ging tot Eli, en zeide: Zie, hier ben ik, want gij hebt mij
geroepen. Toen verstond Eli, dat de HEERE den jongeling riep.
9 Daarom zeide Eli tot Samuel: Ga heen, leg u neder, en het zal
geschieden, zo Hij u roept, zo zult gij zeggen: Spreek, HEERE, want Uw
knecht hoort. Toen ging Samuel heen en legde zich aan zijn plaats.
10 Toen kwam de HEERE, en stelde Zich daar, en riep gelijk de andere
malen: Samuel, Samuel! En Samuel zeide: Spreek, want Uw knecht hoort.
11 En de HEERE zeide tot Samuel: Zie, Ik doe een ding in Israel, dat
al wie het horen zal, dien zullen zijn beide oren klinken.
12 Te dienzelven dage zal Ik verwekken over Eli alles, wat Ik tegen
zijn huis gesproken heb; Ik zal het beginnen en voleinden.
13 Want Ik heb hem te kennen gegeven, dat Ik zijn huis rechten zal
tot in eeuwigheid, om der ongerechtigheids wil, die hij geweten heeft;
want als zijn zonen zich hebben vervloekt gemaakt, zo heeft hij hen
niet eens zuur aangezien.
14 Daarom dan heb Ik het huis van Eli gezworen: Zo de ongerechtigheid
van het huis van Eli tot in eeuwigheid zal verzoend worden door
slachtoffer of door spijsoffer!
15 Samuel nu lag tot aan den morgen; toen deed hij de deuren van het
huis des HEEREN open; doch Samuel vreesde dit gezicht aan Eli te
kennen te geven.
16 Toen riep Eli Samuel, en zeide: Mijn zoon Samuel! Hij dan zeide:
Zie, hier ben ik.
17 En hij zeide: Wat is het woord, dat Hij tot u gesproken heeft?
Verberg het toch niet voor mij; God doe u zo, en zo doe Hij daartoe,
indien gij een woord voor mij verbergt van al de woorden, die Hij tot
u gesproken heeft!
18 Toen gaf hem Samuel te kennen al die woorden, en verborg ze voor
hem niet. En hij zeide: Hij is de HEERE; Hij doe, wat goed is in Zijn
ogen!
19 Samuel nu werd groot; en de HEERE was met hem, en liet niet een
van al Zijn woorden op de aarde vallen.
20 En gans Israel, van Dan tot Ber-seba toe, bekende, dat Samuel
bevestigd was tot een profeet des HEEREN.
21 En de HEERE voer voort te verschijnen te Silo; want de HEERE
openbaarde Zich aan Samuel te Silo, door het woord des HEEREN.
I SAMUEL-CAP-4
1 En het woord van Samuel geschiedde aan gans Israel. En Israel toog
uit, den Filistijnen tegemoet, ten strijde, en legerde zich bij
Eben-Haezer, maar de Filistijnen legerden zich bij Afek.
2 En de Filistijnen stelden zich in slagorden, om Israel te
ontmoeten; en als zich de strijd uitspreidde, zo werd Israel voor der
Filistijnen aangezicht geslagen; want zij sloegen in de slagorden in
het veld omtrent vier duizend man.
3 Als het volk wederom in het leger gekomen was, zo zeiden de oudsten
van Israel: Waarom heeft ons de HEERE heden geslagen voor het
aangezicht der Filistijnen? Laat ons van Silo tot ons nemen de ark des
verbonds des HEEREN, en laat die in het midden van ons komen, opdat
zij ons verlosse van de hand onzer vijanden.
4 Het volk dan zond naar Silo, en men bracht van daar de ark des
verbonds des HEEREN der heirscharen, die tussen de cherubim woont; en
de twee zonen van Eli, Hofni en Pinehas, waren daar met de ark des
verbonds van God.
5 En het geschiedde, als de ark des verbonds des HEEREN in het leger
kwam, zo juichte gans Israel met een groot gejuich, alzo dat de aarde
dreunde.
6 Als nu de Filistijnen de stem van het juichen hoorden, zo zeiden
zij: Wat is de stem van dit grote juichen in het leger der Hebreen?
Toen vernamen zij, dat de ark des HEEREN in het leger gekomen was.
7 Daarom vreesden de Filistijnen, want zij zeiden: God is in het
leger gekomen. En zij zeiden: Wee ons, want dergelijke is gisteren en
eergisteren niet geschied!
8 Wee ons, wie zal ons redden uit de hand van deze heerlijke goden?
Dit zijn dezelfde goden, die de Egyptenaars met alle plagen geplaagd
hebben, bij de woestijn.
9 Zijt sterk, en weest mannen, gij Filistijnen, opdat gij de Hebreen
niet misschien dient, gelijk als zij ulieden gediend hebben; zo zijt
mannen, en strijdt.
10 Toen streden de Filistijnen, en Israel werd geslagen, en zij
vloden een iegelijk in zijn tenten; en er geschiedde een zeer grote
nederlaag, zodat er van Israel vielen dertig duizend voetvolks.
11 En de ark Gods werd genomen, en de twee zonen van Eli, Hofni en
Pinehas, stierven.
12 Toen liep er een Benjaminiet uit de slagorden, en kwam te Silo
denzelfden dag; en zijn klederen waren gescheurd, en er was aarde op
zijn hoofd.
13 En als hij kwam, ziet, zo zat Eli op een stoel aan de zijde van
den weg, uitziende; want zijn hart was sidderende vanwege de ark Gods.
Als die man kwam, om zulks te verkondigen in de stad, toen schreeuwde
de ganse stad.
14 En als Eli de stem des geroeps hoorde, zo zeide hij: Wat is de
stem dezer beroerte? Toen haastte zich die man, en hij kwam en
boodschapte het aan Eli.
15 (Eli nu was een man van acht en negentig jaren, en zijn ogen
stonden stijf, dat hij niet zien kon.)
16 En die man zeide tot Eli: Ik ben het, die uit de slagorden kom, en
ik ben heden uit de slagorden gevloden. Hij dan zeide: Wat is er
geschied, mijn zoon?
17 Toen antwoordde hij, die de boodschap bracht, en zeide: Israel is
gevloden voor het aangezicht der Filistijnen, en er is ook een grote
nederlaag onder het volk geschied; daarenboven zijn uw twee zonen,
Hofni en Pinehas, gestorven, en de ark Gods is genomen.
18 En het geschiedde, als hij van de ark Gods vermeldde, zo viel hij
achterwaarts van den stoel af, aan de zijde der poort, en brak den
nek, en stierf; want de man was oud en zwaar; en hij richtte Israel
veertig jaren.
19 En zijn schoondochter, de huisvrouw van Pinehas, was bevrucht, zij
zou baren; als deze de tijding hoorde, dat de ark Gods genomen was, en
haar schoonvader gestorven was, en haar man, zo kromde zij zich, en
baarde; want haar weeen overvielen haar.
20 En omtrent den tijd van haar sterven, zo spraken de vrouwen, die
bij haar stonden: Vrees niet, want gij hebt een zoon gebaard. Doch zij
antwoordde niet, en nam het niet ter harte.
21 En zij noemde het jongsken Ikabod, zeggende: De eer is weggevoerd
uit Israel! Omdat de ark Gods gevankelijk weggevoerd was, en om haars
schoonvaders en haars mans wil.
22 En zij zeide: De eer is gevankelijk weggevoerd uit Israel, want de
ark Gods is genomen.
I SAMUEL-CAP-5
1 De Filistijnen nu namen de ark Gods, en zij brachten ze van
Eben-Haezer tot Asdod.
2 En de Filistijnen namen de ark Gods, en zij brachten ze in het huis
van Dagon, en stelden ze bij Dagon.
3 Maar als die van Asdod des anderen daags vroeg opstonden, ziet, zo
was Dagon op zijn aangezicht ter aarde gevallen voor de ark des
HEEREN. En zij namen Dagon en zetten hem weder op zijn plaats.
4 Toen zij nu des anderen daags des morgens vroeg opstonden, ziet,
Dagon lag op zijn aangezicht ter aarde gevallen voor de ark des
HEEREN; maar het hoofd van Dagon, en de beide palmen zijner handen
afgehouwen, aan den dorpel; alleenlijk was Dagon daarop overgebleven.
5 Daarom treden de priesters van Dagon, en allen, die in het huis van
Dagon komen, niet op den dorpel van Dagon te Asdod, tot op dezen dag.
6 Doch de hand des HEEREN was zwaar over die van Asdod, en verwoestte
hen; en Hij sloeg ze met spenen, Asdod en haar landpalen.
7 Toen nu de mannen te Asdod zagen, dat het alzo toeging, zo zeiden
zij: Dat de ark des Gods van Israel bij ons niet blijve; want Zijn
hand is hard over ons, en over Dagon, onzen god.
8 Daarom zonden zij heen, en verzamelden tot zich al de vorsten der
Filistijnen, en zij zeiden: Wat zullen wij met de ark des Gods van
Israel doen? En die zeiden: Dat de ark des Gods van Israel rondom Gath
ga. Alzo droegen zij de ark des Gods van Israel rondom.
9 En het geschiedde, nadat zij die hadden rondom gedragen, zo was de
hand des HEEREN tegen die stad met een zeer grote kwelling; want Hij
sloeg de lieden dier stad van den kleine tot den grote, en zij hadden
spenen in de verborgene plaatsen.
10 Toen zonden zij de ark Gods naar Ekron; maar het geschiedde, als
de ark Gods te Ekron kwam, zo riepen die van Ekron, zeggende: Zij
hebben de ark des Gods van Israel tot mij rondom gebracht, om mij en
mijn volk te doden.
11 En zij zonden heen, en vergaderden al de vorsten der Filistijnen,
en zeiden: Zendt de ark des Gods van Israel heen, dat zij wederkere
tot haar plaats, opdat zij mij en mijn volk niet dode; want er was een
dodelijke kwelling in de ganse stad, en de hand Gods was er zeer
zwaar.
12 En de mensen, die niet stierven, werden geslagen met spenen, zodat
het geschrei der stad opklom naar den hemel.
I SAMUEL-CAP-6
1 Als nu de ark des HEEREN zeven maanden in het land der Filistijnen
geweest was,
2 Zo riepen de Filistijnen de priesters en de waarzeggers, zeggende:
Wat zullen wij met de ark des HEEREN doen? Laat ons weten, waarmede
wij ze aan haar plaats zenden zullen.
3 Zij dan zeiden: Indien gij de ark des Gods van Israel wegzendt,
zendt haar niet ledig weg, maar vergeldt Hem ganselijk een
schuldoffer; dan zult gij genezen worden, en ulieden zal bekend
worden, waarom Zijn hand van u niet afwijkt.
4 Toen zeiden zij: Welk is dat schuldoffer, dat wij Hem vergelden
zullen? En zij zeiden: Vijf gouden spenen, en vijf gouden muizen, naar
het getal van de vorsten der Filistijnen; want het is enerlei plaag
over u allen, en over uw vorsten.
5 Zo maakt dan beelden uwer spenen, en beelden uwer muizen, die het
land verderven, en geeft den God van Israel de eer; misschien zal Hij
Zijn hand verlichten van over ulieden, en van over uw god, en van over
uw land.
6 Waarom toch zoudt gijlieden uw hart verzwaren, gelijk de
Egyptenaars en Farao hun hart verzwaard hebben? Hebben zij niet, toen
Hij wonderlijk met hen gehandeld had, hen laten trekken, dat zij
heengingen?
7 Nu dan, neemt en maakt een nieuwen wagen, en twee zogende koeien,
op dewelke geen juk gekomen is; spant de koeien aan den wagen, en
brengt haar kalveren van achter haar weder naar huis.
8 Neemt dan de ark des HEEREN, en zet ze op den wagen, en legt de
gouden kleinoden, die gij Hem ten schuloffer vergelden zult, in een
koffertje aan haar zijde; en zendt ze weg, dat zij heenga.
9 Ziet dan toe, indien zij den weg van haar landpale opgaat naar
Beth-Semes, zo heeft Hij ons dit groot kwaad gedaan; maar zo niet, zo
zullen wij weten, dat Zijn hand ons niet geraakt heeft; het is ons een
toeval geweest.
10 En die lieden deden alzo, en namen twee zogende koeien, en spanden
ze aan den wagen, en haar kalveren sloten zij in huis.
11 En zij zetten de ark des HEEREN op den wagen, en het koffertje met
de gouden muizen, en de beelden hunner spenen.
12 De koeien nu gingen recht in dien weg, op den weg naar Beth-Semes
op een straat; zij gingen steeds voort, al loeiende, en weken noch ter
rechter hand noch ter linkerhand; en de vorsten der Filistijnen gingen
achter dezelve tot aan de landpale van Beth-Semes.
13 En die van Beth-Semes maaiden den tarweoogst in het dal, en als
zij hun ogen ophieven, zagen zij de ark en verblijdden zich, als zij
die zagen.
14 En de wagen kwam op den akker van Jozua, den Beth-semiet, en bleef
daar staande; en daar was een grote steen, en zij kloofden het hout
van den wagen, en offerden de koeien den HEERE ten brandoffer.
15 En de Levieten namen de ark des HEEREN af en het koffertje, dat
daarbij was, waarin de gouden kleinoden waren, en zetten ze op dien
groten steen; en die lieden van Beth-Semes offerden brandofferen, en
slachtten slachtofferen den HEERE, op denzelven dag.
16 En als de vijf vorsten der Filistijnen zulks gezien hadden, zo
keerden zij weder op denzelven dag naar Ekron.
17 Dit nu zijn de gouden spenen, die de Filistijnen aan den HEERE ten
schuldoffer vergolden hebben: Voor Asdod een voor Gaza een, voor
Askelot een, voor Gath een, voor Ekron een.
18 Ook gouden muizen, naar het getal van alle steden der Filistijnen,
onder de vijf vorsten, van de vaste steden af tot aan de landvlekken;
en tot aan Abel, den groten steen, op denwelken zij de ark des HEEREN
nedergesteld hadden, die tot op dezen dag is op den akker van Jozua,
den Beth-semiet.
19 En de Heere sloeg onder die lieden van Beth-Semes, omdat zij in de
ark des HEEREN gezien hadden; ja, Hij sloeg van het volk zeventig
mannen, en vijftig duizend mannen. Toen bedreef het volk rouw, omdat
de HEERE een groten slag onder het volk geslagen had.
20 Toen zeiden de lieden van Beth-Semes: Wie zou kunnen bestaan voor
het aangezicht van de HEERE, dezen heiligen God? En tot wien van ons
zal Hij optrekken?
21 Zo zonden zij boden tot de inwoners van Kirjath-Jearim, zeggende:
De Filistijnen hebben de ark des HEEREN wedergebracht; komt af, haalt
ze opwaarts tot u.
I SAMUEL-CAP-7
1 Toen kwamen de mannen van Kirjath-Jearim, en haalden de ark des
HEEREN op, en zij brachten ze in het huis van Abinadab, op den heuvel;
en zij heiligden zijn zoon Eleazar, dat hij de ark des HEEREN
bewaarde.
2 En het geschiedde, van dien dag af, dat de ark des Heeren te
Kirjath-Jearim bleef, en de dagen werden twintig jaren; en het ganse
huis van Israel klaagde den HEERE achterna.
3 Toen sprak Samuel tot het ganse huis van Israel, zeggende: Indien
gijlieden u met uw ganse hart tot den HEERE bekeert, zo doet de
vreemde goden uit het midden van u weg, ook de Astharoths; en richt uw
hart tot den HEERE, en dient Hem alleen, zo zal Hij u uit de hand der
Filistijnen rukken.
4 De kinderen Israels nu deden de Baals en de Astharoths weg, en zij
dienden den HEERE alleen.
5 Verder zeide Samuel: Vergadert het ganse Israel naar Mizpa, en ik
zal den HEERE voor u bidden.
6 En zij werden vergaderd te Mizpa, en zij schepten water, en goten
het uit voor het aangezicht des HEEREN; en zij vastten te dien dage,
en zeiden aldaar: Wij hebben tegen den HEERE gezondigd. Alzo richtte
Samuel de kinderen Israels te Mizpa.
7 Toen de Filistijnen hoorden, dat de kinderen Israels zich vergaderd
hadden te Mizpa, zo kwamen de oversten der Filistijnen op tegen
Israel. Als de kinderen Israels dat hoorden, zo vreesden zij voor het
aangezicht der Filistijnen.
8 En de kinderen Israels zeiden tot Samuel: Zwijg niet van
onzentwege, dat gij niet zoudt roepen tot den HEERE, onzen God, opdat
Hij ons verlosse uit de hand der Filistijnen.
9 Toen nam Samuel een melklam, en hij offerde het geheel den HEERE
ten brandoffer; en Samuel riep tot den HEERE voor Israel; en de HEERE
verhoorde hem.
10 En het geschiedde, toen Samuel dat brandoffer offerde, zo kwamen
de Filistijnen aan ten strijde tegen Israel; en de HEERE donderde te
dien dage met een groten donder over de Filistijnen, en Hij
verschrikte hen, zodat zij verslagen werden voor het aangezicht van
Israel.
11 En de mannen van Israel togen uit van Mizpa, en vervolgden de
Filistijnen, en zij sloegen hen tot onder Beth-kar.
12 Samuel nu nam een steen, en stelde dien tussen Mizpa en tussen
Sen, en hij noemde diens naam Eben-Haezer; en hij zeide: Tot hiertoe
heeft de HEERE ons geholpen.
13 Alzo werden de Filistijnen vernederd, en kwamen niet meer in de
landpalen van Israel; want de hand des HEEREN was tegen de Filistijnen
al de dagen van Samuel.
14 En de steden, welke de Filistijnen van Israel genomen hadden
kwamen weder aan Israel, van Ekron tot Gath toe; ook rukte Israel
derzelver landpale uit de hand der Filistijnen; en er was vrede tussen
Israel en tussen de Amorieten.
15 Samuel nu richtte Israel al de dagen zijns levens.
16 En hij toog van jaar tot jaar, en ging rondom naar Beth-El, en
Gilgal, en Mizpa; en hij richtte Israel in al die plaatsen.
17 Doch hij keerde weder naar Rama; want daar was zijn huis, en daar
richtte hij Israel; en hij bouwde aldaar den HEERE een altaar.
I SAMUEL-CAP-8
1 Het geschiedde nu, toen Samuel oud geworden was, zo stelde hij zijn
zonen tot richters over Israel.
2 De naam van zijn eerstgeborenen zoon nu was Joel, en de naam van
zijn tweeden was Abia; zij waren richters te Ber-seba.
3 Doch zijn zonen wandelden niet in zijn wegen; maar zij neigden zich
tot de gierigheid, en namen geschenken, en bogen het recht.
4 Toen vergaderden zich alle oudsten van Israel, en zij kwamen tot
Samuel te Rama;
5 En zij zeiden tot hem: Zie, gij zijt oud geworden, en uw zonen
wandelen niet in uw wegen; zo zet nu een koning over ons, om ons te
richten, gelijk al de volken hebben.
6 Maar dit woord was kwaad in de ogen van Samuel, als zij zeiden:
Geef ons een koning, om ons te richten. En Samuel bad den HEERE aan.
7 Doch de HEERE zeide tot Samuel: Hoor naar de stem des volks in
alles, wat zij tot u zeggen zullen; want zij hebben u niet verworpen,
maar zij hebben Mij verworpen, dat Ik geen Koning over hen zal zijn.
8 Naar de werken, die zij gedaan hebben, van dien dag af, toen Ik hen
uit Egypte geleid heb, tot op dezen dag toe, en hebben Mij verlaten en
andere goden gediend; alzo doen zij u ook.
9 Hoor dan nu naar hun stem; doch als gij hen op het hoogste zult
betuigd hebben, zo zult gij hen te kennen geven de wijze des konings,
die over hen regeren zal.
10 Samuel nu zeide al de woorden des HEEREN het volk aan, hetwelk een
koning van hem begeerde.
11 En zeide: Dit zal des konings wijze zijn, die over u regeren zal:
hij zal uw zonen nemen, dat hij hen zich stelle tot zijn wagen, en tot
zijn ruiteren, dat zij voor zijn wagen henen lopen;
12 En dat hij hen zich stelle tot oversten der duizenden, en tot
oversten der vijftigen; en dat zij zijn akker ploegen, en dat zij zijn
oogst oogsten, en dat zij zijn krijgswapenen maken, mitsgaders zijn
wapentuig.
13 En uw dochteren zal hij nemen tot apothekeressen, en tot
keukenmaagden, en tot baksters.
14 En uw akkers, en uw wijngaarden, en uw olijfgaarden, die de beste
zijn, zal hij nemen, en zal ze aan zijn knechten geven.
15 En uw zaad, en uw wijngaarden zal hij vertienen, en hij zal ze aan
zijn hovelingen, en aan zijn knechten geven.
16 En hij zal uw knechten, en uw dienstmaagden, en uw beste
jongelingen, en uw ezelen nemen, en hij zal zijn werk daarmede doen.
17 Hij zal uw kudden vertienen; en gij zult hem tot knechten zijn.
18 Gij zult wel te dien dage roepen, vanwege uw koning, dien gij u
zult verkoren hebben, maar de HEERE zal u te dien dage niet verhoren.
19 Doch het volk weigerde Samuels stem te horen; en zij zeiden: Neen,
maar er zal een koning over ons zijn.
20 En wij zullen ook zijn gelijk al de volken; en onze koning zal ons
richten, en hij zal voor onze aangezichten uitgaan, en hij zal onze
krijgen voeren.
21 Als Samuel al de woorden des volks gehoord had, zo sprak hij
dezelve voor de oren des HEEREN.
22 De HEERE nu zeide tot Samuel: Hoor naar hun stem, en stel hun een
koning. Toen zeide Samuel tot de mannen van Israel: Gaat heen, een
iegelijk naar zijn stad.
I SAMUEL-CAP-9
1 Er was nu een man van Benjamin, wiens naam was Kis, een zoon van
Abiel, den zoon van Zeror, den zoon van Bechorath, den zoon van Afiah,
den zoon eens mans van Jemini, een dapper held.
2 Die had een zoon, wiens naam was Saul, een jongeman, en schoon, ja,
er was geen schoner man dan hij onder de kinderen Israels; van zijn
schouderen en opwaarts was hij hoger dan al het volk.
3 De ezelinnen nu van Kis, den vader van Saul, waren verloren; daarom
zeide Kis tot zijn zoon Saul: Neem nu een van de jongens met u, en
maak u op, ga heen, zoek de ezelinnen.
4 Hij dan ging door het gebergte van Efraim, en hij ging door het
land van Salisa, maar zij vonden ze niet; daarna gingen zij door het
land van Sahalim, maar zij waren er niet; verder ging hij door het
land van Jemini, doch zij vonden ze niet.
5 Toen zij in het land van Zuf kwamen, zeide Saul tot zijn jongen,
die bij hem was: Kom en laat ons wederkeren; dat niet misschien mijn
vader van de ezelinnen aflate, en voor ons bekommerd zij.
6 Hij daarentegen zeide tot hem: Zie toch, er is een man Gods in deze
stad, en hij is een geeerd man; al wat hij spreekt, dat komt
zekerlijk; laat ons nu derwaarts gaan, misschien zal hij ons onzen weg
aanwijzen, op denwelken wij gaan zullen.
7 Toen zeide Saul tot zijn jongen: Maar zie, zo wij gaan, wat zullen
wij toch dien man brengen? Want het brood is weg uit onze vaten, en
wij hebben geen gaven, om den man Gods te brengen; wat hebben wij?
8 En de jongen antwoordde Saul verder en zeide: Zie, er vindt zich in
mijn hand het vierendeel eens zilveren sikkels; dat zal ik den man
Gods geven, opdat hij ons onzen weg wijze.
9 (Eertijds zeide een ieder aldus in Israel, als hij ging om God te
vragen: Komt en laat ons gaan tot den ziener; want die heden een
profeet genoemd wordt, die werd eertijds een ziener genoemd.)
10 Toen zeide Saul tot zijn jongen: Uw woord is goed, kom, laat ons
gaan. En zij gingen naar de stad, waar de man Gods was.
11 Als zij opklommen door den opgang der stad, zo vonden zij maagden,
die uitgingen om water te putten; en zij zeiden tot haar: Is de ziener
hier?
12 Toen antwoordden zij hun, en zeiden: Ziet, hij is voor uw
aangezicht; haast u nu, want hij is heden in de stad gekomen, dewijl
het volk heden een offerande heeft op de hoogte.
13 Wanneer gijlieden in de stad komt, zo zult gij hem vinden, eer hij
opgaat op de hoogte om te eten; want het volk zal niet eten, totdat
hij komt, want hij zegent het offer, daarna eten de genodigden; daarom
gaat nu op, want hem, als heden zult gij hem vinden.
14 Alzo gingen zij op in de stad. Toen zij in het midden der stad
kwamen, ziet, zo ging Samuel uit hun tegemoet, om op te gaan naar de
hoogte.
15 Want de HEERE had het voor Samuels oor geopenbaard, een dag eer
Saul kwam, zeggende:
16 Morgen omtrent dezen tijd zal Ik tot u zenden een man uit het land
van Benjamin, dien zult gij ten voorganger zalven over Mijn volk
Israel; en hij zal Mijn volk verlossen uit der Filistijnen hand, want
Ik heb Mijn volk aangezien, dewijl deszelfs geroep tot Mij gekomen is.
17 Toen Samuel Saul aanzag, zo antwoordde hem de HEERE: Zie, dit is
de man, van welken Ik u gezegd heb: Deze zal over Mijn volk heersen.
18 En Saul naderde tot Samuel in het midden der poort, en zeide: Wijs
mij toch, waar is hier het huis des zieners?
19 En Samuel antwoordde Saul en zeide: Ik ben de ziener; ga op voor
mijn aangezicht op de hoogte, dat gijlieden heden met mij eet; zo zal
ik u morgen vroeg laten gaan, en alles, wat in uw hart is, zal ik u te
kennen geven.
20 Want de ezelinnen aangaande, die gij heden den derden dag verloren
hebt, zet uw hart daarop niet, want zij zijn gevonden; en wiens zal
zijn al het gewenste, dat in Israel is? Is het niet van u, en van het
ganse huis uws vaders?
21 Toen antwoordde Saul, en zeide: Ben ik niet een zoon van Jemini,
van de kleinsten der stammen van Israel? en mijn geslacht is het niet
het kleinste van al de geslachten van den stam van Benjamin? Waarom
spreekt gij mij dan aan met zulke woorden?
22 Samuel dan nam Saul en zijn jongen, en hij bracht ze in de kamer;
en hij gaf hun plaats aan het opperste der genodigden; die nu waren
omtrent dertig man.
23 Toen zeide Samuel tot den kok: Lang dat stuk, hetwelk Ik u gegeven
heb, waarvan ik tot u zeide: Zet het bij u weg.
24 De kok nu bracht een schouder op, met wat daaraan was, en zette
het voor Saul; en hij zeide: Zie, dit is het overgeblevene; zet het
voor u, eet, want het is ter bestemder tijd voor u bewaard, als ik
zeide: Ik heb het volk genodigd. Alzo at Saul met Samuel op dien dag.
25 Daarna gingen zij af van de hoogte in de stad; en hij sprak met
Saul op het dak.
26 En zij stonden vroeg op; en het geschiedde, omtrent den opgang des
dageraads, zo riep Samuel Saul op het dak, zeggende: Sta op, en zij
beiden gingen uit, hij en Samuel, naar buiten.
27 Toen zij afgegaan waren aan het einde der stad, zo zeide Samuel
tot Saul: Zeg den jongen, dat hij voor onze aangezichten heenga; toen
ging hij heen; maar sta gij als nu stil, en ik zal u Gods woord doen
horen.
I SAMUEL-CAP-10
1 Toen nam Samuel een oliekruik, en goot ze uit op zijn hoofd, en
kuste hem, en zeide: Is het niet alzo, dat de HEERE u tot een
voorganger over Zijn erfdeel gezalfd heeft?
2 Als gij heden van mij gaat, zo zult gij twee mannen vinden bij het
graf van Rachel, aan de landpale van Benjamin, te Zelzah; die zullen
tot u zeggen: De ezelinnen zijn gevonden, die gij zijt gaan zoeken, en
zie, uw vader heeft de zaken der ezelinnen verlaten, en hij is
bekommerd voor ulieden, zeggende: Wat zal ik om mijn zoon doen?
3 Als gij u van daar en verder aan begeeft, en zult komen tot aan
Elon-Thabor, daar zullen u drie mannen vinden, opgaande tot God naar
Beth-El; een, dragende drie bokjes, en een, dragende drie bollen
broods, en een, dragende een fles wijn.
4 En zij zullen u naar uw welstand vragen, en zij zullen u twee
broden geven; die zult gij van hun hand nemen.
5 Daarna zult gij komen op den heuvel Gods, waar der Filistijnen
bezettingen zijn; en het zal geschieden, als gij aldaar in de stad
komt, zo zult gij ontmoeten een hoop profeten, van de hoogte
afkomende, en voor hun aangezichten luiten, en trommelen, en pijpen,
en harpen, en zij zullen profeteren.
6 En de Geest des HEEREN zal vaardig worden over u, en gij zult met
hen profeteren; en gij zult in een anderen man veranderd worden.
7 En het zal geschieden, als u deze tekenen zullen komen, doe gij,
wat uw hand vinden zal, want God zal met u zijn.
8 Gij nu zult voor mijn aangezicht afgaan naar Gilgal, en zie, ik zal
tot u afkomen, om brandofferen te offeren, om te offeren offeranden
der dankzegging; zeven dagen zult gij daar beiden, totdat ik tot u
kome, en u bekend make, wat gij doen zult.
9 Het geschiedde nu, toen hij zijn schouder keerde, om van Samuel te
gaan, veranderde God hem het hart in een ander; en al die tekenen
kwamen ten zelven dage.
10 Toen zij daar aan den heuvel kwamen, zie, zo kwam hem een hoop
profeten tegemoet; en de Geest des HEEREN werd vaardig over hem, en
hij profeteerde in het midden van hen.
11 En het geschiedde, als een iegelijk, die hem van te voren gekend
had, zag, dat hij, ziet, profeteerde met de profeten, zo zeide het
volk, een ieder tot zijn metgezel: Wat is dit, dat den zoon van Kis
geschied is? Is Saul ook onder de profeten?
12 Toen antwoordde een man van daar, en zeide: Wie is toch hun vader?
Daarom is het tot een spreekwoord geworden: Is Saul ook onder de
profeten?
13 Toen hij nu voleind had te profeteren, zo kwam hij op de hoogte.
14 En Sauls oom zeide tot hem en tot zijn jongen: Waar zijt gijlieden
heengegaan? Hij nu zeide: Om de ezelinnen te zoeken; toen wij zagen,
dat zij er niet waren, zo kwamen wij tot Samuel.
15 Toen zeide Sauls oom: Geef mij toch te kennen, wat heeft Samuel
ulieden gezegd?
16 Saul nu zeide tot zijn oom: Hij heeft ons voorzeker te kennen
gegeven, dat de ezelinnen gevonden waren; maar de zaak des
koninkrijks, waarvan Samuel gezegd had, gaf hij hem niet te kennen.
17 Doch Samuel riep het volk te zamen tot den HEERE, te Mizpa.
18 En hij zeide tot de kinderen Israels: Alzo heeft de HEERE, de God
Israel, gesproken: Ik heb Israel uit Egypte opgebracht, en Ik heb
ulieden van de hand der Egyptenaren gered, en van de hand van alle
koninkrijken, die u onderdrukten.
19 Maar gijlieden hebt heden uw God verworpen, Die u uit al uw
ellenden en uw noden verlost heeft, en hebt tot Hem gezegd: Zet een
koning over ons; nu dan, stelt u voor het aangezicht des HEEREN, naar
uw stammen en naar uw duizenden.
20 Toen nu Samuel al de stammen van Israel had doen naderen, zo is de
stam van Benjamin geraakt.
21 Toen hij den stam van Benjamin deed aankomen naar zijn geslachten,
zo werd het geslacht van Matri geraakt; en Saul, de zoon van Kis, werd
geraakt. En zij zochten hem, maar hij werd niet gevonden.
22 Toen vraagden zij verder den HEERE, of die man nog derwaarts komen
zou? De HEERE dan zeide: Ziet, hij heeft zich tussen de vaten
verstoken.
23 Zij nu liepen, en namen hem van daar, en hij stelde zich in het
midden des volks; en hij was hoger dan al het volk, van zijn schouder
en opwaarts.
24 Toen zeide Samuel tot het ganse volk: Ziet gij, dien de HEERE
verkoren heeft? Want gelijk hij, is er niemand onder het ganse volk.
Toen juichte het ganse volk, en zij zeiden: de koning leve!
25 Samuel nu sprak tot het volk het recht des koninkrijks, en schreef
het in een boek, en legde het voor het aangezicht des HEEREN. Toen
liet Samuel het ganse volk gaan, elk naar zijn huis.
26 En Saul ging ook naar zijn huis te Gibea, en van het heir gingen
met hem, welker hart God geroerd had.
27 Doch de kinderen Belials zeiden: Wat zou ons deze verlossen? en
zij verachtten hem, en brachten hem geen geschenk. Doch hij was als
doof.
I SAMUEL-CAP-11
1 Toen toog Nahas, de Ammoniet, op, en belegerde Jabes in Gilead. En
al de mannen van Jabes zeiden tot Nahas: Maak een verbond met ons, zo
zullen wij u dienen.
2 Doch Nahas, de Ammoniet, zeide tot hen: Mits dezen zal ik een
verbond met ulieden maken, dat ik u allen het rechteroog uitsteke; en
dat ik deze schande op gans Israel legge.
3 Toen zeiden tot hem de oudsten Jabes: Laat zeven dagen van ons af,
dat wij boden zenden in al de landpalen van Israel; is er dan niemand,
die ons verlost, zo zullen wij tot u uitgaan.
4 Als de boden te Gibea-Sauls kwamen, zo spraken zij deze woorden
voor de oren van het volk. Toen hief al het volk zijn stem op, en
weende.
5 En ziet, Saul kwam achter de runderen uit het veld, en Saul zeide:
Wat is den volke, dat zij wenen? Toen vertelden zij hem de woorden der
mannen van Jabes.
6 Toen werd de Geest Gods vaardig over Saul, als hij deze woorden
hoorde; en zijn toorn ontstak zeer.
7 En hij nam een paar runderen, en hieuw ze in stukken, en hij zond
ze in alle landpalen van Israel door de hand der boden, zeggende: Die
niet zelf uittrekt achter Saul en achter Samuel, alzo zal men zijn
runderen doen. Toen viel de vreze des HEEREN op het volk, en zij
gingen uit als een enig man.
8 En hij telde hen te Bezek; en van de kinderen Israels waren
driehonderd duizend, en van de mannen van Juda dertig duizend.
9 Toen zeiden zij tot de boden, die gekomen waren: Aldus zult
gijlieden den mannen te Jabes in Gilead zeggen: Morgen zal u
verlossing geschieden, als de zon heet worden zal. Als de boden
kwamen, en verkondigden dat aan de mannen te Jabes, zo werden zij
verblijd.
10 En de mannen van Jabes zeiden: Morgen zullen wij tot ulieden
uitgaan, en gij zult ons doen naar alles, wat goed is in uw ogen.
11 Het geschiedde nu des anderen daags, dat Saul het volk stelde in
drie hopen, en zij kwamen in het midden des legers, in de morgenwake,
en zij sloegen Ammon, totdat de dag heet werd; en het geschiedde, dat
de overigen alzo verstrooid werden, dat er onder hen geen twee te
zamen bleven.
12 Toen zeide het volk tot Samuel: Wie is hij, die zeide: Zou Saul
over ons regeren? Geeft hier die mannen, dat wij hen doden.
13 Maar Saul zeide: Er zal te dezen dage geen man gedood worden, want
de HEERE heeft heden een verlossing in Israel gedaan.
14 Verder zeide Samuel tot het volk: Komt en laat ons naar Gilgal
gaan, en het koninkrijk aldaar vernieuwen.
15 Toen ging al het volk naar Gilgal, en maakte Saul aldaar koning
voor het aangezicht des HEEREN te Gilgal; en zij offerden aldaar
dankofferen voor het aangezicht des HEEREN; en Saul verheugde zich
aldaar gans zeer, met al de mannen van Israel.
I SAMUEL-CAP-12
1 Toen zeide Samuel tot gans Israel: Ziet, ik heb naar ulieder stem
gehoord in alles, wat gij mij gezegd hebt, en ik heb een koning over u
gezet.
2 En nu, ziet, daar trekt de koning voor uw aangezicht heen, en ik
ben oud en grijs geworden, en ziet, mijn zonen zijn bij ulieden; en ik
heb voor uw aangezichten gewandeld van mijn jeugd af tot dezen dag
toe.
3 Ziet, hier ben ik, betuigt tegen mij, voor den HEERE, en voor Zijn
gezalfde, wiens os ik genomen heb, en wiens ezel ik genomen heb, en
wien ik verongelijkt heb, wien ik onderdrukt heb, en van wiens hand ik
een geschenk genomen heb, dat ik mijn ogen van hem zou verborgen
hebben; zo zal ik het ulieden wedergeven.
4 Toen zeiden zij: Gij hebt ons niet verongelijkt, en gij hebt ons
niet onderdrukt, en gij hebt van niemands hand iets genomen.
5 Toen zeide hij tot hen: De HEERE zij een Getuige tegen ulieden, en
Zijn gezalfde zij te dezen dage getuige, dat gij in mijn hand niets
gevonden hebt! En het volk zeide: Hij zij Getuige!
6 Verder zeide Samuel tot het volk: Het is de HEERE, Die Mozes en
Aaron gemaakt heeft, en Die uw vaders uit Egypteland opgebracht heeft.
7 En nu, stelt u hier, dat ik met ulieden rechte, voor het aangezicht
des HEEREN, over al de gerechtigheden des HEEREN, die Hij aan u en aan
uw vaderen gedaan heeft.
8 Nadat Jakob in Egypte gekomen was, zo riepen uw vaders tot den
HEERE; en de HEERE zond Mozes en Aaron, en zij leidden uw vaders uit
Egypte, en deden hen aan deze plaats wonen.
9 Maar zij vergaten den HEERE, hun God; zo verkocht Hij hen in de
hand van Sisera, den krijgsoverste, te Hazor, en in de hand der
Filistijnen, en in de hand van den koning der Moabieten, die tegen hen
streden.
10 En zij riepen tot den HEERE, en zeiden: Wij hebben gezondigd,
dewijl wij den HEERE verlaten, en de Baals en Astharoths gediend
hebben; en nu, ruk ons uit de hand onzer vijanden, en wij zullen U
dienen.
11 En de HEERE zond Jerubbaal, en Bedan, en Jeftha, en Samuel, en Hij
rukte u uit de hand uwer vijanden rondom, alzo dat gij zeker woondet.
12 Als gij nu zaagt, dat Nahas, de koning van de kinderen Ammons,
tegen u kwam, zo zeidet gij tot mij: Neen, maar een koning zal over
ons regeren; zo toch de HEERE, uw God, uw Koning was.
13 En nu, ziet daar den koning, dien gij verkoren hebt, dien gij
begeerd hebt; en ziet, de HEERE heeft een koning over ulieden gezet.
14 Zo gij den HEERE zult vrezen, en Hem dienen, en naar Zijn stem
horen, en den mond des HEEREN niet wederspannig zijt, zo zult
gijlieden, zowel gij als de koning, die over u regeren zal, achter den
HEERE, uw God, zijn.
15 Doch zo gij naar de stem des HEEREN niet zult horen, maar den mond
des HEEREN wederspannig zijn, zo zal de hand des HEEREN, tegen u zijn,
als tegen uw vaders.
16 Ook stelt u nu hier, en ziet die grote zaak, die de HEERE voor uw
ogen doen zal.
17 Is het niet vandaag de tarweoogst? Ik zal tot den HEERE roepen, en
Hij zal donder en regen geven; zo weet dan, en ziet, dat uw kwaad
groot is, dat gij voor de ogen des HEEREN gedaan hebt, dat gij een
koning voor u begeerd hebt.
18 Toen Samuel den HEERE aanriep, zo gaf de HEERE donder en regen te
dien dage; daarom vreesde al het volk zeer den HEERE en Samuel.
19 En al het volk zeide tot Samuel: Bid voor uw knechten den HEERE,
uw God, dat wij niet sterven; want boven al onze zonden hebben wij dit
kwaad daartoe gedaan, dat wij voor ons een kong begeerd hebben.
20 Toen zeide Samuel tot het volk: Vreest niet, gij hebt al dit kwaad
gedaan; doch wijkt niet van achter den HEERE af, maar dient den HEERE
met uw ganse hart.
21 En wijkt niet af; want gij zoudt de ijdelheden na volgen, die niet
bevorderlijk zijn, noch verlossen, want zij zijn ijdelheden.
22 Want de HEERE zal Zijn volk niet verlaten, om Zijns groten Naams
wil, dewijl het den HEERE beliefd heeft, ulieden Zich tot een volk te
maken.
23 Wat ook mij aangaat, het zij verre van mij, dat ik tegen den HEERE
zou zondigen, dat ik zou aflaten voor ulieden te bidden; maar ik zal u
den goeden en rechten weg leren.
24 Vreest slechts den HEERE, en dient Hem trouwelijk met uw ganse
hart; want ziet, hoe grote dingen Hij bij ulieden gedaan heeft!
25 Maar indien gij voortaan kwaad doet, zo zult gijlieden, als ook uw
koning, omkomen.
I SAMUEL-CAP-13
1 Saul was een jaar in zijn regering geweest, en het tweede jaar
regeerde hij over Israel.
2 Toen verkoos zich Saul drie duizend mannen uit Israel; en er waren
bij Saul twee duizend te Michmas en op het gebergte van Beth-El, en
duizend waren er bij Jonathan te Gibea-Benjamins; en het overige des
volks liet hij gaan, een iegelijk naar zijn tent.
3 Doch Jonathan sloeg de bezetting der Filistijnen, die te Geba was,
hetwelk de Filistijnen hoorden. Daarom blies Saul met de bazuin in het
ganse land, zeggende: Laat het de Hebreen horen.
4 Toen hoorde het ganse Israel zeggen: Saul heeft de bezetting der
Filistijnen geslagen, en ook is Israel stinkende geworden bij de
Filistijnen. Toen werd het volk samengeroepen achter Saul, naar
Gil-gal.
5 En de Filistijnen werden verzameld om te strijden tegen Israel,
dertig duizend wagens, en zes duizend ruiters, en volk in menigte als
het zand, dat aan den oever der zee is; en zij togen op, en legerden
zich te Michmas, tegen het oosten van Beth-Aven.
6 Toen de mannen van Israel zagen, dat zij in nood waren (want het
volk was benauwd), zo verborg zich het volk in de spelonken, en in de
doornbossen, en in de steenklippen, en in de vestingen, en in de
putten.
7 De Hebreen nu gingen over de Jordaan in het land van Gad en Gilead.
Toen Saul nog zelf te Gilgal was, zo kwam al het volk bevende achter
hem.
8 En hij vertoefde zeven dagen, tot den tijd, dien Samuel bestemd
had. Als Samuel te Gilgal niet opkwam, zo verstrooide het volk van
hem.
9 Toen zeide Saul: Brengt tot mij herwaarts een brandoffer, en
dankofferen; en hij offerde brandoffer.
10 En het geschiedde, toen hij geeindigd had het brandoffer te
offeren, ziet, zo kwam Samuel; en Saul ging uit hem tegemoet, om hem
te zegenen.
11 Toen zeide Samuel: Wat hebt gij gedaan? Saul nu zeide: Omdat ik
zag, dat zich het volk van mij verstrooide, en gij op den bestemden
tijd der dagen niet kwaamt, en de Filistijnen te Michmas vergaderd
waren,
12 Zo zeide ik: Nu zullen de Filistijnen tot mij afkomen te Gilgal,
en ik heb het aangezicht des HEEREN niet ernstelijk aangebeden, zo
dwong ik mijzelven, en heb brandoffer geofferd.
13 Toen zeide Samuel tot Saul: Gij hebt zottelijk gedaan; gij hebt
het gebod van den HEERE, uw God, niet gehouden, dat Hij u geboden
heeft; want de HEERE zou nu uw rijk over Israel bevestigd hebben tot
in eeuwigheid.
14 Maar nu zal uw rijk niet bestaan. De HEERE heeft Zich een man
gezocht naar Zijn hart, en de HEERE heeft hem geboden een voorganger
te zijn over Zijn volk, omdat gij niet gehouden hebt, wat u de HEERE
geboden had.
15 Toen maakte zich Samuel op, en hij ging op van Gilgal naar
Gibea-Benjamins; en Saul telde het volk, dat bij hem gevonden werd,
omtrent zeshonderd man.
16 En Saul en zijn zoon Jonathan, en het volk, dat bij hen gevonden
was, bleven te Gibea-Benjamins; maar de Filistijnen waren te Michmas
gelegerd.
17 En de verdervers gingen uit het leger der Filistijnen, in drie
hopen; de ene hoop keerde zich op den weg naar Ofra, naar het land
Sual;
18 En een hoop keerde zich naar den weg van Beth-horon; en een hoop
keerde zich naar den weg der landpale, die naar het dal Zeboim naar de
woestijn uitziet.
19 En er werd geen smid gevonden in het ganse land van Israel; want
de Filistijnen hadden gezegd: Opdat de Hebreen geen zwaard noch spies
maken.
20 Daarom moest gans Israel tot de Filistijnen aftrekken, opdat een
iegelijk zijn ploegijzer, of zijn spade, of zijn bijl, of zijn houweel
scherpen liet.
21 Maar zij hadden tandige vijlen tot hun houwelen, en tot hun
spaden, en tot de drietandige vorken, en tot de bijlen, en tot het
stellen der prikkelen.
22 En het geschiedde ten dage des strijds, dat er geen zwaard noch
spies gevonden werd in de hand van het ganse volk, dat bij Saul en bij
Jonathan was; doch bij Saul en bij Jonathan, zijn zoon, werden zij
gevonden.
23 En der Filistijnen leger toog naar den doortocht van Michmas.
I SAMUEL-CAP-14
1 Het geschiedde nu op een dag, dat Jonathan, de zoon van Saul, tot
den jongen, die zijn wapenen droeg, zeide: Kom, en laat ons tot de
bezetting der Filistijnen overgaan, welke aan gene zijde is; doch hij
gaf het zijn vader niet te kennen.
2 Saul nu zat aan het uiterste van Gibea onder den granatenboom, die
te Migron was; en het volk, dat bij hem was, was omtrent zeshonderd
man.
3 En Ahia, de zoon van Ahitub, den broeder van Ikabod, den zoon van
Pinehas, den zoon van Eli, was priester des HEEREN, te Silo, dragende
den efod; doch het volk wist niet, dat Jonathan heengegaan was.
4 Er was nu tussen de doortochten, waar Jonathan zocht door te gaan
tot der Filistijnen bezetting, een scherpte van een steenklip aan deze
zijde, en een scherpte van een steenklip aan gene zijde; en de naam
der ene was Bozes, en de naam der andere Sene.
5 De ene tand was gelegen tegen het noorden, tegenover Michmas, en de
andere tegen het zuiden, tegenover Geba.
6 Jonathan nu zeide tot den jongen, die zijn wapenen droeg: Kom, en
laat ons tot de bezetting dezer onbesnedenen overgaan; misschien zal
de HEERE voor ons werken; want bij den HEERE is geen verhindering, om
te verlossen door velen of door weinigen.
7 Toen zeide zijn wapendrager tot hem: Doe al, wat in uw hart is;
wend u, zie ik ben met u, naar uw hart.
8 Jonathan nu zeide: Zie, wij zullen overgaan tot die mannen, en wij
zullen ons aan hen ontdekken.
9 Indien zij aldus tot ons zeggen: Staat stil, totdat wij aan ulieden
komen; zo zullen wij blijven staan aan onze plaats, en tot hen niet
opklimmen.
10 Maar zeggen zij aldus: Klimt tot ons op; zo zullen wij opklimmen,
want de HEERE heeft hen in onze hand gegeven; en dit zal ons een teken
zijn.
11 Toen zij beiden zich aan der Filistijnen bezetting ontdekten, zo
zeiden de Filistijnen: Ziet, de Hebreen zijn uit de holen uitgegaan,
waarin zij zich verstoken hadden.
12 Verder antwoordden de mannen der bezetting aan Jonathan en zijn
wapendrager, en zeiden: Klimt op tot ons, en wij zullen het u wijs
maken. En Jonathan zeide tot zijn wapendrager: Klim op achter mij,
want de HEERE heeft hen gegeven in de hand van Israel.
13 Toen klom Jonathan op zijn handen en op zijn voeten, en zijn
wapendrager hem na; en zij vielen voor Jonathans aangezicht, en zijn
wapendrager doodde ze achter hem.
14 Deze eerste slag nu, waarmede Jonathan en zijn wapendrager omtrent
twintig mannen versloegen, geschiedde omtrent in de helft eens
bunders, zijnde een juk ossen lands.
15 En er was een beving in het leger, op het veld en onder het ganse
volk; de bezetting en de verdervers beefden ook zelven; ja, het land
werd beroerd, want het was een beving Gods.
16 Als nu de wachters van Saul te Gibea-Benjamins zagen, dat, ziet,
de menigte versmolt, en doorging, en geklopt werd;
17 Toen zeide Saul tot het volk, dat bij hem was: Telt toch, en
beziet, wie van ons weggegaan zijn. En zij telden, en ziet, Jonathan
en zijn wapendrager waren daar niet.
18 Toen zeide Saul tot Ahia: Breng de ark Gods herwaarts. Want de ark
Gods was te dien dage bij de kinderen Israels.
19 En het geschiedde, toen Saul nog tot den priester sprak, dat het
rumoer, hetwelk in der Filistijnen leger was, zeer toenam en
vermenigvuldigde; zo zeide Saul tot den priester: Haal uw hand in.
20 Saul nu, en al het volk, dat bij hem was, werd samengeroepen, en
zij kwamen ten strijde; en ziet, het zwaard des enen was tegen den
anderen, er was een zeer groot gedruis.
21 Er waren ook Hebreen bij de Filistijnen, als eertijds, die met hen
in het leger opgetogen waren rondom; dezen nu vervoegden zich ook met
de Israelieten, die bij Saul en Jonathan waren.
22 Als alle mannen van Israel, die zich verstoken hadden in het
gebergte van Efraim, hoorden, dat de Filistijnen vluchtten, zo
kleefden zij ook hen achteraan in den strijd.
23 Alzo verloste de HEERE Israel te dien dage; en het leger trok over
naar Beth-Aven.
24 En de mannen van Israel werden mat te dien dage; want Saul had het
volk bezworen, zeggende: Vervloekt zij de man, die spijze eet tot aan
den avond, opdat ik mij aan mijn vijanden wreke! Daarom proefde dat
ganse volk geen spijs.
25 En het ganse volk kwam in een woud; en daar was honig op het veld.
26 Toen het volk in het woud kwam, ziet, zo was er een honigvloed;
maar niemand raakte met zijn hand aan zijn mond, want het volk vreesde
de bezwering.
27 Maar Jonathan had het niet gehoord, toen zijn vader het volk
bezworen had, en hij reikte het einde van den staf uit, die in zijn
hand was, en hij doopte denzelven in een honigraat; als hij nu zijn
hand tot zijn mond wendde, zo werden zijn ogen verlicht.
28 Toen antwoordde een man uit het volk, en zeide: Uw vader heeft het
volk zwaarlijk bezworen, zeggende: Vervloekt zij de man, die heden
brood eet! Daarom bezwijkt het volk.
29 Toen zeide Jonathan: Mijn vader heeft het land beroerd; zie toch,
hoe mijn ogen verlicht zijn, omdat ik een weinig van dezen honig
gesmaakt heb;
30 Hoe veel meer, indien het volk heden had mogen vrijelijk eten van
den buit zijner vijanden, dien het gevonden heeft! Maar nu is die slag
niet groot geweest over de Filistijnen.
31 Doch zij sloegen te dien dage de Filistijnen van Michmas tot
Ajalon; en het volk was zeer moede.
32 Toen maakte zich het volk aan den buit, en zij namen schapen, en
runderen, en kalveren, en zij slachtten ze tegen de aarde; en het volk
at ze met het bloed.
33 En men boodschapte het Saul, zeggende: Zie, het volk verzondigt
zich aan den HEERE, etende met het bloed. En hij zeide: Gij hebt
trouwelooslijk gehandeld; wentelt heden een groten steen tot mij.
34 Verder sprak Saul: Verstrooit u onder het volk, en zegt tot hen:
Brengt tot mij een iegelijk zijn os, en een iegelijk zijn schaap, en
slacht het hier, en eet, en bezondigt u niet aan den HEERE, die etende
met het bloed. Toen bracht al het volk een iegelijk zijn os met zijn
hand, des nachts, en slachtte ze aldaar.
35 Toen bouwde Saul den HEERE een altaar; dit was het eerste altaar,
dat hij den HEERE bouwde.
36 Daarna zeide Saul: Laat ons aftrekken de Filistijnen na, bij
nacht, en laat ons dezelve beroven, totdat het morgen licht worde, en
laat ons niet een man onder hen overig laten. Zij nu zeiden: Doe al
wat goed is in uw ogen; maar de priester zeide: Laat ons herwaarts tot
God naderen.
37 Toen vraagde Saul God: Zal ik aftrekken de Filistijnen na? Zult
Gij ze in de hand van Israel overgeven? Doch Hij antwoordde hem niet
te dien dage.
38 Toen zeide Saul: Komt herwaarts uit alle hoeken des volks, en
verneemt, en ziet, waarin deze zonde heden geschied zij.
39 Want zo waarachtig als de HEERE leeft, Die Israel verlost, alware
het in mijn zoon Jonathan, zo zal hij den dood sterven; en niemand uit
het ganse volk antwoordde hem.
40 Verder zeide hij tot het ganse Israel: Gijlieden zult aan de ene
zijde zijn, en ik en mijn zoon Jonathan zullen aan de andere zijde
zijn. Toen zeide het volk tot Saul: Doe, wat goed is in uw ogen.
41 Saul nu sprak tot den HEERE, den God Israels: Toon den
onschuldige. Toen werd Jonathan en Saul geraakt, en het volk ging vrij
uit.
42 Toen zeide Saul: Werpt het lot tussen mij en tussen mijn zoon
Jonathan. Toen werd Jonathan geraakt.
43 Saul dan zeide tot Jonathan: Geef mij te kennen, wat gij gedaan
hebt. Toen gaf het Jonathan hem te kennen, en zeide: Ik heb maar een
weinig honigs geproefd, met het uiterste des stafs, dien ik in mijn
hand had; zie hier ben ik, moet ik sterven?
44 Toen zeide Saul: Zo doe mij God, en zo doe Hij daartoe, Jonathan!
gij moet den dood sterven.
45 Maar het volk zeide tot Saul: Zou Jonathan sterven, die deze grote
verlossing in Israel gedaan heeft? Dat zij verre! zo waarachtig als de
HEERE leeft, als er een haar van zijn hoofd op de aarde vallen zal;
want hij heeft dit heden met God gedaan. Alzo verloste het volk
Jonathan, dat hij niet stierf.
46 Saul nu toog op van achter de Filistijnen, en de Filistijnen
trokken aan hun plaats.
47 Toen nam Saul het koninkrijk over Israel in; en hij streed rondom
tegen al zijn vijanden, tegen Moab, en tegen de kinderen Ammons, en
tegen Edom, en tegen de koningen van Zoba, en tegen de Filistijnen; en
overal, waar hij zich wendde, oefende hij straf.
48 En hij handelde dapper, en hij sloeg de Amalekieten, en hij redde
Israel uit de hand desgenen, die hem beroofde.
49 De zonen van Saul nu waren: Jonathan, en Isvi, en Malchi-sua; en
de namen zijner twee dochteren waren deze: de naam der eerstgeborenen
was Merab, en de naam der kleinste Michal.
50 En de naam van Sauls huisvrouw was Ahinoam, een dochter van
Ahimaaz; en de naam van zijn krijgsoverste was Abner, een zoon van
Ner, Sauls oom.
51 En Kis was Sauls vader, en Ner, Abners vader, was een zoon van
Abiel.
52 En er was een sterke krijg tegen de Filistijnen al de dagen van
Saul; daarom alle helden en alle kloeke mannen, die Saul zag, die
vergaderde hij tot zich.
I SAMUEL-CAP-15
1 Toen zeide Samuel tot Saul: de HEERE heeft mij gezonden, dat ik u
ten koning zalfde over Zijn volk, over Israel; hoor dan nu de stem van
de woorden des HEEREN.
2 Alzo zegt de HEERE der heirscharen: Ik heb bezocht, hetgeen Amalek
aan Israel gedaan heeft, hoe hij zich tegen hem gesteld heeft op den
weg, toen hij uit Egypte opkwam.
3 Ga nu heen, en sla Amalek, en verban alles, wat hij heeft, en
verschoon hem niet; maar dood van den man af tot de vrouw toe, van de
kinderen tot de zuigelingen, van de ossen tot de schapen, van de
kemelen tot de ezelen toe.
4 Dit verkondigde Saul het volk, en hij telde hen te Telaim,
tweehonderd duizend voetvolks, en tien duizend mannen van Juda.
5 Als Saul tot aan de stad Amalek kwam, zo legde hij een achterlage
in het dal.
6 En Saul liet den Kenieten zeggen: Gaat weg, wijkt, trekt af uit het
midden der Amalekieten, opdat ik u met hen niet wegruime; want gij
hebt barmhartigheid gedaan aan al de kinderen Israels, toen zij uit
Egypte opkwamen. Alzo weken de Kenieten uit het midden der
Amalekieten.
7 Toen sloeg Saul de Amalekieten van Havila af, tot daar gij komt te
Sur, dat voor aan Egypte is.
8 En hij ving Agag, den koning der Amalekieten, levend; maar al het
volk verbande hij door de scherpte des zwaards.
9 Doch Saul en het ganse volk verschoonde Agag, en de beste schapen,
en runderen, en de naast beste, en de lammeren, en al wat best was, en
zij wilden ze niet verbannen; maar alle ding, dat verachtzaam, en dat
verdwijnende was, verbanden zij.
10 Toen geschiedde het woord des HEEREN tot Samuel, zeggende:
11 Het berouwt Mij, dat Ik Saul tot koning gemaakt heb, dewijl hij
zich van achter Mij afgekeerd heeft, en Mijn woorden niet bevestigd
heeft. Toen ontstak Samuel, en hij riep tot den HEERE den gansen
nacht.
12 Daarna maakte zich Samuel des morgens vroeg op, Saul tegemoet; en
het werd Samuel geboodschapt, zeggende: Saul is te Karmel gekomen, en
zie, hij heeft zich een pilaar gesteld; daarna is hij omgetogen, en
doorgetrokken, en naar Gilgal afgekomen.
13 Samuel nu kwam tot Saul, en Saul zeide tot hem: Gezegend zijt gij
den HEERE! Ik heb des HEEREN woord bevestigd.
14 Toen zeide Samuel: Wat is dan dit voor een stem der schapen in
mijn oren, en een stem der runderen, die ik hoor?
15 Saul nu zeide: Zij hebben ze van de Amalekieten gebracht, want het
volk heeft de beste schapen en runderen verschoond, om den HEERE, uw
God, te offeren; maar het overige hebben wij verbannen.
16 Toen zeide Samuel tot Saul: Houd op, zo zal ik u te kennen geven,
wat de HEERE van nacht tot mij gesproken heeft. Hij dan zeide tot hem:
Spreek.
17 En Samuel zeide: Is het niet alzo, toen gij klein waart in uw
ogen, dat gij het hoofd der stammen van Israel geworden zijt, en dat u
de HEERE tot koning over Israel gezalfd heeft?
18 En de HEERE heeft u op den weg gezonden, en gezegd: Ga heen en
verban de zondaars, de Amalekieten, en strijd tegen hen, totdat gij
dezelve te niet doet.
19 Waarom toch hebt gij naar de stem des HEEREN niet gehoord, maar
zijt tot den roof gevlogen, en hebt gedaan dat kwaad was in de ogen
des HEEREN?
20 Toen zeide Saul tot Samuel: Ik heb immers naar de stem des HEEREN
gehoord, en heb gewandeld op den weg, op denwelken mij de HEERE
gezonden heeft; en ik heb Agag, den koning der Amalekieten, mede
gebracht, maar de Amalekieten heb ik verbannen.
21 Het volk nu heeft genomen van den roof, schapen en runderen, het
voornaamste van het verbannene, om den HEERE, uw God, op te offeren te
Gilgal.
22 Doch Samuel zeide: Heeft de HEERE lust aan brandofferen, en
slachtofferen, als aan het gehoorzamen van de stem des HEEREN? Zie,
gehoorzamen is beter dan slachtoffer, opmerken dan het vette der
rammen.
23 Want wederspannigheid is een zonde der toverij, en wederstreven is
afgoderij en beeldendienst. Omdat gij des HEEREN woord verworpen hebt,
zo heeft Hij u verworpen, dat gij geen koning zult zijn.
24 Toen zeide Saul tot Samuel: Ik heb gezondigd, omdat ik des HEEREN
bevel en uw woorden overtreden heb; want ik heb het volk gevreesd en
naar hun stem gehoord.
25 Nu dan, vergeef mij toch mijn zonde, en keer met mij wederom, dat
ik den HEERE aanbidde.
26 Doch Samuel zeide tot Saul: Ik zal met u niet wederkeren; omdat
gij het woord des HEEREN verworpen hebt, zo heeft u de HEERE
verworpen, dat gij geen koning over Israel zult zijn.
27 Als zich Samuel omkeerde om weg te gaan, zo greep hij een slip van
zijn mantel en zij scheurde.
28 Toen zeide Samuel tot hem: De HEERE heeft heden het koninkrijk van
Israel van u afgescheurd, en heeft het aan uw naaste gegeven, die
beter is dan gij.
29 En ook liegt Hij, Die de Overwinning van Israel is, niet, en het
berouwt Hem niet; want Hij is geen mens, dat Hem iets berouwen zou.
30 Hij dan zeide: Ik heb gezondigd; eer mij toch nu voor de oudsten
mijns volks, en voor Israel; en keer wederom met mij, dat ik den
HEERE, uw God, aanbidde.
31 Toen keerde Samuel wederom Saul na; en Saul aanbad den HEERE.
32 Toen zeide Samuel: Breng Agag, den koning der Amalekieten, hier
tot mij; Agag nu ging tot hem weeldelijk; en Agag zeide: Voorwaar, de
bitterheid des doods is geweken!
33 Maar Samuel zeide: Gelijk als uw zwaard de vrouwen van haar
kinderen beroofd heeft, alzo zal uw moeder van haar kinderen beroofd
worden onder de vrouwen. Toen hieuw Samuel Agag in stukken, voor het
aangezicht des HEEREN te Gilgal.
34 Daarna ging Samuel naar Rama; en Saul ging op naar zijn huis te
Gibea-Sauls.
35 En Samuel zag Saul niet meer tot den dag zijns doods toe; evenwel
droeg Samuel leed om Saul; en het berouwde den HEERE, dat Hij Saul tot
koning over Israel gemaakt had.
I SAMUEL-CAP-16
1 Toen zeide de HEERE tot Samuel: Hoe lang draagt gij leed om Saul,
dien Ik toch verworpen heb, dat hij geen koning zij over Israel? Vul
uw hoorn met olie, en ga heen; Ik zal u zenden tot Isai, den
Bethlehemiet; want Ik heb Mij een koning onder zijn zonen uitgezien.
2 Maar Samuel zeide: Hoe zou ik heengaan? Saul zal het toch horen en
mij doden. Toen zeide de HEERE: Neem een kalf van de runderen met u,
en zeg: Ik ben gekomen, om den HEERE offerande te doen.
3 En gij zult Isai ten offer nodigen, en Ik zal u te kennen geven,
wat gij doen zult, en gij zult Mij zalven, dien Ik u zeggen zal.
4 Samuel nu deed, hetgeen de HEERE gesproken had, en hij kwam te
Bethlehem. Toen kwamen de oudsten der stad bevende hem tegemoet, en
zeiden: Is uw komst met vrede?
5 Hij dan zeide: Met vrede; ik ben gekomen om den HEERE offerande te
doen; heiligt u, en komt met mij ten offer; en hij heiligde Isai en
zijn zonen, en hij nodigde hen ten offer.
6 En het geschiedde, toen zij inkwamen, zo zag hij Eliab aan, en
dacht: Zekerlijk, is deze voor den HEERE, Zijn gezalfde.
7 Doch de HEERE zeide tot Samuel: Zie zijn gestalte niet aan, noch de
hoogte zijner statuur, want Ik heb hem verworpen; want het is niet
gelijk de mens ziet; want de mens ziet aan, wat voor ogen is, maar de
HEERE ziet het hart aan.
8 Toen riep Isai Abinadab, en hij deed hem voorbij het aangezicht van
Samuel gaan; doch hij zeide: Dezen heeft de HEERE ook niet verkoren.
9 Daarna liet Isai Samma voorbijgaan; doch hij zeide: Dezen heeft de
HEERE ook niet verkoren.
10 Alzo liet Isai zijn zeven zonen voorbij het aangezicht van Samuel
gaan; doch Samuel zeide tot Isai: De HEERE heeft dezen niet verkoren.
11 Voorts zeide Samuel tot Isai: Zijn dit al de jongelingen? En hij
zeide: De kleinste is nog overig, en zie, hij weidt de schapen. Samuel
nu zeide tot Isai: Zend heen en laat hem halen; want wij zullen niet
rondom aanzitten, totdat hij hier zal gekomen zijn.
12 Toen zond hij heen, en bracht hem in; hij nu was roodachtig,
mitsgaders schoon van ogen en schoon van aanzien; en HEERE zeide: Sta
op, zalf hem, want deze is het.
13 Toen nam Samuel den oliehoorn, en hij zalfde hem in het midden
zijner broederen. En de Geest des HEEREN werd vaardig over David van
dien dag af en voortaan. Daarna stond Samuel op, en hij ging naar
Rama.
14 En de Geest des HEEREN week van Saul; en een boze geest van den
HEERE verschrikte hem.
15 Toen zeiden Sauls knechten tot hem: Zie toch, een boze geest Gods
verschrikt u.
16 Onze heer zegge toch tot uw knechten, die voor uw aangezicht
staan, dat zij een man zoeken, die op de harp spelen kan; en het zal
geschieden, als de boze geest Gods op u is, dat hij met zijn hand
spele, dat het beter met u worde.
17 Toen zeide Saul tot zijn knechten: Ziet mij toch naar een man uit,
die wel spelen kan, en brengt hem tot mij.
18 Toen antwoordde een van de jongelingen, en zeide: Zie, ik heb
gezien een zoon van Isai, den Bethlehemiet, die spelen kan, en hij is
een dapper held, en een krijgsman, en verstandig in zaken, en een
schoon man, en de HEERE is met hem.
19 Saul nu zond boden tot Isai, en zeide: Zend uw zoon David tot mij,
die bij de schapen is.
20 Toen nam Isai een ezel met brood, en een lederen zak met wijn, en
een geitenbokje; en hij zond ze door de hand van zijn zoon David aan
Saul.
21 Alzo kwam David tot Saul, en hij stond voor zijn aangezicht; en
hij beminde hem zeer, en hij werd zijn wapendrager.
22 Daarna zond Saul tot Isai, om te zeggen: Laat toch David voor mijn
aangezicht staan, want hij heeft genade in mijn ogen gevonden.
23 En het geschiedde, als de geest Gods over Saul was, zo nam David
de harp, en hij speelde met zijn hand; dat was voor Saul een
verademing, en het werd beter met hem, en de boze geest week van hem.
I SAMUEL-CAP-17
1 En de Filistijnen verzamelden hun heir ten strijde, en verzamelden
zich te Socho, dat in Juda is; en zij legerden zich tussen Socho en
tussen Azeka, aan het einde van Dammim.
2 Doch Saul en de mannen van Israel verzamelden zich, en legerden
zich in het eikendal; en stelden de slagorde tegen de Filistijnen aan.
3 De Filistijnen nu stonden aan een berg aan gene, en de Israelieten
stonden aan een berg aan deze zijde; en de vallei was tussen hen.
4 Toen ging er een kampvechter uit, uit het leger der Filistijnen;
zijn naam was Goliath, van Gath; zijn hoogte was zes ellen en een
span.
5 En hij had een koperen helm op zijn hoofd, en hij had een
schubachtig pantsier aan; en het gewicht van het pantsier was vijf
duizend sikkelen kopers;
6 En een koperen scheenharnas boven zijn voeten, en een koperen
schild tussen zijn schouders;
7 En de schacht zijner spies was als een weversboom, en het lemmer
zijner spies was van zeshonderd sikkelen ijzers; en de schilddrager
ging voor zijn aangezicht.
8 Deze nu stond, en riep tot de slagorden van Israel, en zeide tot
hen: Waarom zoudt gijlieden uittrekken, om de slagorde te stellen? Ben
ik niet een Filistijn, en gijlieden knechten van Saul? Kiest een man
onder u, die tot mij afkome.
9 Indien hij tegen mij strijden en mij verslaan kan, zo zullen wij
ulieden tot knechten zijn; maar indien ik hem overwin en hem sla, zo
zult gij ons tot knechten zijn, en ons dienen.
10 Verder zeide de Filistijn: Ik heb heden de slagorden van Israel
gehoond, zeggende: Geeft mij een man, dat wij te zamen strijden!
11 Toen Saul en het ganse Israel deze woorden van den Filistijn
hoorden, zo ontzetten zij zich, en vreesden zeer.
12 David nu was de zoon van den Efrathischen man van Bethlehem-Juda,
wiens naam was Isai, en die acht zonen had, en in de dagen van Saul
was hij een man, oud, afgaande onder de mannen.
13 En de drie grootste zonen van Isai gingen heen; zij volgden Saul
na in den krijg. De namen nu zijner drie zonen, die in den krijg
gingen, waren: Eliab, de eerstgeborene, en zijn tweede Abinadab, en de
derde Samma.
14 En David was de kleinste; en de drie grootsten waren Saul
nagevolgd.
15 Doch David ging henen, en kwam weder van Saul, om zijns vaders
schapen te weiden te Bethlehem.
16 De Filistijn nu trad toe, des morgens vroeg en des avonds. Alzo
stelde hij zich daar veertig dagen lang.
17 En Isai zeide tot zijn zoon David: Neem toch voor uw broeders een
efa van dit geroost koren, en deze tien broden, en breng ze ter loops
in het leger tot uw broederen.
18 Maar breng deze tien melkkazen aan de oversten over duizend; en
gij zult uw broederen bezoeken, of het hun welga, en gij zult van hen
pand medenemen.
19 Saul nu, en zij, en alle mannen van Israel waren bij het eikendal
met de Filistijnen strijdende.
20 Toen maakte zich David des morgens vroeg op, en hij liet de
schapen bij den hoeder, en hij nam het op, en ging henen, gelijk als
Isai hem bevolen had; en hij kwam aan den wagenburg, als het heir in
slagorde uittoog, en men ten strijde riep.
21 En de Israelieten en Filistijnen stelden slagorde tegen slagorde.
22 David nu liet de vaten van zich, onder de hand van den bewaarder
der vaten, en hij liep ter slagorde; en hij kwam en vraagde zijn
broederen naar hun welstand.
23 Toen hij met hen sprak, ziet, zo kwam der kampvechter op; zijn
naam was Goliath, de Filistijn van Gath, uit het heir der Filistijnen,
en hij sprak achtervolgens die woorden; en David hoorde ze.
24 Doch alle mannen in Israel, als zij dien man zagen, zo vluchtten
zij voor zijn aangezicht, en zij vreesden zeer.
25 En de mannen Israels zeiden: Hebt gijlieden dien man wel gezien,
die opgekomen is? Want hij is opgekomen, om Israel te honen; en het
zal geschieden, dat de koning dien man, die hem slaat, met groten
rijkdom verrijken zal, en hij zal hem zijn dochter geven, en hij zal
zijns vaders huis vrijmaken in Israel.
26 Toen zeide David tot de mannen, die bij hem stonden, zeggende: Wat
zal men dien man doen, die dezen Filistijn slaat, en den smaad van
Israel wendt? Want wie is deze onbesneden Filistijn, dat hij de
slagorden van den levenden God zou honen?
27 Wederom zeide hem het volk achtervolgens dat woord, zeggende: Alzo
zal men den man doen, die hem slaat.
28 Als Eliab, zijn grootste broeder, hem tot die mannen hoorde
spreken, zo ontstak de toorn van Eliab tegen David, en hij zeide:
Waarom zijt gij nu afgekomen, en onder wien hebt gij de weinige
schapen in de woestijn gelaten? Ik ken uw vermetelheid, en de boosheid
uws harten wel; want gij zijt afgekomen, opdat gij den strijd zaagt.
29 Toen zeide David: Wat heb ik nu gedaan? Is er geen oorzaak?
30 En hij wendde zich af van dien naar een anderen toe, en hij zeide
achtervolgens dat woord; en het volk gaf hem weder antwoord,
achtervolgens de eerste woorden.
31 Toen die woorden gehoord werden, die David gesproken had, en in de
tegenwoordigheid van Saul verkondigd werden, zo liet hij hem halen.
32 En David zeide tot Saul: Aan geen mens ontvalle het hart, om
zijnentwil. Uw knecht zal heengaan en hij zal met dezen Filistijn
strijden.
33 Maar Saul zeide tot David: Gij zult niet kunnen heengaan tot dezen
Filistijn, om met hem te strijden; want gij zijt een jongeling, en hij
is een krijgsman van zijn jeugd af.
34 Toen zeide David tot Saul: Uw knecht weid de schapen zijns vaders,
en er kwam een leeuw en een beer, en nam een schaap van de kudde weg.
35 En ik ging uit hem na, en ik sloeg hem, en redde het uit zijn
mond; toen hij tegen mij opstond, zo vatte ik hem bij zijn baard, en
sloeg hem, en doodde hem.
36 Uw knecht heeft zo den leeuw als den beer geslagen; alzo zal deze
onbesneden Filistijn zijn, gelijk een van die, omdat hij de slagorden
van den levenden God gehoond heeft.
37 Verder zeide David: De HEERE, Die mij van de hand des leeuws gered
heeft, en uit de hand des beers, Die zal mij redden uit de hand van
dezen Filistijn. Toen zeide Saul tot David: Ga heen, en de HEERE zij
met u!
38 En Saul kleedde David met zijn klederen, en zette een koperen helm
op zijn hoofd, en kleedde hem met een pantsier.
39 En David gordde zijn zwaard aan over zijn klederen, en wilde gaan;
want hij had het nooit verzocht. Toen zeide David tot Saul: Ik kan in
deze niet gaan, want ik heb het nooit verzocht; en David legde ze van
zich.
40 En hij nam zijn staf in zijn hand, en hij koos zich vijf gladde
stenen uit de beek, en legde ze in de herderstas, die hij had, te
weten in den zak, en zijn slinger was in zijn hand; alzo naderde hij
tot den Filistijn.
41 De Filistijn ging ook heen, gaande en naderende tot David, en zijn
schilddrager ging voor zijn aangezicht.
42 Toen de Filistijn opzag, en David zag, zo verachtte hij hem; want
hij was een jongeling, roodachtig, mitsgaders schoon van aanzien.
43 De Filistijn nu zeide tot David: Ben ik een hond, dat gij tot mij
komt met stokken? En de Filistijn vloekte David bij zijn goden.
44 Daarna zeide de Filistijn tot David: Kom tot mij, zo zal ik uw
vlees aan de vogelen des hemels geven, en aan de dieren des velds.
45 David daarentegen zeide tot den Filistijn: Gij komt tot mij met
een zwaard, en met een spies, en met een schild; maar ik kom tot u in
den Naam van den HEERE der heirscharen, den God der slagorden van
Israel, Dien gij gehoond hebt.
46 Te dezen dage zal de HEERE u besluiten in mijn hand, en ik zal u
slaan, en ik zal uw hoofd van u wegnemen, en ik zal de dode lichamen
van der Filistijnen leger dezen dag aan de vogelen des hemels, en aan
de beesten des velds geven; en de ganse aarde zal weten, dat Israel
een God heeft.
47 En deze ganse vergadering zal weten, dat de HEERE niet door het
zwaard, noch door de spies verlost; want de krijg is des HEEREN, Die
zal ulieden in onze hand geven.
48 En het geschiedde, toen de Filistijn zich opmaakte, en heenging,
en David tegemoet naderde, zo haastte David, en liep naar de slagorde
toe, den Filistijn tegemoet.
49 En David stak zijn hand in de tas, en hij nam een steen daaruit,
en hij slingerde, en trof den Filistijn in zijn voorhoofd; zodat de
steen zonk in zijn voorhoofd, en hij viel op zijn aangezicht ter
aarde.
50 Alzo overweldigde David den Filistijn met een slinger en met een
steen; en hij versloeg den Filistijn, en doodde hem; doch David had
geen zwaard in de hand.
51 Daarom liep David, en stond op den Filistijn, en nam zijn zwaard,
en hij trok het uit zijn schede, en hij doodde hem, en hij hieuw hem
het hoofd daarmede af. Toen de Filistijnen zagen, dat hun geweldigste
dood was, zo vluchtten zij.
52 Toen maakten zich de mannen van Israel en van Juda op, en
juichten, en vervolgden de Filistijnen, tot daar men komt aan de
vallei, en tot aan de poorten van Ekron; en de verwonden der
Filistijnen vielen op den weg van Saaraim, en tot aan Gath, en tot aan
Ekron.
53 Daarna keerden de kinderen Israels om, van het hittig najagen der
Filistijnen, en zij beroofden hun legers.
54 Daarna nam David het hoofd van den Filistijn, en bracht het naar
Jeruzalem; maar zijn wapenen legde hij in zijn tent.
55 Toen Saul David zag uitgaan den Filistijn tegemoet, zeide hij tot
Abner, den krijgsoverste: Wiens zoon is deze jongeling, Abner? En
Abner zeide: Zo waarachtig als uw ziel leeft, o koning! ik weet het
niet.
56 De koning nu zeide: Vraag gij het, wiens zoon deze jongeling is.
57 Als David wederkeerde van het slaan des Filistijns, zo nam hem
Abner, en hij bracht hem voor het aangezicht van Saul, en het hoofd
van den Filistijn was in zijn hand.
58 En Saul zeide tot hem: Wiens zoon zijt gij, jongeling? En David
zeide: Ik ben een zoon van uw knecht Isai, den Bethlehemiet.
I SAMUEL-CAP-18
1 Het geschiedde nu, als hij geeindigd had tot Saul te spreken, dat
de ziel van Jonathan verbonden werd aan de ziel van David; en Jonathan
beminde hem als zijn ziel.
2 En Saul nam hem te dien dage, en liet hem niet werderkeren tot
zijns vaders huis.
3 Jonathan nu en David maakten een verbond, dewijl hij hem liefhad
als zijn ziel.
4 En Jonathan deed zijn mantel af, dien hij aan had, en gaf hem aan
David, ook zijn klederen, ja, tot zijn zwaard toe, en tot zijn boog
toe, en tot zijn gordel toe.
5 En David toog uit, overal, waar Saul hem zond; hij gedroeg zich
voorzichtiglijk, en Saul zette hem over de krijgslieden; en hij was
aangenaam in de ogen des gansen volks, en ook in de ogen der knechten
van Saul.
6 Het geschiedde nu, toen zij kwamen, en David wederkeerde van het
slaan der Filistijnen, dat de vrouwen uitgingen uit al de steden van
Israel, met gezang en reien, den koning Saul tegemoet, met trommelen,
met vreugde en met muziekinstrumenten.
7 En de vrouwen, spelende, antwoordden elkander en zeiden: Saul heeft
zijn duizenden verslagen, maar David zijn tienduizenden!
8 Toen ontstak Saul zeer, en dat woord was kwaad in zijn ogen, en hij
zeide: Zij hebben David tien duizend gegeven, doch mij hebben zij maar
duizend gegeven; en voorzeker zal het koninkrijk nog voor hem zijn.
9 En Saul had het oog op David, van dien dag af en voortaan.
10 En het geschiedde des anderen daags, dat de boze geest Gods over
Saul vaardig werd, en hij profeteerde midden in het huis, en David
speelde op snarenspel met zijn hand, als van dag tot dag; Saul nu had
een spies in zijn hand.
11 En Saul schoot de spies, en zeide: Ik zal David aan den wand
spitten; maar David wendde zich tweemaal van zijn aangezicht af.
12 En Saul vreesde voor David, want de HEERE was met hem, en Hij was
van Saul geweken.
13 Daarom deed hem Saul van zich weg, en hij zette hem zich tot een
overste van duizend; en hij ging uit en hij ging in voor het
aangezicht des volks.
14 En David gedroeg zich voorzichtiglijk op al zijn wegen; en de
HEERE was met hem.
15 Toen nu Saul zag, dat hij zich zeer voorzichtiglijk gedroeg,
vreesde hij voor zijn aangezicht.
16 Doch gans Israel en Juda had David lief; want hij ging uit en hij
ging in voor hun aangezicht.
17 Derhalve zeide Saul tot David: Zie, mijn grootste dochter Merab
zal ik u tot een vrouw geven; alleenlijk, wees mij een dapper zoon, en
voer den krijg des HEEREN. Want Saul zeide: Dat mijn hand niet tegen
hem zij, maar dat de hand der Filistijnen tegen hem zij.
18 Doch David zeide tot Saul: Wie ben ik, en wat is mijn leven, en
mijns vaders huisgezin in Israel, dat ik des konings schoonzoon zou
worden?
19 Het geschiedde nu ten tijde als men Merab, de dochter van Saul,
aan David geven zou, zo is zij aan Adriel, den Meholathiet, ter vrouw
gegeven.
20 Doch Michal, de dochter van Saul, had David lief. Toen dat Saul te
kennen werd gegeven, zo was die zaak recht in zijn ogen.
21 En Saul zeide: Ik zal haar hem geven, dat zij hem tot een valstrik
zij, en dat de hand der Filistijnen tegen hem zij. Daarom zeide Saul
tot David: Met de andere zult gij heden mijn schoonzoon worden.
22 En Saul gebood zijn knechten: Spreekt met David in het heimelijke,
zeggende: Zie, de koning heeft lust aan u, en al zijn knechten hebben
u lief; word dan nu des konings schoonzoon.
23 En de knechten van Saul spraken deze woorden voor de oren van
David. Toen zeide David: Is dat licht in ulieder ogen, des konings
schoonzoon te worden, daar ik een arm en verachtzaam man ben?
24 En de knechten van Saul boodschapten het hem, zeggende: Zulke
woorden heeft David gesproken.
25 Toen zeide Saul: Aldus zult gijlieden tot David zeggen: De koning
heeft geen lust aan den bruidschat, maar aan honderd voorhuiden der
Filistijnen, opdat men zich wreke aan des konings vijanden. Want Saul
dacht David te vellen door de hand der Filistijnen.
26 Zijn knechten nu boodschapten David deze woorden. En die zaak was
recht in de ogen van David, dat hij des konings schoonzoon zou worden;
maar de dagen waren nog niet vervuld.
27 Toen maakte zich David op, en hij en zijn mannen gingen heen, en
zij sloegen onder de Filistijnen tweehonderd mannen, en David bracht
hun voorhuiden, en men leverde ze den koning volkomenlijk, opdat hij
schoonzoon des konings worden zou. Toen gaf Saul hem zijn dochter
Michal ter vrouw.
28 En Saul zag en merkte, dat de HEERE met David was; en Michal, de
dochter van Saul, had hem lief.
29 Toen vreesde zich Saul nog meer voor David; en Saul was David een
vijand al zijn dagen.
30 Als de vorsten der Filistijnen uittogen, zo geschiedde het, als
zij uittogen, dat David kloeker was, dan al de knechten van Saul;
zodat zijn naam zeer geacht was.
I SAMUEL-CAP-19
1 Derhalve sprak Saul tot zijn zoon Jonathan en tot al zijn knechten,
om David te doden. Doch Jonathan, Sauls zoon, had groot welgevallen
aan David.
2 En Jonathan verkondigde het David, zeggende: Mijn vader Saul zoekt
u te doden; nu dan, wacht u toch des morgens, en blijf in het
verborgene, en versteek u.
3 Doch ik zal uitgaan, en aan de hand mijns vaders staan op het veld,
waar gij zult zijn; en ik zal van u tot mijn vader spreken, en zal
zien wat het zij; dat zal ik u verkondigen.
4 Zo sprak dan Jonathan goed van David tot zijn vader Saul; en hij
zeide tot hem: De koning zondige niet tegen zijn knecht David, omdat
hij tegen u niet gezondigd heeft, en omdat zijn daden voor u zeer goed
zijn.
5 Want hij heeft zijn ziel in zijn hand gezet, en hij heeft den
Filistijn geslagen, en de HEERE heeft een groot heil aan het ganse
Israel gedaan; gij hebt het gezien, en gij zijt verblijd geweest;
waarom zoudt gij dan tegen onschuldig bloed zondigen, David zonder
oorzaak dodende?
6 Saul nu hoorde naar de stem van Jonathan; en Saul zwoer: zo
waarachtig als de HEERE leeft, hij zal niet gedood worden!
7 En Jonathan riep David, en Jonathan gaf hem al deze woorden te
kennen; en Jonathan bracht David tot Saul, en hij was voor zijn
aangezicht als gisteren en eergisteren.
8 En er werd wederom krijg; en David toog uit, en streed tegen de
Filistijnen, en hij sloeg hen met een groten slag, en zij vloden voor
zijn aangezicht.
9 Doch de boze geest des HEEREN was over Saul, en hij zat in zijn
huis, en zijn spies was in zijn hand; en David speelde op snarenspel
met de hand;
10 Saul nu zocht met de spies David aan den wand te spitten, doch hij
ontweek van het aangezicht van Saul, die met de spies in den wand
sloeg. Toen vlood David, en ontkwam in dienzelfden nacht.
11 Maar Saul zond boden heen tot Davids huis, dat zij hem bewaarden,
en dat zij hem des morgens doodden. Dit gaf Michal, zijn huisvrouw,
David te kennen, zeggende: Indien gij uw ziel dezen nacht niet
behoedt, zo zult gij morgen gedood worden.
12 En Michal liet David door een venster neder, en hij ging heen, en
vluchtte, en ontkwam.
13 En Michal nam een beeld, en zij legde het in het bed, en zij legde
een geitenvel aan zijn hoofdpeluw, en dekte het met een kleed toe.
14 Saul nu zond boden, om David te halen. Zij dan zeide: Hij is ziek.
15 Toen zond Saul boden, om David te bezien, zeggende: Breng hem op
het bed tot mij op, dat men hem dode.
16 Als de boden kwamen, zo ziet, er was een beeld in het bed, en er
was een geitenvel aan zijn hoofdpeluw.
17 Toen zeide Saul tot Michal: Waarom hebt gij mij alzo bedrogen en
hebt mijn vijand laten gaan, dat hij ontkomen is? Michal nu zeide tot
Saul: Hij zeide tot mij: Laat mij gaan, waarom zou ik u doden?
18 Alzo vluchtte David en ontkwam, en hij kwam tot Samuel te Rama, en
hij gaf hem te kennen al wat Saul hem gedaan had; en hij en Samuel
gingen heen, en zij bleven te Najoth.
19 En men boodschapte Saul, zeggende: Zie, David is te Najoth, bij
Rama.
20 Toen zond Saul boden heen, om David te halen; die zagen een
vergadering van profeten, profeterende, en Samuel, staande, over hen
gesteld; en de Geest Gods was over Sauls boden, en die profeteerden
ook.
21 Toen men het Saul boodschapte, zo zond hij andere boden, en die
profeteerden ook; toen voer Saul voort en zond de derde boden, en die
profeteerden ook.
22 Daarna ging hij ook zelf naar Rama, en hij kwam tot den groten
waterput, die te Sechu was, en hij vraagde en zeide: Waar is Samuel,
en David? Toen werd hem gezegd: Zie, zij zijn te Najoth bij Rama.
23 Toen ging hij derwaarts naar Najoth bij Rama; en dezelfde Geest
Gods was ook op hem, en hij, al voortgaande, profeteerde, totdat hij
te Najoth in Rama kwam.
24 En hij toog zelf ook zijn klederen uit, en hij profeteerde zelf
ook, voor het aangezicht van Samuel; en hij viel bloot neder
dienzelfden gansen dag, en den gansen nacht. Daarom zegt men: Is Saul
ook onder de profeten?
I SAMUEL-CAP-20
1 Toen vluchtte David van Najoth bij Rama, en hij kwam, en zeide voor
het aangezicht van Jonathan: Wat heb ik gedaan, wat is mijn misdaad,
en wat is mijn zonde voor het aangezicht uws vaders, dat hij mijn ziel
zoekt?
2 Hij daarentegen zeide tot hem: Dat zij verre, gij zult niet
sterven. Zie, mijn vader doet geen grote zaak, en geen kleine zaak,
die hij voor mijn oor niet openbaart; waarom zou dan mijn vader deze
zaak van mij verbergen? Dat is niet.
3 Toen zwoer David verder, en zeide: Uw vader weet zeer wel, dat ik
genade in uw ogen gevonden heb; daarom heeft hij gezegd: Dat Jonathan
dit niet wete, opdat hij zich niet bekommere; en zekerlijk, zo
waarachtig als de HEERE leeft, en uw ziel leeft, er is maar als een
schrede tussen mij en tussen den dood!
4 Jonathan nu zeide tot David: Wat uw ziel zegt, dat zal ik u doen.
5 En David zeide tot Jonathan: Zie, morgen is de nieuwe maan, dat ik
zekerlijk met den koning zou aanzitten om te eten; zo laat mij gaan,
dat ik mij op het veld verberge tot aan den derden avond.
6 Indien uw vader mij gewisselijk mist, zo zult gij zeggen: David
heeft van mij zeer begeerd, dat hij tot zijn stad Bethlehem mocht
lopen; want aldaar is een jaarlijks offer voor het ganse geslacht.
7 Indien hij aldus zegt: Het is goed, zo heeft uw knecht vrede; maar
indien hij gans ontstoken is, zo weet, dat het kwaad bij hem ten volle
besloten is.
8 Doe dan barmhartigheid aan uw knecht, want gij hebt uw knecht in
een verbond des HEEREN met u gebracht; maar is er een misdaad in mij,
zo dood gij mij; waarom zoudt gij mij toch tot uw vader brengen?
9 Toen zeide Jonathan: Dat zij verre van u! Maar indien ik zekerlijk
merkte, dat dit kwaad bij mijn vader ten volle besloten ware, dat het
u zou overkomen, zou ik dat u dan niet te kennen geven?
10 David nu zeide tot Jonathan: Wie zal het mij te kennen geven,
indien uw vader u wat hards antwoordt?
11 Toen zeide Jonathan tot David: Kom, laat ons toch uitgaan in het
veld; en die beiden gingen uit in het veld.
12 En Jonathan zeide tot David: De HEERE, de God Israels, indien ik
mijn vader onderzocht zal hebben omtrent dezen tijd, morgen of
overmorgen, en zie, het is goed voor David, en ik dan tot u niet
zende, en voor uw oor openbare;
13 Alzo doe de HEERE aan Jonathan, en alzo doe Hij daartoe! Als mijn
vader het kwaad over u behaagt, zo zal ik het voor uw oor ontdekken,
en ik zal u trekken laten, dat gij in vrede heengaat; en de HEERE zij
met u, gelijk als Hij met mijn vader geweest is.
14 En zult gij niet, indien ik dan nog leve, ja, zult gij niet de
weldadigheid des HEEREN aan mij doen, dat ik niet sterve?
15 Ook zult gij uw weldadigheid niet afsnijden van mijn huis tot in
eeuwigheid; ook niet wanneer de HEERE een iegelijk der vijanden van
David van den aardbodem zal afgesneden hebben.
16 Alzo maakte Jonathan een verbond met het huis van David, zeggende:
Dat het de HEERE eise van de hand der vijanden Davids!
17 En Jonathan voer voort, met David te doen zweren, omdat hij hem
liefhad; want hij had hem lief met de liefde zijner ziel.
18 Daarna zeide Jonathan tot hem: Morgen is de nieuwe maan; dan zal
men u missen, want uw zitplaats zal ledig gevonden worden.
19 En als gij de drie dagen zult uitgebleven zijn, kom haastig af, en
ga tot die plaats, waar gij u verborgen hadt ten dage dezer handeling;
en blijf bij den steen Ezel.
20 Zo zal ik drie pijlen ter zijde schieten, als of ik naar een teken
schoot.
21 En zie, ik zal den jongen zenden, zeggende: Ga heen, zoek de
pijlen, indien ik uitdrukkelijk tot den jongen zeg: Zie, de pijlen
zijn van u af en herwaarts, neem hem; en kom gij, want er is vrede
voor u, en er is geen ding, zo waarlijk de HEERE leeft!
22 Maar indien ik tot den jongen alzo zeg: Zie, de pijlen zijn van u
af en verder; ga heen, want de HEERE heeft u laten gaan.
23 En aangaande de zaak, waarvan ik en gij gesproken hebben, zie, de
HEERE zij tussen mij en tussen u, tot in eeuwigheid!
24 David nu verborg zich in het veld; en als het nieuwe maan was, zat
de koning bij de spijze, om te eten.
25 Toen zich de koning gezet had op zijn zitplaats, op dit maal
gelijk de andere maal, aan de stede bij den wand, zo stond Jonathan
op, en Abner zat aan Sauls zijde, en Davids plaats werd ledig
gevonden.
26 En Saul sprak te dien dage niets, want hij zeide: Hem is wat
voorgevallen, dat hij niet rein is; voorzeker, hij is niet rein.
27 Het geschiedde nu des anderen daags, den tweeden der nieuwe maan,
als Davids plaats ledig gevonden werd, zo zeide Saul tot zijn zoon
Jonathan: Waarom is de zoon van Isai noch gisteren noch heden tot de
spijze gekomen?
28 En Jonathan antwoordde Saul: David begeerde van mij ernstelijk
naar Bethlehem te mogen gaan.
29 En hij zeide: Laat mij toch gaan; want ons geslacht heeft een
offer in de stad, en mijn broeder heeft het mij zelfs geboden; heb ik
nu genade in uw ogen gevonden, laat mij toch ontslagen zijn, dat ik
mijn broeders zie; hierom is hij aan des konings tafel niet gekomen.
30 Toen ontstak de toorn van Saul tegen Jonathan, en hij zeide tot
hem: Gij, zoon der verkeerde in wederspannigheid, weet ik het niet,
dat gij den zoon van Isai verkoren hebt tot uw schande, en tot schande
van de naaktheid uwer moeder?
31 Want al de dagen, die de zoon van Isai op den aardbodem leven zal,
zo zult gij noch uw koninkrijk bevestigd worden; nu dan, schik heen,
en haal hem tot mij, want hij is een kind des doods.
32 Toen antwoordde Jonathan Saul, zijn vader, en zeide tot hem:
Waarom zal hij gedood worden? Wat heeft hij gedaan?
33 Toen schoot Saul de spies op hem, om hem te slaan. Alzo merkte
Jonathan, dat dit ten volle bij zijn vader besloten was, David te
doden.
34 Daarom stond Jonathan van de tafel op in hittigheid des toorns; en
hij at op den tweeden dag der nieuwe maan geen brood, want hij was
bekommerd om David, omdat zijn vader hem gesmaad had.
35 En het geschiedde des morgens, dat Jonathan in het veld ging, op
den tijd, die David bestemd was; en er was een kleine jongen bij hem.
36 En hij zeide tot zijn jongen: Loop, zoek nu de pijlen, die ik
schieten zal. De jongen liep heen, en hij schoot een pijl, dien hij
deed over hem vliegen.
37 Toen de jongen tot aan de plaats des pijls, dien Jonathan
geschoten had, gekomen was, zo riep Jonathan den jongen na, en zeide:
Is niet de pijl van u af en verder?
38 Wederom riep Jonathan den jongen na: Haast u, spoed u, sta niet
stil! De jongen van Jonathan nu raapte den pijl op, en hij kwam tot
zijn heer.
39 Doch de jongen wist er niets van; Jonathan en David alleen wisten
van de zaak.
40 Toen gaf Jonathan zijn gereedschap aan den jongen, dien hij had;
en hij zeide tot hem: Ga heen, breng het in de stad.
41 Als de jongen heenging, zo stond David op van de zuidzijde, en hij
viel op zijn aangezicht ter aarde, en hij boog zich driemaal; en zij
kusten elkander, en weenden met elkander, totdat het David gans veel
maakte.
42 Toen zeide Jonathan tot David: Ga in vrede; hetgeen wij beiden in
den Naam des HEEREN gezworen Hebben, zeggende: De HEERE zij tussen mij
en tussen u, en tussen mijn zaad en tussen uw zaad, zij tot in
eeuwigheid! [ (I Samuel 20:43) Daarna stond hij op, en ging heen; en
Jonathan kwam in de stad. ]
I SAMUEL-CAP-21
1 Toen kwam David te Nob, tot den priester Achimelech; en Achimelech
kwam bevende David tegemoet, en hij zeide tot hem: Waarom zijt gij
alleen, en geen man met u?
2 En David zeide tot den priester Achimelech: De koning heeft mij een
zaak bevolen, en zeide tot mij: Laat niemand iets van de zaak weten,
om dewelke ik u gezonden heb, en die ik u geboden heb; den jongelingen
nu heb ik de plaats van zulk een te kennen te kennen gegeven.
3 En nu wat is er onder uw hand? Geef mij vijf broden in mijn hand,
of wat er gevonden wordt.
4 En de priester antwoordde David, en zeide: Er is geen gemeen brood
onder mijn hand; maar er is heilig brood, wanneer zich de jongelingen
slechts van de vrouw onthouden hebben.
5 David nu antwoordde den priester, en zeide tot hem: Ja trouwens, de
vrouw is ons onthouden geweest gisteren en eergisteren, toen ik
uitging, en de vaten der jongelingen zijn heilig; en het is
enigerwijze gemeen brood, te meer dewijl heden ander in de vaten zal
geheiligd worden.
6 Toen gaf de priester hem dat heilige, dewijl er geen brood was dan
de toonbroden, die van voor het aangezicht des HEEREN weggenomen
waren, dat men er warm brood legde, ten dage als dat weggenomen werd.
7 Daar was nu een man van de knechten van Saul, te dienzelven dage
opgehouden voor het aangezicht des HEEREN, en zijn naam was Doeg, een
Edomiet, de machtigste onder de herderen, die Saul had.
8 En David zeide tot Achimelech: Is hier onder uw hand geen spies of
zwaard? Want ik heb noch mijn zwaard noch ook mijn wapenen in mijn
hand genomen, dewijl de zaak des konings haastig was.
9 Toen zeide de priester: Het zwaard van Goliath, den Filistijn,
denwelken gij sloegt in het eikendal, zie, dat is hier, gewonden in
een kleed, achter den efod; indien gij u dat nemen wilt, zo neem het,
want hier is geen ander dan dit. David nu zeide: Er is zijns gelijke
niet; geef het mij.
10 En David maakte zich op, en vluchtte te dien dage van het
aangezicht van Saul; en hij kwam tot Achis, den koning van Gath.
11 Doch de knechten van Achis zeiden tot hem: Is deze niet David, de
koning des lands? Zong men niet van dezen in de reien, zeggende: Saul
heeft zijn duizenden verslagen, maar David zijn tienduizenden?
12 En David legde deze woorden in zijn hart; en hij was zeer bevreesd
voor het aangezicht van Achis, den koning van Gath.
13 Daarom veranderde hij zijn gelaat voor hun ogen, en hij maakte
zichzelven gek onder hun handen; en hij bekrabbelde de deuren der
poort, en hij liet zijn zever in zijn baard aflopen.
14 Toen zeide Achis tot zijn knechten: Ziet, gij ziet, dat de man
razende is, waarom hebt gij hem tot mij gebracht?
15 Heb ik razenden gebrek, dat gij dezen gebracht hebt, om voor mij
te razen? Zal deze in mijn huis komen?
I SAMUEL-CAP-22
1 Toen ging David van daar, en ontkwam in de spelonk van Adullam. En
zijn broeders hoorden het, en het ganse huis zijns vaders, en kwamen
derwaarts tot hem af.
2 En tot hem vergaderde alle man, die benauwd was, en alle man, die
een schuldeiser had, en alle man, wiens ziel bitterlijk bedroefd was,
en hij werd tot overste over hen; zodat bij hem waren omtrent
vierhonderd mannen.
3 En David ging van daar naar Mizpa der Moabieten; en hij zeide tot
den koning der Moabieten: Laat toch mijn vader en mijn moeder bij
ulieden uitgaan, totdat ik weet, wat God mij doen zal.
4 En hij bracht hen voor het aangezicht van den koning der Moabieten;
en zij bleven bij hem al de dagen, die David in de vesting was.
5 Doch de profeet Gad zeide tot David: Blijf in de vesting niet, ga
heen, en ga in het land van Juda. Toen ging David heen, en hij kwam in
het woud Chereth.
6 En Saul hoorde, dat David bekend geworden was, en de mannen, die
bij hem waren. Saul nu zat op een heuvel onder het geboomte te Rama,
en hij had zijn spies in zijn hand, en al zijn knechten stonden bij
hem.
7 Toen zeide Saul tot zijn knechten, die bij hem stonden: Hoort toch,
gij, zonen van Jemini, zal ook de zoon van Isai u altegader akkers en
wijnbergen geven? Zal hij u allen tot oversten van duizenden, en
oversten van honderden stellen?
8 Dat gij u allen tegen mij verbonden hebt, en niemand voor mijn oor
openbaart, dat mijn zoon een verbond gemaakt heeft met den zoon van
Isai; en niemand is onder ulieden, dien het wee doet van mijnentwege,
en die het voor mijn oor openbaart; want mijn zoon heeft mijn knecht
tegen mij opgewekt, tot een lagenlegger, gelijk het te dezen dage is.
9 Toen antwoordde Doeg, de Edomiet, die bij de knechten van Saul
stond, en zeide: Ik zag den zoon van Isai, komende te Nob, tot
Achimelech, den zoon van Ahitub;
10 Die den HEERE voor hem vraagde, en gaf hem teerkost; hij gaf hem
ook het zwaard van Goliath, den Filistijn.
11 Toen zond de koning heen, om den priester Achimelech, den zoon van
Ahitub, te roepen, en zijns vaders ganse huis, de priesters, die te
Nob waren; en zij kwamen allen tot den koning.
12 En Saul zeide: Hoor nu, gij, zoon van Ahitub! En hij zeide: Zie,
hier ben ik, mijn heer!
13 Toen zeide Saul tot hem: Waarom hebt gijlieden samen u tegen mij
verbonden, gij en de zoon van Isai, mits dat gij hem gegeven hebt
brood en het zwaard, en God voor hem gevraagd, dat hij zou opstaan
tegen mij tot een lagenlegger, gelijk het te dezen dage is?
14 En Achimelech antwoordde den koning en zeide: Wie is toch onder al
uw knechten getrouw als David, en des konings schoonzoon, en
voortgaande in uw gehoorzaamheid, en is eerlijk in uw huis?
15 Heb ik heden begonnen God voor hem te vragen? Dat zij verre van
mij, de koning legge op zijn knecht geen ding, noch op het ganse huis
mijns vader; want uw knecht heeft van al deze dingen niet geweten,
klein noch groot.
16 Doch de koning zeide: Achimelech, gij moet den dood sterven, gij
en het ganse huis uws vaders.
17 En de koning zeide tot de trawanten, die bij hem stonden: Wendt u,
en doodt de priesters des HEEREN, omdat hun hand ook met David is, en
omdat zij geweten hebben, dat hij vluchtte, en hebben het voor mijn
oren niet geopenbaard. Doch de knechten des konings wilden hun hand
niet uitsteken, om op de priesters des HEEREN aan te vallen.
18 Toen zeide de koning tot Doeg: Wend gij u, en val aan op de
priesters. Toen wendde zich Doeg, de Edomiet, en hij viel aan op de
priesters, en doodde te dien dage vijf en tachtig mannen, die den
linnen lijfrok droegen.
19 Hij sloeg ook Nob, de stad dezer priesters, met de scherpte des
zwaards, van den man tot de vrouw, van de kinderen tot de zuigelingen,
zelfs de ossen en ezels, en de schapen, sloeg hij met de scherpte des
zwaards.
20 Doch een der zonen van Achimelech, den zoon van Ahitub, ontkwam,
wiens naam was Abjathar; die vluchtte David na.
21 En Abjathar boodschapte het David, dat Saul de priesteren des
HEEREN gedood had.
22 Toen zeide David tot Abjathar: Ik wist wel te dien dage, toen
Doeg, de Edomiet, daar was, dat hij het voorzeker Saul zou te kennen
geven; ik heb oorzaak gegeven tegen al de zielen van uws vaders huis.
23 Blijf bij mij; vrees niet; want wie mijn ziel zoeken zal, die zal
uw ziel zoeken; maar gij zult met mij in bewaring zijn.
I SAMUEL-CAP-23
1 En men boodschapte David, zeggende: Zie, de Filistijnen strijden
tegen Kehila, en zij beroven de schuren.
2 En David vraagde den HEERE, zeggende: Zal ik heengaan en deze
Filistijnen slaan? En de HEERE zeide tot David: Ga heen, en gij zult
de Filistijnen slaan en Kehila verlossen.
3 Doch de mannen Davids zeiden tot hem: Zie, wij vrezen hier in Juda;
hoeveel te meer, als wij naar Kehila tegen der Filistijnen slagorden
gaan zullen.
4 Toen vraagde David den HEERE nog verder; en de HEERE antwoordde hem
en zeide: Maak u op, trek af naar Kehila; want Ik geef de Filistijnen
in uw hand.
5 Alzo toog David en zijn mannen naar Kehila, en hij streed tegen de
Filistijnen, en dreef hun vee weg, en hij sloeg onder hen een groten
slag; alzo verloste David de inwoners van Kehila.
6 En het geschiedde, toen Abjathar, de zoon van Achimelech, tot David
vluchtte naar Kehila, dat hij afkwam met den efod in zijn hand.
7 Als aan Saul te kennen gegeven werd, dat David te Kehila gekomen
was, zo zeide Saul: God heeft hem in mijn hand overgegeven, want hij
is besloten, komende in een stad met poorten en grendelen.
8 Toen liet Saul al het volk ten strijde roepen, dat zij aftogen naar
Kehila, om David en zijn mannen te belegeren.
9 Als nu David verstond, dat Saul dit kwaad tegen hem heimelijk
voorhad, zeide hij tot den priester Abjathar: Breng den efod
herwaarts.
10 En David zeide: HEERE, God van Israel! Uw knecht heeft zekerlijk
gehoord, dat Saul zoekt naar Kehila te komen, en de stad te verderven
om mijnentwil.
11 Zullen mij ook de burgers van Kehila in zijn hand overgeven? Zal
Saul afkomen, gelijk als Uw knecht gehoord heeft? O HEERE, God van
Israel, geef het toch Uw knecht te kennen! De HEERE nu zeide: Hij zal
afkomen.
12 Daarna zeide David: Zouden de burgers van Kehila mij en mijn
mannen overgeven in de hand van Saul? En de HEERE zeide: Zij zouden u
overgeven.
13 Toen maakte zich David en zijn mannen op, omtrent zeshonderd man,
en zij gingen uit Kehila, en zij gingen heen, waar zij konden gaan.
Toen aan Saul geboodschapt werd, dat David uit Kehila ontkomen was, zo
hield hij op uit te trekken.
14 David nu bleef in de woestijn in de vestingen, en hij bleef op den
berg in de woestijn Zif; en Saul zocht hem alle dagen, doch God gaf
hem niet over in zijn hand.
15 Als David zag, dat Saul uitgetogen was, om zijn ziel te zoeken, zo
was David in de woestijn Zif in een woud.
16 Toen maakte zich Jonathan, de zoon van Saul, op, en hij ging tot
David in het woud; en hij versterkte zijn hand in God.
17 En hij zeide tot hem: Vrees niet, want de hand van Saul, mijn
vader, zal u niet vinden, maar gij zult koning worden over Israel, en
ik zal de tweede bij u zijn; ook weet mijn vader Saul zulks wel.
18 En die beiden maakten een verbond voor het aangezicht des HEEREN;
en David bleef in het woud, maar Jonathan ging naar zijn huis.
19 Toen togen de Zifieten op tot Saul naar Gibea, zeggende: Heeft
zich niet David bij ons verborgen in de vestingen in het woud, op den
heuvel van Hachila, die aan de rechterhand der wildernis is?
20 Nu dan, o koning, kom spoedig af naar al de begeerte uwer ziel; en
het komt ons toe hem over te geven in de hand des konings.
21 Toen zeide Saul: Gezegend zijt gijlieden den HEERE, dat gij u over
mij ontfermd hebt!
22 Gaat toch heen, en bereidt de zaak nog meer, dat gij weet en
beziet zijn plaats, waar zijn gang is, wie hem daar gezien heeft; want
hij heeft tot mij gezegd, dat hij zeer listiglijk pleegt te handelen.
23 Daarom ziet toe, en verneemt naar alle schuilplaatsen, in dewelke
hij schuilt; komt dan weder tot mij met vast bescheid, zo zal ik met
ulieden gaan; en het zal geschieden, zo hij in het land is, zo zal ik
hem naspeuren onder alle duizenden van Juda.
24 Toen maakten zij zich op, en zij gingen naar Zif voor het
aangezicht van Saul. David nu en zijn mannen waren in de woestijn van
Maon, in het vlakke veld, aan de rechterhand der wildernis.
25 Saul en zijn mannen gingen ook om te zoeken. Dat werd David
geboodschapt, die van dien rotssteen afgegaan was, en bleef in de
woestijn van Maon. Toen Saul dat hoorde, jaagde hij David na in de
woestijn van Maon.
26 En Saul ging aan deze zijde des bergs, en David en zijn mannen aan
gene zijde des bergs. Het geschiedde nu, dat zich David haastte, om te
ontgaan van het aangezicht van Saul; en Saul en zijn mannen
omsingelden David en zijn mannen, om die te grijpen.
27 Doch daar kwam een bode tot Saul, zeggende: Haast u, en kom, want
de Filistijnen zijn in het land gevallen.
28 Toen keerde zich Saul van David na te jagen, en hij toog den
Filistijnen tegemoet; daarom noemde men die plaats Sela-Machlekoth.
29
I SAMUEL-CAP-24
1 En David toog van daar op, en hij bleef in de vestingen van
En-gedi.
2 En het geschiedde, nadat Saul wedergekeerd was van achter de
Filistijnen, zo gaf men hem te kennen, zeggende: Zie, David is in de
woestijn van En-gedi.
3 Toen nam Saul drie duizend uitgelezen mannen uit gans Israel, en
hij toog heen, om David en zijn mannen te zoeken boven op de
rotsstenen der steenbokken.
4 En hij kwam tot de schaapskooien aan den weg, waar een spelonk was;
en Saul ging daarin, om zijn voeten te dekken. David nu en zijn mannen
zaten aan de zijden der spelonken.
5 Toen zeiden de mannen van David tot hem: Zie den dag, in welken de
HEERE tot u zegt: Zie, Ik geef uw vijand in uw hand, en gij zult hem
doen, gelijk als het goed zal zijn in uw ogen. En David stond op, en
sneed stilletjes een slip van Sauls mantel.
6 Doch het geschiedde daarna, dat Davids hart hem sloeg, omdat hij de
slip van Saul afgesneden had.
7 En hij zeide tot zijn mannen: Dat late de HEERE ver van mij zijn,
dat ik die zaak doen zou aan mijn heer, den gezalfde des HEEREN, dat
ik mijn hand tegen hem uitsteken zou; want hij is de gezalfde des
HEEREN!
8 En David scheidde zijn mannen met woorden, en liet hun niet toe,
dat zij opstonden tegen Saul. En Saul maakte zich op uit de spelonk,
en ging op den weg.
9 Daarna maakte zich David ook op, en ging uit de spelonk, en hij
riep Saul achterna, zeggende: Mijn heer koning! Toen zag Saul achter
zich om, en David boog zich met het aangezicht ter aarde en neigde
zich.
10 En David zeide tot Saul: Waarom hoort gij de woorden der mensen,
zeggende: Zie, David zoekt uw kwaad?
11 Zie, te dezen dage hebben uw ogen gezien, dat de HEERE u heden in
mijn hand gegeven heeft in deze spelonk, en men zeide, dat ik u doden
zou; doch mijn hand verschoonde u, want ik zeide: Ik zal mijn hand
niet uitsteken tegen mijn heer, want hij is de gezalfde des HEEREN.
12 Zie toch, mijn vader, ja, zie de slip uws mantels in mijn hand;
want als ik de slip uws mantels afgesneden heb, zo heb ik u niet
gedood; beken en zie, dat er in mijn hand geen kwaad, noch overtreding
is, en ik tegen u niet gezondigd heb; nochtans jaagt gij mijn ziel,
dat gij ze wegneemt.
13 De HEERE zal richten tussen mij en tussen u, en de HEERE zal mij
wreken aan u; maar mijn hand zal niet tegen u zijn.
14 Gelijk als het spreekwoord der ouden zegt: Van de goddelozen komt
goddeloosheid voort; maar mijn hand zal niet tegen u zijn.
15 Naar wien is de koning van Israel uitgegaan? Wien jaagt gij na?
Naar een doden hond, naar een enige vlo!
16 Doch de HEERE zal zijn tot Rechter, en richten tussen mij en
tussen u, en zien daarin, en twisten mijn twist, en richten mij van uw
hand.
17 En het geschiedde, toen David geeindigd had al deze woorden tot
Saul te spreken, zo zeide Saul: Is dit uw stem, mijn zoon David? Toen
hief Saul zijn stem op en weende.
18 En hij zeide tot David: Gij zijt rechtvaardiger dan ik; want gij
hebt mij goed vergolden, en ik heb u kwaad vergolden.
19 En gij hebt mij heden aangewezen, dat gij mij goed gedaan hebt;
want de HEERE had mij in uw hand besloten, en gij hebt mij niet
gedood.
20 Zo wanneer iemand zijn vijand gevonden heeft, zal hij hem op een
goeden weg laten gaan? De HEERE nu vergelde u het goede, voor dezen
dag, dien gij mij heden gemaakt hebt.
21 En nu, zie, ik weet, dat gij voorzeker koning worden zult, en dat
het koninkrijk van Israel in uw hand bestaan zal.
22 Zo zweer mij dan nu bij den HEERE, zo gij mijn zaad na mij zult
uitroeien, en mijn naam zult uitdelgen van mijns vaders huis! [ (I
Samuel 24:23) Toen zwoer David aan Saul; en Saul ging in zijn huis,
maar David en zijn mannen gingen op in de vesting. ]
I SAMUEL-CAP-25
1 En Samuel stierf; en gans Israel vergaderde zich, en zij bedreven
rouw over hem, en begroeven hem in zijn huis te Rama. En David maakte
zich op, en toog af naar de woestijn Paran.
2 En er was een man te Maon, en zijn bedrijf was te Karmel; en die
man was zeer groot, en hij had drie duizend schapen, en duizend
geiten; en hij was in het scheren zijner schapen te Karmel.
3 En de naam des mans was Nabal, en de naam zijner huisvrouw was
Abigail; en de vrouw was goed van verstand, en schoon van gedaante;
maar de man was hard en boos van daden, en hij was een Kalebiet.
4 Als David hoorde in de woestijn, dat Nabal zijn schapen schoor,
5 Zo zond David tien jongelingen; en David zeide tot de jongelingen:
Gaat op naar Karmel, en als gij tot Nabal komt, zo zult gij hem in
mijn naam naar den welstand vragen;
6 En zult alzo zeggen tot dien welvarende: Vrede zij u, en uw huize
zij vrede, en alles, wat gij hebt, zij vrede!
7 En nu, ik heb gehoord, dat gij scheerders hebt; nu, de herders, die
gij hebt, zijn bij ons geweest; wij hebben hun geen smaadheid
aangedaan, en zij hebben ook niets gemist al de dagen, die zij te
Karmel geweest zijn.
8 Vraag het uw jongelingen, en zij zullen het u te kennen geven. Laat
dan deze jongelingen genade vinden in uw ogen, want wij zijn op een
goeden dag gekomen; geef toch uw knechten, en uw zoon David, hetgeen
uw hand vinden zal.
9 Toen de jongelingen van David gekomen waren, en in Davids naam naar
al die woorden tot Nabal gesproken hadden, zo hielden zij stil.
10 En Nabal antwoordde den knechten van David, en zeide: Wie is
David, en wie is de zoon van Isai? Er zijn heden vele knechten, die
zich afscheuren, elk van zijn heer.
11 Zou ik dan mijn brood, en mijn water, en mijn geslacht vlees
nemen, dat ik voor mijn scheerders geslacht heb, en zou ik het den
mannen geven, die ik niet weet, van waar zij zijn?
12 Toen keerden zich de jongelingen van David naar hun weg; en zij
keerden weder, en kwamen, en boodschapten hem achtervolgens al deze
woorden.
13 David dan zeide tot zijn mannen: Een iegelijk gorde zijn zwaard
aan. Toen gordde een iegelijk zijn zwaard aan, en David gordde ook
zijn zwaard aan; en zij togen op achter David, omtrent vierhonderd
man, en daar bleven er tweehonderd bij het gereedschap.
14 Doch een jongeling uit de jongelingen boodschapte het aan Abigail,
de huisvrouw van Nabal, zeggende: Zie, David heeft boden gezonden uit
de woestijn, om onzen heer te zegenen; maar hij is tegen hen
uitgevaren.
15 Nochtans zijn zij ons zeer goede mannen geweest; en wij hebben
geen smaadheid geleden, en wij hebben niets gemist al de dagen, die
wij met hen verkeerd hebben, toen wij op het veld waren.
16 Zij zijn een muur om ons geweest, zo bij nacht als bij dag, al de
dagen, die wij bij hen geweest zijn, weidende de schapen.
17 Weet dan nu, en zie, wat gij doen zult; want het kwaad is ten
volle over onzen heer besloten, en over zijn ganse huis; en hij is een
zoon Belials, dat men hem niet mag aanspreken.
18 Toen haastte zich Abigail, en nam tweehonderd broden, en twee
lederzakken wijns, en vijf toebereide schapen, en vijf maten geroost
koren, en honderd stukken rozijnen, en tweehonderd klompen vijgen, en
legde die op ezelen.
19 En zij zeide tot haar jongelingen: Trekt heen voor mijn
aangezicht; ziet, ik kom achter ulieden; doch haar man Nabal gaf zij
het niet te kennen.
20 Het geschiedde nu, toen zij op den ezel reed, en dat zij afkwam in
het verborgene des bergs, en ziet, David en zijn mannen kwamen af haar
tegemoet, en zij ontmoette hen.
21 David nu had gezegd: Trouwens ik heb te vergeefs bewaard al wat
deze in de woestijn heeft, alzo dat er niets van alles, wat hij heeft,
gemist is; en hij heeft mij kwaad voor goed vergolden.
22 Zo doe God aan de vijanden van David, en zo doe Hij daartoe,
indien ik van allen, die hij heeft, iets tot morgen overlaat, dat
mannelijk is!
23 Toen nu Abigail David zag, zo haastte zij zich, en kwam van den
ezel af, en zij viel voor het aangezicht van David op haar aangezicht,
en zij boog zich ter aarde.
24 En zij viel aan zijn voeten en zeide: Och, mijn heer, mijn zij de
misdaad, en laat toch uw dienstmaagd voor uw oren spreken, en hoor de
woorden uwer dienstmaagd.
25 Mijn heer stelle toch zijn hart niet aan dezen Belials man, aan
Nabal; want gelijk zijn naam is, alzo is hij; zijn naam is Nabal, en
dwaasheid is bij hem; en ik, uw dienstmaagd, heb de jongelingen van
mijn heer niet gezien, die gij gezonden hebt.
26 En nu, mijn heer! zo waarachtig als de HEERE leeft, en uw ziel
leeft, het is de HEERE, Die u verhinderd heeft van te komen met
bloedstorting, dat uw hand u zou verlossen; en nu, dat als Nabal
worden uw vijanden, en die tegen mijn heer kwaad zoeken!
27 En nu, dit is de zegen, dien uw dienstmaagd mijn heer toegebracht
heeft, dat hij gegeven worde den jongelingen, die mijns heren
voetstappen nawandelen.
28 Vergeef toch aan uw dienstmaagd de overtreding, want de HEERE zal
zekerlijk mijn heer een bestendig huis maken, dewijl mijn heer de
oorlogen des HEEREN oorloogt, en geen kwaad bij u gevonden is van uw
dagen af.
29 Wanneer een mens opstaan zal om u te vervolgen, en om uw ziel te
zoeken, zo zal de ziel mijns heren ingebonden zijn in het bundeltje
der levenden bij den HEERE, uw God; maar de ziel uwer vijanden zal Hij
slingeren uit het midden van de holligheid des slingers.
30 En het zal geschieden, als de HEERE mijn heer naar al het goede
doen zal, dat Hij over u gesproken heeft, en Hij u gebieden zal een
voorganger te zijn over Israel;
31 Zo zal dit u, mijn heer, niet zijn tot wankeling, noch aanstoot
des harten, te weten, dat gij bloed zonder oorzaak zoudt vergoten
hebben, en dat mijn heer zichzelven zou verlost hebben; en als de
HEERE mijn heer weldoen zal, zo zult gij uwer dienstmaagd gedenken.
32 Toen zeide David tot Abigail: Gezegend zij de HEERE, de God
Israels, Die u te dezen dage mij tegemoet gezonden heeft!
33 En gezegend zij uw raad en gezegend zijt gij, dat gij mij te dezen
dage geweerd hebt, van te komen met bloedstorting, dat mijn hand mij
verlost zou hebben!
34 Want voorzeker, de HEERE, de God Israels, leeft, Die mij
verhinderd heeft, van u kwaad te doen, dat, ten ware dat gij u gehaast
hadt, en mij tegemoet gekomen waart, zo ware van Nabal niemand, die
mannelijk is, overgebleven tot het morgenlicht!
35 Toen nam David uit haar hand, wat zij hem gebracht had; en hij
zeide tot haar: Trek met vrede op naar uw huis; zie, ik heb naar uw
stem gehoord, en heb uw aangezicht aangenomen.
36 Toen nu Abigail tot Nabal kwam, ziet, zo had hij een maaltijd in
zijn huis, als eens konings maaltijd; en het hart van Nabal was
vrolijk op denzelven, en hij was zeer dronken; daarom gaf zij hem niet
een woord, klein noch groot, te kennen, tot aan het morgenlicht.
37 Het geschiedde nu in den morgen, toen de wijn van Nabal gegaan
was, zo gaf hem zijn huisvrouw die woorden te kennen. Toen bestierf
zijn hart in het binnenste van hem, en hij werd als een steen.
38 En het geschiedde omtrent na tien dagen, zo sloeg de HEERE Nabal,
dat hij stierf.
39 Toen David hoorde, dat Nabal dood was, zo zeide hij: Gezegend zij
de HEERE, Die den twist mijner smaadheid getwist heeft van de hand van
Nabal, en heeft zijn knecht onthouden van het kwade, en dat de HEERE
het kwaad van Nabal op zijn hoofd heeft doen wederkeren! En David zond
heen, en liet met Abigail spreken, dat hij ze zich ter vrouwe nam.
40 Als nu de knechten van David tot Abigail gekomen waren te Karmel,
zo spraken zij tot haar, zeggende: David heeft ons tot u gezonden, dat
hij zich u ter vrouwe neme.
41 Toen stond zij op, en neigde zich met het aangezicht ter aarde, en
zij zeide: Ziet, uw dienstmaagd zij tot een dienares, om de voeten der
knechten mijns heren te wassen.
42 Abigail nu haastte, en maakte zich op, en zij reed op een ezel,
met haar vijf jonge maagden, die haar voetstappen nawandelden; zij dan
volgde de boden van David na, en zij werd hem ter huisvrouw.
43 Ook nam David Ahinoam van Jizreel; alzo waren ook die beiden hem
tot vrouwen.
44 Want Saul had zijn dochter Michal, de huisvrouw van David, gegeven
aan Palti, den zoon van Lais, die van Gallim was.
I SAMUEL-CAP-26
1 De Zifieten nu kwamen tot Saul te Gibea, zeggende: Houdt zich David
niet verborgen op den heuvel van Hachila, voor aan de wildernis?
2 Toen maakte zich Saul op, en toog af naar de woestijn Zif, en met
hem drie duizend man, uitgelezenen van Israel, om David te zoeken in
de woestijn Zif.
3 En Saul legerde zich op den heuvel van Hachila, die voor aan de
wildernis is aan den weg, maar David bleef in de woestijn, en zag, dat
Saul achter hem kwam naar de woestijn.
4 Want David had verspieders gezonden, en hij vernam, dat Saul
voorzeker kwam.
5 En David maakte zich op, en kwam aan de plaats, waar Saul zich
gelegerd had, en David bezag de plaats, waar Saul lag, met Abner, den
zoon van Ner, zijn krijgsoverste. En Saul lag in den wagenburg, en het
volk was rondom hem gelegerd.
6 Toen antwoordde David, en sprak tot Achimelech, den Hethiet, en tot
Abisai, den zoon van Zeruja, den broeder van Joab, zeggende: Wie zal
met mij tot Saul in het leger afgaan? Toen zeide Abisai: Ik zal met u
afgaan.
7 Alzo kwamen David en Abisai tot het volk des nachts; en ziet, Saul
lag te slapen in den wagenburg, en zijn spies stak in de aarde aan
zijn hoofdeinde, en Abner, en het volk lag rondom hem.
8 Toen zeide Abisai tot David: God heeft heden uw vijand in uw hand
besloten; laat mij toch hem nu met de spies op eenmaal ter aarde
slaan, en ik zal het hem niet ten tweeden male doen.
9 David daarentegen zeide tot Abisai: Verderf hem niet; want wie
heeft zijn hand aan den gezalfde des HEEREN gelegd, en is onschuldig
gebleven?
10 Verder zeide David: Zo waarachtig als de HEERE leeft, de HEERE zal
hem slaan, of zijn dag zal komen, dat hij zal sterven, of hij zal in
een strijd trekken, dat hij omkome.
11 De HEERE late het verre van mij zijn, dat ik mijn hand legge aan
den gezalfde des HEEREN! zo neem toch nu de spies, die aan zijn
hoofdeinde is, en de waterfles, en laat ons gaan.
12 Zo nam David de spies en de waterfles van Sauls hoofdeinde, en zij
gingen heen; en er was niemand, die het zag, en niemand, die het
merkte, ook niemand, die ontwaakte; want zij sliepen allen; want er
was een diepe slaap des HEEREN op hen gevallen.
13 Toen David over aan gene zijde gekomen was, zo stond hij op de
hoogte des bergs van verre, dat er een grote plaats tussen hen was.
14 En David riep tot het volk, en tot Abner, den zoon van Ner,
zeggende: Zult gij niet antwoorden, Abner? Toen antwoordde Abner en
zeide: Wie zijt gij, die tot den koning roept?
15 Toen zeide David tot Abner: Zijt gij niet een man, en wie is u
gelijk in Israel? Waarom dan hebt gij over uw heer, den koning, geen
wacht gehouden? Want daar is een van het volk gekomen, om den koning,
uw heer, te verderven.
16 Deze zaak, die gij gedaan hebt, is niet goed; zo waarachtig als de
HEERE leeft, gijlieden zijt kinderen des doods, die over uw heer, den
gezalfde des HEEREN, geen wacht gehouden hebt! En nu, zie, waar de
spies des konings is, en de waterfles, die aan zijn hoofdeinde was.
17 Saul nu kende de stem van David, en zeide: Is dit uw stem, mijn
zoon David? David zeide: Het is mijn stem, mijn heer koning!
18 Hij zeide verder: Waarom vervolgt mijn heer zijn knecht alzo
achterna, want wat heb ik gedaan, en wat kwaad is er in mijn hand?
19 En nu, mijn heer de koning hore toch naar de woorden zijns
knechts. Indien de HEERE u tegen mij aanport, laat Hem het spijsoffer
rieken; maar indien het mensenkinderen zijn, zo zijn zij vervloekt
voor het aangezicht des HEEREN, dewijl zij mij heden verstoten, dat ik
niet mag vastgehecht blijven in het erfdeel des HEEREN, zeggende: Ga
heen, dien andere goden.
20 En nu, mijn bloed valle niet op de aarde van voor het aangezicht
des HEEREN; want de koning van Israel is uitgegaan om een enige vlo te
zoeken, gelijk als men een veldhoen op de bergen najaagt.
21 Toen zeide Saul: Ik heb gezondigd; keer weder, mijn zoon David,
want ik zal u geen kwaad meer doen, voor dat mijn ziel dezen dag
dierbaar in uw ogen geweest is; zie, ik heb dwaselijk gedaan, en ik
heb zeer grotelijks gedwaald.
22 Toen antwoordde David, en zeide: Zie, de spies des konings; zo
laat een van de jongelingen overkomen, en halen ze.
23 De HEERE dan vergelde aan een iegelijk zijn gerechtigheid en zijn
getrouwheid; want de HEERE had u heden in mijn hand gegeven; maar ik
heb mijn hand niet willen uitsteken, aan den gezalfde des HEEREN.
24 En zie, gelijk als te dezen dage uw ziel in mijn ogen is groot
geacht geweest, alzo zij mijn ziel in de ogen des HEEREN groot geacht,
en Hij verlosse mij uit allen nood.
25 Toen zeide Saul tot David: Gezegend zijt gij, mijn zoon David; gij
zult het ja gewisselijk doen, en gij zult ook gewisselijk de overhand
hebben. Toen ging David op zijn weg, en Saul keerde weder naar zijn
plaats.
I SAMUEL-CAP-27
1 David nu zeide in zijn hart: Nu zal ik een der dagen door Sauls
hand omkomen; mij is niet beter, dan dat ik haastelijk ontkome in het
land der Filistijnen, opdat Saul van mij de hoop verlieze, om mij meer
te zoeken in de ganse landpale van Israel; zo zal ik ontkomen uit zijn
hand.
2 Toen maakte zich David op, en hij ging door, hij en de zeshonderd
mannen, die bij hem waren, tot Achis, den zoon van Maoch, den koning
van Gath.
3 En David bleef bij Achis te Gath, hij en zijn mannen, een iegelijk
met zijn huis; David met zijn beide vrouwen, Ahinoam, en
Jizreelietische, en Abigail, de huisvrouw van Nabal, de
Karmelietische.
4 Toen aan Saul geboodschapt werd, dat David gevlucht was naar Gath,
zo voer hij niet meer voort hem te zoeken.
5 En David zeide tot Achis: Indien ik nu genade in uw ogen gevonden
heb, men geve mij een plaats in een van de steden des lands, dat ik
daar wone; want waarom zou uw knecht in de koninklijke stad bij u
wonen?
6 Toen gaf Achis te dien dage Ziklag; daarom is Ziklag van de
koningen van Juda geweest tot op dezen dag.
7 Het getal nu der dagen, die David in het land der Filistijnen
woonde, was een jaar en vier maanden.
8 David nu toog op met zijn mannen, en zij overvielen de Gesurieten,
en de Girzieten, en de Amalekieten (want deze zijn vanouds geweest de
inwoners des lands), dat gij gaat naar Sur, en tot aan Egypteland.
9 En David sloeg dat land, en liet noch man noch vrouw leven; ook nam
hij de schapen en runderen, en de ezelen, en kemels, en klederen, en
keerde weder en kwam tot Achis.
10 Als Achis zeide: Waar zijt gijlieden heden ingevallen? zo zeide
David: Tegen het zuiden van Juda, en tegen het zuiden der
Jerahmeelieten, en tegen het zuiden der Kenieten.
11 En David liet noch man noch vrouw leven, om te Gath te brengen,
zeggende: Dat zij misschien van ons niet boodschappen, zeggende: Alzo
heeft David gedaan! En alzo was zijn wijze al de dagen, die hij in der
Filistijnen land gewoond heeft.
12 En Achis geloofde David, zeggende: Hij heeft zich ten enenmaal
stinkende gemaakt bij zijn volk, in Israel; daarom zal hij eeuwiglijk
mij tot een knecht zijn.
I SAMUEL-CAP-28
1 En het geschiedde in die dagen, als de Filistijnen hun legers
vergaderden tot den strijd, om tegen Israel te strijden, zo zeide
Achis tot David: Gij zult zekerlijk weten, dat gij met mij in het
leger zult uittrekken, gij en uw mannen.
2 Toen zeide David tot Achis: Aldus zult gij weten, wat uw knecht
doen zal. En Achis zeide tot David: Daarom zal ik u ten bewaarder
mijns hoofds zetten, te allen dage.
3 Samuel nu was gestorven, en gans Israel had rouw over hem bedreven;
en zij hadden hem begraven te Rama, te weten in zijn stad. En Saul had
uit het land weggedaan de waarzeggers en duivelskunstenaars.
4 En de Filistijnen kwamen en vergaderden zich, en zij legerden zich
te Sunem; en Saul vergaderde gans Israel, en zij legerden zich op
Gilboa.
5 Toen Saul het leger der Filistijnen zag, zo vreesde hij, en zijn
hart beefde zeer.
6 En Saul vraagde den HEERE; maar de HEERE antwoordde hem niet; noch
door dromen, noch door de urim, noch door de profeten.
7 Toen zeide Saul tot zijn knechten: Zoekt mij een vrouw, die een
waarzeggenden geest heeft, dat ik tot haar ga, en door haar
onderzoeke. Zijn knechten nu zeiden tot hem: Zie, te Endor is een
vrouw, die een waarzeggenden geest heeft.
8 En Saul verstelde zich, en trok andere klederen aan, en ging heen,
en twee mannen met hem, en zij kwamen des nachts tot de vrouw, en hij
zeide: Voorzeg mij toch door den waarzeggenden geest, en doe mij
opkomen, dien ik tot u zeggen zal.
9 Toen zeide de vrouw tot hem: Zie, gij weet, wat Saul gedaan heeft,
hoe hij de waarzegsters en de duivelskunstenaars uit dit land heeft
uitgeroeid; waarom stelt gij dan mijn ziel een strik, om mij te doden?
10 Saul nu zwoer haar bij den HEERE, zeggende: Zo waarachtig als de
HEERE leeft, indien u een straf om deze zaak zal overkomen!
11 Toen zeide de vrouw: Wien zal ik u doen opkomen? En hij zeide: Doe
mij Samuel opkomen.
12 Toen nu de vrouw Samuel zag, zo riep zij met luider stem, en de
vrouw sprak tot Saul, zeggende: Waarom hebt gij mij bedrogen? Want gij
zijt Saul.
13 En de koning zeide tot haar: Vrees niet; maar wat ziet gij? Toen
zeide de vrouw tot Saul: Ik zie goden, uit de aarde opkomende.
14 Hij dan zeide tot haar: Hoe is zijn gedaante? En zij zeide: Er
komt een oud man op, en hij is met een mantel bekleed. Toen Saul
vernam, dat het Samuel was, zo neigde hij zich met het aangezicht ter
aarde, en hij boog zich.
15 En Samuel zeide tot Saul: Waarom hebt gij mij onrustig gemaakt,
mij doende opkomen? Toen zeide Saul: Ik ben zeer beangstigd, want de
Filistijnen krijgen tegen mij, en God is van mij geweken, en antwoordt
mij niet meer, noch door den dienst der profeten, noch door dromen;
daarom heb ik u geroepen, dat gij mij te kennen geeft, wat ik doen
zal.
16 Toen zeide Samuel: Waarom vraagt gij mij toch, dewijl de HEERE van
u geweken en uw vijand geworden is?
17 Want de HEERE heeft voor Zich gedaan, gelijk als Hij door mijn
dienst gesproken heeft; en heeft het koninkrijk van uw hand gescheurd,
en Hij heeft dat gegeven aan uw naaste, aan David.
18 Gelijk als gij naar de stem des HEEREN niet gehoord hebt, en de
hittigheid Zijns toorns niet uitgericht hebt tegen Amalek; daarom
heeft de HEERE u deze zaak gedaan te dezen dage.
19 En de HEERE zal ook Israel met u in de hand der Filistijnen geven,
en morgen zult gij en uw zonen bij mij zijn; ook zal de HEERE het
leger van Israel in de hand der Filistijnen geven.
20 Toen viel Saul haastelijk ter aarde, zo lang als hij was, en hij
vreesde zeer vanwege de woorden van Samuel; ook was er geen kracht in
hem; want hij had den gehelen dag en den gehelen nacht geen brood
gegeten.
21 De vrouw nu kwam tot Saul, en zag, dat hij zeer verbaasd was; en
zij zeide tot hem: Zie, uw dienstmaagd heeft naar uw stem gehoord, en
ik heb mijn ziel in mijn hand gesteld, en ik heb uw woorden gehoord,
die gij tot mij gesproken hebt.
22 Zo hoor toch gij nu ook naar de stem uwer dienstmaagd, en laat mij
een bete broods voor u zetten, en eet; zo zal er kracht in u zijn, dat
gij over weg gaat.
23 Doch hij weigerde het, en zeide: Ik zal niet eten. Maar zijn
knechten, en ook de vrouw, hielden bij hem aan. Toen hoorde hij naar
hun stem, en hij stond op van de aarde, en zette zich op het bed.
24 En de vrouw had een gemest kalf in het huis; en zij haastte zich
en slachtte het; en zij nam meel, en kneedde het, en bakte daar
ongezuurde van.
25 En zij bracht ze voor Saul en voor zijn knechten, en zij aten;
daarna stonden zij op, en gingen weg in dienzelfden nacht.
I SAMUEL-CAP-29
1 De Filistijnen nu hadden al hun legers vergaderd te Afek; en de
Israelieten legerden zich bij de fontein, die bij Jizreel is.
2 En de vorsten der Filistijnen togen daarheen met honderden, en met
duizenden; doch David met zijn mannen togen met Achis in den
achtertocht.
3 Toen zeiden de oversten der Filistijnen: Wat zullen deze Hebreen?
Zo zeide Achis tot de oversten der Filistijnen: Is deze niet David, de
knecht van Saul, den koning van Israel, die deze dagen of deze jaren
bij mij geweest is? En ik heb in hem niets gevonden van dien dag af,
dat hij afgevallen is tot dezen dag toe.
4 Doch de oversten der Filistijnen werden zeer toornig op hem, en de
oversten der Filistijnen zeiden tot hem: Doe den man wederkeren, dat
hij tot zijn plaats wederkere, waar gij hem besteld hebt, en dat hij
niet met ons aftrekke in den strijd, opdat hij ons niet tot een
tegenpartijder worde in den strijd; want waarmede zou deze zich bij
zijn heer aangenaam maken? Is het niet met de hoofden dezer mannen?
5 Is dit niet die David, van denwelken zij in den rei elkander
antwoordden, zeggende: Saul heeft zijn duizenden geslagen, maar David
zijn tienduizenden?
6 Toen riep Achis David, en zeide tot hem: Het is zo waarachtig als
de HEERE leeft, dat gij oprecht zijt, en uw uitgang en uw ingang met
mij in het leger is goed in mijn ogen; want ik heb geen kwaad bij u
gevonden, van dien dag af, dat gij tot mij zijt gekomen, tot dezen dag
toe; maar gij zijt niet aangenaam in de ogen der vorsten.
7 Zo keer nu om, en ga in vrede, opdat gij geen kwaad doet in de ogen
van de vorsten der Filistijnen.
8 Toen zeide David tot Achis: Maar wat heb ik gedaan? Of wat hebt gij
in uw knecht gevonden, van dien dag af, dat ik voor uw aangezicht
geweest ben, tot dezen dag toe, dat ik niet zal gaan en strijden tegen
de vijanden van mijn heer, den koning?
9 Achis nu antwoordde en zeide tot David: Ik weet het; voorwaar, gij
zijt aangenaam in mijn ogen, als een engel Gods; maar de oversten der
Filistijnen hebben gezegd: Laat hem met ons in dezen strijd niet
optrekken.
10 Nu dan, maak u morgen vroeg op met de knechten uws heren, die met
u gekomen zijn; en als gijlieden u morgen vroeg zult opgemaakt hebben,
en het ulieden licht geworden is, zo gaat heen.
11 Toen maakte zich David vroeg op, hij en zijn mannen, dat zij des
morgens weggingen, om weder te keren in het land der Filistijnen; de
Filistijnen daarentegen togen op naar Jizreel.
31 Opdat ik mag bevrijd worden van de ongehoorzamen in Judea, en dat
deze mijn dienst, dien ik aan Jeruzalem doe, aangenaam zij den
heiligen;
32 Opdat ik met blijdschap, door den wil van God, tot u mag komen, en
met u verkwikt worden.
33 En de God des vredes zij met u allen. Amen.
I SAMUEL-CAP-30
1 Het geschiedde nu, als David en zijn mannen den derden dag te
Ziklag kwamen, dat de Amalekieten in het zuiden en te Ziklag
ingevallen waren, en Ziklag geslagen, en dezelve met vuur verbrand
hadden;
2 En dat zij de vrouwen, die daarin waren, gevankelijk weggevoerd
hadden; doch zij hadden niemand doodgeslagen, van den kleinste tot den
grootste, maar hadden ze weggevoerd en waren huns weegs gegaan.
3 En David en zijn mannen kwamen aan de stad, en ziet, zij was met
vuur verbrand; en hun vrouwen, en hun zonen en hun dochteren waren
gevankelijk weggevoerd.
4 Toen hief David en het volk, dat bij hem was, hun stem op, en
weenden, tot dat er geen kracht meer in hen was om te wenen.
5 Davids beide vrouwen waren ook gevankelijk weggevoerd, Ahinoam, de
Jizreelietische, en Abigail, de huisvrouw van Nabal, den Karmeliet.
6 En David werd zeer bang, want het volk sprak van hem te stenigen;
want de zielen van het ganse volk waren verbitterd, een iegelijk over
zijn zonen en over zijn dochteren; doch David sterkte zich in den
HEERE, zijn God.
7 En David zeide tot den priester Abjathar, den zoon van Achimelech:
Breng mij toch den efod hier. En Abjathar bracht den efod tot David.
8 Toen vraagde David den HEERE, zeggende: Zal ik deze bende
achternajagen? Zal ik ze achterhalen? En Hij zeide tot hem: Jaag na,
want gij zult gewisselijk achterhalen, en gij zult gewisselijk
verlossen.
9 David dan ging heen, hij en de zes honderd mannen, die bij hem
waren; en als zij kwamen aan de beek Besor, zo bleven de overigen
staan.
10 En David vervolgde hen, hij en die vierhonderd mannen; en
tweehonderd mannen bleven staan, die zo moede waren, dat zij over de
beek Besor niet konden gaan.
11 En zij vonden een Egyptischen man op het veld, en zij brachten hem
tot David; en zij gaven hem brood, en hij at, en zij gaven hem water
te drinken.
12 Zij gaven hem ook een stuk van een klomp vijgen, en twee stukken
rozijnen; en hij at, en zijn geest kwam weder in hem; want hij had in
drie dagen en drie nachten geen brood gegeten, noch water gedronken.
13 Daarna zeide David tot hem: Wiens zijt gij? En van waar zijt gij?
Toen zeide de Egyptische jongen: Ik ben de knecht van een
Amalekietischen man, en mijn heer heeft mij verlaten, omdat ik voor
drie dagen krank geworden ben.
14 Wij waren ingevallen tegen het zuiden van de Cherethieten, en op
hetgeen van Juda is, en tegen het zuiden van Kaleb; en wij hebben
Ziklag met vuur verbrand.
15 Toen zeide David tot hem: Zoudt gij mij wel henen afleiden tot
deze bende? Hij dan zeide: Zweer mij bij God, dat gij mij niet zult
doden, en dat gij mij niet zult overleveren in de hand mijns heren! Zo
zal ik u tot deze bende afleiden.
16 En hij leidde hem af, en ziet, zij lagen verstrooid over de ganse
aarde, etende, en drinkende, en dansende, om al den groten buit, dien
zij genomen hadden uit het land der Filistijnen, en uit het land van
Juda.
17 En David sloeg hen van de schemering tot aan den avond van
hunlieder anderen dag; en er ontkwam niet een man van hen, behalve
vierhonderd jonge mannen, die op kemelen reden en vloden.
18 Alzo redde David al wat de Amalekieten genomen hadden; ook redde
David zijn twee vrouwen.
19 En onder hen werd niet gemist van den kleinste tot aan den
grootste, en tot aan de zonen en dochteren; en van den buit, ook tot
alles, wat zij van hen genomen hadden; David bracht het altemaal
weder.
20 David nam ook al de schapen en de runderen; zij dreven ze voor
datzelve vee heen, en zeiden: Dit is Davids buit.
21 Als David tot de tweehonderd mannen kwam, die zo moede waren
geweest, dat zij David niet hadden kunnen navolgen, en die zij aan de
beek Besor hadden laten blijven, die gingen David tegemoet, en het
volk, dat bij hem was, tegemoet; en David trad tot het volk, en hij
vraagde hen naar den welstand.
22 Toen antwoordde een ieder boos en Belials man onder de mannen, die
met David getogen waren, en zij zeiden: Omdat zij met ons niet getogen
zijn, zullen wij hun van den buit, dien wij gered hebben, niet geven,
maar aan een iegelijk zijn vrouw en zijn kinderen; laat hen die
heenleiden, en weggaan.
23 Maar David zeide: Alzo zult gij niet doen, mijn broeders, met
hetgeen ons de HEERE gegeven heeft, en Hij heeft ons bewaard, en heeft
de bende, die tegen ons kwam, in onze hand gegeven.
24 Wie zou toch ulieden in deze zaak horen? Want gelijk het deel
dergenen is, die in den strijd mede afgetogen zijn, alzo zal ook het
deel dergenen zijn, die bij het gereedschap gebleven zijn; zij zullen
gelijkelijk delen.
25 En dit is van dien dag af en voortaan alzo geweest; want hij heeft
het tot een inzetting en tot een recht gesteld in Israel, tot op dezen
dag.
26 Als nu David te Ziklag kwam, zo zond hij tot de oudsten van Juda,
zijn vrienden, van den buit, zeggende: Ziet, daar is een zegen voor
ulieden, van den buit der vijanden des HEEREN.
27 Namelijk tot die te Beth-El, en tot die te Ramoth tegen het
zuiden, en tot die te Jather,
28 En tot die te Aroer, en tot die te Sifmoth, en tot die te
Esthemoa,
29 En tot die te Rachel, en tot die, welke in de steden der
Jerahmeelieten waren, en tot die, welke in de steden der Kenieten
waren,
30 En tot die te Horma, en tot die te Chor-Asan, en tot die te Atach,
31 En tot die te Hebron, en tot al de plaatsen, waar David gewandeld
had, hij en zijn mannen.
I SAMUEL-CAP-31
1 De Filistijnen dan steden tegen Israel; en de mannen Israels vloden
voor het aangezicht der Filistijnen, en vielen verslagen op het
gebergte Gilboa.
2 En de Filistijnen hielden dicht op Saul en zijn zonen; en de
Filistijnen sloegen Jonathan, en Abinadab, en Malchisua, de zonen van
Saul.
3 En de strijd werd zwaar tegen Saul; en de mannen, die met den boog
schieten, troffen hem aan, en hij vreesde zeer voor de schutters.
4 Toen zeide Saul tot zijn wapendrager: Trek uw zwaard uit, en
doorsteek mij daarmede, dat misschien deze onbesnedenen niet komen, en
mij doorsteken, en met mij den spot drijven. Maar zijn wapendrager
wilde niet, want hij vreesde zeer. Toen nam Saul het zwaard, en viel
daarin.
5 Toen zijn wapendrager zag, dat Saul dood was, zo viel hij ook in
zijn zwaard en stierf met hem.
6 Alzo stierf Saul, en zijn drie zonen, en zijn wapendrager, ook al
zijn mannen, te dienzelven dage te gelijk.
7 Als de mannen van Israel, die aan deze zijde van het dal waren, en
die aan deze zijde der Jordaan waren, zagen, dat de mannen van Israel
gevloden waren, en dat Saul en zijn zonen dood waren, zo verlieten zij
de steden, en zij vloden. Toen kwamen de Filistijnen en woonden
daarin.
8 Het geschiedde nu des anderen daags, als de Filistijnen kwamen, om
de verslagenen te plunderen, zo vonden zij Saul en zijn drie zonen,
liggende op het gebergte Gilboa.
9 En zij hieuwen zijn hoofd af, en zij togen zijn wapenen uit, en zij
zonden ze in der Filistijnen land rondom, om te boodschappen in het
huis hunner afgoden, en onder het volk.
10 En zij legden zijn wapenen in het huis van Astharoth; en zijn
lichaam hechtten zij aan den muur te Beth-San.
11 Als de inwoners van Jabes in Gilead daarvan hoorden, wat de
Filistijnen Saul gedaan hadden;
12 Zo maakten zich op alle strijdbare mannen, en gingen den gehelen
nacht, en zij namen het lichaam van Saul, en de lichamen zijner zonen,
van den muur te Beth-San; en zij kwamen te Jabes, en brandden ze
aldaar.
13 En zij namen hun beenderen, en begroeven ze onder het geboomte te
Jabes; en zij vastten zeven dagen.
