I REIS-CAP-1
1 De koning David nu was oud, wel bedaagd; en zij dekten hem met
klederen, doch hij kreeg gene warmte.
2 Toen zeiden zijn knechten tot hem: Laat ze mijn heer den koning een
jonge dochter, een maagd zoeken, die voor het aangezicht des konings
sta, en hem koestere; en zij slape in uw schoot, dat mijn heer de
koning warm worde.
3 Zo zochten zij een schone jonge dochter in alle landpalen van
Israel; en zij vonden Abisag, een Sunamietische, en brachten ze tot
den koning.
4 En de jonge dochter was bovenmate schoon, en koesterde de koning,
en diende hem; doch de koning bekende ze niet.
5 Adonia nu, de zoon van Haggith, verhief zich, zeggende: Ik zal
koning zijn; en hij bereidde zich wagenen en ruiteren, en vijftig
mannen, lopende voor zijn aangezicht.
6 En zijn vader had hem niet bedroefd van zijn dagen, zeggende:
Waarom hebt gij alzo gedaan? En ook was hij zeer schoon van gedaante,
en Haggith had hem gebaard na Absalom.
7 En zijn raadslagen waren met Joab, den zoon van Zeruja, en met
Abjathar, den priester; die hielpen, volgende Adonia.
8 Maar Zadok, de priester, en Benaja, de zoon van Jojada, en Nathan,
de profeet, en Simei, en Rei, en de helden, die David had, waren met
Adonia niet.
9 En Adonia slachtte schapen en runderen, en gemest vee bij den steen
Zoheleth, die bij de fontein Rogel is; en noodde al zijn broederen, de
zonen des konings, en alle mannen van Juda, des konings knechten.
10 Maar Nathan, den profeet, en Benaja, en de helden, en Salomo, zijn
broeder, noodde hij niet.
11 Toen sprak Nathan tot Bathseba, de moeder van Salomo, zeggende:
Hebt gij niet gehoord, dat Adonia, de zoon van Haggith, koning is? En
onze heer David weet dat niet.
12 Nu dan, kom, laat mij u toch een raad geven, dat gij uw ziel en de
ziel van uw zoon Salomo redt.
13 Ga heen, en treed in tot den koning David, en zeg tot hem: Hebt
gij niet, mijn heer koning, uw dienstmaagd gezworen, zeggende:
Voorzeker, uw zoon Salomo zal na mij koning zijn, en hij zal op mijn
troon zitten! Waarom dan is Adonia koning?
14 Zie, als gij daar nog met den koning spreken zult, zo zal ik na u
inkomen, en zal uw woorden vervullen.
15 En Bathseba ging in tot den koning in de binnenkamer; doch de
koning was zeer oud, en Abisag, de Sunamietische, diende den koning.
16 En Bathseba neigde het hoofd en boog zich neder voor den koning;
en de koning zeide: Wat is u?
17 En zij zeide tot hem: Mijn heer! gij hebt uw dienstmaagd bij den
HEERE, uw God, gezworen: Voorzeker Salomo, uw zoon, zal na mij koning
zijn, en hij zal op mijn troon zitten!
18 En nu zie, Adonia is koning; en nu, mijn heer koning, gij weet het
niet.
19 En hij heeft ossen, en gemest vee, en schapen in menigte geslacht,
en genood al de zonen des konings, en Abjathar, den priester, en Joab,
den krijgsoverste, maar uw knecht Salomo heeft hij niet genood.
20 Maar gij, mijn heer koning, de ogen van het ganse Israel zijn op
u, dat gij hun zoudt te kennen geven, wie op den troon van mijn heer
den koning na hem zitten zal.
21 Anders zal het geschieden, als mijn heer de koning met zijn
vaderen zal ontslapen zijn, dat ik en mijn zoon Salomo als zondaars
zullen zijn.
22 En ziet, zij sprak nog met den koning, als de profeet Nathan
inkwam.
23 En zij gaven den koning te kennen, zeggende: Zie, de profeet
Nathan is daar; en hij kwam voor het aangezicht des konings, en boog
zich voor den koning op zijn aangezicht ter aarde.
24 En Nathan zeide: Mijn heer koning! hebt gij gezegd: Adonia zal na
mij koning zijn, en hij zal op mijn troon zitten?
25 Want hij is heden afgegaan, en heeft geslacht ossen, en gemest
vee, en schapen in menigte, en heeft genood al de zonen des konings,
en de oversten des heirs, en Abjathar, den priester; en zie, zij eten,
en drinken voor zijn aangezicht, en zeggen: De koning Adonia leve!
26 Maar mij, die uw knecht ben, en Zadok, den priester, en Benaja,
den zoon van Jojada, en Salomo, uw knecht, heeft hij niet genood.
27 Is deze zaak van mijn heer den koning geschied? En hebt gij uw
knecht niet bekend gemaakt, wie op den troon van mijn heer den koning
na hem zitten zou?
28 En de koning David antwoordde en zeide: Roept mij Bathseba; en zij
kwam voor het aangezicht des konings, en stond voor het aangezicht des
konings.
29 Toen zwoer de koning, en zeide: Zo waarachtig als de HEERE leeft,
die mijn ziel uit allen nood verlost heeft;
30 Voorzeker, gelijk als ik u gezworen heb bij den HEERE, den God
Israels, zeggende: Voorzeker zal uw zoon Salomo na mij koning zijn, en
zal op mijn troon in mijn plaats zitten; voorzeker, alzo zal ik te
dezen zelfden dage doen.
31 Toen neigde zich Bathseba met het aangezicht ter aarde, en boog
zich neder voor den koning, en zeide: Mijn heer de koning David leve
in eeuwigheid!
32 En de koning David zeide: Roep mij Zadok, den priester, en Nathan,
den profeet, en Benaja, den zoon van Jojada; en zij kwamen voor het
aangezicht des konings.
33 En de koning zeide tot hen: Neemt met u de knechten uws heren, en
doet mijn zoon Salomo rijden op de muilezelin, die voor mij is; en
voert hem af naar Gihon.
34 En dat Zadok, de priester, met Nathan, den profeet, hem aldaar tot
koning over Israel zalven. Daarna zult gij met de bazuin blazen, en
zeggen: De koning Salomo leve!
35 Dan zult gij achter hem optrekken, en hij zal komen, en zal op
mijn troon zitten, en hij zal koning zijn in mijn plaats; want ik heb
geboden, dat hij een voorganger zou zijn over Israel en over Juda.
36 Toen antwoordde Benaja, de zoon van Jojada, den koning, en zeide:
Amen; alzo zegge de HEERE, de God van mijn heer den koning!
37 Gelijk als de HEERE met mijn heer den koning geweest is, alzo zij
Hij met Salomo; en Hij make zijn troon groter dan den troon van mijn
heer den koning David!
38 Toen ging Zadok, de priester, af, met Nathan, den profeet, en
Benaja, den zoon van Jojada, en de Krethi en de Plethi, en zij deden
Salomo rijden op de muilezelin van den koning David, en geleidden hem
naar Gihon.
39 En Zadok, de priester, nam den oliehoorn uit de tent, en zalfde
Salomo; en zij bliezen met de bazuin, en al het volk zeide: De koning
Salomo leve!
40 En al het volk kwam op achter hem, en het volk pijpte met pijpen,
en verblijdde zich met grote blijdschap, zodat de aarde van hun geluid
spleet.
41 En Adonia hoorde het, en al de genoden, die met hem waren, die nu
geeindigd hadden te eten; ook hoorde Joab het geluid der bazuinen, en
zeide: Waarom is het geroep dier stad, die in roer is?
42 Als hij nog sprak, ziet, zo kwam Jonathan, de zoon van Abjathar,
den priester; en Adonia zeide: Kom in, want gij zijt een kloek man, en
zult het goede boodschappen.
43 En Jonathan antwoordde en zeide tot Adonia: Ja, maar onze heer, de
koning David, heeft Salomo tot koning gemaakt.
44 En de koning heeft met hem gezonden Zadok, den priester, en
Nathan, den profeet, en Benaja, den zoon van Jojada, en de Krethi en
de Plethi; en zij hebben hem doen rijden op de muilezelin des konings.
45 Daartoe hebben hem Zadok, de priester, en Nathan, de profeet, in
Gihon tot koning gezalfd, en zijn van daar blijde opgetogen, zodat de
stad in roer is; dat is het geroep, dat gij gehoord hebt.
46 En ook zit Salomo op den troon des koninkrijks.
47 Zo zijn ook de knechten des konings gekomen, om onzen heer, den
koning David, te zegenen, zeggende: Uw God make den naam van Salomo
beter dan uw naam, en make zijn troon groter dan uw troon; en de
koning heeft aangebeden op de slaapstede.
48 Ja, ook heeft de koning aldus gezegd: Geloofd zij de HEERE, de God
Israels, Die heden gegeven heeft een, zittende op mijn troon, dat het
mijn ogen gezien hebben!
49 Toen verschrikten en stonden op al de genoden, die bij Adonia
waren, en gingen een iegelijk zijns weegs.
50 Doch Adonia vreesde voor Salomo, en hij stond op, en ging heen, en
vatte de hoornen des altaars.
51 En men maakte Salomo bekend, zeggende: Zie, Adonia vreest den
koning Salomo, want zie, hij heeft de hoornen des altaars gevat,
zeggende: Dat de koning Salomo mij als heden zwere, dat hij zijn
knecht met het zwaard niet doden zal!
52 En Salomo zeide: Indien hij een vroom man zal zijn, daar zal niet
van zijn haar op de aarde vallen; maar indien in hem kwaad bevonden
zal worden, zo zal hij sterven.
53 En de koning Salomo zond heen, en zij deden hem afgaan van het
altaar; en hij kwam, en boog zich neder voor den koning Salomo. En
Salomo zeide tot hem: Ga heen naar uw huis.
I REIS-CAP-2
1 Als nu de dagen van David nabij waren, dat hij sterven zou, zo
gebood hij zijn zoon Salomo, zeggende:
2 Ik ga heen in den weg der ganse aarde, zo wees sterk, en wees een
man.
3 En neem waar de wacht des HEEREN, uws Gods, om te wandelen in Zijn
wegen, om te onderhouden Zijn inzettingen, en Zijn geboden, en Zijn
rechten, en Zijn getuigenissen, gelijk geschreven is in de wet van
Mozes; opdat gij verstandelijk handelt in al wat gij doen zult, en al
waarheen gij u wenden zult;
4 Opdat de HEERE bevestige Zijn woord, dat Hij over mij gesproken
heeft, zeggende: Indien uw zonen hun weg bewaren, om voor Mijn
aangezicht trouwelijk, met hun ganse hart en met hun ganse ziel te
wandelen, zo zal geen man, zeide Hij, u afgesneden worden van den
troon Israels.
5 Zo weet gij ook, wat Joab, de zoon van Zeruja, mij gedaan heeft, en
wat hij gedaan heeft aan de twee krijgsoversten van Israel, Abner, den
zoon van Ner, en Amasa, den zoon van Jether, dien hij gedood heeft, en
heeft krijgsbloed vergoten in vrede; en hij heeft krijgsbloed gedaan
aan zijn gordel, die aan zijn lendenen was, en aan zijn schoenen, die
aan zijn voeten waren.
6 Doe dan naar uw wijsheid, dat gij zijn grauwe haar niet met vrede
in het graf laat dalen.
7 Maar aan de zonen van Barzillai, den Gileadiet, zult gij
weldadigheid bewijzen, en zij zullen zijn onder degenen, die aan uw
tafel eten; want alzo naderden zij tot mij, als ik vluchtte voor het
aangezicht van uw broeder Absalom.
8 En zie, bij u is Simei, de zoon van Gera, de zoon van Jemini, uit
Bahurim, die mij vloekte met een geweldigen vloek, ten dage als ik
ging naar Mahanaim; doch hij kwam af mij tegemoet aan de Jordaan, en
ik zwoer hem bij den HEERE, zeggende: Zo ik hem met het zwaard dode!
9 Maar nu, houd hem niet onschuldig, dewijl gij een wijs man zijt; en
gij zult weten, wat gij hem doen zult, opdat gij zijn grauwe haar met
bloed in het graf doet dalen.
10 En David ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven in de stad
Davids.
11 De dagen nu, die David geregeerd heeft over Israel, zijn veertig
jaren; zeven jaren heeft hij geregeerd in Hebron, en in Jeruzalem
heeft hij drie en dertig jaren geregeerd.
12 En Salomo zat op den troon van zijn vader David; en zijn
koninkrijk werd zeer bevestigd.
13 Toen kwam Adonia, de zoon van Haggith, tot Bathseba, de moeder van
Salomo; en zij zeide: Is uw komst vrede? En hij zeide: Vrede.
14 Daarna zeide hij: Ik heb een woord aan u. En zij zeide: Spreek.
15 Hij zeide dan: Gij weet, dat het koninkrijk mijn was, en het ganse
Israel zijn aangezicht op mij gezet had, dat ik koning zijn zou;
hoewel het koninkrijk omgewend en mijns broeders geworden is; want het
is van den HEERE hem geworden.
16 En nu begeer ik van u een enige begeerte; wijs mijn aangezicht
niet af. En zij zeide tot hem: Spreek.
17 En hij zeide: Spreek toch tot den koning Salomo, want hij zal uw
aangezicht niet afwijzen, dat hij mij Abisag, de Sunamietische, ter
vrouwe geve.
18 En Bathseba zeide: Het is goed, ik zal den koning voor u
aanspreken.
19 Zo kwam Bathseba tot den koning Salomo, om hem voor Adonia aan te
spreken. En de koning stond op, haar tegemoet, en boog zich voor haar;
daarna zat hij op zijn troon, en deed een stoel voor de moeder des
konings zetten; en zij zat aan zijn rechterhand.
20 Toen zeide zij: Ik begeer van u een enige kleine begeerte, wijs
mijn aangezicht niet af. En de koning zeide tot haar: Begeer, mijn
moeder, want ik zal uw aangezicht niet afwijzen.
21 En zij zeide: Laat Abisag, de Sunamietische, aan Adonia, uw
broeder, ter vrouwe gegeven worden.
22 Toen antwoordde de koning Salomo, en zeide tot zijn moeder: En
waarom begeert gij Abisag, de Sunamietische, voor Adonia? Begeer ook
voor hem het koninkrijk (want hij is mijn broeder, die ouder is dan ik
ben), ja, voor hem, en voor Abjathar, den priester, en voor Joab, den
zoon van Zeruja.
23 En de koning Salomo zwoer bij den HEERE, zeggende: Zo doe mij God,
en zo doe Hij daartoe, voorzeker Adonia zal dat woord tegen zijn leven
gesproken hebben!
24 En nu, zo waarachtig als de HEERE leeft, Die mij bevestigd heeft,
en mij heeft doen zitten op den troon van mijn vader David, en Die mij
een huis gemaakt heeft, gelijk als Hij gesproken had; voorzeker,
Adonia zal heden gedood worden!
25 En de koning Salomo zond door de hand van Benaja, den zoon van
Jojada; die viel op hem aan, dat hij stierf.
26 En tot Abjathar, den priester, zeide de koning: Ga naar Anathoth,
op uw akkers; want gij zijt een man des doods; maar dezen dag zal ik u
niet doden, omdat gij de ark des Heeren HEEREN voor het aangezicht van
mijn vader David gedragen hebt, en omdat gij verdrukt zijt geweest, in
alles, waarin mijn vader verdrukt was.
27 Salomo dan verdreef Abjathar, dat hij des HEEREN priester niet
ware, om te vervullen het woord des HEEREN, hetwelk Hij over het huis
van Eli te Silo gesproken had.
28 Als het gerucht tot Joab kwam (want Joab had zich gewend achter
Adonia, hoewel hij zich niet had gewend achter Absalom), zo vluchtte
Joab tot de tent des HEEREN, en vatte de hoornen des altaars.
29 En het werd den koning Salomo aangezegd, dat Joab tot de tent des
HEEREN gevloden was, en zie, hij is bij het altaar. Toen zond Salomo
Benaja, den zoon van Jojada, zeggende: Ga heen, val op hem aan.
30 En Benaja kwam tot de tent des HEEREN, en zeide tot hem: Zo zegt
de koning: Kom uit. En hij zeide: Neen, maar hier zal ik sterven! En
Benaja bracht het antwoord weder aan den koning, zeggende: Zo heeft
Joab gesproken, en zo heeft hij mij geantwoord.
31 En de koning zeide tot hem: Doe gelijk als hij gesproken heeft, en
val op hem aan, en begraaf hem, opdat gij wegdoet, van mij en van
mijns vaders huis, dat bloed, dat Joab zonder oorzaak vergoten heeft.
32 Zo zal de HEERE zijn bloed op zijn hoofd doen wederkeren, omdat
hij op twee mannen, rechtvaardiger en beter dan hij, aangevallen is,
en die met het zwaard gedood heeft, daar het mijn vader David niet
wist, Abner, den zoon van Ner, den krijgsoverste van Israel, en Amasa,
den zoon van Jether, den krijgsoverste van Juda.
33 Alzo zal hun bloed wederkeren op het hoofd van Joab, en op het
hoofd van zijn zaad in eeuwigheid; maar David, en zijn zaad, en zijn
huis, en zijn troon zal vrede hebben van den HEERE tot in eeuwigheid.
34 En Benaja, de zoon van Jojada, ging op, en viel op hem aan, en
doodde hem; en hij werd begraven in zijn huis, in de woestijn.
35 En de koning zette Benaja, den zoon van Jojada, in zijn plaats
over het heir; en Zadok, den priester, zette de koning in de plaats
van Abjathar.
36 Daarna zond de koning, en riep Simei, en zeide tot hem: Bouw u een
huis in Jeruzalem, en woon aldaar; en ga van daar niet uit herwaarts
of derwaarts.
37 Want het zal geschieden ten dage van uw uitgaan, als gij over de
beek Kidron zult gaan, weet voorzeker, dat gij den dood sterven zult;
uw bloed zal op uw hoofd zijn.
38 En Simei zeide tot den koning: Dat woord is goed; gelijk als mijn
heer de koning gesproken heeft, alzo zal uw knecht doen. En Simei
woonde te Jeruzalem vele dagen.
39 Doch het geschiedde met het einde van drie jaren, dat twee
knechten van Simei wegliepen tot Achis, den zoon van Maacha, den
koning van Gath; en men gaf het Simei te kennen, zeggende: Zie, uw
knechten zijn in Gath.
40 Toen maakte zich Simei op, en zadelde zijn ezel, en toog heen naar
Gath tot Achis, om zijn knechten te zoeken; zo toog Simei heen, en
bracht zijn knechten van Gath.
41 En het werd Salomo aangezegd, dat Simei uit Jeruzalem naar Gath
getogen, en wedergekomen was.
42 Toen zond de koning, en riep Simei, en zeide tot hem: Heb ik u
niet beedigd bij den HEERE, en tegen u betuigd, zeggende: Ten dage van
uw uitgaan, als gij zult herwaarts of derwaarts gaan, weet voorzeker,
dat gij den dood zult sterven? En gij zeidet tot mij: Dat woord is
goed, dat ik gehoord heb.
43 Waarom dan hebt gij den eed des HEEREN niet gehouden, en het
gebod, dat ik over u geboden had?
44 Verder zeide de koning tot Simei: Gij weet al de boosheid, die uw
hart weet, die gij aan mijn vader David gedaan hebt; daarom heeft de
HEERE uw boosheid op uw hoofd doen wederkeren.
45 Maar de koning Salomo is gezegend; en de troon van David zal
bevestigd zijn voor het aangezicht des HEEREN tot in eeuwigheid.
46 En de koning gebood Benaja, den zoon van Jojada; die ging uit, en
viel op hem aan, dat hij stierf. Alzo is het koninkrijk bevestigd in
de hand van Salomo.
I REIS-CAP-3
1 En Salomo verzwagerde zich met Farao, den koning van Egypte; en nam
de dochter van Farao, en bracht ze in de stad Davids totdat hij
voleind zou hebben het bouwen van zijn huis en het huis des HEEREN, en
den muur van Jeruzalem rondom.
2 Alleenlijk offerde het volk op de hoogten, want geen huis was den
Naam des HEEREN gebouwd, tot die dagen toe.
3 En Salomo had den HEERE lief, wandelende in de inzettingen van zijn
vader David; alleenlijk offerde hij en rookte op de hoogten.
4 En de koning ging naar Gibeon, om aldaar te offeren, omdat die
hoogte groot was; duizend brandofferen offerde Salomo op dat altaar.
5 Te Gibeon verscheen de HEERE aan Salomo in een droom des nachts en
God zeide: Begeer wat Ik u geven zal.
6 En Salomo zeide: Gij hebt aan Uw knecht David, mijn vader, grote
weldadigheid gedaan, gelijk als hij voor Uw aangezicht gewandeld
heeft, in waarheid, en in gerechtigheid, en in oprechtheid des harten
met U; en Gij hebt hem deze grote weldadigheid gehouden, dat Gij hem
gegeven hebt een zoon, zittende op zijn troon, als te dezen dage.
7 Nu dan, HEERE, mijn God! Gij hebt Uw knecht koning gemaakt in de
plaats van mijn vader David; en ik ben een klein jongeling, ik weet
niet uit te gaan noch in te gaan.
8 En Uw knecht is in het midden van Uw volk, dat Gij verkoren hebt,
een groot volk, hetwelk niet kan geteld noch gerekend worden, vanwege
de menigte.
9 Geef dan Uw knecht een verstandig hart, om Uw volk te richten,
verstandelijk onderscheidende tussen goed en kwaad; want wie zou dit
Uw zwaar volk kunnen richten?
10 Die zaak nu was goed in de ogen des HEEREN, dat Salomo deze zaak
begeerd had.
11 En God zeide tot hem: Daarom dat gij deze zaak begeerd hebt, en
niet begeerd hebt, voor u vele dagen, noch voor u begeerd hebt
rijkdom, noch begeerd hebt de ziel uwer vijanden; maar hebt begeerd
verstand voor u, om gerichtszaken te horen;
12 Zie, Ik heb gedaan naar uw woorden; zie, Ik heb u een wijs en
verstandig hart gegeven, dat uws gelijke voor u niet geweest is, en
uws gelijke na u niet opstaan zal.
13 Zelfs ook wat gij niet begeerd hebt, heb Ik u gegeven, beide
rijkdom en eer; dat uws gelijke niemand onder de koningen al uw dagen
zijn zal.
14 En zo gij in Mijn wegen wandelen zult, onderhoudende Mijn
inzettingen en Mijn geboden, gelijk als uw vader David gewandeld
heeft, zo zal Ik ook uw dagen verlengen.
15 En Salomo waakte op, en ziet, het was een droom. En hij kwam te
Jeruzalem, en stond voor de ark des verbonds des HEEREN, en offerde
brandofferen, en bereidde dankofferen, en maakte een maaltijd voor al
zijn knechten.
16 Toen kwamen er twee vrouwen, die hoeren waren, tot den koning; en
zij stonden voor zijn aangezicht.
17 En de ene vrouw zeide: Och, mijn heer. Ik en deze vrouw wonen in
een huis; en ik heb bij haar in dat huis gebaard.
18 Het is nu geschied op den derden dag na mijn baren dat deze vrouw
ook gebaard heeft; en wij waren te zamen, geen vreemde was met ons in
dat huis, behalve ons tweeen in het huis.
19 En de zoon dezer vrouw is des nachts gestorven, omdat zij op hem
gelegen had.
20 En zij stond ter middernacht op, en nam mijn zoon van bij mij, als
uw dienstmaagd sliep, en legde hem in haar schoot, en haar doden zoon
legde zij in mijn schoot.
21 En ik stond in de morgen op, om mijn zoon te zogen, en zie, hij
was dood; maar ik lette in den morgen op hem, en zie, het was mijn
zoon niet, dien ik gebaard had.
22 Toen zeide de andere vrouw: Neen, maar die levende is mijn zoon,
en de dode is uw zoon; gene daarentegen zeide: Neen, maar de dode is
uw zoon, en de levende is mijn zoon! Alzo spraken zij voor het
aangezicht des konings.
23 Toen zeide de koning: Deze zegt: Dit is mijn zoon, die leeft, maar
uw zoon is het, die dood is; en die zegt: Neen, maar de dode is uw
zoon, en de levende mijn zoon.
24 Verder zeide de koning: Haalt mij een zwaard; en zij brachten een
zwaard voor het aangezicht des konings.
25 En de koning zeide: Doorsnijdt dat levende kind in tweeen, en
geeft de ene een helft, en de andere een helft.
26 Maar de vrouw, welker zoon de levende was, sprak tot den koning
(want haar ingewand ontstak over haar zoon), en zeide: Och, mijn heer!
Geef haar dat levende kind, en dood het geenszins; deze daarentegen
zeide: Het zij noch het uwe noch het mijne, doorsnijdt het.
27 Toen antwoordde de koning, en zeide: Geeft aan die het levende
kind, den doodt het geenszins; die is zijn moeder.
28 En geheel Israel hoorde dat oordeel, dat de koning geoordeeld had,
en vreesde voor het aangezicht des konings; want zij zagen, dat de
wijsheid Gods in hem was, om recht te doen.
I REIS-CAP-4
1 Alzo was de koning Salomo koning over gans Israel.
2 En deze waren de vorsten, die hij had: Azaria, de zoon van Zadok,
was opperambtman.
3 Elihoref, en Ahia, de zoon van Sisa, waren schrijvers; Josafat, de
zoon van Ahilud, was kanselier.
4 En Benaja, de zoon van Jojada, was over het heir; en Zadok en
Abjathar waren priesters.
5 En Azaria, de zoon van Nathan, was over de bestelmeesters; en
Zabud, de zoon van Nathan, was overambtman, des konings vriend.
6 En Ahisar was hofmeester; en Adoniram, de zoon van Abda, was over
de schatting.
7 En Salomo had twaalf bestelmeesters over gans Israel, die den
koning en zijn huis verzorgden; voor elk was een maand in het jaar om
te verzorgen.
8 En dit zijn hun namen: de zoon van Hur was in het gebergte van
Efraim.
9 De zoon van Deker in Makaz, en in Saalbim, en Beth-Semes, en
Elon-Beth-hanan.
10 De zoon van Hesed in Arubboth; hij had daartoe Socho en het ganse
land Hefer.
11 De zoon van Abinadab had de ganse landstreek van Dor; deze had
Tafath, de dochter van Salomo, tot een vrouw.
12 Baana, de zoon van Ahilud, had Taanach, en Megiddo, en het ganse
Beth-Sean, hetwelk is bij Zartana, beneden van Jizreel, van Beth-Sean
aan tot Abel-Mehola, tot op gene zijde van Jokmeam.
13 De zoon van Geber was te Ramoth in Gilead; hij had de dorpen van
Jair, den zoon van Manasse, die in Gilead zijn; ook had hij de streek
van Argob, welke is in Basan, zestig grote steden, met muren en
koperen grendelen.
14 Abinadab, de zoon van Iddo, was te Mahanaim.
15 Ahimaaz was in Nafthali; deze nam ook Salomo's dochter, Basmath,
ter vrouwe.
16 Baana, de zoon van Husai, was in Aser en in Aloth.
17 Josafath, de zoon van Paruah, in Issaschar.
18 Simei, de zoon van Ela, in Benjamin.
19 Geber, de zoon van Uri, was in het land Gilead, het land van
Sihon, den koning der Amorieten, en van Og, den koning van Basan, en
hij was de enige bestelmeester, die in dat land was.
20 Juda nu en Israel waren velen, als zand, dat aan de zee is in
menigte, etende, en drinkende, en blijde zijnde.
21 En Salomo was heersende over al de koninkrijken, van de rivier tot
het land der Filistijnen, en tot aan de landpale van Egypte; die
brachten geschenken, en dienden Salomo al de dagen zijns levens.
22 De spijze nu van Salomo was voor een dag, dertig kor meelbloem, en
zestig kor meel;
23 Tien vette runderen, en twintig weiderunderen, en honderd schapen;
uitgenomen de herten, en reeen, en buffelen, en gemeste vogelen.
24 Want hij had heerschappij over al wat op deze zijde der rivier was
van Thifsah tot aan Gaza, over alle koningen op deze zijde der rivier;
en hij had vrede van al zijn zijden rondom.
25 En Juda en Israel woonden zeker, een iegelijk onder zijn wijnstok
en onder zijn vijgeboom, van Dan tot Ber-seba, al de dagen van Salomo.
26 Salomo had ook veertig duizend paardenstallen tot zijn wagenen, en
twaalf duizend ruiteren.
27 Die bestelmeesters nu, een ieder op zijn maand, verzorgden den
koning Salomo, en al degenen, die tot de tafel van den koning Salomo
naderden; zij lieten geen ding ontbreken.
28 De gerst nu en het stro voor de paarden, en voor de snelle
kemelen, brachten zij aan de plaats, waar hij was, een iegelijk naar
zijn last.
29 En God gaf Salomo wijsheid en zeer veel verstand, en een wijd
begrip des harten, gelijk zand, dat aan den oever der zee is.
30 En de wijsheid van Salomo was groter dan de wijsheid van al die
van het oosten, en dan alle wijsheid der Egyptenaren;
31 Ja, hij was wijzer dan alle mensen; dan Ethan, de Ezrahiet, en
Heman, en Chalcol, en Darda, de zonen van Mahol; en zijn naam was
onder alle heidenen rondom.
32 En hij sprak drie duizend spreuken; daartoe waren zijn liederen
duizend en vijf.
33 Hij sprak ook van de bomen, van den cederboom af, die op den
Libanon is, tot op den hysop, die aan den wand uitwast; hij sprak ook
van het vee, en van het gevogelte, en van de kruipende dieren, en van
de vissen.
34 En van alle volken kwamen er, om de wijsheid van Salomo te horen,
van alle koningen der aarde, die van zijn wijsheid gehoord hadden.
I REIS-CAP-5
1 En Hiram, de koning van Tyrus, zond zijn knechten tot Salomo (want
hij had gehoord, dat zij Salomo tot koning gezalfd hadden in zijns
vaders plaats), dewijl Hiram David altijd bemind had.
2 Daarna zond Salomo tot Hiram, zeggende:
3 Gij weet, dat mijn vader David den Naam des HEEREN, zijns Gods,
geen huis kon bouwen, vanwege de oorlogen, waarmede zij hem
omsingelden, totdat de HEERE hen onder zijn voetzolen gaf.
4 Maar nu heeft de HEERE, mijn God, mij van rondom rust gegeven; er
is geen tegenpartijder, en geen bejegening van kwaad.
5 En zie, ik denk voor den Naam van den HEERE, mijn God, een huis te
bouwen; gelijk als de HEERE gesproken heeft tot mijn vader David,
zeggende: Uw zoon, dien Ik in uw plaats op uw troon zetten zal, die
zal Mijn Naam dat huis bouwen.
6 Zo gebied nu, dat men mij cederen uit den Libanon houwe, en mijn
knechten zullen met uw knechten zijn, en het loon uwer knechten zal ik
u geven, naar al wat gij zeggen zult; want gij weet, dat onder ons
niemand is, die weet hout te houwen, gelijk de Sidoniers.
7 En het geschiedde, als Hiram de woorden van Salomo gehoord had, dat
hij zich zeer verblijdde, en zeide: Gezegend zij de HEERE heden, Die
David een wijzen zoon gegeven heeft over dit grote volk!
8 En Hiram zond tot Salomo, zeggende: Ik heb gehoord, waarom gij tot
mij gezonden hebt; ik zal al uw wil doen met het cederenhout, en met
het dennenhout.
9 Mijn knechten zullen het afbrengen van den Libanon aan de zee; en
ik zal het op vlotten over de zee doen voeren, tot die plaats, die gij
aan mij ontbieden zult, en zal het aldaar los maken, en gij zult het
wegnemen; gij zult ook mijn wil doen, dat gij mijn huis spijze geeft.
10 Alzo gaf Hiram aan Salomo cederenhout en dennenhout, naar al zijn
wil.
11 En Salomo gaf Hiram twintig duizend kor tarwe, tot spijze van zijn
huis, en twintig kor gestoten olie; zulks gaf Salomo aan Hiram jaar op
jaar.
12 De HEERE dan gaf Salomo wijsheid, gelijk als Hij tot hem gesproken
had; en er was vrede tussen Hiram en tussen Salomo, en zij beiden
maakten een verbond.
13 En de koning Salomo deed een uitschot opkomen uit gans Israel; en
het uitschot was dertig duizend man.
14 En hij zond hen naar den Libanon, tien duizend des maands bij
beurten; een maand waren zij op den Libanon; twee maanden elk in zijn
huis; en Adoniram was over dit uitschot.
15 Daartoe had Salomo zeventig duizend, die last droegen, en tachtig
duizend houwers op het gebergte.
16 Behalve de oversten van Salomo's bestelden, die over dat werk
waren, drie duizend en driehonderd, die heerschappij hadden over het
volk, hetwelk dat werk deed.
17 Als de koning het nu gebood, zo voerden zij grote stenen toe,
kostelijke stenen, gehouwen stenen, om den grond van dat huis te
leggen.
18 En de bouwlieden van Salomo, en de bouwlieden van Hiram, en de
Giblieten behieuwen ze, en bereidden het hout toe, en de stenen, om
dat huis te bouwen.
I REIS-CAP-6
1 Het geschiedde nu in het vierhonderd en tachtigste jaar, na den
uitgang der kinderen Israels uit Egypte, in het vierde jaar van het
koninkrijk van Salomo over Israel, in de maand Ziv (deze is de tweede
maand), dat hij het huis des HEEREN bouwde.
2 En dat huis, hetwelk de koning Salomo den HEERE bouwde, was van
zestig ellen in zijn lengte, en van twintig in zijn breedte, en van
dertig ellen in zijn hoogte.
3 En het voorhuis, vooraan den tempel van dat huis, was in zijn
lengte van twintig ellen, naar de breedte van het huis, tien ellen in
zijn breedte, vooraan het huis.
4 En hij maakte vensteren aan het huis van gesloten uitzichten.
5 En rondom aan den wand van het huis bouwde hij kameren, aan de
wanden van het huis rondom, beide van den tempel en van de
aanspraakplaats. Alzo maakte hij zijkameren rondom.
6 De onderste kamer was van vijf ellen in haar breedte, en de
middelste van zes ellen in haar breedte, en de derde van zeven ellen
in haar breedte; want hij had aan het huis rondom buitenwaarts
inkortingen gemaakt, opdat zij zich niet hielden in de wanden van het
huis.
7 Het huis nu, als het gebouwd werd, werd met volmaakten steen, zoals
dezelve toegevoerd was, gebouwd; zodat geen hameren, noch bijl of enig
ijzeren gereedschap gehoord werd in het huis, als het gebouwd werd.
8 De deur der middelste zijkamer was aan de rechterzijde van het
huis; en door wenteltrappen ging men tot de middelste zijkamer, en van
de middelste tot de derde.
9 Alzo bouwde hij het huis, en volmaakte het; en bedekte dat huis met
gewelven en rijen van cederen.
10 Hij bouwde ook de kameren aan het ganse huis, van vijf ellen in
haar hoogte; en hij voegde ze vast aan dat huis met cederenhout.
11 Toen geschiedde het woord des HEEREN tot Salomo, zeggende:
12 Aangaande dit huis, dat gij bouwt, zo gij wandelt in Mijn
inzettingen, en doet Mijn rechten, en onderhoudt al Mijn geboden,
wandelende in dezelve; zo zal Ik Mijn woord met u bevestigen, dat Ik
tot uw vader David gesproken heb;
13 En Ik zal in het midden der zonen Israels wonen; en Ik zal Mijn
volk Israel niet verlaten.
14 Alzo bouwde Salomo dat huis en volmaakte hetzelve.
15 Ook bouwde hij de wanden van het huis van binnen met cederen
planken; van den vloer des huizes tot aan het dak der wanden, beschoot
hij ze van binnen met hout; en overdekte den vloer van het huis met
dennen planken.
16 Daartoe bouwde hij twintig ellen met cederen planken aan de zijden
van het huis, van den vloer af tot de wanden; dit bouwde hij Hem van
binnen tot een aanspraakplaats, tot het heilige der heiligen.
17 Dat huis nu was van veertig ellen, namelijk de tempel, die vooraan
was.
18 En het ceder aan het huis inwendig was gesneden met knoppen en
open bloemen; en het was al ceder, geen steen werd gezien.
19 En de aanspraakplaats bereidde hij inwaarts in het huis, om de ark
des verbonds des HEEREN daar te zetten.
20 En de aanspraakplaats vooraan was van twintig ellen in lengte, en
van twintig ellen in breedte, en van twintig ellen in haar hoogte, en
hij overtoog ze met gesloten goud; ook overtoog hij het cederen
altaar.
21 En Salomo overtoog het huis van binnen met gesloten goud; en hij
toog voor de aanspraakplaats een voorhang henen door met gouden
ketenen, en overtoog dien met goud.
22 Alzo overtoog hij het ganse huis met goud, totdat het ganse huis
volmaakt was; daartoe overtoog hij met goud het gehele altaar, dat
voor de aanspraakplaats was.
23 In de aanspraakplaats nu maakte hij twee cherubs van olieachtig
hout; elks hoogte was tien ellen.
24 En van vijf ellen was de ene vleugel des cherubs, en van vijf
ellen de andere vleugel des cherubs; van het einde van zijn enen
vleugel, tot aan het einde van zijn anderen vleugel, waren tien ellen.
25 Alzo was de andere cherub van tien ellen; beide cherubs hadden
enerlei maat, en enerlei snede.
26 De hoogte van den enen cherub was van tien ellen, en alzo van den
anderen cherub.
27 En hij zette deze cherubs in het midden van het binnenste huis; en
de cherubs spreidden de vleugelen uit, zodat de vleugel des enen
raakte aan dezen wand, en de vleugel des anderen cherubs raakte aan
den anderen wand; en hun vleugelen naar het midden van het huis
raakten vleugel aan vleugel.
28 En hij overtoog deze cherubs met goud.
29 En al de wanden van het huis, in het ronde, graveerde hij met
uitgesneden graveringen van cherubs, en van palmbomen, en open
bloemen, van binnen en van buiten.
30 Daartoe overtoog hij den vloer van het huis met goud van binnen en
van buiten.
31 En aan den ingang der aanspraakplaats maakte hij deuren van
olieachtig hout; de bovendorpel met de posten was het vijfde deel des
wands.
32 De twee deuren ook waren van olieachtige bomen; en hij graveerde
daarop graveringen van cherubs, en van palmbomen, en van open bloemen,
dewelke hij met goud overtoog; ook trok hij goud over de cherubs en
over de palmbomen.
33 En alzo maakte hij aan de deuren des tempels posten van
olieachtige bomen, uit het vierde deel van de wand.
34 En de twee deuren waren van dennenhout; de twee zijden der ene
deur waren omdraaiende; alzo waren de twee gegraveerde zijden der
andere deur omdraaiende.
35 En hij graveerde ze met cherubs, en palmbomen, en open bloemen,
dewelke hij met goud overtoog, gericht naar het uitgesnedene.
36 Daarna bouwde hij het binnenste voorhof van drie rijen gehouwen
stenen, en een rij cederen balken.
37 In het vierde jaar werd de grond van het huis des HEEREN gelegd,
in de maand Ziv;
38 En in het elfde jaar, in de maand Bul, welke is de achtste maand,
was dit huis volmaakt, naar al zijn stukken en naar al zijn behoren;
alzo heeft hij zeven jaren daaraan gebouwd.
I REIS-CAP-7
1 Maar aan zijn huis bouwde Salomo dertien jaren, en hij volmaakte
zijn ganse huis.
2 Hij bouwde ook het huis des wouds van Libanon, van honderd ellen in
zijn lengte, en vijftig ellen in zijn breedte, en dertig ellen in zijn
hoogte, op vier rijen van cederen pilaren, en cederen balken op de
pilaren.
3 En het was bedekt met ceder van boven op de ribben, die op vijf en
veertig pilaren waren, vijftien in een rij.
4 Er waren drie rijen van uitzichten, dat het ene venster was over
het andere venster, in drie orden.
5 Ook waren al de deuren en de posten vierkantig van enerlei
uitzicht; en venster was tegenover venster, in drie orden.
6 Daarna maakte hij een voorhuis van pilaren; vijftig ellen was zijn
lengte, en dertig ellen zijn breedte; en het voorhuis was tegenover
die, en de pilaren met de dikke balken tegenover dezelve.
7 Ook maakte hij een voorhuis voor den troon, alwaar hij richtte, tot
een voorhuis des gerichts, dat met ceder bedekt was, van vloer tot
vloer.
8 En aan zijn huis, alwaar hij woonde, was een ander voorhof, meer
inwaarts dan dat voorhuis, hetwelk aan hetzelve werk gelijk was; ook
maakte hij voor de dochter van Farao, die Salomo tot vrouw genomen
had, een huis, aan dat voorhuis gelijk.
9 Al deze dingen waren van kostelijke stenen, naar de maten gehouwen,
van binnen en van buiten met de zaag gezaagd; en dat van den grondslag
tot aan de neutstenen een palm breed, en van buiten tot het grote
voorhof.
10 Het was ook gegrondvest met kostelijke stenen, grote stenen; met
stenen van tien ellen, en stenen van acht ellen.
11 En bovenop kostelijke stenen, naar de winkelmaten gehouwen, en
cederen.
12 En het grote voorhof was rondom van drie rijen gehouwen stenen,
met een rij van cederen balken. Zo was het met het binnenste voorhof,
van het huis des HEEREN, en met het voorhuis van dat huis.
13 En de koning Salomo zond heen, en liet Hiram van Tyrus halen.
14 Hij was de zoon ener weduwvrouw, uit den stam van Nafthali, en
zijn vader was een man van Tyrus geweest, een koperwerker, die vervuld
was met wijsheid, en met verstand, en met wetenschap, om alle werk in
het koper te maken; deze kwam tot den koning Salomo, en maakte al zijn
werk.
15 Want hij vormde twee koperen pilaren; de hoogte van den enen
pilaar was achttien ellen, en een draad van twaalf ellen omving den
anderen pilaar.
16 Hij maakte ook twee kapitelen, van gegoten koper, om op de hoofden
der pilaren te zetten; vijf ellen was de hoogte van het ene kapiteel,
en vijf ellen de hoogte van het andere kapiteel.
17 De netten waren van nettenwerk, de banden van ketenwerk voor de
kapitelen, die op het hoofd der pilaren waren; zeven waren voor het
ene kapiteel, en zeven voor het andere kapiteel.
18 Zo maakte hij de pilaren, mitsgaders twee rijen rondom over het
ene net, om de kapitelen, die boven het hoofd der granaatappelen
waren, te bedekken; alzo deed hij ook aan het andere kapiteel.
19 En de kapitelen, dewelke waren op het hoofd der pilaren, waren van
leliewerk in het voorhuis, van vier ellen.
20 De kapitelen nu waren op de twee pilaren, ja, daarboven tegenover
den buik, dewelke was nevens het net; en tweehonderd granaatappelen
waren in rijen rondom, ook over het andere kapiteel.
21 Daarna richtte hij de pilaren op in het voorhuis des tempels; en
den rechter pilaar opgericht hebbende, zo noemde hij zijn naam Jachin,
en den linker pilaar opgericht hebbende, zo noemde hij zijn naam Boaz.
22 En op het hoofd der pilaren was het leliewerk; alzo werd het werk
der pilaren volmaakt.
23 Verder maakte hij de gegotene zee; van tien ellen was zij van haar
enen rand tot haar anderen rand, rondom rond, en van vijf ellen in
haar hoogte, en een meetsnoer van dertig ellen omving ze rondom.
24 En onder haar rand waren knoppen, dezelve rondom omsingelende,
tien in een el, omringende die zee rondom; twee rijen dezer knoppen
waren in haar gieting gegoten.
25 Zij stond op twaalf runderen; drie ziende naar het noorden, en
drie ziende naar het westen, en drie ziende naar het zuiden, en drie
ziende naar het oosten; en de zee was boven op dezelve; en al hun
achterdelen waren inwaarts.
26 Haar dikte nu was een hand breed, en haar rand als het werk van
den rand eens bekers of ener leliebloem; zij hield twee duizend bath.
27 Hij maakte ook tien koperen stellingen; van vier ellen was de
lengte ener stelling, en van vier ellen haar breedte, en van drie
ellen haar hoogte.
28 En dit was het werk der stelling; zij hadden lijsten, en de
lijsten waren tussen kransen.
29 En op de lijsten, die tussen de kransen waren, waren leeuwen,
runderen en cherubs; en op de kransen was een voet boven henen; en
onder de leeuwen en runderen bijvoegselen van uitgerekt werk.
30 En een stelling had vier koperen raderen, en koperen platen; en
haar vier hoeken hadden schouderen; onder het wasvat waren deze
gegoten schouderen ter zijde van ieders bijvoegselen.
31 En de mond daarvan was van binnen den krans, en daarboven van een
el, en de mond hiervan was rond van voetwerk van een el en een halve
el; en op de mond daarvan waren ook graveringen, en de lijsten daarvan
waren vierkantig, niet rond.
32 De vier raderen nu waren onder de lijsten, en de assen der raderen
aan de stelling; en de hoogte van een rad was een el en een halve el.
33 En het werk van die raderen was als het werk van een wagenrad; hun
assen, en hun naven, en hun randen, en hun spaken waren alle gegoten.
34 En er waren vier schouderen op de vier hoeken ener stelling; haar
schouderen waren uit de stelling.
35 En op het hoofd ener stelling was een ronde hoogte van een halve
el rondom; ook waren op het hoofd der stelling haar handhaven, en haar
lijsten uit denzelve.
36 Hij sneed nu op de platen van haar handhaven, en op haar lijsten,
cherubs, leeuwen, en palmbomen, naar elks ledige plaats, en
bijvoegselen rondom.
37 Dezen gelijk maakte hij de tien stellingen; enerlei gieting,
enerlei maat, enerlei snede hadden zij allen.
38 Hij maakte ook tien koperen wasvaten; een wasvat hield veertig
bath; een wasvat was van vier ellen; op elke stelling van die tien
stellingen was een wasvat.
39 En hij zette vijf dier stellingen aan de rechterzijde van het
huis, en vijf aan de linkerzijde van het huis; maar de zee zette hij
aan de rechterzijde van het huis, oostwaarts tegen het zuiden.
40 Daartoe maakte Hiram de wasvaten, en de schoffelen, en de
besprengbekkens; en Hiram voleindde al het werk te maken, dat hij voor
den koning Salomo maakte voor het huis des HEEREN;
41 Te weten de twee pilaren, en bollen der kapitelen, die op het
hoofd der twee pilaren waren, en de twee netten, om de twee bollen der
kapitelen te bedekken, die op het hoofd der pilaren waren;
42 En de vierhonderd granaatappelen tot de twee netten, namelijk twee
rijen van granaatappelen tot het ene net, om de twee bollen der
kapitelen te bedekken, die boven op de pilaren waren;
43 Mitsgaders de tien stellingen, en de tien wasvaten op de
stellingen;
44 Daartoe de ene zee; en de twaalf runderen onder die zee.
45 De potten ook, en de schoffelen, en de besprengbekkens, en al deze
vaten, die Hiram voor den koning Salomo tot het huis des HEEREN
maakte, alle van gepolijst koper.
46 In de vlakte van de Jordaan goot ze de koning, in dichte aarde,
tussen Sukkoth en tussen Zarthan.
47 En Salomo liet al deze vaten ongewogen vanwege de zeer grote
menigte; het gewicht des kopers werd niet onderzocht.
48 Ook maakte Salomo al de vaten, die voor het huis des HEEREN waren;
het gouden altaar, en de gouden tafel, op dewelke de toonbroden waren;
49 En de kandelaren, vijf aan de rechterhand, en vijf aan de
linkerhand, voor de aanspraakplaats, van gesloten goud; en de bloemen,
en de lampen, en de snuiters van goud;
50 Mitsgaders de schalen, en de gaffelen, en de sprengbekkens, en de
rookschalen, en de wierookvaten, van gesloten goud; daartoe de herren
der deuren van het binnenste huis, van het heilige der heiligen, en
der deuren van het huis des tempels, van goud.
51 Alzo werd al het werk volbracht, dat de koning Salomo aan het huis
des HEEREN maakte. Daarna bracht Salomo de geheiligde dingen van zijn
vader David; het zilver en het goud, en de vaten legde hij onder de
schatten van het huis des HEEREN.
I REIS-CAP-8
1 Toen vergaderde Salomo de oudsten van Israel, en al de hoofden der
stammen, de oversten der vaderen, onder de kinderen Israels, tot den
koning Salomo te Jeruzalem, om de ark des verbonds des HEEREN op te
brengen uit de stad Davids, dewelke is Sion.
2 En alle mannen van Israel verzamelden zich tot den koning Salomo,
in de maand Ethanim op het feest; die is de zevende maand.
3 En al de oudsten van Israel kwamen; en de priesters namen de ark
op.
4 En zij brachten de ark des HEEREN en de tent der samenkomst
opwaarts mitsgaders al de heilige vaten, die in de tent waren; en de
priesters en de Levieten brachten dezelve opwaarts.
5 De koning Salomo nu en de ganse vergadering van Israel, die bij hem
vergaderd waren, waren met hem voor de ark, offerende schapen en
runderen, die vanwege de menigte niet konden geteld, noch gerekend
worden.
6 Alzo brachten de priesteren de ark des verbonds des HEEREN tot haar
plaats, tot de aanspraakplaats van het huis, tot het heilige der
heiligen, tot onder de vleugelen der cherubim.
7 Want de cherubim spreidden beide vleugelen over de plaats der ark;
en de cherubim overdekten de ark en haar handbomen van boven.
8 Daarna schoven zij de handbomen verder uit, dat de hoofden der
handbomen gezien werden uit het heiligdom voor aan de aanspraakplaats,
maar buiten niet gezien werden; en zij zijn aldaar tot op dezen dag.
9 Er was niets in de ark, dan alleen de twee stenen tafelen, die
Mozes bij Horeb daarin gelegd had, als de HEERE een verbond maakte met
de kinderen Israels, toen zij uit Egypteland uitgetogen waren.
10 En het geschiedde, als de priesters uit het heilige uitgingen, dat
een wolk het huis des HEEREN vervulde.
11 En de priesters konden niet staan om te dienen, vanwege de wolk;
want de heerlijkheid des HEEREN had het huis des HEEREN vervuld.
12 Toen zeide Salomo: De HEERE heeft gezegd, dat Hij in donkerheid
zou wonen.
13 Ik heb immers een huis gebouwd, U ter woonstede, een vaste plaats
tot Uw eeuwige woning.
14 Daarna wendde de koning zijn aangezicht om, en zegende de ganse
gemeente van Israel; en de ganse gemeente van Israel stond.
15 En hij zeide: Geloofd zij de HEERE, de God Israels, Die met Zijn
mond tot mijn vader David gesproken heeft, en heeft het met Zijn hand
vervuld, zeggende:
16 Van dien dag af, dat Ik Mijn volk Israel uit Egypteland uitgevoerd
heb, heb Ik geen stad verkoren uit alle stammen van Israel, om een
huis te bouwen, dat Mijn Naam daar zou wezen; maar Ik heb David
verkoren, dat hij over Mijn volk Israel wezen zou.
17 Het was ook in het hart van mijn vader David, een huis den Naam
van den HEERE, den God Israels, te bouwen.
18 Maar de HEERE zeide tot David, mijn vader: Dewijl dat in uw hart
geweest is Mijn Naam een huis te bouwen, gij hebt welgedaan, dat het
in uw hart geweest is.
19 Evenwel gij zult dat huis niet bouwen; maar uw zoon, die uit uw
lendenen voortkomen zal, die zal Mijn Naam dat huis bouwen.
20 Ze heeft de HEERE bevestigd Zijn woord, dat Hij gesproken had;
want ik ben opgestaan in de plaats van mijn vader David, en ik zit op
den troon van Israel, gelijk als de HEERE gesproken heeft; en ik heb
een huis gebouwd den Naam des HEEREN, des Gods van Israel.
21 En ik heb daar een plaats beschikt voor de ark, waarin het verbond
des HEEREN is, hetwelk Hij met onze vaderen maakte, als Hij hen uit
Egypteland uitvoerde.
22 En Salomo stond voor het altaar des HEEREN, tegenover de ganse
gemeente van Israel, en breidde zijn handen uit naar den hemel;
23 En hij zeide: HEERE, God van Israel, er is geen God, gelijk Gij,
boven in den hemel, noch beneden op de aarde, houdende het verbond en
de weldadigheid aan Uw knechten, die voor Uw aangezicht met hun ganse
hart wandelen;
24 Die Uw knecht, mijn vader David, gehouden hebt, wat Gij tot hem
gesproken hadt; want met Uw mond hebt Gij gesproken, en met Uw hand
vervuld, gelijk het te dezen dage is.
25 En nu HEERE, God van Israel, houd Uw knecht, mijn vader David, wat
Gij tot hem gesproken hebt, zeggende: Geen man zal u van voor Mijn
aangezicht afgesneden worden, die op den troon van Israel zitte;
alleenlijk zo uw zonen hun weg bewaren, om te wandelen voor Mijn
aangezicht, gelijk als gij gewandeld hebt voor Mijn aangezicht.
26 Nu dan, o God van Israel, laat toch Uw woord waar worden, hetwelk
Gij gesproken hebt tot Uw knecht, mijn vader David.
27 Maar waarlijk, zou God op de aarde wonen? Zie, de hemelen, ja, de
hemel der hemelen zouden U niet begrijpen, hoeveel te min dit huis,
dat ik gebouwd heb!
28 Wend U dan nog tot het gebed van Uw knecht, en tot zijn smeking, o
HEERE, mijn God, om te horen naar het geroep en naar het gebed, dat Uw
knecht heden voor Uw aangezicht bidt.
29 Dat Uw ogen open zijn, nacht en dag, over dit huis, over deze
plaats, van dewelke Gij gezegd hebt: Mijn Naam zal daar zijn; om te
horen naar het gebed, hetwelk Uw knecht bidden zal in deze plaats.
30 Hoor dan naar de smeking van Uw knecht, en van Uw volk Israel, die
in deze plaats zullen bidden; en Gij, hoor in de plaats Uwer woning,
in den hemel, ja, hoor, en vergeef.
31 Wanneer iemand tegen zijn naaste zal gezondigd hebben, en hij hem
een eed des vloeks opgelegd zal hebben, om zichzelven te vervloeken;
en de eed des vloeks voor Uw altaar in dit huis komen zal;
32 Hoor Gij dan in den hemel, en doe, en richt Uw knechten,
veroordelende den ongerechtige, gevende zijn weg op zijn hoofd, en
rechtvaardigende den gerechtige, gevende hem naar zijn gerechtigheid.
33 Wanneer Uw volk Israel zal geslagen worden voor het aangezicht des
vijands, omdat zij tegen U gezondigd zullen hebben, en zich tot U
bekeren, en Uw Naam belijden, en tot U in dit huis bidden en smeken
zullen;
34 Hoor Gij dan in den hemel, en vergeef de zonde van Uw volk Israel,
en breng hen weder in het land, dat Gij hun vaderen gegeven hebt.
35 Als de hemel zal gesloten zijn, dat er geen regen is, omdat zij
tegen U gezondigd zullen hebben; en zij in deze plaats bidden, en Uw
Naam belijden, en van hun zonden zich bekeren zullen, als Gij hen
geplaagd zult hebben;
36 Hoor Gij dan in den hemel, en vergeef de zonde van Uw knechten en
van Uw volk Israel, als Gij hun zult geleerd hebben den goeden weg in
denwelken zij wandelen zullen; en geef regen op Uw land, dat Gij Uw
volk tot een erfenis gegeven hebt.
37 Als er honger in het land wezen zal, als er pest wezen zal, als er
brandkoren, honigdauw, sprinkhanen, kevers wezen zullen, als zijn
vijand in het land zijner poorten hem belegeren zal, of enige plage,
of enige krankheid wezen zal;
38 Alle gebed, alle smeking, die van enig mens, van al Uw volk
Israel, geschieden zal; als zij erkennen, een ieder de plage zijns
harten, en een ieder zijn handen in dit huis uitbreiden zal;
39 Hoor Gij dan in den hemel, de vaste plaats Uwer woning, en
vergeef, en doe, en geef een iegelijk naar al zijn wegen, gelijk Gij
zijn hart kent; want Gij alleen kent het hart van alle kinderen der
mensen;
40 Opdat zij U vrezen al de dagen, die zij leven zullen in het land,
dat Gij onzen vaderen gegeven hebt.
41 Zelfs ook aangaande den vreemde, die van Uw volk Israel niet zal
zijn, maar uit verren lande om Uws Naams wil komen zal;
42 (Want zij zullen horen van Uw groten Naam, en van Uw sterke hand,
en van Uw uitgestrekten arm) als hij komen en bidden zal in dit huis;
43 Hoor Gij in den hemel, de vaste plaats Uwer woning, en doe naar
alles, waarom die vreemde tot U roepen zal; opdat alle volken der
aarde Uw Naam kennen, om U te vrezen, gelijk Uw volk Israel, en om te
weten, dat Uw Naam genoemd wordt over dit huis, hetwelk ik gebouwd
heb.
44 Wanneer Uw volk in den krijg tegen zijn vijand uittrekken zal door
den weg, dien Gij hen henen zenden zult, en zullen tot den HEERE
bidden naar den weg dezer stad, die Gij verkoren hebt, en naar dit
huis, hetwelk ik Uw Naam gebouwd heb;
45 Hoor dan in den hemel hun gebed en hun smeking, en voer hun recht
uit.
46 Wanneer zij gezondigd zullen hebben tegen U (want geen mens is er,
die niet zondigt), en Gij tegen hen vertoornd zult zijn, en hen
leveren zult voor het aangezicht des vijands, dat degenen, die hen
gevangen hebben, hen gevankelijk wegvoeren in des vijands land, dat
verre of nabij is.
47 En zij in het land, waar zij gevankelijk weggevoerd zijn, weder
aan hun hart brengen zullen, dat zij zich bekeren, en tot U smeken in
het land dergenen, die ze gevankelijk weggevoerd hebben, zeggende: Wij
hebben gezondigd, en verkeerdelijk gedaan, wij hebben goddelooslijk
gehandeld;
48 En zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart, en met hun ganse
ziel, in het land hunner vijanden, die hen gevankelijk weggevoerd
zullen hebben; en tot U bidden zullen naar den weg van hun land
(hetwelk Gij hun vaderen gegeven hebt), naar deze stad, die Gij
verkoren hebt, en naar dit huis, dat ik Uw Naam gebouwd heb;
49 Hoor dan in den hemel, de vaste plaats Uwer woning, hun gebed en
hun smeking en voer hun recht uit;
50 En vergeef aan Uw volk, dat zij tegen U gezondigd zullen hebben,
en al hun overtredingen, waarmede zij tegen U zullen overtreden
hebben; en geef hun barmhartigheid voor het aangezicht dergenen, die
ze gevangen houden, opdat zij zich hunner ontfermen;
51 Want zij zijn Uw volk en Uw erfdeel, die Gij uitgevoerd hebt uit
Egypteland, uit het midden des ijzeren ovens;
52 Opdat Uw ogen open zijn tot de smeking van Uw knecht en tot de
smeking van Uw volk Israel, om naar hen te horen, in al hun roepen tot
U.
53 Want Gij hebt hen U tot een erfdeel afgezonderd, uit alle volken
der aarde; gelijk als Gij gesproken hebt door den dienst van Mozes, Uw
knecht, als Gij onze vaderen uit Egypte uitvoerdet, Heere HEERE!
54 Het geschiedde nu, als Salomo voleind had dit ganse gebed, en deze
smeking tot den HEERE te bidden, dat hij van voor het altaar des
HEEREN opstond, van het knielen op zijn knieen, met zijn handen
uitgebreid naar den hemel;
55 Zo stond hij, en zegende de ganse gemeente van Israel, zeggende
met luider stem:
56 Geloofd zij de HEERE, Die aan Zijn volk Israel rust gegeven heeft,
naar alles, wat Hij gesproken heeft! Niet een enig woord is er
gevallen van al Zijn goede woorden, die Hij gesproken heeft door den
dienst van Mozes, Zijn knecht.
57 De HEERE, onze God, zij met ons, gelijk als Hij geweest is met
onze vaderen; Hij verlate ons niet, en begeve ons niet;
58 Neigende tot Zich ons hart, om in al Zijn wegen te wandelen, en om
te houden Zijn geboden, en Zijn inzettingen, en Zijn rechten, dewelke
Hij onzen vaderen geboden heeft.
59 En dat deze mijn woorden, waarmede ik voor den HEERE gesmeekt heb,
mogen nabij zijn voor den HEERE, onzen God, dag en nacht; opdat Hij
het recht van Zijn knecht uitvoere, en het recht van Zijn volk Israel,
elkeen dagelijks op zijn dag.
60 Opdat alle volken der aarde weten, dat de HEERE die God is,
niemand meer;
61 En ulieder hart volkomen zij met den HEERE, onzen God, om te
wandelen in Zijn inzettingen, en Zijn geboden te houden, gelijk te
dezen dage.
62 En de koning, en gans Israel met hem, offerden slachtofferen voor
het aangezicht des HEEREN.
63 En Salomo offerde ten dankoffer, dat hij den HEERE offerde, twee
en twintig duizend runderen, en honderd en twintig duizend schapen.
Alzo hebben zij het huis des HEEREN ingewijd, de koning en al de
kinderen Israels.
64 Ten zelfden dage heiligde de koning het middelste des voorhofs,
dat voor het huis des HEEREN was, omdat hij aldaar het brandoffer en
het spijsoffer bereid had, mitsgaders het vet der dankofferen; want
het koperen altaar, dat voor het aangezicht des HEEREN was, was te
klein, om de brandofferen, en de spijsofferen, en het vet der
dankofferen te vatten.
65 Terzelfder tijd ook hield Salomo het feest, en gans Israel met
hem, een grote gemeente, van den ingang af van Hamath tot de rivier
van Egypte, voor het aangezicht des HEEREN, onzes Gods, zeven dagen en
zeven dagen, zijnde veertien dagen.
66 Op den achtsten dag liet hij het volk gaan, en zij zegenden den
koning; daarna gingen zij naar hun tenten, blijde en goedsmoeds over
al het goede, dat de HEERE aan David, Zijn knecht, en aan Israel, Zijn
volk, gedaan had.
I REIS-CAP-9
1 Het geschiedde nu, als Salomo voleind had te bouwen het huis des
HEEREN en het huis des konings, en al de begeerten van Salomo, die hem
gelust had te maken;
2 Dat de HEERE ten anderen male aan Salomo verscheen, gelijk als Hij
hem in Gibeon verschenen was.
3 En de HEERE zeide tot hem: Ik heb uw gebed en uw smeking gehoord,
die gij voor Mijn aangezicht smekende gedaan hebt; Ik heb dat huis
geheiligd, hetwelk gij gebouwd hebt, opdat Ik Mijn Naam aldaar tot in
eeuwigheid zette; en Mijn ogen en Mijn hart zullen daar zijn te allen
dage.
4 En zo gij voor Mijn aangezicht wandelen zult, gelijk als uw vader
David gewandeld heeft, met volkomenheid des harten, en met
oprechtheid, om te doen naar al wat Ik u geboden heb, en Mijn
inzettingen en Mijn rechten houden zult;
5 Zo zal Ik den troon uws koninkrijks over Israel bevestigen in
eeuwigheid; gelijk als Ik gesproken heb over uw vader David, zeggende:
Geen man zal u afgesneden worden van den troon van Israel.
6 Maar zo gijlieden u te enen male afkeren zult, gij en uw kinderen,
van Mij na te volgen, en niet houden zult Mijn geboden en Mijn
inzettingen, die Ik voor uw aangezicht gegeven heb; maar heengaan, en
andere goden dienen, en u voor dezelve nederbuigen zult;
7 Zo zal Ik Israel uitroeien van het land, dat Ik hun gegeven heb, en
dit huis, hetwelk Ik Mijn Naam geheiligd heb, zal Ik van Mijn
aangezicht wegwerpen; en Israel zal tot een spreekwoord en spotrede
zijn onder alle volken.
8 En aangaande dit huis, dat verheven zal geweest zijn, al wie voor
hetzelve zal voorbijgaan, zal zich ontzetten en fluiten; men zal
zeggen: Waarom heeft de HEERE alzo gedaan aan dit land en aan dit
huis?
9 En men zal zeggen: Omdat zij den HEERE, hun God, verlaten hebben,
Die hun vaderen uit Egypteland uitgevoerd had, en hebben zich aan
andere goden gehouden, en zich voor dezelve nedergebogen, en hen
gediend; daarom heeft de HEERE al dit kwaad over hen gebracht.
10 En het geschiedde ten einde van twintig jaren, in dewelke Salomo
die twee huizen gebouwd had, het huis des HEEREN en het huis des
konings;
11 (Waartoe Hiram, de koning van Tyrus, Salomo van cederbomen, en van
dennenbomen, en van goud, naar al zijn lust opgebracht had), dat
alstoen de koning Salomo aan Hiram twintig steden gaf in het land van
Galilea.
12 En Hiram toog uit van Tyrus, om de steden te bezien, die Salomo
hem gegeven had, maar zij waren niet recht in zijn ogen.
13 Daarom zeide hij: Wat zijn dat voor steden, mijn broeder, die gij
mij gegeven hebt? En hij noemde ze het land Kabul, tot op dezen dag.
14 En Hiram had den koning gezonden honderd en twintig talenten
gouds.
15 Dit is nu de oorzaak van het uitschot, dat de koning Salomo deed
opkomen, om het huis des HEEREN te bouwen, en zijn huis, en Millo, en
den muur van Jeruzalem, mitsgaders Hazor, en Megiddo, en Gezer.
16 Want Farao, de koning van Egypte, was opgekomen, en had Gezer
ingenomen, en haar met vuur verbrand, en de Kanaanieten, die in de
stad woonden, gedood, en had haar aan zijn dochter, de huisvrouw van
Salomo, tot een geschenk gegeven.
17 Alzo bouwde Salomo Gezer, en het lage Beth-horon.
18 En Baalath, en Tamor in de woestijn, in dat land;
19 En al de schatsteden, die Salomo had, en de wagensteden, en de
steden der ruiteren, en wat de begeerte van Salomo begeerde te bouwen,
in Jeruzalem, en op den Libanon, en in het ganse land zijner
heerschappij.
20 Aangaande al het volk, dat overgebleven was van de Amorieten,
Hethieten, Ferezieten, Hevieten, en Jebusieten, die niet waren van de
kinderen Israels;
21 Hun kinderen, die na hen in het land overgebleven waren, die de
kinderen Israels niet hadden kunnen verbannen, die heeft Salomo
gebracht op slaafsen uitschot tot op dezen dag.
22 Doch van de kinderen Israels maakte Salomo geen slaaf; maar zij
waren krijgslieden, en zijn knechten, en zijn vorsten, en zijn
hoofdlieden, en de oversten zijner wagenen, en zijner ruiteren.
23 Dezen waren de oversten der bestelden, die over het werk van
Salomo waren, vijfhonderd en vijftig, die heerschappij hadden over het
volk, dat in het werk doende was.
24 Doch de dochter van Farao toog van de stad Davids op tot haar
huis, hetwelk hij voor haar gebouwd had; toen bouwde hij Millo.
25 En Salomo offerde driemaal des jaars brandofferen en dankofferen,
op het altaar, dat hij den HEERE gebouwd had, en rookte op dat,
hetwelk voor het aangezicht des HEEREN was, als hij het huis volmaakt
had.
26 De koning Salomo maakte ook schepen te Ezeon-Geber, dat bij Eloth
is, aan den oever der Schelfzee, in het land van Edom.
27 En Hiram zond met die schepen zijn knechten, scheepslieden,
kenners van de zee, met de knechten van Salomo.
28 En zij kwamen te Ofir, en haalden van daar aan goud, vierhonderd
en twintig talenten, en brachten het tot den koning Salomo.
I REIS-CAP-10
1 En toen de koningin van Scheba het gerucht van Salomo hoorde,
aangaande den Naam des HEEREN, kwam zij, om hem met raadselen te
verzoeken.
2 En zij kwam te Jeruzalem, met een zeer zwaar heir, met kemelen,
dragende specerijen, en zeer veel gouds, en kostelijk gesteente; en
zij kwam tot Salomo, en sprak tot hem al wat in haar hart was.
3 En Salomo verklaarde haar al haar woorden; geen ding was er
verborgen voor den koning, dat hij haar niet verklaarde.
4 Als nu de koningin van Scheba zag al de wijsheid van Salomo, en het
huis, hetwelk hij gebouwd had,
5 En de spijze zijner tafel, en het zitten zijner knechten, en het
staan zijner dienaren, en hun kledingen, en zijn schenkers, en zijn
opgang, waardoor hij henen opging in het huis des HEEREN, zo was in
haar geen geest meer.
6 En zij zeide tot den koning: Het woord is waarheid geweest, dat ik
in mijn land gehoord heb, van uw zaken en van uw wijsheid.
7 Ik heb die woorden niet geloofd, totdat ik gekomen ben, en mijn
ogen dat gezien hebben; en zie, de helft is mij niet aangezegd; gij
hebt met wijsheid, en goed overtroffen het gerucht, dat ik gehoord
heb.
8 Welgelukzalig zijn uw mannen, welgelukzalig deze uw knechten, die
gedurig voor uw aangezicht staan, die uw wijsheid horen!
9 Geloofd zij de HEERE, uw God, Die behagen in u heeft gehad, om u op
den troon van Israel te zetten! Omdat de HEERE Israel in eeuwigheid
bemint, daarom heeft Hij u tot koning gesteld, om recht en
gerechtigheid te doen.
10 En zij gaf den koning honderd en twintig talenten gouds, en zeer
veel specerijen, en kostelijk gesteente; als deze specerij, die de
koningin van Scheba den koning Salomo gaf, is er nooit meer in menigte
gekomen.
11 Verder ook de schepen van Hiram, die goud uit Ofir voerden,
brachten uit Ofir zeer veel almuggimhout en kostelijk gesteente.
12 En de koning maakte van dit almuggimhout steunselen voor het huis
des HEEREN, en voor het huis des konings, mitsgaders harpen en luiten
voor de zangers. Het almuggimhout was zo niet gekomen noch gezien
geweest, tot op dezen dag.
13 En de koning Salomo gaf de koningin van Scheba al haar behagen,
wat zij begeerde; behalve dat hij haar gaf naar het vermogen van den
koning Salomo; zo keerde zij en toog in haar land, zij en haar
knechten.
14 Het gewicht nu van het goud, dat voor Salomo op een jaar inkwam
was zeshonderd zes en zestig talenten gouds;
15 Behalve dat van de kramers was, en van den handel der kruideniers,
en van alle koningen van Arabie, en van de geweldigen van dat land.
16 Ook maakte de koning Salomo tweehonderd rondassen van geslagen
goud; zeshonderd sikkelen gouds liet hij opwegen tot elke rondas.
17 Insgelijks driehonderd schilden van geslagen goud; drie pond gouds
liet hij opwegen tot elk schild; en de koning legde ze in het huis des
wouds van Libanon.
18 Nog maakte de koning een groten elpenbenen troon, en hij overtoog
denzelven met dicht goud.
19 Deze troon had zes trappen, en het hoofd van den troon was van
achteren rond, en aan beide zijden waren leuningen tot de zitplaats
toe, en twee leeuwen stonden bij die leuningen.
20 En twaalf leeuwen stonden daar op de zes trappen aan beide zijden,
desgelijks is in geen koninkrijken gemaakt geweest.
21 Ook waren alle drinkvaten van den koning Salomo van goud, en alle
vaten van het huis des wouds van Libanon waren van gesloten goud; geen
zilver was er aan; want het werd in de dagen van Salomo niet voor enig
ding geacht.
22 Want de koning had in zee schepen van Tharsis, met de schepen van
Hiram; deze schepen van Tharsis kwamen in, eenmaal in drie jaren,
brengende goud, en zilver, elpenbeen, en apen, en pauwen.
23 Alzo werd de koning Salomo groter dan alle koningen der aarde, in
rijkdom en in wijsheid.
24 En de ganse aarde zocht het aangezicht van Salomo, om zijn
wijsheid te horen, die God in zijn hart gegeven had.
25 En zij brachten een ieder zijn geschenk, zilveren vaten, en gouden
vaten, en klederen, en harnas, en specerijen, paarden en muilezelen,
elk ding van jaar tot jaar.
26 Daartoe vergaderde Salomo wagenen en ruiteren, en hij had duizend
en vierhonderd wagenen, en twaalf duizend ruiteren, en legde ze in de
wagensteden en bij den koning in Jeruzalem.
27 En de koning maakte het zilver in Jeruzalem te zijn als stenen, en
de cederen maakte hij te zijn als de wilde vijgebomen, die in de
laagte zijn, in menigte.
28 En het uitbrengen der paarden was hetgeen Salomo uit Egypte had;
en aangaande het linnen garen, de kooplieden des konings namen het
linnen garen voor den prijs.
29 En een wagen kwam op, en ging uit van Egypte, voor zeshonderd
sikkelen zilvers, en een paard voor honderd en vijftig; en alzo
voerden ze die uit door hun hand voor alle koningen der Hethieten, en
voor de koningen van Syrie.
I REIS-CAP-11
1 En de koning Salomo had veel vreemde vrouwen lief, en dat benevens
de dochter van Farao: Moabietische, Ammonietische, Edomietische,
Sidonische, Hethietische;
2 Van die volken, waarvan de HEERE gezegd had tot de kinderen
Israels: Gijlieden zult tot hen niet ingaan, en zij zullen tot u niet
inkomen; zij zouden zekerlijk uw hart achter hun goden neigen; aan
deze hing Salomo met liefde.
3 En hij had zevenhonderd vrouwen, vorstinnen, en driehonderd
bijwijven; en zijn vrouwen neigden zijn hart.
4 Want het geschiedde in den tijd van Salomo's ouderdom, dat zijn
vrouwen zijn hart achter andere goden neigden; dat zijn hart niet
volkomen was met den HEERE, zijn God, gelijk het hart van zijn vader
David.
5 Want Salomo wandelde Astoreth, den god der Sidoniers, na, en
Milchom, het verfoeisel der Ammonieten.
6 Alzo deed Salomo dat kwaad was in de ogen des HEEREN; en volhardde
niet den HEERE te volgen, gelijk zijn vader David.
7 Toen bouwde Salomo een hoogte voor Kamos, het verfoeisel der
Moabieten, op den berg, die voor Jeruzalem is, en voor Molech, het
verfoeisel der kinderen Ammons.
8 En alzo deed hij voor al zijn vreemde vrouwen, die haar goden
rookten en offerden.
9 Daarom vertoornde Zich de HEERE tegen Salomo, omdat hij zijn hart
geneigd had van den HEERE, den God Israels, Die hem tweemaal
verschenen was.
10 En hem van deze zaak geboden had, dat hij andere goden niet zou
nawandelen; doch hij hield niet, wat de HEERE geboden had.
11 Daarom zeide de HEERE tot Salomo: Dewijl dit bij u geschied is,
dat gij niet hebt gehouden Mijn verbond en Mijn inzettingen, die Ik u
geboden heb; Ik zal gewisselijk dit koninkrijk van u scheuren, en
datzelve uw knecht geven.
12 In uw dagen nochtans zal Ik dat niet doen, om uws vaders Davids
wil, van de hand uws zoons zal Ik het scheuren.
13 Doch Ik zal het gehele koninkrijk niet afscheuren; een stam zal Ik
uw zoon geven, om Mijns knechts Davids wil, en om Jeruzalems wil, dat
Ik verkoren heb.
14 Zo verwekte de HEERE Salomo een tegenpartijder, Hadad, den
Edomiet; hij was van des konings zaad in Edom.
15 Want het was geschied, als David in Edom was, toen Joab, de
krijgsoverste, optoog, om de verslagenen te begraven, dat hij al wat
mannelijk was in Edom sloeg;
16 Want Joab bleef aldaar zes maanden, met het ganse Israel, totdat
hij al wat mannelijk was in Edom uitgeroeid had.
17 Doch Hadad was ontvloden, hij en enige Edomietische mannen uit
zijns vaders knechten met hem, om in Egypte te komen; Hadad nu was een
klein jongsken.
18 En zij maakten zich op van Midian, en kwamen tot Paran, en kwamen
in Egypte tot Farao, den koning van Egypte, die hem een huis gaf, en
hem voeding toezeide, en hem een land gaf.
19 En Hadad vond grote genade in de ogen van Farao, zodat hij hem tot
een vrouw gaf de zuster zijner huisvrouw, de zuster van Tachpenes, de
koningin.
20 En de zuster van Tachpenes baarde hem zijn zoon Genubath,
denwelken Tachpenes optoog in het huis van Farao; zodat Genubath in
het huis van Farao was, onder de zonen van Farao.
21 Toen nu Hadad in Egypte hoorde, dat David met zijn vaderen
ontslapen, en dat Joab, de krijgsoverste, dood was, zeide Hadad tot
Farao: Laat mij gaan, dat ik in mijn land trekke.
22 Doch Farao zeide: Maar wat ontbreekt u bij mij, dat, zie, gij in
uw land zoekt te trekken? En hij zeide: Niets, maar laat mij evenwel
gaan.
23 Ook verwekte God hem een wederpartijder, Rezon, den zoon van
Eljada, die gevloden was van zijn heer Hadad-ezer, den koning van
Zoba,
24 Tegen welken hij ook mannen vergaderd had, en werd overste ener
bende, als David die doodde; en getrokken zijnde naar Damaskus,
woonden zij aldaar, en regeerden in Damaskus.
25 En hij was Israels tegenpartijder al de dagen van Salomo, en dat
benevens het kwaad, dat Hadad deed; want hij had een afkeer van
Israel, en hij regeerde over Syrie.
26 Daartoe Jerobeam, de zoon van Nebat, een Efrathiet van Zereda,
Salomo's knecht (wiens moeders naam was Zerua, een weduwvrouw), hief
ook de hand op tegen den koning.
27 Dit is nu de zaak, waarom hij de hand tegen den koning ophief.
Salomo bouwde Millo, en sloot de breuk der stad van zijn vader David
toe.
28 En de man Jerobeam was een dapper held. Toen Salomo dezen
jongeling zag, dat hij arbeidzaam was, zo stelde hij hem over al den
last van het huis van Jozef.
29 Het geschiedde nu te dier tijd, als Jerobeam uit Jeruzalem
uitging, dat de profeet Ahia, de Siloniet, hem op den weg vond, en hij
zich een nieuw kleed aangedaan had, en zij beiden alleen op het veld
waren;
30 Zo vatte Ahia het nieuwe kleed, dat aan hem was, en scheurde het,
in twaalf stukken.
31 En hij zeide tot Jerobeam: Neem u tien stukken; want alzo zegt de
HEERE, de God Israels: Zie, Ik zal het koninkrijk van de hand van
Salomo scheuren, en u tien stammen geven.
32 Maar een stam zal hij hebben, om Mijns knechts Davids wil, en om
Jeruzalems wil, de stad, die Ik verkoren heb uit alle stammen van
Israel.
33 Daarom dat zij Mij verlaten, en zich nedergebogen hebben voor
Astoreth, den god der Sidoniers, Kamos, den god der Moabieten, en
Milchom, den god der kinderen Ammons; en niet gewandeld hebben in Mijn
wegen, om te doen wat recht is in Mijn ogen, te weten Mijn inzettingen
en Mijn rechten; gelijk zijn vader David.
34 Doch niets van dit koninkrijk zal Ik uit zijn hand nemen; maar Ik
stel hem tot een vorst al de dagen zijns levens, om Mijns knechts
Davids wil, dien Ik verkoren heb, die Mijn geboden en Mijn inzettingen
gehouden heeft.
35 Maar uit de hand zijns zoons zal Ik het koninkrijk nemen; en Ik
zal u daarvan tien stammen geven.
36 En zijn zoon zal Ik een stam geven; opdat Mijn knecht David altijd
een lamp voor Mijn aangezicht hebbe in Jeruzalem, de stad, die Ik Mij
verkoren heb, om Mijn Naam daar te stellen.
37 Zo zal Ik u nemen, en gij zult regeren over al wat uw ziel zal
begeren; en gij zult koning zijn over Israel.
38 En het zal geschieden, zo gij horen zult al wat Ik u zal gebieden,
en in Mijn wegen zult wandelen, en doen wat recht in Mijn ogen is,
houdende Mijn inzettingen en Mijn geboden, gelijk als Mijn knecht
David gedaan heeft; dat Ik met u zal zijn, en u een bestendig huis
bouwen, gelijk als Ik David gebouwd heb, en zal u Israel geven.
39 En Ik zal om diens wil het zaad van David verootmoedigen; nochtans
niet altijd.
40 Daarom zocht Salomo Jerobeam te doden; maar Jerobeam maakte zich
op, en vlood in Egypte, tot Sisak, den koning van Egypte, en was in
Egypte, totdat Salomo stierf.
41 Het overige nu der geschiedenissen van Salomo, en al wat hij
gedaan heeft, en zijn wijsheid, is dat niet geschreven in het boek der
geschiedenissen van Salomo?
42 De tijd nu, dien Salomo te Jeruzalem over het ganse Israel
regeerde, was veertig jaar.
43 Daarna ontsliep Salomo met zijn vaderen, en werd begraven in de
stad van zijn vader David; en Rehabeam, zijn zoon, werd koning in zijn
plaats.
I REIS-CAP-12
1 En Rehabeam toog naar Sichem, want het ganse Israel was te Sichem
gekomen, om hem koning te maken.
2 Het geschiedde nu, als Jerobeam, de zoon van Nebat, dit hoorde,
daar hij nog in Egypte was (want hij was van het aangezicht van den
koning Salomo gevloden; en Jerobeam woonde in Egypte),
3 Dat zij henen zonden, en lieten hem roepen; en Jerobeam en de ganse
gemeente van Israel kwamen en spraken tot Rehabeam, zeggende:
4 Uw vader heeft ons juk hard gemaakt; gij dan nu, maak uws vaders
harden dienst, en zijn zwaar juk, dat hij ons opgelegd heeft, lichter,
en wij zullen u dienen.
5 En hij zeide tot hen: Gaat heen tot aan den derden dag, komt dan
weder tot mij. En het volk ging heen.
6 En de koning Rehabeam hield raad met de oudsten, die gestaan hadden
voor het aangezicht van zijn vader Salomo, als hij leefde, zeggende:
Hoe raadt gijlieden, dat men dit volk antwoorden zal?
7 En zij spraken tot hem, zeggende: Indien gij heden knecht van dit
volk wezen zult, en hen dienen, en hun antwoorden, en tot hen goede
woorden spreken zult, zo zullen zij te allen dage uw knechten zijn.
8 Maar hij verliet den raad der oudsten, dien zij hem geraden hadden;
en hij hield raad met de jongelingen, die met hem opgewassen waren,
die voor zijn aangezicht stonden.
9 En hij zeide tot hen: Wat raadt gijlieden, dat wij dit volk
antwoorden zullen, die tot mij gesproken hebben, zeggende: Maak het
juk, dat uw vader ons opgelegd heeft, lichter.
10 En de jongelingen, die met hem opgewassen waren, spraken tot hem,
zeggende: Alzo zult gij zeggen tot dat volk, die tot u gesproken
hebben, zeggende: Uw vader heeft ons juk zwaar gemaakt, maar maak gij
het over ons lichter; alzo zult gij tot hen spreken: Mijn kleinste
vinger zal dikker zijn dan mijns vaders lenden.
11 Indien nu mijn vader een zwaar juk op u heeft doen laden, zo zal
ik boven uw juk nog daartoe doen; mijn vader heeft u met geselen
gekastijd, maar ik zal u met schorpioenen kastijden.
12 Zo kwam Jerobeam en het ganse volk tot Rehabeam op den derden dag,
gelijk als de koning gesproken had, zeggende: Komt weder tot mij op
den derden dag.
13 En de koning antwoordde het volk hardelijk; want hij verliet den
raad der oudsten, dien zij hem geraden hadden.
14 En hij sprak tot hen naar den raad der jongelingen, zeggende: Mijn
vader heeft uw juk zwaar gemaakt, maar ik zal boven uw juk nog daartoe
doen; mijn vader heeft u met geselen gekastijd, maar ik zal u met
schorpioenen kastijden.
15 Alzo hoorde de koning naar het volk niet; want deze omwending was
van den HEERE, opdat Hij Zijn woord bevestigde, hetwelk de HEERE door
den dienst van Ahia, den Siloniet, gesproken had tot Jerobeam, den
zoon van Nebat.
16 Toen gans Israel zag, dat de koning naar hen niet hoorde, zo gaf
het volk den koning weder antwoord, zeggende: Wat deel hebben wij aan
David? Ja, geen erve hebben wij aan den zoon van Isai; naar uw tenten,
o Israel! Voorzie nu uw huis, o David! Zo ging Israel naar zijn
tenten.
17 Doch aangaande de kinderen van Israel, die in de steden van Juda
woonden, over die regeerde Rehabeam ook.
18 Toen zond de koning Rehabeam Adoram, die over de schatting was; en
het ganse Israel stenigde hem met stenen, dat hij stierf; maar de
koning Rehabeam vervloekte zich om op een wagen te klimmen, dat hij
naar Jeruzalem vluchtte.
19 Alzo vielen de Israelieten van het huis Davids af, tot op dezen
dag.
20 En het geschiedde, als gans Israel hoorde, dat Jerobeam
wedergekomen was, dat zij henen zonden, en hem in de vergadering
riepen, en hem over gans Israel koning maakten; niemand volgde het
huis Davids, dan de stam van Juda alleen.
21 Toen nu Rehabeam te Jeruzalem gekomen was, vergaderde hij het
ganse huis van Juda en den stam van Benjamin, honderd en tachtig
duizend uitgelezenen, geoefend ten oorlog, om tegen het huis Israels
te strijden, opdat hij het koninkrijk weder aan Rehabeam, den zoon van
Salomo, bracht.
22 Doch het woord van God geschiedde tot Semaja, den man Gods,
zeggende:
23 Zeg tot Rehabeam, den zoon van Salomo, den koning van Juda, en tot
het ganse huis van Juda en Benjamin, en overige des volks, zeggende:
24 Zo zegt de HEERE: Gij zult niet optrekken, noch strijden tegen uw
broederen, de kinderen Israels; een ieder kere weder tot zijn huis,
want deze zaak is van Mij geschied. En zij hoorden het woord des
HEEREN, en keerden weder, om weg te trekken naar het woord des HEEREN.
25 Jerobeam nu bouwde Sichem op het gebergte van Efraim, en woonde
daarin, en toog van daar uit, en bouwde Penuel.
26 En Jerobeam zeide in zijn hart: Nu zal het koninkrijk weder tot
het huis van David keren.
27 Zo dit volk opgaan zal om offeranden te doen in het huis des
HEEREN te Jeruzalem, zo zal het hart dezes volks tot hun heer, tot
Rehabeam, den koning van Juda, wederkeren; ja, zij zullen mij doden,
en tot Rehabeam, den koning van Juda, wederkeren.
28 Daarom hield de koning een raad, en maakte twee gouden kalveren;
en hij zeide tot hen: Het is ulieden te veel om op te gaan naar
Jeruzalem; zie uw goden, o Israel, die u uit Egypteland opgebracht
hebben.
29 En hij zette het ene te Beth-El, en het andere stelde hij te Dan.
30 En deze zaak werd tot zonde; want het volk ging heen voor het ene,
tot Dan toe.
31 Hij maakte ook een huis der hoogten; en maakte priesteren van de
geringsten des volks, die niet waren uit de zonen van Levi.
32 En Jerobeam maakte een feest in de achtste maand, op den
vijftienden dag der maand, gelijk het feest, dat in Juda was, en
offerde op het altaar; van gelijken deed hij te Beth-El, offerende den
kalveren, die hij gemaakt had; hij stelde ook te Beth-El priesteren
der hoogten, die hij gemaakt had.
33 En hij offerde op het altaar, dat hij te Beth-El gemaakt had, op
den vijftienden dag der achtste maand, der maand, dewelke hij uit zijn
hart verdacht had; zo maakte hij den kinderen Israels een feest, en
offerde op dat altaar, rokende.
I REIS-CAP-13
1 En ziet, een man Gods kwam uit Juda, door het woord des HEEREN tot
Beth-El; en Jerobeam stond bij het altaar, om te roken.
2 En hij riep tegen het altaar, door het woord des HEEREN, en zeide:
Altaar, altaar, zo zegt de HEERE: Zie, een zoon zal aan het huis
Davids geboren worden, wiens naam zal zijn Josia; die zal op u offeren
de priesters der hoogten, die op u roken, en men zal mensenbeenderen
op u verbranden.
3 En hij gaf ten zelfden dage een wonderteken, zeggende: Dit is dat
wonderteken, waarvan de HEERE gesproken heeft; ziet, het altaar zal
vaneen gescheurd, en de as, die daarop is, afgestort worden.
4 Het geschiedde nu, als de koning het woord van den man Gods hoorde,
hetwelk hij tegen het altaar te Beth-El geroepen had, dat Jerobeam
zijn hand van op het altaar uitstrekte, zeggende: Grijpt hem! Maar
zijn hand, die hij tegen hem uitgestrekt had, verdorde, dat hij ze
niet weder tot zich trekken kon.
5 En het altaar werd vaneen gescheurd, en de as van het altaar
afgestort, naar dat wonderteken, dat de man Gods gegeven had, door het
woord des HEEREN.
6 Toen antwoordde de koning, en zeide tot den man Gods: Aanbid toch
het aangezicht des HEEREN, uws Gods, ernstelijk, en bid voor mij, dat
mijn hand weder tot mij kome! Toen bad de man Gods het aangezicht des
HEEREN ernstelijk; en de hand des konings kwam weder tot hem, en werd
gelijk te voren.
7 En de koning sprak tot den man Gods: Kom met mij naar huis, en
sterk u, en ik zal u een geschenk geven.
8 Maar de man Gods zeide tot den koning: Al gaaft gij mij de helft
van uw huis, zo zou ik niet met u gaan, en ik zou in deze plaats geen
brood eten, noch water drinken.
9 Want zo heeft mij de HEERE geboden door Zijn woord, zeggende: Gij
zult geen brood eten, noch water drinken; en gij zult niet wederkeren
door den weg, dien gij gegaan zijt.
10 En hij ging door een anderen weg, en keerde niet weder door den
weg, door welken hij te Beth-El gekomen was.
11 Een oud profeet nu woonde te Beth-El; en zijn zoon kwam, en
vertelde hem al het werk, dat de man Gods te dien dage in Beth-El
gedaan had, met de woorden, die hij tot den koning gesproken had; deze
vertelden zij ook hun vader.
12 En hun vader sprak tot hen: Wat weg is hij getogen? En zijn zonen
hadden den weg gezien, welken de man Gods was getogen, die uit Juda
gekomen was.
13 Toen zeide hij tot zijn zonen: Zadelt mij den ezel. En zij
zadelden hem den ezel, en hij reed daarop.
14 En hij toog den man Gods na, en vond hem zittende onder een eik;
en hij zeide tot hem: Zijt gij de man Gods, die uit Juda gekomen zijt?
En hij zeide: Ik ben het.
15 Toen zeide hij tot hem: Kom met mij naar huis, en eet brood.
16 Doch hij zeide: Ik kan niet met u wederkeren, noch met u inkomen;
ik zal ook geen brood eten, noch met u water drinken, in deze plaats.
17 Want een woord is tot mij geschied door het woord des HEEREN: Gij
zult aldaar noch brood eten, noch water drinken; gij zult niet
wederkeren, gaande door den weg, door denwelken gij gegaan zijt.
18 En hij zeide tot hem: Ik ben ook een profeet, gelijk gij, en een
engel heeft tot mij gesproken door het woord des HEEREN, zeggende:
Breng hem weder met u in uw huis, dat hij brood ete en water drinke.
Doch hij loog hem.
19 En hij keerde met hem wederom, en at brood in zijn huis, en dronk
water.
20 En het geschiedde, als zij aan de tafel zaten, dat het woord des
HEEREN geschiedde tot den profeet, die hem had doen wederkeren;
21 En hij riep tot den man Gods, die uit Juda gekomen was, zeggende:
Zo zegt de HEERE: Daarom dat gij den mond des HEEREN zijt wederspannig
geweest, en niet gehouden hebt het gebod, dat u de HEERE, uw God,
geboden had,
22 Maar zijt wedergekeerd, en hebt brood gegeten en water gedronken
ter plaatse, waarvan Hij tot u gesproken had: Gij zult geen brood eten
noch water drinken; zo zal uw dood lichaam in uw vaderen graf niet
komen.
23 En het geschiedde, nadat hij brood gegeten, en nadat hij gedronken
had, dat hij hem den ezel zadelde, te weten voor den profeet, dien hij
had koen wederkeren.
24 Zo toog hij heen, en een leeuw vond hem op den weg, en doodde hem;
en zijn dood lichaam lag geworpen op den weg, en de ezel stond
daarbij; ook stond de leeuw bij het dode lichaam.
25 En ziet, er gingen lieden voorbij, en zagen het dode lichaam
geworpen op den weg, en den leeuw, staande bij het dode lichaam; en
zij kwamen en zeiden het in de stad, waarin de oude profeet woonde.
26 Als de profeet, die hem van den weg had doen wederkeren, dit
hoorde, zo zeide hij: Het is de man Gods, die den mond des HEEREN
wederspannig is geweest; daarom heeft de HEERE hem den leeuw
overgegeven die hem gebroken, en hem gedood heeft, naar het woord des
HEEREN, dat Hij tot hem gesproken had.
27 Verder sprak hij tot zijn zonen, zeggende: Zadelt mij den ezel. En
zij zadelden hem.
28 Toen toog hij heen, en vond zijn dood lichaam geworpen op den weg,
en den ezel, en den leeuw, staande bij het dode lichaam; de leeuw had
het dode lichaam niet gegeten, en den ezel niet gebroken.
29 Toen nam de profeet het dode lichaam van den man Gods op, en legde
dat op den ezel, en voerde het wederom; zo kwam de oude profeet in de
stad om rouw te bedrijven en hem te begraven.
30 En hij legde zijn dood lichaam in zijn graf; en zij maakten over
hem een weeklage: Ach, mijn broeder!
31 Het geschiedde nu, nadat hij hem begraven had, dat hij sprak tot
zijn zonen, zeggende: Als ik zal gestorven zijn, zo begraaft mij in
dat graf, waarin de man Gods begraven is, en legt mijn beenderen bij
zijn beenderen.
32 Want de zaak zal gewisselijk geschieden, die hij door het woord
des HEEREN uitgeroepen heeft tegen het altaar, dat te Beth-El is, en
tegen al de huizen der hoogten, die in de steden van Samaria zijn.
33 Na deze geschiedenis keerde zich Jerobeam niet van zijn bozen weg;
maar maakte wederom priesters der hoogten van de geringsten des volks;
wie wilde, diens hand vulde hij, en werd een van de priesters der
hoogten.
34 En hij werd in deze zaak het huis van Jerobeam tot zonde, om
hetzelve te doen afsnijden en te verdelgen van den aardbodem.
I REIS-CAP-14
1 Te dierzelfder tijd was Abia, de zoon van Jerobeam, krank.
2 En Jerobeam zeide tot zijn huisvrouw: Maak u nu op, en verstel u,
dat men niet merkte, dat gij Jerobeams huisvrouw zijt, en ga heen naar
Silo, zie, daar is de profeet Ahia, die van mij gesproken heeft, dat
ik koning zou zijn over dit volk.
3 En neem in uw hand tien broden, en koeken, en een kruik honig, en
ga tot hem; hij zal u te kennen geven, wat dezen jongen geschieden
zal.
4 En Jerobeams huisvrouw deed alzo, en maakte zich op, en ging naar
Silo, en kwam in het huis van Ahia. Ahia nu kon niet zien, want zijn
ogen stonden stijf vanwege zijn ouderdom.
5 Maar de HEERE zeide tot Ahia: Zie, Jerobeams huisvrouw komt, om een
zaak van u te vragen, aangaande haar zoon, want hij is krank; zo en zo
zult gij tot haar spreken, en het zal zijn, als zij inkomt, dat zij
zich vreemd aanstellen zal.
6 En het geschiedde, als Ahia het geruis harer voeten hoorde, toen
zij ter deure inkwam, dat hij zeide: Kom in, gij huisvrouw van
Jerobeam! Waarom stelt gij u dus vreemd aan? Want ik ben tot u
gezonden met een harde boodschap.
7 Ga heen, zeg Jerobeam: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Daarom,
dat Ik u verheven heb uit het midden des volks, en u tot een
voorganger over Mijn volk Israel gesteld heb;
8 En het koninkrijk van het huis van David gescheurd, en dat u
gegeven heb, en gij niet geweest zijt, gelijk Mijn knecht David, die
Mijn geboden hield, en die Mij met zijn ganse hart navolgde, om te
doen alleen wat recht is in Mijn ogen;
9 Maar kwaad gedaan hebt, doende des meer dan allen, die voor u
geweest zijn, en henengegaan zijt, en hebt u andere goden en gegotene
beelden gemaakt, om Mij tot toorn te verwekken, en hebt Mij achter uw
rug geworpen;
10 Daarom, zie, Ik zal kwaad over het huis van Jerobeam brengen, en
van Jerobeam uitroeien, wat mannelijk is, den beslotene en verlatene
in Israel; en Ik zal de nakomelingen van het huis van Jerobeam
wegdoen, gelijk de drek weggedaan wordt, totdat het ganselijk vergaan
zij.
11 Die van Jerobeam in de stad sterft, zullen de honden eten; en die
in het veld sterft, zullen de vogelen des hemels eten; want de HEERE
heeft het gesproken.
12 Gij dan maak u op, ga naar uw huis; als uw voeten in de stad
zullen gekomen zijn, zo zal het kind sterven.
13 En gans Israel zal hem beklagen, en hem begraven; want deze alleen
van Jerobeam zal in het graf komen, omdat in hem wat goeds voor den
HEERE, den God Israels, in het huis van Jerobeam gevonden is.
14 Doch de HEERE zal Zich een koning verwekken over Israel, die het
huis van Jerobeam ten zelfden dage uitroeien zal; maar wat zal het ook
nu zijn?
15 De HEERE zal ook Israel slaan, gelijk een riet in het water
omgedreven wordt, en zal Israel uitrukken uit dit goede land, dat Hij
hun vaderen gegeven heeft, en zal hen verstrooien op gene zijde der
rivier; daarom dat zij hun bossen gemaakt hebben, den HEERE tot toorn
verwekkende.
16 En Hij zal Israel overgeven, om Jerobeams zonden wil, die
gezondigd heeft, en die Israel heeft doen zondigen.
17 Toen maakte zich Jerobeams vrouw op, en ging heen, en kwam te
Thirza; als zij nu op den dorpel van het huis kwam, zo stierf de
jongeling.
18 En zij begroeven hem, en gans Israel beklaagde hem; naar het woord
des HEEREN, dat Hij gesproken had door den dienst van Zijn knecht
Ahia, den profeet.
19 Het overige nu der geschiedenissen van Jerobeam, hoe hij gekrijgd,
en hoe hij geregeerd heeft, ziet, die zijn geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel.
20 De dagen nu, die Jerobeam heeft geregeerd, zijn twee en twintig
jaren; en hij ontsliep met zijn vaderen, en Nadab, zijn zoon, regeerde
in zijn plaats.
21 Rehabeam nu, de zoon van Salomo, regeerde in Juda; een en veertig
jaren was Rehabeam oud, als hij koning werd, en regeerde zeventien
jaren te Jeruzalem, in de stad, die de HEERE verkoren had uit al de
stammen van Israel, om Zijn Naam daar te zetten; en de naam zijner
moeder was Naama, de Ammonietische.
22 En Juda deed wat kwaad was in de ogen des HEEREN, en zij verwekten
Hem tot ijver, meer dan al hun vaderen gedaan hadden, met hun zonden,
die zij zondigden.
23 Want ook zij bouwden zich hoogten, en opgerichte beelden, en
bossen, op allen hogen heuvel, en onder allen groenen boom.
24 Er waren ook schandjongens in het land; zij deden naar al de
gruwelen der heidenen, die de HEERE van het aangezicht der kinderen
Israels uit de bezitting verdreven had.
25 Het geschiedde nu in het vijfde jaar van den koning Rehabeam, dat
Sisak, de koning van Egypte, optoog tegen Jeruzalem.
26 En hij nam de schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van
het huis des konings weg, ja, hij nam alles weg; hij nam ook al de
gouden schilden weg, die Salomo gemaakt had.
27 En de koning Rehabeam maakte, in plaats van die, koperen schilden;
en hij beval die onder de hand van de oversten der trawanten, die de
deur van het huis des konings bewaarden.
28 En het geschiedde, zo wanneer de koning in het huis des HEEREN
ging, dat de trawanten dezelve droegen, en die wederbrachten in der
trawanten wachtkamer.
29 Het overige nu der geschiedenissen van Rehabeam, en al wat hij
gedaan heeft, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Juda?
30 En er was krijg tussen Rehabeam en tussen Jerobeam, al hun dagen.
31 En Rehabeam ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven bij zijn
vaderen in de stad Davids; en de naam zijner moeder was Naama, de
Ammonietische; en zijn zoon Abiam regeerde in zijn plaats.
I REIS-CAP-15
1 In het achttiende jaar nu van den koning Jerobeam, den zoon van
Nebat, werd Abiam koning over Juda.
2 Hij regeerde drie jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Maacha, een dochter van Abisalom.
3 En hij wandelde in al de zonden zijns vaders, die hij voor hem
gedaan had; en zijn hart was niet volkomen met den HEERE, zijn God,
gelijk het hart van zijn vader David.
4 Maar om Davids wil, gaf de HEERE, zijn God, hem een lamp in
Jeruzalem, verwekkende zijn zoon na hem, en bevestigende Jeruzalem.
5 Omdat David gedaan had wat recht was in de ogen des HEEREN, en niet
geweken was van alles, wat Hij hem geboden had, al de dagen zijns
levens, dan alleen in de zaak van Uria, den Hethiet.
6 En er was krijg geweest tussen Rehabeam en tussen Jerobeam, al de
dagen zijns levens.
7 Het overige nu der geschiedenissen van Abiam, en alles, wat hij
gedaan heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Juda? Er was ook krijg tussen Abiam en tussen Jerobeam.
8 En Abiam ontsliep met zijn vaderen, en zij begroeven hem in de stad
Davids; en Asa, zijn zoon, regeerde in zijn plaats.
9 In het twintigste jaar van Jerobeam, den koning van Israel, werd
Asa koning over Juda.
10 En hij regeerde een en veertig jaren te Jeruzalem, en de naam
zijner moeder was Maacha, een dochter van Abisalom.
11 En Asa deed wat recht was in de ogen des HEEREN, gelijk zijn vader
David.
12 Want hij nam weg de schandjongens uit het land, en deed weg al de
drekgoden, die zijn vaders gemaakt hadden.
13 Ja, zelfs zijn moeder Maacha zette hij ook af, dat zij geen
koningin ware, omdat zij een afgrijselijken afgod in een bos gemaakt
had; ook roeide Asa uit haar afgrijselijken afgod, en verbrandde hem
aan de beek Kidron.
14 De hoogten werden wel niet weggenomen; nochtans was het hart van
Asa volkomen met den HEERE, al zijn dagen.
15 En hij bracht in het huis des HEEREN de geheiligde dingen zijns
vaders, en zijn geheiligde dingen, zilver, en goud, en vaten.
16 En er was krijg tussen Asa en tussen Baesa, den koning van Israel,
al hun dagen.
17 Want Baesa, de koning van Israel, toog op tegen Juda, en bouwde
Rama; opdat hij niemand toeliet uit te gaan en in te komen tot Asa,
den koning van Juda.
18 Toen nam Asa al het zilver en goud, dat overgebleven was in de
schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van het huis des
konings, en gaf ze in de hand zijner knechten; en de koning Asa zond
ze tot Benhadad, den zoon van Tabrimmon, den zoon van Hezion, den
koning van Syrie, die te Damaskus woonde, zeggende:
19 Er is een verbond tussen mij en tussen u, tussen mijn vader en
tussen uw vader; zie, ik zend u een geschenk, zilver en goud; ga heen,
maak uw verbond te niet met Baesa, den koning van Israel, dat hij
aftrekke van tegen mij.
20 En Benhadad hoorde naar den koning Asa, en zond de oversten der
heiren, die hij had, tegen de steden van Israel; en sloeg Ijon, en
Dan, en Abel Beth-Maacha, en het ganse Cinneroth, met het ganse land
Nafthali.
21 En het geschiedde, als Baesa zulks hoorde, dat hij afliet van Rama
te bouwen, en hij bleef te Thirza.
22 Toen liet de koning Asa door gans Juda uitroepen (niemand was
vrij), dat zij de stenen van Rama, en het hout daarvan, zouden
wegdragen, waarmede Baesa gebouwd had; en de koning Asa bouwde
daarmede Geba-Benjamins, en Mizpa.
23 Het overige nu van alle geschiedenissen van Asa, en al zijn macht,
en al wat hij gedaan heeft, en de steden, die hij gebouwd heeft, zijn
die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen van Juda?
Doch in den tijd zijns ouderdoms werd hij krank aan zijn voeten.
24 En Asa ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven met zijn
vaderen, in de stad van zijn vader David; en zijn zoon Josafat werd
koning in zijn plaats.
25 Nadab nu, de zoon van Jerobeam, werd koning over Israel, in het
tweede jaar van Asa, den koning van Juda; en hij regeerde twee jaren
over Israel.
26 En hij deed wat kwaad was in de ogen des HEEREN, en wandelde in
den weg zijns vaders, en in zijn zonde, waarmede hij Israel had doen
zondigen.
27 En Baesa, de zoon van Ahia, van het huis van Issaschar, maakte een
verbintenis tegen hem, en Baesa sloeg hem te Gibbethon, hetwelk der
Filistijnen is, als Nadab en gans Israel Gibbethon belegerden.
28 En Baesa doodde hem, in het derde jaar van Asa, den koning van
Juda, en werd koning in zijn plaats.
29 Het geschiedde nu, als hij regeerde, dat hij het ganse huis van
Jerobeam sloeg; hij liet niets over van Jerobeam, wat adem had, totdat
hij hem verdelgd had, naar het woord des HEEREN, dat Hij gesproken had
door den dienst van Zijn knecht Ahia, den Siloniet;
30 Om de zonden van Jerobeam, die zondigde, en die Israel zondigen
deed, en om zijn terging, waarmede hij den HEERE, den God Israels,
getergd had.
31 Het overige nu der geschiedenissen van Nadab, en al wat hij gedaan
heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Israel?
32 En er was oorlog tussen Asa en tussen Baesa, den koning van
Israel, al hun dagen.
33 In het derde jaar van Asa, koning van Juda, werd Baesa, de zoon
van Ahia, koning over gans Israel, te Thirza, en regeerde vier en
twintig jaren.
34 En hij deed wat kwaad was in de ogen des HEEREN, en wandelde in
den weg van Jerobeam, en in zijn zonde, waarmede hij Israel had doen
zondigen.
I REIS-CAP-16
1 Toen geschiedde het woord des HEEREN tot Jehu, den zoon van Hanani,
tegen Baesa, zeggende:
2 Daarom, dat Ik u uit het stof verheven, en u tot een voorganger
over Mijn volk Israel gesteld heb, en gij gewandeld hebt in den weg
van Jerobeam, en Mijn volk Israel hebt doen zondigen, Mij tot toorn
verwekkende door hun zonden;
3 Zie, zo zal Ik de nakomelingen van Baesa, en de nakomelingen van
zijn huis wegdoen; en Ik zal uw huis maken, gelijk het huis van
Jerobeam, den zoon van Nebat.
4 Die van Baesa in de stad sterft, zullen de honden eten, en die van
hem in het veld sterft, zullen de vogelen des hemels eten.
5 Het overige nu der geschiedenissen van Baesa, en wat hij gedaan
heeft, en zijn macht, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel?
6 En Baesa ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven te Thirza; en
zijn zoon Ela regeerde in zijn plaats.
7 Alzo geschiedde ook het woord des HEEREN, door den dienst van den
profeet Jehu, den zoon van Hanani, tegen Baesa en tegen zijn huis; en
dat om al het kwaad, dat hij gedaan had in de ogen des HEEREN, Hem tot
toorn verwekkende door het werk zijner handen, omdat hij was gelijk
het huis van Jerobeam, en omdat hij hetzelve verslagen had.
8 In het zes en twintigste jaar van Asa, den koning van Juda, werd
Ela, de zoon van Baesa, koning over Israel, te Thirza, en regeerde
twee jaren.
9 En Zimri, zijn knecht, overste van de helft der wagenen, maakte een
verbintenis tegen hem, als hij te Thirza was, zich dronken drinkende
in het huis van Arza, den hofmeester te Thirza;
10 Zo kwam Zimri in, en sloeg hem, en doodde hem, in het zeven en
twintigste jaar van Asa, den koning van Juda; en hij werd koning in
zijn plaats.
11 En het geschiedde, als hij regeerde, als hij op zijn troon zat,
dat hij het ganse huis van Baesa sloeg; hij liet hem niet over die
mannelijk was, noch zijn bloedverwanten, noch zijn vrienden.
12 Alzo verdelgde Zimri het ganse huis van Baesa, naar het woord des
HEEREN, dat Hij over Baesa gesproken had, door den dienst van den
profeet Jehu;
13 Om al de zonden van Baesa, en de zonden van Ela, zijn zoon,
waarmede zij gezondigd hadden, en waarmede zij Israel hadden doen
zondigen, tot toorn verwekkende den HEERE, den God Israels, door hun
ijdelheden.
14 Het overige nu der geschiedenissen van Ela, en al wat hij gedaan
heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Israel?
15 In het zeven en twintigste jaar van Asa, den koning van Juda,
regeerde Zimri zeven dagen te Thirza; en het volk had zich gelegerd
tegen Gibbethon, dat der Filistijnen is.
16 Het volk nu, dat zich gelegerd had, hoorde zeggen: Zimri heeft een
verbintenis gemaakt, ja, heeft ook den koning verslagen; daarom maakte
het ganse Israel ten zelfden dage Omri, den krijgsoverste, koning over
Israel, in het leger.
17 En Omri toog op, en gans Israel met hem van Gibbethon, en
belegerde Thirza.
18 En het geschiedde, als Zimri zag, dat de stad ingenomen was, dat
hij ging in het paleis van het huis des konings, en verbrandde boven
zich het huis des konings met vuur, en stierf;
19 Om zijn zonden, die hij gezondigd had, doende wat kwaad was in de
ogen des HEEREN, wandelende in den weg van Jerobeam, en in zijn zonde,
die hij gedaan had, doende Israel zondigen.
20 Het overige nu der geschiedenissen van Zimri, en zijn verbintenis,
die hij gemaakt heeft, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel?
21 Toen werd het volk van Israel verdeeld in twee helften; de helft
des volks volgde Tibni, den zoon van Ginath, om hem koning te maken;
en de helft volgde Omri.
22 Maar het volk, dat Omri volgde, was sterker dan het volk, dat
Tibni, den zoon van Ginath, volgde; en Tibni stierf, en Omri regeerde.
23 In het een en dertigste jaar van Asa, den koning van Juda, werd
Omri koning over Israel, en regeerde twaalf jaren; te Thirza regeerde
hij zes jaren.
24 En hij kocht den berg Samaria van Semer, voor twee talenten
zilvers, en bebouwde den berg; en noemde den naam der stad, die hij
bouwde, naar den naam van Semer, den heer des bergs, Samaria.
25 En Omri deed wat kwaad was in de ogen des HEEREN; ja, hij deed
erger dan allen, die voor hem geweest waren.
26 En hij wandelde in alle wegen van Jerobeam, den zoon van Nebat, en
in zijn zonden, waarmede hij Israel had doen zondigen, verwekkende den
HEERE, den God Israels, tot toorn, door hun ijdelheden.
27 Het overige nu der geschiedenissen van Omri, wat hij gedaan heeft,
en zijn macht die hij gepleegd heeft, zijn die niet geschreven in het
boek der kronieken der koningen van Israel?
28 En Omri ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven te Samaria; en
zijn zoon Achab regeerde in zijn plaats.
29 En Achab, de zoon van Omri, werd koning over Israel, in het acht
en dertigste jaar van Asa, den koning van Juda; en Achab, de zoon van
Omri, regeerde over Israel, te Samaria, twee en twintig jaren.
30 En Achab, den zoon van Omri, deed wat kwaad was in de ogen des
HEEREN, meer dan allen, die voor hem geweest waren.
31 En het geschiedde (was het een lichte zaak, dat hij wandelde in de
zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat?), dat hij nog ter vrouwe nam
Izebel, de dochter van Eth-Baal, den koning der Sidoniers, en
heenging, en diende Baal, en boog zich voor hem.
32 En hij richtte voor Baal een altaar op, in het huis van Baal,
hetwelk hij te Samaria gebouwd had.
33 Ook maakte Achab een bos, zodat Achab nog meer deed, om den HEERE,
den God Israels, tot toorn te verwekken, dan alle koningen van Israel,
die voor hem geweest waren.
34 In zijn dagen bouwde Hiel, de Betheliet, Jericho; op Abiram, zijn
eerstgeborenen zoon heeft hij haar gegrondvest, en op Segub, zijn
jongsten zoon, heeft hij haar poorten gesteld; naar het woord des
HEEREN, dat Hij door den dienst van Jozua, den zoon van Nun, gesproken
had.
I REIS-CAP-17
1 En Elia, de Thisbiet, van de inwoneren van Gilead, zeide tot Achab:
Zo waarachtig als de HEERE, de God Israels, leeft, voor Wiens
aangezicht ik sta, indien deze jaren dauw of regen zijn zal, tenzij
dan naar mijn woord!
2 Daarna geschiedde het woord des HEEREN tot hem, zeggende:
3 Ga weg van hier, en wend u naar het oosten, en verberg u aan de
beek Krith, die voor aan de Jordaan is.
4 En het zal geschieden, dat gij uit de beek drinken zult; en Ik heb
de raven geboden, dat zij u daar onderhouden zullen.
5 Hij ging dan heen, en deed naar het woord des HEEREN; want hij ging
en woonde bij de beek Krith, die voor aan de Jordaan is.
6 En de raven brachten hem des morgens brood en vlees, desgelijks
brood en vlees des avonds; en hij dronk uit de beek.
7 En het geschiedde ten einde van vele dagen, dat de beek uitdroogde;
want geen regen was in het land geweest.
8 Toen geschiedde het woord des HEEREN tot hem, zeggende:
9 Maak u op, ga heen naar Zarfath, dat bij Sidon is, en woon aldaar;
zie, Ik heb daar een weduwvrouw geboden, dat zij u onderhoude.
10 Toen maakte hij zich op, en ging naar Zarfath. Als hij nu aan de
poort der stad kwam, ziet, zo was daar een weduwvrouw, hout lezende;
en hij riep tot haar, en zeide: Haal mij toch een weinig waters in dit
vat, dat ik drinke.
11 Toen zij nu heenging om te halen, zo riep hij tot haar, en zeide:
Haal mij toch ook een bete broods in uw hand.
12 Maar zij zeide: Zo waarachtig als de HEERE, uw God, leeft, indien
ik een koek heb, dan alleen een hand vol meels in de kruik, en een
weinig olie in de fles! En zie ik heb een paar houten gelezen, en ik
ga heen, en zal het voor mij en voor mijn zoon bereiden, dat wij het
eten, en sterven.
13 En Elia zeide tot haar: Vrees niet, ga heen, doe naar uw woord;
maar maak mij vooreerst een kleinen koek daarvan, en breng mij dien
hier uit; doch voor u en uw zoon zult gij daarna wat maken.
14 Want zo zegt de HEERE, de God Israels: Het meel van de kruik zal
niet verteerd worden, en de olie der fles zal niet ontbreken, tot op
den dag, dat de HEERE regen op den aardbodem geven zal.
15 En zij ging heen, en deed naar het woord van Elia; zo at zij, en
hij, en haar huis, vele dagen.
16 Het meel van de kruik werd niet verteerd, en de olie van de fles
ontbrak niet, naar het woord des HEEREN, dat Hij gesproken had door
den dienst van Elia.
17 En het geschiedde na deze dingen, dat de zoon dezer vrouw, der
waardin van het huis, krank werd; en zijn krankheid werd zeer sterk,
totdat geen adem in hem overgebleven was.
18 En zij zeide tot Elia: Wat heb ik met u te doen, gij man Gods?
Zijt gij bij mij ingekomen, om mijn ongerechtigheid in gedachtenis te
brengen, en om mijn zoon te doden?
19 En hij zeide tot haar: Geef mij uw zoon. En hij nam hem van haar
schoot, en droeg hem boven in de opperzaal, waar hij zelf woonde, en
hij legde hem neder op zijn bed.
20 En hij riep den HEERE aan, en zeide: HEERE, mijn God, hebt Gij dan
ook deze weduwe, bij dewelke ik herberge, zo kwalijk gedaan, dat Gij
haar zoon gedood hebt?
21 En hij mat zich driemaal uit over dat kind, en riep den HEERE aan,
en zeide: HEERE, mijn God, laat toch de ziel van dit kind in hem
wederkomen.
22 En de HEERE verhoorde de stem van Elia; en de ziel van het kind
kwam weder in hem, dat het weder levend werd.
23 En Elia nam het kind, en bracht het af van de opperzaal in het
huis, en gaf het aan zijn moeder; en Elia zeide: Zie, uw zoon leeft.
24 Toen zeide de vrouw tot Elia: Nu weet ik, dat gij een man Gods
zijt, en dat het woord des HEEREN in uw mond waarheid is.
I REIS-CAP-18
1 En het gebeurde na vele dagen, dat het woord des HEEREN geschiedde
tot Elia, in het derde jaar, zeggende: Ga heen, vertoon u aan Achab;
want Ik zal regen geven op den aardbodem.
2 En Elia ging heen, om zich aan Achab te vertonen. En de honger was
sterk in Samaria.
3 En Achab had Obadja, den hofmeester, geroepen; en Obadja was den
HEERE zeer vrezende.
4 Want het geschiedde, als Izebel de profeten des HEEREN uitroeide,
dat Obadja honderd profeten nam, en verborg ze bij vijftig man in een
spelonk, en onderhield hen met brood en water.
5 En Achab had gezegd tot Obadja: Trek door het land, tot alle
waterfonteinen en tot alle rivieren; misschien zullen wij gras vinden,
opdat wij de paarden en de muilezelen in het leven behouden, en niets
uitroeien van de beesten.
6 En zij deelden het land onder zich, dat zij het doortogen; Achab
ging bijzonder op een weg, en Obadja ging ook bijzonder op een weg.
7 Als nu Obadja op den weg was, ziet, zo was hem Elia tegemoet; en
hem kennende, zo viel hij op zijn aangezicht, en zeide: Zijt gij mijn
heer Elia?
8 Hij zeide: Ik ben het; ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier.
9 Maar hij zeide: Wat heb ik gezondigd, dat gij uw knecht geeft in de
hand van Achab, dat hij mij dode?
10 Zo waarachtig als de HEERE, uw God, leeft, zo er een volk of
koninkrijk is, waar mijn heer niet gezonden heeft, om u te zoeken; en
als zij zeiden: Hij is hier niet; zo nam hij dat koninkrijk en dat
volk een eed af; dat zij u niet hadden gevonden.
11 En nu zegt gij: Ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier.
12 En het mocht geschieden, wanneer ik van u zou weggegaan zijn, dat
de Geest des HEEREN u wegnam, ik weet niet waarheen; en ik kwam, om
dat Achab aan te zeggen, en hij vond u niet, zo zou hij mij doden; ik,
uw knecht, nu vrees den HEERE van mijn jonkheid af.
13 Is mijn heer niet aangezegd, wat ik gedaan heb, als Izebel de
profeten des HEEREN doodde? Dat ik van de profeten des HEEREN honderd
man heb verborgen, elk vijftig man in een spelonk, en die met brood en
water onderhouden heb?
14 En nu zegt gij: Ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier, en hij
zou mij doodslaan.
15 En Elia zeide: Zo waarachtig als de HEERE der heirscharen leeft,
voor Wiens aangezicht ik sta, ik zal voorzeker mij heden aan hem
vertonen!
16 Toen ging Obadja Achab tegemoet, en zeide het hem aan; en Achab
ging Elia tegemoet.
17 En het geschiedde, als Achab Elia zag, dat Achab tot hem zeide:
Zijt gij die beroerden van Israel?
18 Toen zeide hij: Ik heb Israel niet beroerd, maar gij en uws vaders
huis, daarmede, dat gijlieden de geboden des HEEREN verlaten hebt en
de Baals nagevolgd zijt.
19 Nu dan, zend heen, verzamel tot mij het ganse Israel op den berg
Karmel, en de vierhonderd en vijftig profeten van Baal, en de
vierhonderd profeten van het bos, die van de tafel van Izebel eten.
20 Zo zond Achab onder alle kinderen Israels, en verzamelde de
profeten op den berg Karmel.
21 Toen naderde Elia tot het ganse volk, en zeide: Hoe lang hinkt gij
op twee gedachten? Zo de HEERE God is, volgt Hem na, en zo het Baal
is, volgt hem na! Maar het volk antwoordde hem niet een woord.
22 Toen zeide Elia tot het volk: Ik ben alleen een profeet des HEEREN
overgebleven, en de profeten van Baal zijn vierhonderd en vijftig
mannen.
23 Dat men ons dan twee varren geve, en dat zij voor zich den enen
var kiezen, en denzelven in stukken delen, en op het hout leggen, maar
geen vuur daaraan leggen; en ik zal den anderen var bereiden, en op
het hout leggen, en geen vuur daaraan leggen.
24 Roept gij daarna den naam van uw god aan, en ik zal den Naam des
HEEREN aanroepen; en de God, Die door vuur antwoorden zal, Die zal God
zijn. En het ganse volk antwoordde en zeide: Dat woord is goed.
25 En Elia zeide tot de profeten van Baal: Kiest gijlieden voor u den
enen var, en bereidt gij hem eerst, want gij zijt velen; en roept den
naam uws gods aan, en legt geen vuur daaraan.
26 En zij namen de var, dien hij hun gegeven had, en bereidden hem,
en riepen den naam van Baal aan, van den morgen tot op den middag,
zeggende: O Baal, antwoord ons! Maar er was geen stem en geen
antwoorder. En zij sprongen tegen het altaar, dat men gemaakt had.
27 En het geschiedde op den middag, dat Elia met hen spotte, en
zeide: Roept met luider stem, want hij is een god; omdat hij in
gepeins is, of omdat hij wat te doen heeft, of omdat hij een reize
heeft; misschien slaapt hij en zal wakker worden.
28 En zij riepen met luider stem, en zij sneden zichzelven met messen
en met priemen, naar hun wijze, totdat zij bloed over zich
uitstortten.
29 Het geschiedde nu, als de middag voorbij was, dat zij profeteerden
totdat men het spijsoffer zou offeren; maar er was geen stem, en geen
antwoorder, en geen opmerking.
30 Toen zeide Elia tot het ganse volk: Nadert tot mij. En al het volk
naderde tot hem; en hij heelde het altaar des HEEREN, dat verbroken
was.
31 En Elia nam twaalf stenen, naar het getal der stammen van de
kinderen Jakobs, tot welke het woord des HEEREN geschied was,
zeggende: Israel zal uw naam zijn.
32 En hij bouwde met die stenen het altaar in den Naam des HEEREN;
daarna maakte hij een groeve rondom het altaar, naar de wijdte van
twee maten zaads.
33 En hij schikte het hout, en deelde den var in stukken, en legde
hem op het hout.
34 En hij zeide: Vult vier kruiken met water, en giet het op het
brandoffer en op het hout. En hij zeide: Doet het ten tweeden male. En
zij deden het ten tweeden male. Voorts zeide hij: Doet het ten derden
male. En zij deden het ten derden male;
35 Dat het water rondom het altaar liep; daartoe vulde hij ook de
groeve met water.
36 Het geschiedde nu, als men het spijsoffer offerde, dat de profeet
Elia naderde, en zeide: HEERE, God van Abraham, Izak en Israel, dat
het heden bekend worde, dat Gij God in Israel zijt, en ik Uw knecht;
en dat ik al deze dingen naar Uw woord gedaan heb.
37 Antwoord mij, HEERE, antwoord mij; opdat dit volk erkenne, dat
Gij, o HEERE, die God zijt, en dat Gij hun hart achterwaarts omgewend
hebt.
38 Toen viel het vuur de HEEREN, en verteerde dat brandoffer, en dat
hout, en die stenen, en dat stof, ja, lekte dat water op, hetwelk in
de groeve was.
39 Als nu het ganse volk dat zag, zo vielen zij op hun aangezichten,
en zeiden: De HEERE is God, de HEERE is God!
40 En Elia zeide tot hen: Grijpt de profeten van Baal, dat niemand
van hen ontkome. En zij grepen ze; en Elia voerde hen af naar de beek
Kison, en slachtte hen aldaar.
41 Daarna zeide Elia tot Achab: Trek op, eet en drink; want er is een
geruis van een overvloedigen regen.
42 Alzo toog Achab op, om te eten en te drinken; maar Elia ging op
naar de hoogte van Karmel, en breidde zich uit voorwaarts ter aarde;
daarna legde hij zijn aangezicht tussen zijn knieen.
43 En hij zeide tot zijn jongen: Ga nu op, en zie uit naar de zee.
Toen ging hij op, en zag uit, en zeide: Er is niets. Toen zeide hij:
Ga weder henen, zevenmaal.
44 En het geschiedde op de zevende maal, dat hij zeide: Zie, een
kleine wolk, als eens mans hand, gaat op van de zee. En hij zeide: Ga
op, zeg tot Achab: Span aan, en kom af, dat u de regen niet ophoude.
45 En het geschiedde ondertussen, dat de hemel van wolken en wind
zwart werd; en er kwam een grote regen; en Achab reed weg, en toog
naar Jizreel.
46 En de hand des HEEREN was over Elia, en hij gordde zijn lenden, en
liep voor het aangezicht van Achab henen, tot daar men te Jizreel
komt.
I REIS-CAP-19
1 En Achab zeide Izebel aan al wat Elia gedaan had, en allen, die hij
gedood had, te weten al de profeten, met het zwaard.
2 Toen zond Izebel een bode tot Elia, om te zeggen: Zo doen mij de
goden, en doen zo daartoe, voorzeker, ik zal morgen omtrent dezen tijd
uw ziel stellen, als de ziel van een hunner.
3 Toen hij dat zag, maakte hij zich op, en ging heen, om zijns levens
wil, en kwam te Ber-seba, dat in Juda is, en liet zijn jongen aldaar.
4 Maar hij zelf ging henen in de woestijn een dagreis, en kwam, en
zat onder een jeneverboom; en bad, dat zijn ziel stierve, en zeide:
Het is genoeg; neem nu, HEERE, mijn ziel, want ik ben niet beter dan
mijn vaderen.
5 En hij legde zich neder, en sliep onder een jeneverboom; en ziet,
toen roerde hem een engel aan, en zeide tot hem: Sta op, eet;
6 En hij zag om, en ziet, aan zijn hoofdeinde was een koek op de
kolen gebakken, en een fles met water; alzo at hij, en dronk, en legde
zich wederom neder.
7 En de engel des HEEREN kwam ten anderen male weder, en roerde hem
aan, en zeide: Sta op, eet, want de weg zou te veel voor u zijn.
8 Zo stond hij op, en at, en dronk; en hij ging, door de kracht
derzelver spijs, veertig dagen en veertig nachten, tot aan den berg
Gods, Horeb.
9 En hij kwam aldaar in een spelonk, en vernachtte aldaar; en ziet,
het woord des HEEREN geschiedde tot hem, en zeide tot hem: Wat maakt
gij hier, Elia?
10 En hij zeide: Ik heb zeer geijverd voor den HEERE, den God der
heirscharen; want de kinderen Israels hebben Uw verbond verlaten, Uw
altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen
ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen.
11 En Hij zeide: Ga uit, en sta op dezen berg, voor het aangezicht
des HEEREN. En ziet, de HEERE ging voorbij, en een grote en sterke
wind, scheurende de bergen, en brekende de steenrotsen, voor den HEERE
henen; doch de HEERE was in den wind niet; en na dezen wind een
aardbeving; de HEERE was ook in de aardbeving niet;
12 En na de aardbeving een vuur; de HEERE was ook in het vuur niet;
en na het vuur het suizen van een zachte stilte.
13 En het geschiedde, als Elia dat hoorde, dat hij zijn aangezicht
bewond met zijn mantel, en uitging, en stond in den ingang der
spelonk. En ziet, een stem kwam tot hem, die zeide: Wat maakt gij
hier, Elia?
14 En hij zeide: Ik heb zeer geijverd voor den HEERE, den God der
heirscharen; want de kinderen Israels hebben Uw verbond verlaten, Uw
altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen
ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen.
15 En de HEERE zeide tot hem: Ga, keer weder op uwen weg, naar de
woestijn van Damaskus; en ga daar in, en zalf Hazael ten koning over
Syrie.
16 Daartoe zult gij Jehu, den zoon van Nimsi, zalven ten koning over
Israel; en Elisa, den zoon van Safat, van Abel-mehola, zult gij tot
profeet zalven in uw plaats.
17 En het zal geschieden, dat Jehu hem, die van het zwaard van Hazael
ontkomt, doden zal; en die van het zwaard van Jehu ontkomt, dien zal
Elisa doden.
18 Ook heb Ik in Israel doen overblijven zeven duizend, alle knieen,
die zich niet gebogen hebben voor Baal, en allen mond, die hem niet
gekust heeft.
19 Zo ging hij van daar, en vond Elisa, den zoon van Safat; dezelve
ploegde met twaalf juk runderen voor zich henen, en hij was bij het
twaalfde; en Elia ging over tot hem, en wierp zijn mantel op hem.
20 En hij verliet de runderen, en liep Elia na, en zeide: Dat ik toch
mijn vader en mijn moeder kusse, daarna zal ik u navolgen. En hij
zeide tot hem: Ga, keer weder; want wat heb ik u gedaan?
21 Zo keerde hij weder van achter hem af, en nam een juk runderen, en
slachtte het, en met het gereedschap der runderen zood hij hun vlees,
hetwelk hij aan het volk gaf; en zij aten. Daarna stond hij op, en
volgde Elia na, en diende hem.
I REIS-CAP-20
1 En Benhadad, de koning van Syrie, vergaderde al zijn macht; en twee
en dertig koningen waren met hem, en paarden en wagenen; en hij toog
op, en belegerde Samaria en krijgde tegen haar.
2 En hij zond boden tot Achab, den koning van Israel, in de stad.
3 En hij zeide hem aan: Zo zegt Benhadad: Uw zilver en uw goud, dat
is mijn, daartoe uw vrouwen en uw beste kinderen, die zijn mijn.
4 En de koning van Israel antwoordde en zeide: Naar uw woord, mijn
heer de koning, ik ben uwe, en al wat ik heb.
5 Daarna kwamen de boden weder, en zeiden: Alzo spreekt Benhadad,
zeggende: Ik heb wel tot u gezonden, zeggende: Uw zilver, en uw goud,
en uw vrouwen, en uw kinderen zult gij mij geven;
6 Maar morgen om dezen tijd zal ik mijn knechten tot u zenden, dat
zij uw huis en de huizen uwer knechten bezoeken; en het zal
geschieden, dat zij al het begeerlijke uwer ogen in hun handen leggen
en wegnemen zullen.
7 Toen riep de koning van Israel alle oudsten des lands, en zeide:
Merkt toch en ziet, dat deze het kwade zoekt; want hij had tot mij
gezonden, om mijn vrouwen, en om mijn kinderen, en om mijn zilver, en
om mijn goud, en ik heb het hem niet geweigerd.
8 Doch al de oudsten, en het ganse volk, zeiden tot hem: Hoor niet,
en bewillig niet.
9 Daarom zeide hij tot de boden van Benhadad: Zegt mijn heer den
koning: Alles, waarom gij in het eerst tot uw knecht gezonden hebt,
zal ik doen; maar deze zaak kan ik niet doen. Zo gingen de boden heen
en brachten hem bescheid weder.
10 En Benhadad zond tot hem en zeide: De goden doen mij zo, en doen
zo daartoe, indien het stof van Samaria genoeg zal zijn tot handvollen
voor al het volk, dat mijn voetstappen volgt!
11 Maar de koning van Israel antwoordde en zeide: Spreekt tot hem:
Die zich aangordt, beroeme zich niet, als die zich los maakt.
12 En het geschiedde, als hij dit woord hoorde, daar hij was
drinkende, hij en de koningen in de tenten, dat hij zeide tot zijn
knechten: Legt aan! En zij legden aan tegen de stad.
13 En ziet, een profeet trad tot Achab, den koning van Israel, en
zeide: Zo zegt de HEERE: Hebt gij gezien al deze grote menigte? Zie,
Ik zal ze heden in uw hand geven, opdat gij weet, dat Ik de HEERE ben.
14 En Achab zeide: Door wie? En hij zeide: Zo zegt de HEERE: Door de
jongens van de oversten der landschappen. En hij zeide: Wie zal den
strijd aanbinden? En hij zeide: Gij.
15 Toen telde hij de jongens van de oversten der landschappen, en zij
waren tweehonderd twee en dertig; en na hen telde hij al het volk, al
de kinderen Israels, zeven duizend.
16 En zij togen uit op den middag. Benhadad nu dronk zich dronken in
de tenten, hij en de koningen, de twee en dertig koningen, die hem
hielpen.
17 En de jongens van de oversten der landschappen togen eerst uit.
Doch Benhadad zond enigen uit, en zij boodschapten hem, zeggende: Uit
Samaria zijn mannen uitgetogen.
18 En hij zeide: Hetzij dat zij tot vrede uitgetogen zijn, grijpt hen
levend; hetzij ook, dat zij ten strijde uitgetogen zijn, grijpt hen
levend.
19 Zo togen deze jongens van de oversten der landschappen uit de
stad, en het heir, dat hen navolgde.
20 En een ieder sloeg zijn man, zodat de Syriers vloden, en Israel
jaagde hen na. Doch Benhadad, de koning van Syrie, ontkwam op een
paard, met enige ruiteren.
21 En de koning van Israel toog uit, en sloeg paarden en wagenen, dat
hij een groten slag aan de Syriers sloeg.
22 Toen trad die profeet tot den koning van Israel, en zeide tot hem:
Ga heen, sterk u; en bemerk, en zie, wat gij doen zult; want met de
wederkomst des jaars zal de koning van Syrie tegen u optrekken.
23 Want de knechten van den koning van Syrie hadden tot hem gezegd:
Hun goden zijn berggoden, daarom zijn zij sterker geweest dan wij;
maar zeker, laat ons tegen hen op het effen veld strijden, zo wij niet
sterker zijn dan zij!
24 Daarom doe deze zaak: Doe de koningen weg, elkeen uit zijn plaats,
en stel landvoogden in hun plaats.
25 En gij, tel u een heir, als dat heir, dat van de uwen gevallen is,
en paarden, als die paarden, en wagenen, als die wagenen; en laat ons
tegen hen op het effen veld strijden, zo wij niet sterker zijn dan
zij! En hij hoorde naar hun stem, en deed alzo.
26 Het geschiedde nu met de wederkomst des jaars, dat Benhadad de
Syriers monsterde; en hij toog op naar Afek, ten krijge tegen Israel.
27 De kinderen Israels werden ook gemonsterd, en waren verzorgd van
leeftocht, en trokken hun tegemoet; en de kinderen Israels legerden
zich tegenover hen, als twee blote geitenkudden, maar de Syriers
vervulden het land.
28 En de man Gods trad toe, en sprak tot den koning van Israel, en
zeide: Zo zegt de HEERE: Daarom dat de Syriers gezegd hebben: De HEERE
is een God der bergen, en Hij is niet een God der laagten; zo zal Ik
al deze grote menigte in uw hand geven, opdat gijlieden weet, dat Ik
de HEERE ben.
29 En dezen waren gelegerd tegenover die, zeven dagen; het geschiedde
nu op den zevenden dag, dat de strijd aanging; en de kinderen Israels
sloegen van de Syriers honderd duizend voetvolks op een dag.
30 En de overgeblevenen vloden naar Afek in de stad, en de muur viel
op zeven en twintig duizend mannen, die overgebleven waren; ook vlood
Benhadad, en kwam in de stad van kamer in kamer.
31 Toen zeiden de knechten tot hem: Zie toch, wij hebben gehoord, dat
de koningen van het huis Israels goedertierene koningen zijn; laat ons
toch zakken om onze lenden leggen, en koorden om onze hoofden, en
uitgaan tot den koning van Israel; mogelijk zal hij uw ziel in het
leven behouden.
32 Toen gordden zij zakken om hun lenden, en koorden om hun hoofden,
en kwamen tot den koning van Israel, en zeiden: Uw knecht Benhadad
zegt: Laat toch mijn ziel leven. En hij zeide: Leeft hij dan nog? Hij
is mijn broeder.
33 De mannen nu namen naarstiglijk waar, en vatten het haastelijk, of
het van hem ware, en zeiden: Uw broeder Benhadad leeft. En hij zeide:
Komt, brengt hem. Toen kwam Benhadad tot hem uit, en hij deed hem op
den wagen klimmen.
34 En hij zeide tot hem: De steden, die mijn vader van uw vader
genomen heeft, zal ik wedergeven, en maak u straten in Damaskus,
gelijk mijn vader in Samaria gemaakt heeft. En ik, antwoordde Achab,
zal u met dit verbond dan laten gaan. Zo maakte hij een verbond met
hem, en liet hem gaan.
35 Toen zeide een man uit de zonen der profeten tot zijn naaste, door
het woord des HEEREN: Sla mij toch. En de man weigerde hem te slaan.
36 En hij zeide tot hem: Daarom dat gij de stem des HEEREN niet
gehoorzaam zijt geweest, zie, als gij van mij weggegaan zijt, zo zal u
een leeuw slaan. En als hij van bij hem weggegaan was, zo vond hem een
leeuw, die hem sloeg.
37 Daarna vond hij een anderen man, en zeide: Sla mij toch. En die
man sloeg hem, slaande en wondende.
38 Toen ging de profeet heen, en stond voor den koning op den weg; en
hij verstelde zich met as boven zijn ogen.
39 En het geschiedde, als de koning voorbijging, dat hij tot den
koning riep, en zeide: Uw knecht was uitgegaan in het midden des
strijds; en zie, een man was afgeweken, en bracht tot mij een man, en
zeide: Bewaar dezen man, indien hij enigszins gemist wordt, zo zal uw
ziel in de plaats zijner ziel zijn, of gij zult een talent zilvers
opwegen.
40 Het geschiedde nu, als uw knecht hier en daar doende was, dat hij
er niet was. Toen zeide de koning van Israel tot hem: Zo is uw
oordeel; gij hebt zelf het geveld.
41 Toen haastte hij zich, en deed de as af van zijn ogen; en de
koning van Israel kende hem, dat hij een der profeten was.
42 En hij zeide tot hem: Zo zegt de HEERE: Omdat gij den man, dien Ik
verbannen heb, uit de hand hebt laten gaan, zo zal uw ziel in de
plaats van zijn ziel zijn, en uw volk in de plaats van zijn volk.
43 En de koning van Israel toog henen, gemelijk en toornig, naar zijn
huis, en kwam te Samaria.
I REIS-CAP-21
1 Het geschiedde nu na deze dingen, alzo Naboth, en Jizreeliet, een
wijngaard had, die te Jizreel was, bij het paleis van Achab, den
koning van Samaria.
2 Dat Achab sprak tot Naboth, zeggende: Geef mij uw wijngaard, opdat
hij mij zij tot een kruidhof, dewijl hij nabij mijn huis is; en ik zal
u daarvoor geven een wijngaard, die beter is dan die; of, zo het goed
in uw ogen is, zal ik u in geld deszelfs waarde geven.
3 Maar Naboth zeide tot Achab: Dat late de HEERE verre van mij zijn,
dat ik u de erve mijner vaderen geven zou!
4 Toen kwam Achab in zijn huis, gemelijk en toornig over het woord,
dat Naboth, de Jizreeliet, tot hem gesproken had, en gezegd: Ik zal de
erve mijner vaderen niet geven. En hij legde zich neder op zijn bed,
en keerde zijn aangezicht om, en at geen brood.
5 Maar Izebel, zijn huisvrouw, kwam tot hem, en sprak tot hem: Wat is
dit, dat uw geest dus gemelijk is, en dat gij geen brood eet?
6 En hij sprak tot haar: Omdat ik tot Naboth, den Jizreeliet,
gesproken en hem gezegd heb: Geef mij uw wijngaard om geld, of, zo het
u behaagt, zal ik u een wijngaard in zijn plaats geven; maar hij heeft
gezegd: Ik zal u mijn wijngaard niet geven.
7 Toen zeide Izebel, zijn huisvrouw, tot hem: Zoudt gij nu het
koninkrijk over Israel regeren? Sta op, eet brood, en uw hart zij
vrolijk; ik zal u den wijngaard van Naboth, den Jizreeliet, geven.
8 Zij dan schreef brieven in den naam van Achab, en verzegelde ze met
zijn signet; en zond de brieven tot de oudsten en tot de edelen, die
in zijn stad waren, wonende met Naboth.
9 En zij schreef in die brieven, zeggende: Roept een vasten uit, en
zet Naboth in de hoogste plaats des volks;
10 En zet tegenover hem twee mannen, zonen Belials, die tegen hem
getuigen, zeggende: Gij hebt God en den koning gezegend; en voert hem
uit, en stenigt hem, dat hij sterve.
11 En de mannen zijner stad, die oudsten en die edelen, die in zijn
stad woonden, deden gelijk als Izebel tot hen gezonden had; gelijk als
geschreven was in de brieven, die zij tot hen gezonden had.
12 Zij riepen een vasten uit; en zij zetten Naboth in de hoogste
plaats des volks.
13 Toen kwamen de twee mannen, zonen Belials, en zetten zich
tegenover hem; en de mannen Belials getuigden tegen hem, tegen Naboth,
voor het volk, zeggende: Naboth heeft God en den koning gezegend. En
zij voerden hem buiten de stad, en stenigden hem met stenen, dat hij
stierf.
14 Daarna zonden zij tot Izebel, zeggende: Naboth is gestenigd en is
dood.
15 Het geschiedde nu, toen Izebel hoorde, dat Naboth gestenigd en
dood was, dat Izebel tot Achab zeide: Sta op, bezit den wijngaard van
Naboth, den Jizreeliet, erfelijk, dien hij u weigerde om geld te
geven; want Naboth leeft niet, maar is dood.
16 En het geschiedde, als Achab hoorde, dat Naboth dood was, dat
Achab opstond, om naar den wijngaard van Naboth, den Jizreeliet, af te
gaan, om dien erfelijk te bezitten.
17 Doch het woord des HEEREN geschiedde tot Elia, den Thisbiet,
zeggende:
18 Maak u op, ga henen af, Achab, den koning van Israel, tegemoet,
die in Samaria is; zie hij is in den wijngaard van Naboth, waarhenen
hij afgegaan is, om dien erfelijk te bezitten.
19 En gij zult tot hem spreken, zeggende: Alzo zegt de HEERE: Hebt
gij doodgeslagen, en ook een erfelijke bezitting ingenomen? Daartoe
zult gij tot hem spreken, zeggende: Alzo zegt de HEERE: In plaats dat
de honden het bloed van Naboth gelekt hebben, zullen de honden uw
bloed lekken, ja het uwe!
20 En Achab zeide tot Elia: Hebt gij mij gevonden, o, mijn vijand? En
hij zeide: Ik heb u gevonden, overmits gij uzelven verkocht hebt, om
te doen dat kwaad is in de ogen des HEEREN.
21 Zie, Ik zal kwaad over u brengen, en uw nakomelingen wegdoen; en
Ik zal van Achab uitroeien, wat mannelijk is, mitsgaders den beslotene
en verlatene in Israel.
22 En Ik zal uw huis maken gelijk het huis van Jerobeam, den zoon van
Nebat, en gelijk het huis van Baesa, den zoon van Ahia; om de terging,
waarmede gij Mij getergd hebt, en dat gij Israel hebt doen zondigen.
23 Verder ook over Izebel sprak de HEERE, zeggende: De honden zullen
Izebel eten, aan den voorwal van Jizreel.
24 Die van Achab sterft in de stad, zullen de honden eten; en die in
het veld sterft, zullen de vogelen des hemels eten.
25 Doch er was niemand geweest gelijk Achab, die zichzelven verkocht
had, om te doen dat kwaad is in de ogen des HEEREN, dewijl Izebel,
zijn huisvrouw, hem ophitste.
26 En hij deed zeer gruwelijk, wandelende achter de drekgoden; naar
alles, wat de Amorieten gedaan hadden, die God voor het aangezicht van
de kinderen Israels uit de bezitting verdreven had.
27 Het geschiedde nu, als Achab deze woorden hoorde, dat hij zijn
klederen scheurde, en een zak om zijn vlees legde, en vastte; hij lag
ook neder in den zak, en ging langzaam.
28 En het woord des HEEREN geschiedde tot Elia, den Thisbiet,
zeggende:
29 Hebt gij gezien, dat Achab zich vernedert voor Mijn aangezicht?
Daarom dewijl hij zich vernedert voor Mijn aangezicht, zo zal Ik dat
kwaad in zijn dagen niet brengen; in de dagen zijns zoons zal Ik dat
kwaad over zijn huis brengen.
I REIS-CAP-22
1 En zij zaten drie jaren stil, dat er geen krijg was tussen Syrie en
tussen Israel.
2 Maar het geschiedde in het derde jaar, als Josafat, de koning van
Juda, tot den koning van Israel afgekomen was,
3 Dat de koning van Israel tot zijn knechten zeide: Weet gij, dat
Ramoth in Gilead onze is? En wij zijn stil, zonder dat te nemen uit de
hand van den koning van Syrie.
4 Daarna zeide hij tot Josafat: Zult gij met mij trekken in den
strijd naar Ramoth in Gilead? En Josafat zeide tot den koning van
Israel: Zo zal ik zijn gelijk gij zijt, zo mijn volk als uw volk, zo
mijn paarden als uw paarden.
5 Verder zeide Josafat tot den koning van Israel: Vraag toch als
heden naar het woord des HEEREN.
6 Toen vergaderde de koning van Israel de profeten, omtrent
vierhonderd man, en hij zeide tot hen: Zal ik tegen Ramoth in Gilead
ten strijde trekken, of zal ik het nalaten? En zij zeiden: Trek op,
want de HEERE zal ze in de hand des konings geven.
7 Maar Josafat zeide: Is hier niet nog een profeet des HEEREN, dat
wij het van hem vragen mochten?
8 Toen zeide de koning van Israel tot Josafat: Er is nog een man, om
door hem den HEERE te vragen; maar ik haat hem, omdat hij over mij
niets goeds profeteert, maar kwaad: Micha, de zoon van Jimla. En
Josafat zeide: De koning zegge niet alzo!
9 Toen riep de koning van Israel een kamerling, en hij zeide: Haal
haastelijk Micha, den zoon van Jimla.
10 De koning van Israel nu, en Josafat, de koning van Juda, zaten elk
op zijn troon, bekleed met hun klederen, op het plein, aan de deur der
poort van Samaria; en al de profeten profeteerden in hun
tegenwoordigheid.
11 En Zedekia, de zoon van Kenaana, had zich ijzeren horens gemaakt;
en hij zeide: Zo zegt de HEERE: Met deze zult gij de Syriers stoten,
totdat gij hen gans verdaan zult hebben.
12 En al de profeten profeteerden alzo, zeggende: Trek op naar Ramoth
in Gilead, en gij zult voorspoedig zijn; want de HEERE zal hen in de
hand des konings geven.
13 De bode nu, die heengegaan was, om Micha te roepen, sprak tot hem,
zeggende: Zie toch, de woorden der profeten zijn uit een mond goed tot
den koning; dat toch uw woord zij, gelijk als het woord van een uit
hen, en spreek het goede.
14 Doch Micha zeide: Zo waarachtig als de HEERE leeft, hetgeen de
HEERE tot mij zeggen zal, dat zal ik spreken.
15 Als hij tot den koning gekomen was, zo zeide de koning tot hem:
Micha, zullen wij naar Ramoth in Gilead ten strijde trekken, of zullen
wij het nalaten? En hij zeide tot hem: Trek op, en gij zult
voorspoedig zijn, want de HEERE zal ze in de hand des konings geven.
16 En de koning zeide tot hem: Tot hoe vele reizen zal ik u bezweren,
opdat gij tot mij niet spreekt, dan alleen de waarheid, in den Naam
des HEEREN?
17 En hij zeide: Ik zag het ganse Israel verstrooid op de bergen,
gelijk schapen, die geen herder hebben; en de HEERE zeide: Dezen
hebben geen heer; een iegelijk kere weder naar zijn huis in vrede.
18 Toen zeide de koning van Israel tot Josafat: Heb ik tot u niet
gezegd: Hij zal over mij niets goed, maar kwaads profeteren?
19 Verder zeide hij: Daarom hoort het woord des HEEREN: Ik zag den
HEERE, zittende op Zijn troon, en al het hemelse heir staande nevens
Hem, aan Zijn rechter hand en aan Zijn linkerhand.
20 En de HEERE zeide: Wie zal Achab overreden, dat hij optrekke en
valle te Ramoth in Gilead? De een nu zeide aldus, en de andere zeide
alzo.
21 Toen ging een geest uit, en stond voor het aangezicht des HEEREN,
en zeide: Ik zal hem overreden. En de HEERE zeide tot hem: Waarmede?
22 En hij zeide: Ik zal uitgaan, en een leugengeest zijn in den mond
van al zijn profeten. En Hij zeide: Gij zult overreden, en zult het
ook vermogen; ga uit en doe alzo.
23 Nu dan, zie, de HEERE heeft een leugengeest in den mond van al
deze uw profeten gegeven; en de HEERE heeft kwaad over u gesproken.
24 Toen trad Zedekia, de zoon van Kenaana, toe, en sloeg Micha op het
kinnebakken; en hij zeide: Door wat weg is de geest des HEEREN van mij
doorgegaan, om u aan te spreken?
25 En Micha zeide: Zie, gij zult het zien, op dienzelfden dag, als
gij zult gaan van kamer in kamer, om u te versteken.
26 De koning van Israel nu zeide: Neem Micha, en breng hem weder tot
Amon, den overste der stad, en tot Joas, den zoon des konings;
27 En gij zult zeggen: Zo zegt de koning: Zet dezen in het
gevangenhuis, en spijst hem met brood der bedruktheid, en met water
der bedruktheid, totdat ik met vrede weder kom.
28 En Micha zeide: Indien gij enigszins met vrede wederkomt, zo heeft
de HEERE door mij niet gesproken! Verder zeide hij: Hoort, gij volken
altegaar!
29 Alzo toog de koning van Israel en Josafat, de koning van Juda, op
naar Ramoth in Gilead.
30 En de koning van Israel zeide tot Josafat: Als ik mij versteld
heb, zal ik in den strijd komen; maar gij, trek uw klederen aan. Alzo
verstelde zich de koning van Israel, en kwam in den strijd.
31 De koning nu van Syrie had geboden aan de oversten der wagenen,
van welke hij twee en dertig had, zeggende: Gij zult noch kleinen noch
groten bestrijden, maar den koning van Israel alleen.
32 Het geschiedde dan, als de oversten der wagenen Josafat zagen, dat
zij zeiden: Gewisselijk, die is de koning van Israel, en zij keerden
zich naar hem, om te strijden; maar Josafat riep uit.
33 En het geschiedde, als de oversten der wagenen zagen, dat hij de
koning van Israel niet was, dat zij zich van achter hem afkeerden.
34 Toen spande een man den boog in zijn eenvoudigheid, en schoot den
koning van Israel tussen de gespen en tussen het pantsier. Toen zeide
hij tot zijn voerman: Keer uw hand, en voer mij uit het leger, want ik
ben zeer verwond.
35 En de strijd nam op denzelven dag toe, en de koning werd met den
wagen staande gehouden tegenover de Syriers; maar hij stierf des
avonds, en het bloed der wonde vloeide in den bak des wagens.
36 En er ging een uitroeping door het heirleger, als de zon
onderging, zeggende: Een ieder kere naar zijn stad, en een ieder naar
zijn land!
37 Alzo stierf de koning, en werd naar Samaria gebracht; en zij
begroeven den koning te Samaria.
38 Als men nu den wagen in den vijver van Samaria spoelde, lekten de
honden zijn bloed, waar de hoeren wiesen, naar het woord des HEEREN,,
dat Hij gesproken had.
39 Het overige nu der geschiedenissen van Achab, en al wat hij gedaan
heeft, en het elpenbenen huis, dat hij gebouwd heeft, en al de steden,
die hij gebouwd heeft, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel?
40 Alzo ontsliep Achab met zijn vaderen; en zijn zoon Ahazia werd
koning in zijn plaats.
41 Josafat nu, de zoon van Asa, werd koning over Juda, in het vierde
jaar van Achab, den koning van Israel.
42 Josafat was vijf en dertig jaren oud, als hij koning werd, en
regeerde vijf en twintig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder
was Azuba, de dochter van Silchi.
43 En hij wandelde in al den weg van zijn vader Asa; hij week niet
daarvan, doende dat recht was in de ogen des HEEREN.
44 Evenwel werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en
rookte nog op de hoogten.
45 En Josafat maakte vrede met den koning van Israel.
46 Het overige nu der geschiedenissen van Josafat, en zijn macht, die
hij bewezen heeft, en hoe hij geoorloogd heeft, zijn die niet
geschreven in het boek der kronieken der koningen van Juda?
47 Ook deed hij uit het land weg de overige schandjongens, die in de
dagen van zijn vader Asa overgebleven waren.
48 Toen was er geen koning in Edom, maar een stadhouder des konings.
49 En Josafat maakte schepen van Tharsis, om naar Ofir te gaan om
goud; maar zij gingen niet, want de schepen werden gebroken te
Ezeon-Geber.
50 Toen zeide Ahazia, de zoon van Achab, tot Josafat: Laat mijn
knechten met uw knechten op de schepen varen; maar Josafat wilde niet.
51 En Josafat ontsliep met zijn vaderen, en werd bij zijn vaderen
begraven in de stad van zijn vader David; en zijn zoon Joram werd
koning in zijn plaats.
52 Ahazia, de zoon van Achab, werd koning over Israel te Samaria, in
het zeventiende jaar van Josafat, den koning van Juda, en regeerde
twee jaren over Israel.
53 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; want hij wandelde
in den weg van zijn vader, en in den weg van zijn moeder, en in den
weg van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel zondigen deed. [ (I
Kings 22:54) En hij diende Baal, en boog zich voor hem, en vertoornde
den HEERE, den God Israels, naar alles, wat zijn vader gedaan had. ]
