HABACUQUE-CAP-1
1 De last, welken Habakuk, de profeet, gezien heeft.
2 HEERE! hoe lang schreeuw ik, en Gij hoort niet, hoe lang roep ik
geweld, tot U, en Gij verlost niet!
3 Waarom laat Gij mij ongerechtigheid zien, en aanschouwt de
kwelling? Want verwoesting en geweld is tegen mij over, en er is
twist, en men neemt gekijf op.
4 Daarom wordt de wet onderlaten, en het recht komt nimmermeer voort;
want de goddeloze omringt den rechtvaardige; daarom komt het recht
verdraaid voor.
5 Ziet onder de heidenen, en aanschouwt, en verwondert u, verwondert
u, want Ik werk een werk in ulieder dagen, hetwelk gij niet geloven
zult, als het verteld zal worden.
6 Want ziet, Ik verwek de Chaldeen, een bitter en snel volk,
trekkende door de breedten der aarde, om erfelijk te bezitten
woningen, die de zijne niet zijn.
7 Schrikkelijk en vreselijk is hetzelve; zijn recht en zijn hoogheid
gaat van hemzelven uit.
8 Want zijn paarden zijn lichter dan de luipaarden, en zij zijn
scherper dan de avondwolven, en zijn ruiters verspreiden zich; ja,
zijn ruiters zullen van verre komen, zij zullen vliegen als een arend,
zich spoedende om te eten.
9 Het zal geheellijk tot geweld komen, wat zij inslorpen zullen met
hun aangezichten, zullen zij brengen naar het oosten; en het zal de
gevangenen verzamelen als zand.
10 En hij zal de koningen beschimpen, en de prinsen zullen hem een
belaching zijn; hij zal alle vesting belachen; want hij zal stof
vergaderen, en hij zal ze innemen.
11 Dan zal hij den geest veranderen, en hij zal doortrekken, en zich
schuldig maken, houdende deze zijn kracht voor zijn God.
12 Zijt Gij niet van ouds af de HEERE, mijn God, mijn Heilige? Wij
zullen niet sterven; o HEERE! tot een oordeel hebt Gij hem gesteld, en
o Rots! om te straffen, hebt Gij hem gegrondvest.
13 Gij zijt te rein van ogen, dan dat Gij het kwade zoudt zien, en de
kwelling kunt Gij niet aanschouwen; waarom zoudt Gij aanschouwen die
trouwelooslijk handelen? Waarom zoudt Gij zwijgen, als de goddeloze
dien verslindt, die rechtvaardiger is dan hij?
14 En waarom zoudt Gij de mensen maken, als de vissen der zee, als
het kruipend gedierte, dat geen heerser heeft?
15 Hij trekt ze allen met den angel op, hij vergadert ze in zijn
garen, en hij verzamelt ze in zijn net; daarom verblijdt en verheugt
hij zich.
16 Daarom offert hij aan zijn garen, en rookt aan zijn net; want door
dezelve is zijn deel vet geworden, en zijn spijze smoutig.
17 Zal hij dan daarom altoos zijn garen ledig maken, en zal hij niet
verschonen, met altoos de volken te doden?
HABACUQUE-CAP-2
1 Ik stond op mijn wacht, en ik stelde mij op de sterkte, en ik hield
wacht om te zien, wat Hij in mij spreken zou, en wat ik antwoorden zou
op mijn bestraffing.
2 Toen antwoordde mij de HEERE, en zeide: Schrijf het gezicht, en
stel het duidelijk op tafelen, opdat daarin leze die voorbijloopt.
3 Want het gezicht zal nog tot een bestemden tijd zijn, dan zal Hij
het op het einde voortbrengen, en niet liegen; zo Hij vertoeft,
verbeid Hem, want Hij zal gewisselijk komen, Hij zal niet
achterblijven.
4 Ziet, zijn ziel verheft zich, zij is niet recht in hem; maar de
rechtvaardige zal door zijn geloof leven.
5 En ook dewijl hij trouwelooslijk handelt bij den wijn, een trots
man is, en in zijn woning niet blijft; die zijn ziel wijd opendoet als
het graf, en gelijk de dood is, die niet zat wordt, en tot zich
verzamelt al de heidenen, en vergadert tot zich alle volken.
6 Zouden dan niet al dezelve van hem een spreekwoord opnemen, en een
uitlegging der raadselen van hem? En men zal zeggen: Wee dien, die
vermeerdert hetgeen het zijne niet is (hoe lange!), en dien, die op
zich laadt dik slijk.
7 Zullen niet onvoorziens opstaan, die u bijten zullen, en ontwaken,
die u zullen bewegen, en zult gij hun niet tot plundering worden?
8 Omdat gij vele heidenen beroofd hebt, zo zullen alle overgebleven
volken u beroven; om het bloed der mensen, en het geweld aan het land,
de stad, en alle inwoners derzelve.
9 Wee dien, die met kwade gierigheid giert voor zijn huis, opdat hij
in de hoogte zijn nest stelle, om bevrijd te zijn uit de hand des
kwaads.
10 Gij hebt schaamte beraadslaagd voor uw huis; uitroeiende vele
volken, zo hebt gij gezondigd tegen uw ziel.
11 Want de steen uit den muur roept, en de balk uit het hout
antwoordt dien.
12 Wee dien, die de stad met bloed bouwt, en die de stad met onrecht
bevestigt!
13 Ziet, is het niet van den HEERE der heirscharen, dat de volken
arbeiden ten vure, en de lieden zich vermoeien tevergeefs?
14 Want de aarde zal vervuld worden, dat zij de heerlijkheid des
HEEREN bekennen, gelijk de wateren den bodem der zee bedekken.
15 Wee dien, die zijn naaste te drinken geeft, gij, die uw wijnfles
daarbij voegt, en ook dronken maakt, opdat gij hun naaktheden
aanschouwt.
16 Gij zult ook verzadigd worden met schande, voor eer; drinkt gij
ook, en ontbloot de voorhuid; de beker der rechterhand des HEEREN zal
zich tot u wenden, en er zal een schandelijk uitbraaksel over uw
heerlijkheid zijn.
17 Want het geweld, dat tegen Libanon begaan is, zal u bedekken, en
de verwoesting der beesten zal ze verschrikken, om des bloeds wil der
mensen, en des gewelds in het land, de stad en aan alle inwoners
derzelve.
18 Wat zal het gesneden beeld baten, dat zijn formeerder het gesneden
heeft? of het gegoten beeld, hetwelk een leugenleraar is, dat de
formeerder op zijn formeersel vertrouwt, als hij stomme afgoden
gemaakt heeft?
19 Wee dien, die tot het hout zegt: Word wakker! en: Ontwaak! tot den
zwijgenden steen. Zou het leren? Ziet, het is met goud en zilver
overtrokken, en er is gans geen geest in het midden van hetzelve.
20 Maar de HEERE is in Zijn heiligen tempel. Zwijg voor Zijn
aangezicht, gij ganse aarde!
HABACUQUE-CAP-3
1 Een gebed van Habakuk, den profeet, op Sjigjonoth.
2 HEERE! als ik Uw rede gehoord heb, heb ik gevreesd; Uw werk, o
HEERE! behoud dat in het leven in het midden der jaren, maak het
bekend in het midden der jaren; in den toorn gedenk des ontfermens.
3 God kwam van Theman, en de Heilige van den berg Paran. Sela. Zijn
heerlijkheid bedekte de hemelen, en het aardrijk was vol van Zijn lof.
4 En er was een glans als des lichts, Hij had hoornen aan Zijn hand,
en aldaar was Zijn sterkte verborgen.
5 Voor Zijn aangezicht ging de pestilentie, en de vurige kool ging
voor Zijn voeten henen.
6 Hij stond, en mat het land, Hij zag toe, en maakte de heidenen los,
en de gedurige bergen zijn verstrooid geworden; de heuvelen der
eeuwigheid hebben zich gebogen; de gangen der eeuw zijn Zijne.
7 Ik zag de tenten van Kusan onder de ijdelheid; de gordijnen des
lands van Midian schudden.
8 Was de HEERE ontstoken tegen de rivieren? Was Uw toorn tegen de
rivieren, was Uw verbolgenheid tegen de zee, toen Gij op Uw paarden
reedt? Uw wagens waren heil.
9 De naakte grond werd ontbloot door Uw boog, om de eden, aan de
stammen gedaan door het woord. Sela. Gij hebt de rivieren der aarde
gekloofd.
10 De bergen zagen U, en leden smart; de waterstroom ging door, de
afgrond gaf zijn stem, hij hief zijn zijden op in de hoogte.
11 De zon en de maan stonden stil in haar woning; met het licht
gingen Uw pijlen daarhenen, met glans Uw bliksemende spies.
12 Met gramschap tradt Gij door het land, met toorn dorstet Gij de
heidenen.
13 Gij toogt uit tot verlossing Uws volks, tot verlossing met Uw
Gezalfde; Gij doorwonddet het hoofd van het huis des goddelozen,
ontblotende den grond tot den hals toe. Sela.
14 Gij doorboordet met zijn staven het hoofd zijner dorplieden; zij
hebben gestormd, om mij te verstrooien; die zich verheugden, alsof zij
de ellendigen in het verborgen zouden opeten.
15 Gij betradt met Uw paarden de zee; de geweldige wateren werden een
hoop.
16 Als ik het hoorde, zo werd mijn buik beroerd; voor de stem hebben
mijn lippen gebeefd; verrotting kwam in mijn gebeente, en ik werd
beroerd in mijn plaats. Zekerlijk, ik zal rusten ten dage der
benauwdheid, als hij optrekken zal tegen het volk, dat hij het met
benden aanvalle.
17 Alhoewel de vijgeboom niet bloeien zal, en geen vrucht aan den
wijnstok zijn zal, dat het werk des olijfbooms liegen zal, en de
velden geen spijze voortbrengen; dat men de kudde uit de kooi
afscheuren zal, en dat er geen rund in de stallingen wezen zal;
18 Zo zal ik nochtans in den HEERE van vreugde opspringen, ik zal mij
verheugen in den God mijns heils.
19 De Heere HEERE is mijn Sterkte; en Hij zal mijn voeten maken als
der hinden, en Hij zal mij doen treden op mijn hoogten. Voor den
opperzangmeester op mijn Neginoth.
