AGEU-CAP-1
1 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
2 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
3 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
4 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
5 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
6 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
7 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
8 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
9 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
10 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
11 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
12 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
13 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
14 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
15 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
AGEU-CAP-2
1 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
2 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
3 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
4 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
5 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
6 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
7 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
8 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
9 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die in
haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
10 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
11 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
12 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
13 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
14 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
15 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
16 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
17 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
18 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
19 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
20 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
21 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
22 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
23 Dit is die stad, die opspringt van vreugde, die zeker woont, die
in haar hart zegt: Ik ben het, en buiten mij is geen meer; hoe is zij
geworden tot woestheid, een rustplaats van het gedierte! Een ieder,
die daardoor trekt, zal ze aanfluiten, hij zal zijn hand bewegen.
1 Verder sprak de HEERE tot Mozes, aan den berg Sinai, zeggende:
2 Spreek tot de kinderen Israels, en zeg tot hen: Wanneer gij zult
gekomen zijn in dat land, dat Ik u geve, dan zal dat land rusten, een
sabbat den HEERE.
3 Zes jaren zult gij uw akker bezaaien, en zes jaren uw wijngaard
besnijden, en de inkomst daarvan inzamelen.
4 Doch in het zevende jaar zal voor het land een sabbat der rust
zijn, een sabbat den HEERE; uw akker zult gij niet bezaaien en uw
wijngaard niet besnijden.
5 Wat van zelf van uw oogst zal gewassen zijn, zult gij niet
inoogsten, en de druiven uwer afzondering zult gij niet afsnijden; het
zal een jaar der ruste voor het land zijn.
6 En de inkomst van den sabbat des lands zal voor u tot spijze zijn,
voor u, en voor uw knecht, en voor uw dienstmaagd, en voor uw
dagloner, en voor uw bijwoner, die bij u als vreemdelingen verkeren;
7 Mitsgaders voor het vee, en voor het gedierte, dat in uw land is,
zal al de inkomst daarvan tot spijze zijn.
8 Gij zult u ook tellen zeven jaarweken, zevenmaal zeven jaren; zodat
de dagen der zeven jaarweken u negen en veertig jaren zullen zijn.
9 Daarna zult gij in de zevende maand, op den tienden der maand, de
bazuin des geklanks doen doorgaan; op den verzoendag zult gij de
bazuin doen doorgaan in uw ganse land.
10 En gij zult dat vijftigste jaar heiligen, en vrijheid uitroepen in
het land, voor al zijn inwoners; het zal u een jubeljaar zijn; en gij
zult wederkeren een ieder tot zijn bezittingen, en zult wederkeren een
ieder tot zijn geslacht.
11 Dit jubeljaar zal u het vijftigste jaar zijn; gij zult niet
zaaien, noch inoogsten wat van zelf daarin zal gewassen zijn, noch ook
de druiven der afzonderingen in hetzelve afsnijden.
12 Want dat is het jubeljaar; het zal u heilig zijn; gij zult uit het
veld de inkomst daarvan eten.
13 Op dat jubeljaar zult gij ieder wederkeren tot zijn bezitting.
14 Daarom, wanneer gij aan uw naaste wat veilbaars verkopen, of uit
de hand uws naasten kopen zult, dat niemand de een den ander
verdrukke.
15 Naar het getal der jaren, van het jubeljaar af, zult gij van uw
naaste kopen, en naar het getal van de jaren der inkomsten zal hij het
aan u verkopen.
16 Naar de veelheid der jaren zult gij zijn koop vermeerderen, en
naar de weinigheid der jaren zult gij zijn koop verminderen; want hij
verkoopt aan u het getal der inkomsten.
17 Dat dan niemand zijn naaste verdrukke; maar vreest voor uw God;
want Ik ben de HEERE, uw God!
18 En doet Mijn inzettingen, en houdt Mijn rechten, en doet dezelve;
zo zult gij zeker wonen in het land.
19 En het land zal zijn vrucht geven, en gij zult eten tot
verzadiging toe; en gij zult zeker daarin wonen.
20 En als gij zoudt zeggen: Wat zullen wij eten in het zevende jaar?
Ziet, wij zullen niet zaaien, en onze inkomst niet inzamelen;
21 Zo zal Ik Mijn zegen gebieden over u in het zesde jaar, dat het de
inkomst voor drie jaren zal voortbrengen.
22 Het achtste jaar nu zult gij zaaien, en zult van de oude inkomst
eten, tot het negende jaar toe; totdat zijn inkomst ingekomen is, zult
gij het oude eten.
23 Het land ook zal niet voor altoos verkocht worden; want het land
is het Mijne, dewijl gij vreemdelingen en bijwoners bij Mij zijt.
24 Daarom zult gij, in het ganse land uwer bezitting, lossing voor
het land toelaten.
25 Wanneer uw broeder zal verarmd zijn, en iets van zijn bezitting
verkocht zal hebben, zo zal zijn losser, die hem nabestaande is,
komen, en zal het verkochte zijns broeders lossen.
26 En wanneer iemand geen losser zal hebben, maar zijn hand bekomen
en hij gevonden zal hebben, zoveel genoeg is tot zijn lossing;
27 Dan zal hij de jaren zijner verkoping rekenen, en het overschot
zal hij den man, wien hij het verkocht had, weder uitkeren; en hij zal
weder tot zijn bezitting komen.
28 Maar indien zijn hand niet gevonden heeft, wat genoeg is, om aan
hem weder uit te keren, zo zal zijn verkochte goed zijn in de hand van
deszelfs koper tot het jubeljaar toe; maar in het jubeljaar zal het
uitgaan, en hij zal tot zijn bezitting wederkeren.
29 Insgelijks, wanneer iemand een woonhuis in een bemuurde stad zal
verkocht hebben, zo zal zijn lossing zijn, totdat het jaar zijner
verkoping volkomen zal zijn; in een vol jaar zal zijn lossing wezen.
30 Maar is het, dat het niet gelost wordt, tegen dat hem het gehele
jaar zal vervuld zijn, zo zal dat huis, hetwelk in die stad is, die
een muur heeft, voor altoos blijven aan hem, die dat gekocht heeft,
onder zijn geslachten; het zal in het jubeljaar niet uitgaan.
