MARCOS-CAP-1
1 Het begin des Evangelies van JEZUS CHRISTUS, den Zone Gods.
2 Gelijk geschreven is in de profeten: Ziet, Ik zend Mijn engel voor
Uw aangezicht, die Uw weg voor U heen bereiden zal.
3 De stem des roependen in de woestijn: Bereidt den weg des Heeren,
maakt Zijn paden recht.
4 Johannes was dopende in de woestijn, en predikende den doop der
bekering tot vergeving der zonden.
5 En al het Joodse land ging tot hem uit, en die van Jeruzalem; en
werden allen van hem gedoopt in de rivier de Jordaan, belijdende hun
zonden.
6 En Johannes was gekleed met kemelshaar, en met een lederen gordel
om zijn lenden, en at sprinkhanen en wilde honig.
7 En hij predikte, zeggende: Na mij komt, Die sterker is dan ik, Wien
ik niet waardig ben, nederbukkende, den riem Zijner schoenen te
ontbinden.
8 Ik heb ulieden wel gedoopt met water, maar Hij zal u dopen met den
Heilige Geest.
9 En het geschiedde in diezelfde dagen, dat Jezus kwam van Nazareth,
gelegen in Galilea, en werd van Johannes gedoopt in de Jordaan.
10 En terstond als Hij uit het water opklom, zag Hij de hemelen
opengaan, en den Geest, gelijk een duif, op Hem nederdalen.
11 En er geschiedde een stem uit de hemelen: Gij zijt Mijn geliefde
Zoon, in Denwelken Ik Mijn welbehagen heb!
12 En terstond dreef Hem de Geest uit in de woestijn.
13 En Hij was aldaar in de woestijn veertig dagen, verzocht van den
satan; en was bij de wilde gedierten; en de engelen dienden Hem.
14 En nadat Johannes overgeleverd was, kwam Jezus in Galilea,
predikende het Evangelie van het Koninkrijk Gods.
15 En zeggende: De tijd is vervuld, en het Koninkrijk Gods nabij
gekomen; bekeert u, en gelooft het Evangelie.
16 En wandelende bij de Galilese zee, zag Hij Simon en Andreas, zijn
broeder, werpende het net in de zee (want zij waren vissers);
17 En Jezus zeide tot hen: Volgt Mij na, en Ik zal maken, dat gij
vissers der mensen zult worden.
18 En zij, terstond hun netten verlatende, zijn Hem gevolgd.
19 En van daar een weinig voortgegaan zijnde, zag Hij Jakobus, den
zoon van Zebedeus, en Johannes, zijn broeder, en dezelven in het schip
hun netten vermakende.
20 En terstond riep Hij hen; en zij, latende hun vader Zebedeus in
het schip, met de huurlingen, zijn Hem nagevolgd.
21 En zij kwamen binnen Kapernaum; en terstond op den sabbatdag in de
synagoge gegaan zijnde, leerde Hij.
22 En zij versloegen zich over Zijn leer; want Hij leerde hen, als
machthebbende, en niet als de Schriftgeleerden.
23 En er was in hun synagoge een mens, met een onreinen geest, en hij
riep uit,
24 Zeggende: Laat af, wat hebben wij met U te doen, Gij Jezus
Nazarener, zijt Gij gekomen om ons te verderven? Ik ken U, wie Gij
zijt, namelijk de Heilige Gods.
25 En Jezus bestrafte hem, zeggende: Zwijg stil, en ga uit van hem.
26 En de onreine geest, hem scheurende, en roepende met een grote
stem, ging uit van hem.
27 En zij werden allen verbaasd, zodat zij onder elkander vraagden,
zeggende: Wat is dit? Wat nieuwe leer is deze, dat Hij met macht ook
den onreine geesten gebiedt, en zij Hem gehoorzaam zijn!
28 En Zijn gerucht ging terstond uit, in het gehele omliggende land
van Galilea.
29 En van stonde aan uit de synagoge gegaan zijnde, kwamen zij in het
huis van Simon en Andreas, met Jakobus en Johannes.
30 En Simons vrouws moeder lag met de koorts; en terstond zeiden zij
Hem van haar.
31 En Hij, tot haar gaande, vatte haar hand, en richtte haar op; en
terstond verliet haar de koorts, en zij diende henlieden.
32 Als het nu avond geworden was, toen de zon onderging, brachten zij
tot Hem allen, die kwalijk gesteld, en van den duivel bezeten waren.
33 En de gehele stad was bijeenvergaderd omtrent de deur.
34 En Hij genas er velen, die door verscheidene ziekten kwalijk
gesteld waren; en wierp vele duivelen uit, en liet de duivelen niet
toe te spreken, omdat zij Hem kenden.
35 En des morgens vroeg, als het nog diep in den nacht was, opgestaan
zijnde, ging Hij uit, en ging henen in een woeste plaats, en bad
aldaar.
36 En Simon, en die met hem waren, zijn Hem nagevolgd.
37 En zij Hem gevonden hebbende, zeiden tot Hem: Zij zoeken U allen.
38 En Hij zeide tot hen: Laat ons in de bijliggende vlekken gaan,
opdat Ik ook daar predike; want daartoe ben Ik uitgegaan.
39 En Hij predikte in hun synagogen, door geheel Galilea, en wierp de
duivelen uit.
40 En tot Hem kwam een melaatse, biddende Hem, en vallende voor Hem
op de knieen, en tot Hem zeggende: Indien Gij wilt, Gij kunt mij
reinigen.
41 En Jezus, met barmhartigheid innerlijk bewogen zijnde, strekte de
hand uit, en raakte hem aan, en zeide tot hem: Ik wil, word gereinigd!
42 En als Hij dit gezegd had, ging de melaatsheid terstond van hem,
en hij werd gereinigd.
43 En als Hij hem strengelijk verboden had, deed Hij hem terstond van
Zich gaan;
44 En zeide tot hem: Zie, dat gij niemand iets zegt; maar ga heen en
vertoon uzelven den priester, en offer voor uw reiniging, hetgeen
Mozes geboden heeft, hun tot een getuigenis.
45 Maar hij uitgegaan zijnde, begon vele dingen te verkondigen, en
dat woord te verbreiden, alzo dat Hij niet meer openbaar in de stad
kon komen, maar was buiten in de woeste plaatsen; en zij kwamen tot
Hem van alle kanten.
MARCOS-CAP-2
1 En na sommige dagen is Hij wederom binnen Kapernaum gekomen; en het
werd gehoord, dat Hij in huis was.
2 En terstond vergaderden daar velen, alzo dat ook zelfs de plaatsen
omtrent de deur hen niet meer konden bevatten; en Hij sprak het woord
tot hen.
3 En er kwamen sommigen tot Hem, brengende een geraakte, die van vier
gedragen werd.
4 En niet kunnende tot Hem genaken, overmits de schare, ontdekten zij
het dak, waar Hij was; en dat opgebroken hebbende, lieten zij het
beddeken neder, daar de geraakte op lag.
5 En Jezus, hun geloof ziende, zeide tot den geraakte: Zoon, uw
zonden zijn u vergeven.
6 En sommigen van de Schriftgeleerden zaten aldaar, en overdachten in
hun harten:
7 Wat spreekt Deze aldus gods lasteringen? Wie kan de zonden
vergeven, dan alleen God?
8 En Jezus, terstond in Zijn geest bekennende, dat zij alzo in
zichzelven overdachten, zeide tot hen: Wat overdenkt gij deze dingen
in uw harten?
9 Wat is lichter, te zeggen tot den geraakte: De zonden zijn u
vergeven, of te zeggen: Sta op, en neem uw beddeken op, en wandel?
10 Doch opdat gij moogt weten, dat de Zoon des mensen macht heeft, om
de zonden op de aarde te vergeven (zeide Hij tot den geraakte):
11 Ik zeg u: Sta op, en neem uw beddeken op, en ga heen naar uw huis.
12 En terstond stond hij op, en het beddeken opgenomen hebbende, ging
hij uit in aller tegenwoordigheid; zodat zij zich allen ontzetten en
verheerlijkten God, zeggende: Wij hebben nooit zulks gezien!
13 En Hij ging wederom uit naar de zee; en de gehele schare kwam tot
Hem, en Hij leerde hen.
14 En voorbijgaande zag Hij Levi, den zoon van Alfeus, zitten in het
tolhuis, en zeide tot hem: Volg Mij. En hij opstaande, volgde Hem.
15 En het geschiedde, als Hij aanzat in deszelfs huis, dat ook vele
tollenaren en zondaren aanzaten met Jezus en Zijn discipelen; want zij
waren velen, en waren Hem gevolgd.
16 En de Schriftgeleerden en de Farizeen, ziende Hem eten met de
tollenaren en zondaren, zeiden tot Zijn discipelen: Wat is het, dat
Hij met de tollenaren en zondaren eet en drinkt?
17 En Jezus, dat horende, zeide tot hen: Die gezond zijn, hebben de
medicijnmeester niet van node, maar die ziek zijn. Ik ben niet
gekomen, om te roepen rechtvaardigen, maar zondaars tot bekering.
18 En de discipelen van Johannes en der Farizeen vastten; en zij
kwamen en zeiden tot Hem: Waarom vasten de discipelen van Johannes en
der Farizeen, en Uw discipelen vasten niet?
19 En Jezus zeide tot hen: Kunnen ook de bruiloftskinderen vasten,
terwijl de Bruidegom bij hen is? Zo langen tijd zij den Bruidegom bij
zich hebben, kunnen zij niet vasten.
20 Maar de dagen zullen komen, wanneer de Bruidegom van hen zal
weggenomen zijn, en alsdan zullen zij vasten in dezelven dagen.
21 En niemand naait een lap ongevold laken op een oud kleed; anders
scheurt deszelfs nieuwe aangenaaide lap iets af van het oude kleed, en
er wordt een ergere scheur.
22 En niemand doet nieuwen wijn in oude lederzakken; anders doet de
nieuwe wijn de leder zakken bersten en de wijn wordt uitgestort, en de
leder zakken verderven; maar nieuwen wijn moet men in nieuwe leder
zakken doen.
23 En het geschiedde, dat Hij op een sabbatdag door het gezaaide
ging, en Zijn discipelen begonnen, al gaande, aren te plukken.
24 En de Farizeen zeiden tot Hem: Zie, waarom doen zij op den
sabbatdag, wat niet geoorloofd is?
25 En Hij zeide tot hen: Hebt gij nooit gelezen, wat David gedaan
heeft, als hij nood had, en hem hongerde, en dengenen, die met hem
waren?
26 Hoe hij ingegaan is in het huis Gods, ten tijde van Abjathar, den
hogepriester, en de toonbroden gegeten heeft, die niemand zijn
geoorloofd te eten, dan den priesteren, en ook gegeven heeft dengenen,
die met hem waren?
27 En Hij zeide tot hen: De sabbat is gemaakt om den mens, niet de
mens om den sabbat.
28 Zo is dan de Zoon des mensen een Heere ook van den sabbat.
MARCOS-CAP-3
1 En Hij ging wederom in de synagoge; en aldaar was een mens,
hebbende een verdorde hand.
2 En zij namen Hem waar, of Hij op den sabbat hem genezen zou, opdat
zij Hem beschuldigen mochten.
3 En Hij zeide tot den mens, die de verdorde hand had: Sta op in het
midden.
4 En Hij zeide tot hen: Is het geoorloofd op sabbatdagen goed te
doen, of kwaad te doen, een mens te behouden, of te doden? En zij
zwegen stil.
5 En als Hij hen met toorn rondom aangezien had, meteen bedroefd
zijnde over de verharding van hun hart, zeide Hij tot den mens: Strek
uw hand uit. En hij strekte ze uit; en zijn hand werd hersteld, gezond
gelijk de andere.
6 En de Farizeen, uitgegaan zijnde, hebben terstond met de Herodianen
te zamen raad gehouden tegen Hem, hoe zij Hem zouden doden.
7 En Jezus vertrok met Zijn discipelen naar de zee; en Hem volgde een
grote menigte van Galilea, en van Judea.
8 En van Jeruzalem, en van Idumea, en van over de Jordaan; en die van
omtrent Tyrus en Sidon, een grote menigte, gehoord hebbende, hoe grote
dingen Hij deed, kwamen tot Hem.
9 En Hij zeide tot Zijn discipelen, dat een scheepje steeds omtrent
Hem blijven zou, om der schare wil, opdat zij Hem niet zouden
verdringen.
10 Want Hij had er velen genezen, alzo dat Hem al degenen, die enige
kwalen hadden, overvielen, opdat zij Hem mochten aanraken.
11 En de onreine geesten, als zij Hem zagen, vielen voor Hem neder en
riepen, zeggende: Gij zijt de Zone Gods.
12 En Hij gebood hun scherpelijk dat zij Hem niet zouden openbaar
maken.
13 En Hij klom op den berg, en riep tot Zich, die Hij wilde; en zij
kwamen tot Hem.
14 En Hij stelde er twaalf, opdat zij met Hem zouden zijn, en opdat
Hij dezelve zou uitzenden om te prediken;
15 En om macht te hebben, de ziekten te genezen, en de duivelen uit
te werpen.
16 En Simon gaf Hij den toe naam Petrus;
17 En Jakobus, den zoon van Zebedeus, en Johannes, den broeder van
Jakobus; en gaf hun toe namen, Boanerges, hetwelk is, zonen des
donders;
18 En Andreas, en Filippus, en Bartholomeus, en Mattheus, en Thomas,
en Jakobus, den zoon van Alfeus, en Thaddeus, en Simon Kananites,
19 En Judas Iskariot, die Hem ook verraden heeft.
20 En zij kwamen in huis; en daar vergaderde wederom en schare, alzo
dat zij ook zelfs niet konden brood eten.
21 En als degenen, die Hem bestonden, dit hoorden, gingen zij uit, om
Hem vast te houden; want zij zeiden: Hij is buiten Zijn zinnen.
22 En de Schriftgeleerden, die van Jeruzalem afgekomen waren, zeiden:
Hij heeft Beelzebul, en door den overste der duivelen werpt Hij de
duivelen uit.
23 En hen tot Zich geroepen hebbende, zeide Hij tot hen in
gelijkenissen: Hoe kan de satan den satan uitwerpen?
24 En indien een koninkrijk tegen zichzelf verdeeld is, zo kan dat
koninkrijk niet bestaan.
25 En indien een huis tegen zichzelf verdeeld is, zo kan dat huis
niet bestaan.
26 En indien de satan tegen zichzelven opstaat, en verdeeld is, zo
kan hij niet bestaan, maar heeft een einde.
27 Er kan niemand in het huis eens sterken ingaan en zijn vaten
ontroven, indien hij niet eerst den sterke bindt; en alsdan zal hij
zijn huis beroven.
28 Voorwaar, Ik zeg u, dat al de zonden den kinderen der mensen
zullen vergeven worden, en allerlei lasteringen, waarmede zij zullen
gelasterd hebben;
29 Maar zo wie zal gelasterd hebben tegen den Heiligen Geest, die
heeft geen vergeving in der eeuwigheid, maar hij is schuldig des
eeuwigen oordeels.
30 Want zij zeiden: Hij heeft een onreinen geest.
31 Zo kwamen dan Zijn broeders en Zijn moeder; en buiten staande,
zonden zij tot Hem, en riepen Hem.
32 En de schare zat rondom Hem; en zij zeiden tot Hem: Zie, Uw moeder
en Uw broeders daar buiten zoeken U.
33 En Hij antwoordde hun, zeggende: Wie is Mijn moeder, of Mijn
broeders?
34 En rondom overzien hebbende, die om Hem zaten, zeide Hij: Ziet,
Mijn moeder en Mijn broeders.
35 Want zo wie den wil van God doet, die is Mijn broeder, en Mijn
zuster, en moeder.
MARCOS-CAP-4
1 En Hij begon wederom te leren omtrent de zee; en er vergaderde een
grote schare bij Hem, alzo dat Hij, in het schip gegaan zijnde,
nederzat op de zee; en de gehele schare was op het land aan de zee.
2 En Hij leerde hun veel dingen door gelijkenissen, en Hij zeide in
Zijn lering tot hen:
3 Hoort toe: ziet, een zaaier ging uit om te zaaien.
4 En het geschiedde in het zaaien, dat het ene deel zaads viel bij
den weg; en de vogelen des hemels kwamen, en aten het op.
5 En het andere viel op het steenachtige, waar het niet veel aarde
had; en het ging terstond op, omdat het geen diepte van aarde had.
6 Maar als de zon opgegaan was, zo is het verbrand geworden, en omdat
het geen wortel had, zo is het verdord.
7 En het andere viel in de doornen, en de doornen wiesen op, en
verstikten hetzelve, en het gaf geen vrucht.
8 En het andere viel in de goede aarde, en gaf vrucht, die opging en
wies; en het ene droeg dertig voud, en het andere zestig voud, en het
andere honderd voud.
9 En Hij zeide tot hen: Wie oren heeft om te horen, die hore.
10 En als Hij nu alleen was, vraagden Hem degenen, die omtrent Hem
waren, met de twaalven, naar de gelijkenis.
11 En Hij zeide tot hen: Het is u gegeven te verstaan de
verborgenheid van het Koninkrijk Gods; maar dengenen, die buiten zijn,
geschieden al deze dingen door gelijkenissen;
12 Opdat zij ziende zien, en niet bemerken, en horende horen, en niet
verstaan; opdat zij zich niet te eniger tijd, bekeren en hun de zonden
vergeven worden.
13 En Hij zeide tot hen: Weet gij deze gelijkenis niet, en hoe zult
gij al de gelijkenissen verstaan?
14 De zaaier is, die het Woord zaait.
15 En dezen zijn, die bij den weg bezaaid worden, waarin het Woord
gezaaid wordt; en als zij het gehoord hebben, zo komt de satan
terstond, en neemt het Woord weg, hetwelk in hun harten gezaaid was.
16 En dezen zijn desgelijks, die op de steenachtige plaatsen bezaaid
worden; welke, als zij het Woord gehoord hebben, terstond hetzelve met
vreugde ontvangen;
17 En hebben geen wortel in zichzelven, maar zijn voor een tijd;
daarna, als verdrukking of vervolging komt om des Woords wil, zo
worden zij terstond geergerd.
18 En dezen zijn, die in de doornen bezaaid worden, namelijk degenen,
die het Woord horen;
19 En de zorgvuldigheden dezer wereld, en de verleiding des rijkdoms
en de begeerlijkheden omtrent de andere dingen, inkomende, verstikken
het Woord, en het wordt onvruchtbaar.
20 En dezen zijn, die in de goede aarde bezaaid zijn, welke het Woord
horen en aannemen, en dragen vruchten, het ene dertig voud, en het
andere zestig voud, en het andere honderd voud.
21 En Hij zeide tot hen: Komt ook de kaars, opdat zij onder de
koornmaat of onder het bed gezet worde? Is het niet, opdat zij op den
kandelaar gezet worde?
22 Want er is niets verborgen, dat niet geopenbaard zal worden; en er
is niets geschied, om verborgen te zijn, maar opdat het in het
openbaar zou komen.
23 Zo iemand oren heeft om te horen, die hore.
24 En Hij zeide tot hen: Ziet, wat gij hoort. Met wat maat gij meet,
zal u gemeten worden, en u, die hoort, zal meer toegelegd worden.
25 Want zo wie heeft, dien zal gegeven worden; en wie niet heeft, van
dien zal genomen worden, ook dat hij heeft.
26 En Hij zeide: Alzo is het Koninkrijk Gods, gelijk of een mens het
zaad in de aarde wierp;
27 En voorts sliep, en opstond, nacht en dag; en het zaad uitsproot
en lang werd, dat hij zelf niet wist, hoe.
28 Want de aarde brengt van zelve vruchten voort: eerst het kruid,
daarna de aar, daarna het volle koren in de aar.
29 En als de vrucht zich voordoet, terstond zendt hij de sikkel
daarin, omdat de oogst daar is.
30 En Hij zeide: Waarbij zullen wij het Koninkrijk Gods vergelijken,
of met wat gelijkenis zullen wij hetzelve vergelijken?
31 Namelijk bij een mosterdzaad, hetwelk, wanneer het in de aarde
gezaaid wordt, het minste is van al de zaden, die op de aarde zijn.
32 En wanneer het gezaaid is, gaat het op, en wordt het meeste van al
de moeskruiden, en maakt grote takken, alzo dat de vogelen des hemels
onder zijn schaduw kunnen nestelen.
33 En door vele zulke gelijkenissen sprak Hij tot hen het Woord,
naardat zij het horen konden.
34 En zonder gelijkenis sprak Hij tot hen niet; maar Hij verklaarde
alles Zijn discipelen in het bijzonder.
35 En op denzelfden dag, als het nu avond geworden was, zeide Hij tot
hen: Laat ons overvaren aan de andere zijde.
36 En zij, de schare gelaten hebbende, namen Hem mede, gelijk Hij in
het schip was; en er waren nog andere scheepjes met Hem.
37 En er werd een grote storm van wind, en de baren sloegen over in
het schip, alzo dat het nu vol werd.
38 En Hij was in het achterschip, slapende op een oorkussen; en zij
wekten Hem op, en zeiden tot Hem: Meester, bekommert het U niet, dat
wij vergaan?
39 En Hij opgewekt zijnde, bestrafte den wind, en zeide tot de zee:
Zwijg, wees stil! En de wind ging liggen, en er werd grote stilte.
40 En Hij zeide tot hen: Wat zijt gij zo vreesachtig? Hoe hebt gij
geen geloof?
41 En zij vreesden met grote vreze, en zeiden tot elkander: Wie is
toch Deze, dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?
MARCOS-CAP-5
1 En zij kwamen over op de andere zijde der zee, in het land der
Gadarenen.
2 En zo Hij uit het schip gegaan was, terstond ontmoette Hem, uit de
graven, een mens met een onreinen geest;
3 Dewelke zijn woning in de graven had, en niemand kon hem binden,
ook zelfs niet met ketenen.
4 Want hij was menigmaal met boeien en ketenen gebonden geweest, en
de ketenen waren van hem in stukken getrokken, en de boeien
verbrijzeld, en niemand was machtig om hem te temmen.
5 En hij was altijd, nacht en dag, op de bergen en in de graven,
roepende en slaande zichzelven met stenen.
6 Als hij nu Jezus van verre zag, liep hij toe, en aanbad Hem.
7 En met een grote stem roepende, zeide hij: Wat heb ik met U te
doen, Jezus, Gij Zone Gods, des Allerhoogsten? Ik bezweer U bij God,
dat Gij mij niet pijnigt!
8 (Want Hij zeide tot hem: Gij onreine geest, ga uit van den mens!)
9 En Hij vraagde hem: Welke is uw naam? En hij antwoordde, zeggende:
Mijn naam is Legio; want wij zijn velen.
10 En hij bad Hem zeer, dat Hij hen buiten het land niet wegzond.
11 En aldaar aan de bergen was een grote kudde zwijnen, weidende.
12 En al de duivelen baden Hem, zeggende: Zend ons in die zwijnen,
opdat wij in dezelve mogen varen.
13 En Jezus liet het hun terstond toe. En de onreine geesten,
uitgevaren zijnde, voeren in de zwijnen; en de kudde stortte van de
steilte af in de zee (daar waren er nu omtrent twee duizend), en
versmoorden in de zee.
14 En die de zwijnen weidden zijn gevlucht, en boodschapten zulks in
de stad en op het land. En zij gingen uit, om te zien, wat het was,
dat er geschied was.
15 En zij kwamen tot Jezus, en zagen den bezetene zittende, en
gekleed, en wel bij zijn verstand, namelijk die het legioen gehad had,
en zij werden bevreesd.
16 En die het gezien hadden, vertelden hun, wat den bezetene geschied
was, en ook van de zwijnen.
17 En zij begonnen Hem te bidden, dat Hij van hun landpalen wegging.
18 En als Hij in het schip ging, bad Hem degene, die bezeten was
geweest, dat hij met Hem mocht zijn.
19 Doch Jezus liet hem dat niet toe, maar zeide tot hem: Ga heen naar
uw huis tot de uwen, en boodschap hun, wat grote dingen u de Heere
gedaan heeft, en hoe Hij Zich uwer ontfermd heeft.
20 En hij ging heen, en begon te verkondigen in het land van
Dekapolis, wat grote dingen hem Jezus gedaan had; en zij verwonderden
zich allen.
21 En als Jezus wederom in het schip overgevaren was aan de andere
zijde, vergaderde een grote schare bij Hem; en Hij was bij de zee.
22 En ziet, er kwam een van de oversten der synagoge, met name
Jairus; en Hem ziende, viel hij aan Zijn voeten,
23 En bad Hem zeer, zeggende: Mijn dochtertje is in haar uiterste; ik
bid U, dat Gij komt en de handen op haar legt, opdat zij behouden
worde, en zij zal leven.
24 En Hij ging met hem; en een grote schare volgde Hem, en zij
verdrongen Hem.
25 En een zekere vrouw, die twaalf jaren den vloed des bloeds gehad
had,
26 En veel geleden had van vele medicijnmeesters, en al het hare
daaraan ten koste gelegd en geen baat gevonden had, maar met welke het
veeleer erger geworden was;
27 Deze van Jezus horende, kwam onder de schare van achteren, en
raakte Zijn kleed aan.
28 Want zij zeide: Indien ik maar Zijn klederen mag aanraken, zal ik
gezond worden.
29 En terstond is de fontein haars bloeds opgedroogd, en zij gevoelde
aan haar lichaam, dat zij van die kwaal genezen was.
30 En terstond Jezus, bekennende in Zichzelven de kracht, die van Hem
uitgegaan was, keerde Zich om in de schare, en zeide: Wie heeft Mijn
klederen aangeraakt?
31 En Zijn discipelen zeiden tot Hem: Gij ziet, dat de schare U
verdringt, en zegt Gij: Wie heeft Mij aangeraakt?
32 En Hij zag rondom om haar te zien, die dat gedaan had.
33 En de vrouw, vrezende en bevende, wetende, wat aan haar geschied
was, kwam en viel voor Hem neder, en zeide Hem al de waarheid.
34 En Hij zeide tot haar: Dochter, uw geloof heeft u behouden; ga
heen in vrede, en zijt genezen van deze uw kwaal.
35 Terwijl Hij nog sprak, kwamen enigen van het huis des oversten der
synagoge, zeggende: Uw dochter is gestorven; wat zijt gij den Meester
nog moeilijk?
36 En Jezus, terstond gehoord hebbende het woord, dat er gesproken
werd, zeide tot den overste der synagoge: Vrees niet; geloof
alleenlijk.
37 En Hij liet niemand toe Hem te volgen, dan Petrus, en Jakobus, en
Johannes, den broeder van Jakobus;
38 En kwam in het huis des oversten der synagoge; en zag de beroerte
en degenen, die zeer weenden en huilden.
39 En ingegaan zijnde, zeide Hij tot hen: Wat maakt gij beroerte, en
wat weent gij? Het kind is niet gestorven, maar het slaapt.
40 En zij belachten Hem; maar Hij, als Hij hen allen had uitgedreven,
nam bij Zich den vader en de moeder des kinds, en degenen die met Hem
waren, en ging binnen, waar het kind lag.
41 En Hij vatte de hand des kinds, en zeide tot haar: Talitha kumi!
hetwelk is, zijnde overgezet: Gij dochtertje (Ik zeg u), sta op.
42 En terstond stond het dochtertje op, en wandelde; want het was
twaalf jaren oud; en zij ontzetten zich met grote ontzetting.
43 En Hij gebood hun zeer, dat niemand datzelve zou weten; en zeide,
dat men haar zou te eten geven.
MARCOS-CAP-6
1 En Hij ging van daar weg, en kwam in Zijn vaderland, en Zijn
discipelen volgden Hem.
2 En als het sabbat geworden was, begon Hij in de synagoge te leren;
en velen, die Hem hoorden, ontzetten zich, zeggende: Van waar komen
Dezen deze dingen, en wat wijsheid is dit, die Hem gegeven is, dat ook
zulke krachten door Zijn handen geschieden?
3 Is deze niet de timmerman, de zoon van Maria, en de broeder van
Jakobus en Joses, en van Judas en Simon, en zijn Zijn zusters niet
hier bij ons? En zij werden aan Hem geergerd.
4 En Jezus zeide tot hen: Een profeet is niet ongeeerd dan in zijn
vaderland en onder zijn magen, en in zijn huis.
5 En Hij kon aldaar geen kracht doen; dan Hij legde weinigen zieken
de handen op, en genas hen.
6 En Hij verwonderde Zich over hun ongeloof, en omging de vlekken
daar rondom, lerende.
7 En Hij riep tot Zich de twaalven, en begon hen uit te zenden twee
en twee, en gaf hun macht over de onreine geesten.
8 En Hij gebood hun, dat zij niets zouden nemen tot den weg, dan
alleenlijk een staf, geen male, geen brood, geen geld in den gordel;
9 Maar dat zij schoenzolen zouden aanbinden, en met geen twee rokken
gekleed zijn.
10 En Hij zeide tot hen: Zo waar gij in een huis zult ingaan, blijft
daar, totdat gij van daar uitgaat.
11 En zo wie u niet zullen ontvangen, noch u horen, vertrekkende van
daar, schudt het stof af, dat onder aan uw voeten is, hun tot een
getuigenis. Voorwaar zeg Ik u: Het zal Sodom en Gomorra verdragelijker
zijn in den dag des oordeels dan dezelve stad.
12 En uitgegaan zijnde, predikten zij, dat zij zich zouden bekeren.
13 En zij wierpen vele duivelen uit, en zalfden vele kranken met
olie, en maakten hen gezond.
14 En de koning Herodes hoorde het (want Zijn Naam was openbaar
geworden), en zeide: Johannes, die daar doopte, is van de doden
opgewekt, en daarom werken die krachten in Hem.
15 Anderen zeiden: Hij is Elias; en anderen zeiden: Hij is een
profeet, of als een der profeten.
16 Maar als het Herodes hoorde, zeide hij: Deze is Johannes, dien ik
onthoofd heb; die is van de doden opgewekt.
17 Want dezelve Herodes, enigen uitgezonden hebbende, had Johannes
gevangen genomen, en hem in de gevangenis gebonden, uit oorzaak van
Herodias, de huisvrouw van zijn broeder Filippus, omdat hij haar
getrouwd had.
18 Want Johannes zeide tot Herodes: Het is u niet geoorloofd de
huisvrouw uws broeders te hebben.
19 En Herodias legde op hem toe; en wilde hem doden, en kon niet;
20 Want Herodes vreesde Johannes, wetende, dat hij een rechtvaardig
en heilig man was, en hield hem in waarde; en als hij hem hoorde, deed
hij vele dingen, en hoorde hem gaarne.
21 En als er een welgelegen dag gekomen was, toen Herodes, op den dag
zijner geboorte, een maaltijd aanrichtte, voor zijn groten, en de
oversten over duizend, en de voornaamsten van Galilea;
22 En als de dochter van dezelve Herodias inkwam, en danste, en
Herodes en dengenen die mede aanzaten, behaagde, zo zeide de koning
tot het dochtertje: Eis van mij, wat gij ook wilt, en ik zal het u
geven.
23 En hij zwoer haar: Zo wat gij van mij zult eisen, zal ik u geven,
ook tot de helft mijns koninkrijks!
24 En zij, uitgegaan zijnde, zeide tot haar moeder: Wat zal ik eisen?
En die zeide: Het hoofd van Johannes den Doper.
25 En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het
geeist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel,
geeft het hoofd van Johannes den Doper.
26 En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden,
en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan.
27 En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd
te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis;
28 En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het
dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder.
29 En als zijn discipelen dit hoorden, gingen zij en namen zijn dood
lichaam weg, en legden dat in een graf.
30 En de apostelen kwamen weder tot Jezus, en boodschapten Hem alles,
beide wat zij gedaan hadden, en wat zij geleerd hadden.
31 En Hij zeide tot hen: Komt gijlieden in een woeste plaats hier
alleen, en rust een weinig; want er waren velen, die kwamen en die
gingen, en zij hadden zelfs geen gelegen tijd om te eten.
32 En zij vertrokken in een schip, naar een woeste plaats, alleen.
33 En de scharen zagen hen heenvaren, en velen werden Hem kennende,
en liepen gezamenlijk te voet van alle steden derwaarts, en kwamen hun
voor, en gingen samen tot Hem.
34 En Jezus, uitgaande, zag een grote schare, en werd innerlijk met
ontferming bewogen over hen; want zij waren als schapen, die geen
herder hebben; en Hij begon hun vele dingen te leren.
35 En als het nu laat op den dag geworden was, kwamen Zijn discipelen
tot Hem, en zeiden: Deze plaats is woest, en het is nu laat op den
dag;
36 Laat ze van U, opdat zij heengaan in de omliggende dorpen en
vlekken, en broden voor zichzelven mogen kopen; want zij hebben niet,
wat zij eten zullen.
37 Maar Hij, antwoordende, zeide tot hen: Geeft gij hun te eten. En
zij zeiden tot Hem: Zullen wij heengaan, en kopen voor tweehonderd
penningen brood, en hun te eten geven?
38 En Hij zeide tot hen: Hoeveel broden hebt gij? Gaat heen en beziet
het. En toen zij het vernomen hadden, zeiden zij: Vijf, en twee
vissen.
39 En Hij gebood hun, dat zij hen allen zouden doen nederzitten bij
waardschappen, op het groene gras.
40 En zij zaten neder in gedeelten bij honderd te zamen, en bij
vijftig te zamen.
41 En als Hij de vijf broden en de twee vissen genomen had, zag Hij
op naar den hemel, zegende en brak de broden, en gaf ze Zijn
discipelen, opdat zij ze hun zouden voorleggen, en de twee vissen
deelde Hij voor allen.
42 En zij aten allen, en zijn verzadigd geworden.
43 En zij namen op twaalf volle korven brokken, en van de vissen.
44 En die daar de broden gegeten hadden, waren omtrent vijf duizend
mannen.
45 En terstond dwong Hij Zijn discipelen in het schip te gaan, en
voor henen te varen aan de andere zijde tegen over Bethsaida, terwijl
Hij de schare van Zich zou laten.
46 En als Hij aan dezelve hun afscheid gegeven had, ging Hij op den
berg om te bidden.
47 En als het nu avond was geworden, zo was het schip in het midden
van de zee, en Hij was alleen op het land.
48 En Hij zag, dat zij zich zeer pijnigden, om het schip voort te
krijgen; want de wind was hun tegen; en omtrent de vierde wake des
nachts, kwam Hij tot hen, wandelende op de zee, en wilde hen
voorbijgaan.
49 En zij, ziende Hem wandelen op de zee, meenden, dat het een
spooksel was, en schreeuwden zeer;
50 Want zij zagen Hem allen, en werden ontroerd; en terstond sprak
Hij met hen, en zeide tot hen: Zijt welgemoed, Ik ben het; vreest
niet.
51 En Hij klom tot hen in het schip, en de wind stilde; en zij
ontzetten zich bovenmate zeer in zichzelven, en waren verwonderd.
52 Want zij hadden niet gelet op het wonder der broden; want hun hart
was verhard.
53 En als zij overgevaren waren, kwamen zij in het land Gennesareth,
en havenden aldaar.
54 En als zij uit het schip gegaan waren, terstond werden zij Hem
kennende.
55 En het gehele omliggende land doorlopende, begonnen zij op
beddekens degenen, die kwalijk gesteld waren, om te dragen, ter
plaatse, waar zij hoorden dat Hij was.
56 En zo waar Hij kwam, in vlekken, of steden, of dorpen, daar legden
zij de kranken op de markten, en baden Hem, dat zij maar den zoom
Zijns kleeds aanraken mochten; en zovelen, als er Hem aanraakten,
werden gezond.
MARCOS-CAP-7
1 En tot Hem vergaderden de Farizeen, en sommigen der
Schriftgeleerden, die van Jeruzalem gekomen waren;
2 En ziende, dat sommigen van Zijn discipelen met onreine, dat is,
met ongewassen handen brood aten, berispten zij hen.
3 Want de Farizeen en al de Joden eten niet, tenzij dat zij eerst de
handen dikmaals wassen, houdende de inzettingen der ouden.
4 En van de markt komende, eten zij niet, tenzij dat zij eerst
gewassen zijn. En vele andere dingen zijn er, die zij aangenomen
hebben te houden, als namelijk de wassingen der drinkbekers, en
kannen, en koperen vaten, en bedden.
5 Daarna vraagden Hem de Farizeen en de Schriftgeleerden: Waarom
wandelen Uw discipelen niet naar de inzetting der ouden, maar eten het
brood met ongewassen handen?
6 Maar Hij antwoordde en zeide tot hen: Wel heeft Jesaja, van u,
geveinsden, geprofeteerd, gelijk geschreven is: Dit volk eert Mij met
de lippen, maar hun hart houdt zich verre van Mij.
7 Doch tevergeefs eren zij Mij, lerende leringen, die geboden zijn
der mensen;
8 Want, nalatende het gebod Gods, houdt gij de inzettingen der
mensen, als namelijk wassingen der kannen en drinkbekers; en andere
dergelijke dingen doet gij vele.
9 En Hij zeide tot hen: Gij doet zeker Gods gebod wel te niet, opdat
gij uw inzettingen zoudt onderhouden.
10 Want Mozes heeft gezegd: Eer uw vader en uw moeder; en: wie vader
of moeder vloekt, die zal den dood sterven.
11 Maar gijlieden zegt: Zo een mens tot vader of moeder zegt: Het is
korban (dat is te zeggen, een gave), zo wat u van mij zou kunnen ten
nutte komen, die voldoet.
12 En gij laat hem niet meer toe, iets aan zijn vader of zijn moeder
te doen;
13 Makende alzo Gods woord krachteloos door uw inzetting, die gij
ingezet hebt; en vele dergelijke dingen doet gij.
14 En tot Zich de ganse schare geroepen hebbende, zeide Hij tot hen:
Hoort Mij allen en verstaat.
15 Er is niets van buiten den mens in hem ingaande, hetwelk hem kan
ontreinigen; maar de dingen, die van hem uitgaan, die zijn het, welke
den mens ontreinigen.
16 Zo iemand oren heeft om te horen, die hore.
17 En toen Hij van de schare in huis gekomen was, vraagden Hem Zijn
discipelen van de gelijkenis.
18 En Hij zeide tot hen: Zijt ook gij alzo onwetende? Verstaat gij
niet, dat al wat van buiten in den mens ingaat, hem niet kan
ontreinigen?
19 Want het gaat niet in zijn hart, maar in den buik, en gaat in de
heimelijkheid uit, reinigende al de spijzen.
20 En Hij zeide: Hetgeen uitgaat uit den mens, dat ontreinigt den
mens.
21 Want van binnen uit het hart der mensen komen voort kwade
gedachten, overspelen, hoererijen, doodslagen,
22 Dieverijen, gierigheden, boosheden, bedrog, ontuchtigheid, een
boos oog, lastering, hovaardij, onverstand.
23 Al deze boze dingen komen voort van binnen, en ontreinigen den
mens.
24 En van daar opstaande, ging Hij weg naar de landpalen van Tyrus en
Sidon; en in een huis gegaan zijnde, wilde Hij niet, dat het iemand
wist, en Hij kon nochtans niet verborgen zijn.
25 Want een vrouw, welker dochtertje een onreinen geest had, van Hem
gehoord hebbende, kwam en viel neder aan Zijn voeten.
26 Deze nu was een Griekse vrouw, van geboorte uit Syro-Fenicie; en
zij bad Hem, dat Hij den duivel uitwierp uit haar dochter.
27 Maar Jezus zeide tot haar: Laat eerst de kinderen verzadigd
worden; want het is niet betamelijk dat men het brood der kinderen
neme, en den hondekens voor werpe.
28 Maar zij antwoordde en zeide tot Hem: Ja, Heere, doch ook de
hondekens eten onder de tafel van de kruimkens der kinderen.
29 En Hij zeide tot haar: Om dezes woords wil ga heen, de duivel is
uit uw dochter uitgevaren.
30 En als zij in haar huis kwam, vond zij, dat de duivel uitgevaren
was, en de dochter liggende op het bed.
31 En Hij wederom weggegaan zijnde van de landpalen van Tyrus en
Sidon, kwam aan de zee van Galilea, door het midden der landpalen van
Dekapolis.
32 En zij brachten tot Hem een dove, die zwaarlijk sprak, en baden
Hem, dat Hij de hand op hem legde.
33 En hem van de schare alleen genomen hebbende, stak Hij Zijn
vingeren in zijn oren, en gespogen hebbende, raakte Hij zijn tong aan;
34 En opwaarts ziende naar den hemel, zuchtte Hij, en zeide tot hem:
Effatha! dat is: wordt geopend!
35 En terstond werden zijn oren geopend, en de band zijner tong werd
los, en hij sprak recht.
36 En Hij gebood hunlieden, dat zij het niemand zeggen zouden; maar
wat Hij hun ook gebood, zo verkondigden zij het des te meer.
37 En zij ontzetten zich bovenmate zeer, zeggende: Hij heeft alles
wel gedaan, en Hij maakt, dat de doven horen, en de stommen spreken.
MARCOS-CAP-8
1 In dezelfde dagen, als er een geheel grote schare was, en zij niets
hadden wat zij eten zouden, riep Jezus Zijn discipelen tot Zich, en
zeide tot hen:
2 Ik word innerlijk met ontferming bewogen over de schare; want zij
zijn nu drie dagen bij Mij gebleven, en hebben niet, wat zij eten
zouden.
3 En indien Ik hen nuchteren naar hun huis laat gaan, zo zullen zij
op den weg bezwijken; want sommigen van hen komen van verre.
4 En Zijn discipelen antwoordden Hem: Van waar zal iemand dezen met
broden hier in de woestijn kunnen verzadigen?
5 En Hij vraagde hun: Hoeveel broden hebt gij? En zij zeiden: Zeven.
6 En Hij gebood de schare neder te zitten op de aarde, en Hij nam de
zeven broden, en gedankt hebbende, brak Hij ze, en gaf ze Zijn
discipelen, opdat zij ze zouden voorleggen; en zij legden ze de schare
voor.
7 En zij hadden weinige visjes; en als Hij gezegend had, zeide Hij,
dat zij ook die zouden voorleggen.
8 En zij hebben gegeten, en zijn verzadigd geworden, en zij namen het
overschot der brokken op, zeven manden.
9 Die nu gegeten hadden, waren omtrent vier duizend; en Hij liet hen
gaan.
10 En terstond in het schip gegaan zijnde met Zijn discipelen, is Hij
gekomen in de delen van Dalmanutha.
11 En de Farizeen gingen uit, en begonnen met Hem te twisten,
begerende van Hem een teken van den hemel, Hem verzoekende.
12 En Hij, zwaarlijk zuchtende in Zijn geest, zeide: Wat begeert dit
geslacht een teken? Voorwaar, Ik zeg u: Zo aan dit geslacht een teken
gegeven zal worden!
13 En Hij verliet hen, en wederom in het schip gegaan zijnde, voer
Hij weg naar de andere zijde.
14 En Zijn discipelen hadden vergeten brood mede te nemen, en hadden
niet dan een brood met zich in het schip.
15 En Hij gebood hun, zeggende: Ziet toe, wacht u van den zuurdesem
der Farizeen, en van den zuurdesem van Herodes.
16 En zij overlegden onder elkander, zeggende: Het is, omdat wij geen
broden hebben.
17 En Jezus, dat bekennende, zeide tot hen: Wat overlegt gij, dat gij
geen broden hebt? Bemerkt gij nog niet, en verstaat gij niet, hebt gij
nog uw verharde hart?
18 Ogen hebbende, ziet gij niet? En oren hebbende, hoort gij niet?
19 En gedenkt gij niet, toen Ik de vijf broden brak onder de vijf
duizend mannen, hoeveel volle korven met brokken gij opnaamt? Zij
zeiden Hem: Twaalf.
20 En toen Ik de zeven brak onder de vier duizend mannen, hoeveel
volle manden met brokken gij opnaamt? En zij zeiden: Zeven.
21 En Hij zeide tot hen: Hoe verstaat gij niet?
22 En Hij kwam te Bethsaida; en zij brachten tot Hem een blinde, en
baden Hem, dat Hij hem aanraakte.
23 En de hand des blinden genomen hebbende, leidde Hij hem uit buiten
het vlek, en spoog in zijn ogen, en legde de handen op hem, en vraagde
hem, of hij iets zag.
24 En hij, opziende, zeide: Ik zie de mensen, want ik zie hen, als
bomen, wandelen.
25 Daarna legde Hij de handen wederom op zijn ogen, en deed hem
opzien. En hij werd hersteld, en zag hen allen ver en klaar.
26 En Hij zond hem naar zijn huis, zeggende: Ga niet in het vlek, en
zeg het niemand in het vlek.
27 En Jezus ging uit en Zijn discipelen naar de vlekken van Cesarea
Filippi. En op den weg vraagde Hij Zijn discipelen, zeggende tot hen:
Wie zeggen de mensen, dat Ik ben?
28 En zij antwoordden: Johannes de Doper; en anderen: Elias; en
anderen: Een van de profeten.
29 En Hij zeide tot hen: Maar gijlieden, wie zegt gij dat Ik ben? En
Petrus, antwoordende, zeide tot Hem: Gij zijt de Christus.
30 En Hij gebood hun scherpelijk, dat zij het niemand zouden zeggen
van Hem.
31 En Hij begon hun te leren, dat de Zoon des mensen veel moest
lijden, en verworpen worden van de ouderlingen, en overpriesters, en
Schriftgeleerden, en gedood worden, en na drie dagen wederom opstaan.
32 En dit woord sprak Hij vrij uit; en Petrus, Hem tot zich genomen
hebbende, begon Hem te bestraffen;
33 Maar Hij, Zich omkerende, en Zijn discipelen aanziende, bestrafte
Petrus, zeggende: Ga heen, achter Mijn, satanas, want gij verzint niet
de dingen, die Gods zijn, maar die der mensen zijn.
34 En tot Zich geroepen hebbende de schare met Zijn discipelen, zeide
Hij tot hen: Zo wie achter Mij wil komen, die verloochene zichzelven,
en neme zijn kruis op, en volge Mij.
35 Want zo wie zijn leven zal willen behouden, die zal hetzelve
verliezen; maar zo wie zijn leven zal verliezen, om Mijnentwil, en om
des Evangelies wil, die zal hetzelve behouden.
36 Want wat zou het den mens baten zo hij de gehele wereld won, en
zijner ziele schade leed?
37 Of wat zal een mens geven, tot lossing van zijn ziel?
38 Want zo wie zich Mijns en Mijner woorden zal geschaamd hebben, in
dit overspelig en zondig geslacht, diens zal Zich de Zoon des mensen
ook schamen, wanneer Hij zal komen in de heerlijkheid Zijns Vaders,
met de heilige engelen.
MARCOS-CAP-9
1 En Hij zeide tot hen: Voorwaar, Ik zeg u, dat er sommigen zijn van
degenen, die hier staan, die den dood niet zullen smaken, totdat zij
zullen hebben gezien, dat het Koninkrijk Gods met kracht gekomen is.
2 En na zes dagen nam Jezus met Zich Petrus, en Jakobus, en Johannes,
en bracht hen op een hogen berg bezijden alleen; en Hij werd voor hen
van gedaante veranderd.
3 En Zijn klederen werden blinkende, zeer wit als sneeuw, hoedanige
geen voller op aarde zo wit maken kan.
4 En van hen werd gezien Elias met Mozes, en zij spraken met Jezus.
5 En Petrus, antwoordende, zeide tot Jezus: Rabbi, het is goed, dat
wij hier zijn, en laat ons drie tabernakelen maken, voor U een, en
voor Mozes een, en voor Elias een.
6 Want hij wist niet, wat hij zeide; want zij waren zeer bevreesd.
7 En er kwam een wolk, die hen overschaduwde, en een stem kwam uit de
wolk, zeggende: Deze is Mijn geliefde Zoon, hoort Hem!
8 En haastelijk rondom ziende, zagen zij niemand meer, dan Jezus
alleen bij zich.
9 En als zij van den berg afkwamen, gebood Hij hun, dat zij niemand
verhalen zouden, hetgeen zij gezien hadden, dan wanneer de Zoon des
mensen uit de doden zou opgestaan zijn.
10 En zij behielden dit woord bij zichzelven, vragende onder
elkander, wat het was, uit de doden opstaan.
11 En zij vraagden Hem, zeggende: Waarom zeggen de Schriftgeleerden,
dat Elias eerst komen moet?
12 En Hij, antwoordende, zeide tot hen: Elias zal wel eerst komen, en
alles wederoprichten; en het zal geschieden, gelijk geschreven is van
den Zoon des mensen, dat Hij veel lijden zal en veracht worden.
13 Maar Ik zeg u, dat ook Elias gekomen is, en zij hebben hem gedaan
al wat zij gewild hebben, gelijk van hem geschreven is.
14 En als Hij bij de discipelen gekomen was, zag Hij een grote schare
rondom hen, en enige Schriftgeleerden met hen twistende.
15 En terstond de gehele schare Hem ziende, werd verbaasd, en
toelopende groetten zij Hem.
16 En Hij vraagde den Schriftgeleerden: Wat twist gij met dezen?
17 En een uit de schare, antwoordende, zeide: Meester, ik heb mijn
zoon tot U gebracht, die een stommen geest heeft.
18 En waar hij hem ook aangrijpt, zo scheurt hij hem, en schuimt, en
knerst met zijn tanden, en verdort; en ik heb Uw discipelen gezegd dat
zij hem zouden uitwerpen, en zij hebben niet gekund.
19 En Hij antwoordden hem, en zeide: O ongelovig geslacht, hoe lang
zal Ik nog bij ulieden zijn, hoe lang zal Ik u nog verdragen? Brengt
hem tot Mij.
20 En zij brachten denzelven tot Hem; en als hij Hem zag, scheurde
hem terstond de geest; en hij vallende op de aarde, wentelde zich al
schuimende.
21 En Hij vraagde zijn vader: Hoe langen tijd is het, dat hem dit
overkomen is? En hij zeide: Van zijn kindsheid af.
22 En menigmaal heeft hij hem ook in het vuur en in het water
geworpen, om hem te verderven; maar zo Gij iets kunt, wees met
innerlijke ontferming over ons bewogen, en help ons.
23 En Jezus zeide tot hem: Zo gij kunt geloven, alle dingen zijn
mogelijk dengene, die gelooft.
24 En terstond de vader des kinds, roepende met tranen, zeide: Ik
geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.
25 En Jezus ziende, dat de schare gezamenlijk toeliep, bestrafte den
onreinen geest, zeggende tot hem: Gij stomme en dove geest! Ik beveel
u, ga uit van hem, en kom niet meer in hem.
26 En hij, roepende en hem zeer scheurende, ging uit; en het kind
werd als dood, alzo dat velen zeiden, dat het gestorven was.
27 En Jezus, hem bij de hand grijpende, richtte hem op; en hij stond
op.
28 En als Hij in huis gegaan was, vraagden Hem Zijn discipelen
alleen: Waarom hebben wij hem niet kunnen uitwerpen?
29 En Hij zeide tot hen: Dit geslacht kan nergens door uitgaan, dan
door bidden en vasten.
30 En van daar weggaande, reisden zij door Galilea; en Hij wilde
niet, dat het iemand wist.
31 Want Hij leerde Zijn discipelen, en zeide tot hen: De Zoon des
mensen zal overgeleverd worden in de handen der mensen, en zij zullen
Hem doden, en gedood zijnde, zal Hij ten derden dage wederopstaan.
32 Maar zij verstonden dat woord niet, en zij vreesden Hem te vragen.
33 En Hij kwam te Kapernaum, en in het huis gekomen zijnde, vraagde
Hij hun: Waarvan hadt gij woorden onder elkander op den weg?
34 Doch zij zwegen; want zij waren onder elkander in woorden geweest
op den weg, wie de meeste zou zijn.
35 En nedergezeten zijnde, riep Hij de twaalven, en zeide tot hen:
Indien iemand wil de eerste zijn, die zal de laatste van allen zijn,
en aller dienaar.
36 En nemende een kindeken, stelde Hij dat midden onder hen, en
omving het met Zijn armen, en zeide tot hen:
37 Zo wie een van zodanige kinderkens zal ontvangen in Mijn Naam, die
ontvangt Mij; en zo wie Mij zal ontvangen, die ontvangt Mij niet, maar
Dien, Die Mij gezonden heeft.
38 En Johannes antwoordde Hem, zeggende: Meester! wij hebben een
gezien, die de duivelen uitwierp in Uw Naam, welke ons niet volgt; en
wij hebben het hem verboden, omdat hij ons niet volgt.
39 Doch Jezus zeide: Verbiedt hem niet; want er is niemand, die een
kracht doen zal in Mijn Naam, en haastelijk van Mij zal kunnen kwalijk
spreken.
40 Want wie tegen ons niet is, die is voor ons.
41 Want zo wie ulieden een beker water zal te drinken geven in Mijn
Naam, omdat gij discipelen van Christus zijt, voorwaar zeg Ik u, hij
zal zijn loon geenszins verliezen.
42 En zo wie een van deze kleinen, die in Mij geloven, ergert, het
ware hem beter, dat een molensteen om zijn hals gedaan ware, en dat
hij in de zee geworpen ware.
43 En indien uw hand u ergert, houwt ze af; het is u beter verminkt
tot het leven in te gaan, dan de twee handen hebbende, heen te gaan in
de hel, in het onuitblusselijk vuur;
44 Waar hun worm niet sterft, en het vuur niet uitgeblust wordt.
45 En indien uw voet u ergert, houwt hem af; het is u beter kreupel
tot het leven in te gaan, dan de twee voeten hebbende, geworpen te
worden in de hel, in het onuitblusselijk vuur;
46 Waar hun worm niet sterft, en het vuur niet uitgeblust wordt.
47 En indien uw oog u ergert, werpt het uit; het is u beter maar een
oog hebbende in het Koninkrijk Gods in te gaan, dan twee ogen
hebbende, in het helse vuur geworpen te worden;
48 Waar hun worm niet sterft, en het vuur niet uitgeblust wordt.
49 Want een ieder zal met vuur gezouten worden, en iedere offerande
zal met zout gezouten worden.
50 Het zout is goed; maar indien het zout onzout wordt, waarmede zult
gij dat smakelijk maken? Hebt zout in uzelven, en houdt vrede onder
elkander.
MARCOS-CAP-10
1 En van daar opgestaan zijnde, ging Hij naar de landpalen van Judea,
door de overzijde van de Jordaan; en de scharen kwamen wederom samen
bij Hem, en gelijk Hij gewoon was, leerde Hij hen wederom.
2 En de Farizeen, tot Hem komende, vraagden Hem, of het een man
geoorloofd is, zijn vrouw te verlaten, Hem verzoekende.
3 Maar Hij antwoordende, zeide tot hen: Wat heeft u Mozes geboden?
4 En zij zeiden: Mozes heeft toegelaten een scheidbrief te schrijven,
en haar te verlaten.
5 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Vanwege de hardigheid uwer
harten heeft hij ulieden dat gebod geschreven.
6 Maar van het begin der schepping heeft ze God man en vrouw gemaakt.
7 Daarom zal een mens zijn vader en zijn moeder verlaten, en zal zijn
vrouw aanhangen;
8 En die twee zullen tot een vlees zijn, alzo dat zij niet meer twee
zijn, maar een vlees.
9 Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet.
10 En in het huis vraagden Hem Zijn discipelen wederom van hetzelve.
11 En Hij zeide tot hen: Zo wie zijn vrouw verlaat, en een andere
trouwt, die doet overspel tegen haar.
12 En indien een vrouw haar man zal verlaten, en met een anderen
trouwen, die doet overspel.
13 En zij brachten kinderkens tot Hem, opdat Hij ze aanraken zou; en
de discipelen bestraften degenen, die ze tot Hem brachten.
14 Maar Jezus, dat ziende, nam het zeer kwalijk, en zeide tot hen:
Laat de kinderkens tot Mij komen, en verhindert ze niet; want
derzulken is het Koninkrijk Gods.
15 Voorwaar zeg Ik u: Zo wie het Koninkrijk Gods niet ontvangt,
gelijk een kindeken, die zal in hetzelve geenszins ingaan.
16 En Hij omving ze met Zijn armen, en de handen op hen gelegd
hebbende, zegende Hij dezelve.
17 En als Hij uitging op den weg, liep een tot Hem, en voor Hem op de
knieen vallende, vraagde Hem: Goede Meester! wat zal ik doen, opdat ik
het eeuwige leven beerve?
18 En Jezus zeide tot hem: Wat noemt gij Mij goed? Niemand is goed,
dan Een, namelijk God.
19 Gij weet de geboden: Gij zult geen overspel doen; gij zult niet
doden; gij zult niet stelen; gij zult geen valse getuigenis geven; gij
zult niemand te kort doen; eer uw vader en uw moeder.
20 Doch hij, antwoordende, zeide tot Hem: Meester! al deze dingen heb
ik onderhouden van mijn jonkheid af.
21 En Jezus, hem aanziende, beminde hem, en zeide tot hem: Een ding
ontbreekt u; ga heen, verkoop alles, wat gij hebt, en geef het den
armen, en gij zult een schat hebben in den hemel; en kom herwaarts,
neem het kruis op, en volg Mij.
22 Maar hij, treurig geworden zijnde over dat woord, ging bedroefd
weg; want hij had vele goederen.
23 En Jezus rondom ziende, zeide tot Zijn discipelen: Hoe bezwaarlijk
zullen degenen, die goed hebben, in het Koninkrijk Gods inkomen!
24 En de discipelen werden verbaasd over deze Zijn woorden. Maar
Jezus, wederom antwoordende, zeide tot hen: Kinderen! Hoe zwaar is
het, dat degenen, die op het goed hun betrouwen zetten, in het
Koninkrijk Gods ingaan!
25 Het is lichter, dat een kemel ga door het oog van een naald, dan
dat een rijke in het Koninkrijk Gods inga.
26 En zij werden nog meer verslagen, zeggende tot elkander: Wie kan
dan zalig worden?
27 Doch Jezus, hen aanziende, zeide: Bij de mensen is het onmogelijk,
maar niet bij God; want alle dingen zijn mogelijk bij God.
28 En Petrus begon tot Hem te zeggen: Zie, wij hebben alles verlaten,
en zijn U gevolgd.
29 En Jezus, antwoordende, zeide: Voorwaar zeg Ik ulieden: Er is
niemand, die verlaten heeft huis, of broeders, of zusters, of vader,
of moeder, of vrouw, of kinderen, of akkers, om Mijnentwil en des
Evangelies wil,
30 Of hij ontvangt honderdvoud, nu in dezen tijd, huizen, en
broeders, en zusters, en moeders, en kinderen, en akkers, met de
vervolgingen, en in de toekomende eeuw het eeuwige leven.
31 Maar vele eersten zullen de laatsten zijn, en velen, die de
laatsten zijn, de eersten.
32 En zij waren op den weg, gaande op naar Jeruzalem; en Jezus ging
voor hen; en zij waren verbaasd, en Hem volgende, waren zij bevreesd.
En de twaalven wederom tot Zich nemende, begon Hij hun te zeggen de
dingen, die Hem overkomen zouden;
33 Zeggende: Ziet, wij gaan op naar Jeruzalem, en de Zoon des mensen
zal den overpriesteren, en den Schriftgeleerden overgeleverd worden,
en zij zullen Hem ter dood veroordelen, en Hem den heidenen
overleveren;
34 En zij zullen Hem bespotten, en Hem geselen, en Hem bespuwen, en
Hem doden; en ten derden dage zal Hij weder opstaan.
35 En tot Hem kwamen Jakobus en Johannes, de zonen van Zebedeus,
zeggende: Meester! wij wilden wel, dat Gij ons deedt, zo wat wij
begeren zullen.
36 En Hij zeide tot hen: Wat wilt gij, dat Ik u doe?
37 En zij zeiden tot Hem: Geef ons, dat wij mogen zitten, de een aan
Uw rechter hand, en de ander aan Uw linker hand in Uw heerlijkheid.
38 Maar Jezus zeide tot hen: Gij weet niet, wat gij begeert. Kunt gij
den drinkbeker drinken, dien Ik drink, en met den doop gedoopt worden,
daar Ik mede gedoopt word?
39 En zij zeiden tot Hem: Wij kunnen. Doch Jezus zeide tot hen: Den
drinkbeker, dien Ik drink, zult gij wel drinken, en met den doop
gedoopt worden, daar Ik mede gedoopt word;
40 Maar het zitten tot Mijn rechter hand en tot Mijn linker hand
staat bij Mij niet te geven; maar het zal gegeven worden dien het
bereid is.
41 En als de andere tien dit hoorden, begonnen zij het van Jakobus en
Johannes zeer kwalijk te nemen.
42 Maar Jezus, het tot Zich geroepen hebbende, zeide tot hen: Gij
weet, dat degenen, die geacht worden oversten te zijn der volken,
heerschappij voeren over hen, en hun groten gebruiken macht over hen.
43 Doch alzo zal het onder u niet zijn; maar zo wie onder u groot zal
willen worden, die zal uw dienaar zijn.
44 En zo wie van u de eerste zal willen worden, die zal aller
dienstknecht zijn.
45 Want ook de Zoon des mensen is niet gekomen, om gediend te worden,
maar om te dienen, en Zijn ziel te geven tot een rantsoen voor velen.
46 En zij kwamen te Jericho. En als Hij en Zijn discipelen, en een
grote schare van Jericho uitging, zat de zoon van Timeus, Bar-timeus,
de blinde, aan den weg, bedelende.
47 En horende, dat het Jezus de Nazarener was, begon hij te roepen en
te zeggen: Jezus, Gij Zone Davids! ontferm U mijner.
48 En velen bestraften hem, opdat hij zwijgen zou; maar hij riep
zoveel temeer: Gij Zone Davids! ontferm U mijner.
49 En Jezus, stil staande, zeide, dat men hem roepen zou; en zij
riepen den blinde, zeggende tot hem: Heb goeden moed; sta op; Hij
roept u.
50 En hij, zijn mantel afgeworpen hebbende, stond op, en kwam tot
Jezus.
51 En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Wat wilt gij, dat Ik u doen
zal? En de blinde zeide tot Hem: Rabboni! dat ik ziende mag worden.
52 En Jezus zeide tot hem: Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En
terstond werd hij ziende, en volgde Jezus op den weg.
MARCOS-CAP-11
1 En toen zij Jeruzalem genaakten, te Beth-fage en Bethanie, aan den
Olijfberg, zond Hij twee van Zijn discipelen uit,
2 En zeide tot hen: Gaat heen in het vlek, dat tegen u over is; en
terstond als gij in hetzelve komt, zult gij vinden een veulen
gebonden, op hetwelk geen mens gezeten heeft, ontbindt het, en brengt
het.
3 En indien iemand tot u zegt: Waarom doet gij dat? Zo zegt, dat de
Heere hetzelve van node heeft; en hij zal het terstond herwaarts
zenden.
4 En zij gingen heen, en vonden het veulen gebonden bij de deur,
buiten aan de wegscheiding, en zij ontbonden hetzelve.
5 En sommigen van degenen, die aldaar stonden, zeiden tot hen: Wat
doet gij, dat gij het veulen ontbindt?
6 Doch zij zeiden tot hen, gelijk Jezus bevolen had; en zij lieten
hen gaan.
7 En zij brachten het veulen tot Jezus, en wierpen hun klederen
daarop; en Hij zat op hetzelve.
8 En velen spreidden hun klederen op den weg, en anderen hieuwen
meien van de bomen, en spreidden ze op den weg.
9 En die voorgingen en die volgden riepen, zeggende: Hosanna,
gezegend is Hij, Die komt in den Naam des Heeren!
10 Gezegend zij het Koninkrijk van onzen vader David, hetwelk komt in
den Naam des Heeren! Hosanna in de hoogste hemelen!
11 En Jezus kwam binnen Jeruzalem, en in den tempel; en als Hij alles
rondom bezien had, en het nu avondstond was, ging Hij uit naar
Bethanie met de twaalven.
12 En des anderen daags, als zij uit Bethanie gingen, hongerde Hem.
13 En ziende van verre een vijgeboom, die bladeren had, ging Hij om
te zien, of Hij ook iets op denzelven zou vinden; en daarbij gekomen
zijnde, vond Hij niets dan bladeren; want het was de tijd der vijgen
niet.
14 En Jezus, antwoordende, zeide tot denzelven: Niemand ete enige
vrucht meer van u in der eeuwigheid! En Zijn discipelen hoorden het.
15 En zij kwamen te Jeruzalem; en Jezus, in den tempel gegaan zijnde,
begon degenen, die in den tempel verkochten en kochten, uit te
drijven; en de tafelen der wisselaars, en de zitstoelen dergenen, die
de duiven verkochten, keerde Hij om;
16 En liet niet toe, dat iemand enig vat door den tempel droeg.
17 En Hij leerde, zeggende tot hen: Is er niet geschreven: Mijn huis
zal een huis des gebeds genaamd worden allen volken? Maar gij hebt dat
tot een kuil der moordenaren gemaakt.
18 En de Schriftgeleerden en de overpriesters hoorden dat, en
zochten, hoe zij Hem doden zouden; want zij vreesden Hem, omdat de
ganse schare ontzet was over Zijn leer.
19 En als het nu laat geworden was, ging Hij uit buiten de stad.
20 En des morgens vroeg voorbijgaande, zagen zij, dat de vijgeboom
verdord was, van de wortelen af.
21 En Petrus, zulks indachtig geworden zijnde, zeide tot Hem: Rabbi,
zie, de vijgeboom, dien Gij vervloekt hebt, is verdord.
22 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Hebt geloof op God.
23 Want voorwaar zeg Ik u, dat, zo wie tot dezen berg zal zeggen:
Word opgeheven en in de zee geworpen; en niet zal twijfelen in zijn
hart, maar zal geloven hetgeen hij zegt, geschieden zal, het zal hem
geworden, zo wat hij zegt.
24 Daarom zeg Ik u: Alle dingen, die gij biddende begeert, gelooft,
dat gij ze ontvangen zult, en zij zullen u geworden.
25 En wanneer gij staat om te bidden, vergeeft, indien gij iets hebt
tegen iemand; opdat ook uw Vader, Die in de hemelen is, ulieden uw
misdaden vergeve.
26 Maar indien gij niet vergeeft, zo zal uw Vader, Die in de hemelen
is, ook uw misdaden niet vergeven.
27 En zij kwamen wederom te Jeruzalem. En als Hij in den tempel
wandelde, kwamen tot Hem de overpriesters, en de schriftgeleerden, en
de ouderlingen.
28 En zeiden tot Hem: Door wat macht doet Gij deze dingen? En wie
heeft U deze macht gegeven, dat Gij deze dingen doen zoudt?
29 Maar Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Ik zal u ook een woord
vragen; antwoordt Mij ook, en zo zal Ik u zeggen, door wat macht Ik
deze dingen doe:
30 De doop van Johannes, was die uit den hemel, of uit de mensen?
Antwoordt Mij.
31 En zij overlegden onder zich, zeggende: Indien wij zeggen: Uit den
hemel, zo zal Hij zeggen: Waarom hebt gij hem dan niet geloofd?
32 Maar indien wij zeggen: Uit de mensen; zo vrezen wij het volk;
want zij hielden allen van Johannes, dat hij waarlijk een profeet was.
33 En, antwoordende, zeiden zij tot Jezus: Wij weten het niet. En
Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Zo zeg Ik u ook niet, door wat
macht Ik deze dingen doe.
MARCOS-CAP-12
1 En Hij begon door gelijkenissen tot hen te zeggen: Een mens plantte
een wijngaard, en zette een tuin daarom, en groef een wijnpersbak, en
bouwde een toren, en verhuurde dien aan de landlieden, en reisde
buitenslands.
2 En als het de tijd was, zond hij een dienstknecht tot de
landlieden, opdat hij van de landlieden ontving van de vrucht des
wijngaards.
3 Maar zij namen en sloegen hem, en zonden hem ledig heen.
4 En hij zond wederom een anderen dienstknecht tot hen, en dien
stenigden zij, en wondden hem het hoofd, en zonden hem henen,
schandelijk behandeld zijnde.
5 En wederom zond hij een anderen, en dien doodden zij; en vele
anderen, waarvan zij sommigen sloegen, en sommigen doodden.
6 Als hij dan nog een zoon had, die hem lief was, zo heeft hij ook
dien ten laatste tot hen gezonden, zeggende: Zij zullen immers mijn
zoon ontzien.
7 Maar die landlieden zeiden onder elkander: Deze is de erfgenaam;
komt, laat ons hem doden, en de erfenis zal onze zijn.
8 En zij namen en doodden hem, en wierpen hem uit, buiten den
wijngaard.
9 Wat zal dan de heer des wijngaards doen? Hij zal komen, en de
landlieden verderven, en den wijngaard aan anderen geven.
10 Hebt gij ook deze Schrift niet gelezen: De steen, dien de
bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des hoeks;
11 Van den Heere is dit geschied, en het is wonderlijk in onze ogen.
12 En zij zochten Hem te vangen, maar zij vreesden de schare; want
zij verstonden, dat Hij die gelijkenis op hen sprak; en zij verlieten
Hem en gingen weg.
13 En zij zonden tot Hem enigen der Farizeen en der Herodianen, opdat
zij Hem in Zijn rede vangen zouden.
14 Dezen nu kwamen en zeiden tot Hem: Meester, wij weten, dat Gij
waarachtig zijt, en naar niemand vraagt; want Gij ziet den persoon der
mensen niet aan, maar Gij leert den weg Gods in der waarheid; is het
geoorloofd, den keizer schatting te geven, of niet? Zullen wij geven,
of niet geven?
15 En Hij, wetende hun geveinsdheid, zeide tot hen: Wat verzoekt gij
Mij? Brengt Mij een penning, dat Ik hem zie.
16 En zij brachten een. En Hij zeide tot hen: Wiens is dit beeld, en
het opschrift? En zij zeiden tot Hem: Des keizers.
17 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Geeft dan den keizer, dat
des keizers is, en Gode, dat Gods is. En zij verwonderden zich over
Hem.
18 En de Sadduceen kwamen tot Hem, welke zeggen, dat er geen
opstanding is, en vraagden Hem, zeggende:
19 Meester! Mozes heeft ons geschreven: Indien iemands broeder
sterft, en een vrouw achterlaat, en geen kinderen nalaat, dat zijn
broeder deszelfs vrouw nemen zal en zijn broeder zaad verwekken.
20 Er waren nu zeven broeders, en de eerste nam een vrouw, en
stervende liet geen zaad na.
21 De tweede nam haar ook, en is gestorven, en ook deze liet geen
zaad na; en de derde desgelijks.
22 En al de zeven namen dezelve, en lieten geen zaad na; de laatste
van allen is ook de vrouw gestorven.
23 In de opstanding dan, wanneer zij zullen opgestaan zijn, wiens
vrouw zal zij van dezen zijn? Want die zeven hebben haar tot een vrouw
gehad.
24 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Dwaalt gij niet, daarom,
dat gij de Schriften niet weet, noch de kracht Gods?
25 Want als zij uit de doden zullen opgestaan zijn, zo trouwen zij
niet, noch worden ten huwelijk gegeven; maar zij zijn gelijk engelen,
die in de hemelen zijn.
26 Doch aangaande de doden, dat zij opgewekt zullen worden, hebt gij
niet gelezen in het boek van Mozes, hoe God in het doornenbos tot hem
gesproken heeft, zeggende: Ik ben de God Abrahams, en de God Izaks, en
de God Jakobs?
27 God is niet een God der doden, maar een God der levenden. Gij
dwaalt dan zeer.
28 En een der Schriftgeleerden horende, dat zij te zamen in woorden
waren, en wetende, dat Hij hun wel geantwoord had, kwam tot Hem, en
vraagde Hem: Welk is het eerste gebod van allen?
29 En Jezus antwoordde hem: Het eerste van al de geboden is: Hoor,
Israel, de Heere, onze God, is een enig Heere.
30 En gij zult den Heere, uw God, liefhebben uit geheel uw hart, en
uit geheel uw ziel, en uit geheel uw verstand, en uit geheel uw
kracht. Dit is het eerste gebod.
31 En het tweede aan dit gelijk, is dit: Gij zult uw naaste
liefhebben als uzelven. Er is geen ander gebod, groter dan deze.
32 En de schriftgeleerde zeide tot Hem: Meester, Gij hebt wel in der
waarheid gezegd, dat er een enig God is, en er is geen ander dan Hij;
33 En Hem lief te hebben uit geheel het hart, en uit geheel het
verstand, en uit geheel de ziel, en uit geheel de kracht; en den
naaste lief te hebben als zichzelven, is meer dan al de brandofferen
en de slachtofferen.
34 En Jezus ziende, dat hij verstandelijk geantwoord had, zeide tot
hem: Gij zijt niet verre van het Koninkrijk Gods. En niemand durfde
Hem meer vragen.
35 En Jezus antwoordde en zeide, lerende in den tempel: Hoe zeggen de
Schriftgeleerden, dat de Christus een Zoon van David is?
36 Want David zelf heeft door den Heiligen Geest gezegd: De Heere
heeft gezegd tot mijn Heere: Zit aan Mijn rechter hand, totdat Ik Uw
vijanden zal gezet hebben tot een voetbank Uwer voeten.
37 David dan zelf noemt Hem zijn Heere, en hoe is Hij zijn Zoon? En
de menigte der schare hoorde Hem gaarne.
38 En Hij zeide tot hen in Zijn leer: Wacht u voor de
schriftgeleerden, die daar gaarne willen wandelen in lange klederen,
en gegroet zijn op de markten;
39 En de voorgestoelten hebben in de synagogen, en de
vooraanzittingen in de maaltijden;
40 Welke de huizen der weduwen opeten, en dat onder den schijn van
lang te bidden. Dezen zullen zwaarder oordeel ontvangen.
41 En Jezus, gezeten zijnde tegenover de schatkist, zag, hoe de
schare geld wierp in de schatkist; en vele rijken wierpen veel daarin.
42 En er kwam een arme weduwe, die twee kleine penningen daarin
wierp, hetwelk is een oort.
43 En Jezus, Zijn discipelen tot Zich geroepen hebbende, zeide tot
hen: Voorwaar, Ik zeg u, dat deze arme weduwe meer ingeworpen heeft,
dan allen, die in de schatkist geworpen hebben.
44 Want zij allen hebben van hun overvloed daarin geworpen; maar deze
heeft van haar gebrek, al wat zij had, daarin geworpen, haar ganse
leeftocht.
MARCOS-CAP-13
1 En als Hij uit den tempel ging, zeide een van Zijn discipelen tot
Hem: Meester, zie, hoedanige stenen, en hoedanige gebouwen!
2 En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Ziet gij deze grote
gebouwen? Er zal niet een steen op den anderen steen gelaten worden,
die niet afgebroken zal worden.
3 En als Hij gezeten was op den Olijfberg, tegen de tempel over,
vraagden Hem Petrus, en Jakobus, en Johannes, en Andreas, alleen:
4 Zeg ons, wanneer zullen deze dingen zijn? En welk is het teken,
wanneer deze dingen alle voleindigd zullen worden?
5 En Jezus, hun antwoordende, begon te zeggen: Ziet toe, dat u
niemand verleide.
6 Want velen zullen komen onder Mijn Naam, zeggende: Ik ben de
Christus; en zullen velen verleiden.
7 En wanneer gij zult horen van oorlogen, en geruchten van oorlogen,
zo wordt niet verschrikt; want dit moet geschieden; maar nog is het
einde niet.
8 Want het ene volk zal tegen het andere volk opstaan, en het ene
koninkrijk tegen het andere koninkrijk; en er zullen aardbevingen zijn
in verscheidene plaatsen, en er zullen hongersnoden wezen, en
beroerten. Deze dingen zijn maar beginselen der smarten.
9 Maar ziet gij voor uzelven toe; want zij zullen u overleveren in de
raadsvergaderingen, en in de synagogen; gij zult geslagen worden, en
voor stadhouders en koningen zult gij gesteld worden, om Mijnentwil,
hun tot een getuigenis.
10 En het Evangelie moet eerst gepredikt worden onder al de volken.
11 Doch wanneer zij u leiden zullen, om u over te leveren, zo zijt te
voren niet bezorgd, wat gij spreken zult, en bedenkt het niet; maar zo
wat u in die ure gegeven zal worden, spreekt dat; want gij zijt het
niet, die spreekt, maar de Heilige Geest.
12 En de ene broeder zal den anderen overleveren tot den dood, en de
vader het kind; en de kinderen zullen opstaan tegen de ouders, en
zullen hen doden.
13 En gij zult gehaat worden van allen, om Mijns Naams wil; maar wie
volharden zal tot het einde, die zal zalig worden.
14 Wanneer gij dan zult zien den gruwel der verwoesting, waarvan door
den profeet Daniel gesproken is, staande waar het niet behoort, (die
het leest, die merke daarop!) alsdan, die in Judea zijn, dat zij
vlieden op de bergen.
15 En die op het dak is, kome niet af in het huis, en ga niet in, om
iets uit zijn huis weg te nemen.
16 En die op den akker is, kere niet weder terug, om zijn kleed te
nemen.
17 Maar wee den bevruchten en den zogenden vrouwen in die dagen!
18 Doch bidt, dat uw vlucht niet geschiede des winters.
19 Want die dagen zullen zulke verdrukking zijn, welker gelijke niet
geweest is van het begin der schepselen, die God geschapen heeft, tot
nu toe, en ook niet zijn zal.
20 En indien de Heere de dagen niet verkort had, geen vlees zou
behouden worden; maar om der uitverkorenen wil, die Hij heeft
uitverkoren, heeft Hij de dagen verkort.
21 En alsdan, zo iemand tot ulieden zal zeggen: Ziet, hier is de
Christus; of ziet, Hij is daar; gelooft het niet.
22 Want er zullen valse christussen, en valse profeten opstaan, en
zullen tekenen en wonderen doen, om te verleiden, indien het mogelijk
ware, ook de uitverkorenen.
23 Maar gijlieden ziet toe; ziet, Ik heb u alles voorzegd!
24 Maar in die dagen, na die verdrukking, zal de zon verduisterd
worden, en de maan zal haar schijnsel niet geven.
25 En de sterren des hemels zulen daaruit vallen, en de krachten, die
in de hemelen zijn, zullen bewogen worden.
26 En alsdan zullen zij den Zoon des mensen zien, komende in de
wolken, met grote kracht en heerlijkheid.
27 En alsdan zal Hij Zijn engelen uitzenden, en zal Zijn
uitverkorenen bijeenvergaderen uit de vier winden, van het uiterste
der aarde, tot het uiterste des hemels.
28 En leert van den vijgeboom deze gelijkenis; wanneer nu zijn tak
teder wordt, en de bladeren uitspruiten, zo weet gij, dat de zomer
nabij is.
29 Alzo ook gij, wanneer gij deze dingen zult zien geschieden, zo
weet, dat het nabij, voor de deur is.
30 Voorwaar, Ik zeg u, dat dit geslacht niet zal voorbijgaan, totdat
al deze dingen zullen geschied zijn.
31 De hemel en de aarde zullen voorbijgaan; maar Mijn woorden zullen
geenszins voorbijgaan.
32 Maar van dien dag en die ure weet niemand, noch de engelen, die in
de hemel zijn, noch de Zoon, dan de Vader.
33 Ziet toe, waakt en bidt; want gij weet niet, wanneer de tijd is.
34 Gelijk een mens, buitenslands reizende, zijn huis verliet, en zijn
dienstknechten macht gaf, en elk zijn werk, en den deurwachter gebood,
dat hij zou waken;
35 Zo waakt dan (want gij weet niet, wanneer de heer des huizes komen
zal, des avonds laat, of ter middernacht, of met het hanengekraai, of
in den morgenstond);
36 Opdat hij niet onvoorziens kome, en u slapende vinde.
37 En hetgeen Ik u zeg, dat zeg Ik allen: Waakt.
MARCOS-CAP-14
1 En het pascha, en het feest der ongehevelde broden was na twee
dagen. En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem
met listigheid vangen en doden zouden.
2 Maar zij zeiden: Niet in het feest, opdat niet misschien oproer
onder het volk worde.
3 En als Hij te Bethanie was, in het huis van Simon, den melaatse,
daar Hij aan tafel zat, kwam een vrouw, hebbende een albasten fles met
zalf van onvervalsten nardus, van groten prijs; en de albasten fles
gebroken hebbende, goot die op Zijn hoofd.
4 En er waren sommigen, die dat zeer kwalijk namen bij zichzelven, en
zeiden: Waartoe is dit verlies der zalf geschied?
5 Want dezelve had kunnen boven de driehonderd penningen verkocht, en
die den armen gegeven worden; en zij vergrimden tegen haar.
6 Maar Jezus zeide: Laat af van haar; wat doet gij haar moeite aan?
Zij heeft een goed werk aan Mij gewrocht.
7 Want de armen hebt gij altijd met u, en wanneer gij wilt, kunt gij
hun weldoen; maar Mij hebt gij niet altijd.
8 Zij heeft gedaan, hetgeen zij kon; zij is voorgekomen, om Mijn
lichaam te zalven, tot een voorbereiding ter begrafenis.
9 Voorwaar zeg Ik u: Alwaar dit Evangelie gepredikt zal worden in de
gehele wereld, daar zal ook tot haar gedachtenis gesproken worden, van
hetgeen zij gedaan heeft.
10 En Judas Iskariot, een van de twaalven, ging heen tot de
overpriesters, opdat hij Hem hun zou overleveren.
11 En zij, dat horende, waren verblijd, en beloofden hem geld te
geven; en hij zocht, hoe hij Hem bekwamelijk overleveren zou.
12 En op den eersten dag der ongehevelde broden, wanneer zij het
pascha slachtten, zeiden Zijn discipelen tot Hem: Waar wilt Gij, dat
wij heengaan, en bereiden, dat Gij het pascha eet?
13 En Hij zond twee van Zijn discipelen uit, en zeide tot hen: Gaat
henen in de stad, en u zal een mens ontmoeten, dragende een kruik
water, volgt dien;
14 En zo waar hij ingaat, zegt tot den heer des huizes: De Meester
zegt: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten
zal?
15 En hij zal u wijzen een grote opperzaal, toegerust en gereed;
bereidt het ons aldaar.
16 En Zijn discipelen gingen uit, en kwamen in de stad, en vonden
het, gelijk Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha.
17 En als het avond geworden was, kwam Hij met de twaalven.
18 En als zij aanzaten en aten, zeide Jezus: Voorwaar, Ik zeg u, dat
een van u, die met Mij eet, Mij zal verraden.
19 En zij begonnen bedroefd te worden, en de een na de ander tot Hem
te zeggen: Ben ik het? En een ander: Ben ik het?
20 Maar Hij antwoordde en zeide tot hen: Het is een uit de twaalven,
die met Mij in de schotel indoopt.
21 De Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk van Hem geschreven is;
maar wee dien mens, door welken de Zoon des mensen verraden wordt! Het
ware hem goed, zo die mens niet geboren ware geweest.
22 En als zij aten, nam Jezus brood, en als Hij gezegend had, brak
Hij het, en gaf het hun, en zeide: Neemt, eet, dat is Mijn lichaam.
23 En Hij nam den drinkbeker, en gedankt hebbende, gaf hun dien; en
zij dronken allen uit denzelven.
24 En Hij zeide tot hen: Dat is Mijn bloed, het bloed des Nieuwen
Testaments, hetwelk voor velen vergoten wordt.
25 Voorwaar, Ik zeg u, dat Ik niet meer zal drinken van de vrucht des
wijnstoks, tot op dien dag, wanneer Ik dezelve nieuw zal drinken in
het Koninkrijk Gods.
26 En als zij den lofzang gezongen hadden, gingen zij uit naar den
Olijfberg.
27 En Jezus zeide tot hen: Gij zult in dezen nacht allen aan Mij
geergerd worden; want er is geschreven: Ik zal den Herder slaan, en de
schapen zullen verstrooid worden.
28 Maar nadat Ik zal opgestaan zijn, zal Ik u voorgaan naar Galilea.
29 En Petrus zeide tot Hem: Of zij ook allen geergerd werden, zo zal
ik toch niet geergerd worden.
30 En Jezus zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, dat heden in dezen
nacht, eer de haan tweemaal gekraaid zal hebben, gij Mij driemaal zult
verloochenen.
31 Maar hij zeide nog des te meer: Al moest ik met U sterven, zo zal
ik U geenszins verloochenen. En insgelijks zeiden zij ook allen.
32 En zij kwamen in een plaats, welker naam was Gethsemane, en Hij
zeide tot Zijn discipelen: Zit hier neder, totdat Ik gebeden zal
hebben.
33 En Hij nam met Zich Petrus, en Jakobus, en Johannes, en begon
verbaasd en zeer beangst te worden;
34 En zeide tot hen: Mijn ziel is geheel bedroefd tot den dood toe;
blijft hier, en waakt.
35 En een weinig voortgegaan zijnde, viel Hij op de aarde, en bad, zo
het mogelijk ware, dat die ure van Hem voorbijging.
36 En Hij zeide: Abba, Vader, alle dingen zijn U mogelijk; neem dezen
drinkbeker van Mij weg, doch niet wat Ik wil, maar wat Gij wilt.
37 En Hij kwam, en vond hen slapende, en zeide tot Petrus: Simon,
slaapt gij? Kunt gij niet een uur waken?
38 Waakt en bidt, opdat gij niet in verzoeking komt; de geest is wel
gewillig, maar het vlees is zwak.
39 En wederom heengegaan zijnde, bad Hij, sprekende dezelfde woorden.
40 En wedergekeerd zijnde, vond Hij hen wederom slapende, want hun
ogen waren bezwaard; en zij wisten niet, wat zij Hem antwoorden
zouden.
41 En Hij kwam ten derden male, en zeide tot hen: Slaapt nu voort, en
rust; het is genoeg, de ure is gekomen; ziet, de Zoon des mensen wordt
overgeleverd in de handen der zondaren.
42 Staat op, laat ons gaan; ziet, die Mij verraadt, is nabij.
43 En terstond, als Hij nog sprak, kwam Judas aan, die een was van de
twaalven, en met hem een grote schare, met zwaarden en stokken,
gezonden van de overpriesters, en de schriftgeleerden, en de
ouderlingen.
44 En die Hem verried, had hun een gemeen teken gegeven, zeggende:
Dien ik kussen zal, Die is het, grijpt Hem, en leidt Hem zekerlijk
henen.
45 En als hij gekomen was, ging hij terstond tot Hem, en zeide:
Rabbi, Rabbi, en kuste Hem.
46 En zij sloegen hun handen aan Hem, en grepen Hem.
47 En een dergenen, die daarbij stonden, het zwaard trekkende, sloeg
den dienstknecht des hogepriesters, en hieuw hem zijn oor af.
48 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Zijt gij uitgegaan, met
zwaarden en stokken, als tegen een moordenaar, om Mij te vangen?
49 Dagelijks was Ik bij ulieden in den tempel, lerende, en gij hebt
Mij niet gegrepen; maar dit geschiedt, opdat de Schriften vervuld
zouden worden.
50 En zij, Hem verlatende, zijn allen gevloden.
51 En een zeker jongeling volgde Hem, hebbende een lijnwaad omgedaan
over het naakte lijf, en de jongelingen grepen hem.
52 En hij, het lijnwaad verlatende, is naakt van hen gevloden.
53 En zij leidden Jezus henen tot den hogepriester; en bij hem
vergaderden al de overpriesters, en de ouderlingen, en de
schriftgeleerden.
54 En Petrus volgde Hem van verre, tot binnen in de zaal des
hogepriesters, en hij was mede zittende met de dienaren, en zich
warmende bij het vuur.
55 En de overpriesters, en de gehele raad, zochten getuigenis tegen
Jezus, om Hem te doden, en vonden niet.
56 Want velen getuigden valselijk tegen Hem, en de getuigenissen
waren niet eenparig.
57 En enigen, opstaande, getuigden valselijk tegen Hem, zeggende:
58 Wij hebben Hem horen zeggen: Ik zal dezen tempel, die met handen
gemaakt is, afbreken, en in drie dagen een anderen, zonder handen
gemaakt, bouwen.
59 En ook alzo was hun getuigenis niet eenparig.
60 En de hogepriester, in het midden opstaande, vraagde Jezus,
zeggende: Antwoordt Gij niets? Wat getuigen dezen tegen U?
61 Maar Hij zweeg stil, en antwoordde niets. Wederom vraagde Hem de
hogepriester, en zeide tot Hem: Zijt Gij de Christus, de Zoon des
gezegenden Gods?
62 En Jezus zeide: Ik ben het. En gijlieden zult den Zoon des mensen
zien zitten ter rechter hand der kracht Gods, en komen met de wolken
des hemels.
63 En de hogepriester, verscheurende zijn klederen, zeide: Wat hebben
wij nog getuigen van node?
64 Gij hebt de gods lastering gehoord; wat dunkt ulieden? En zij
allen veroordeelden Hem, des doods schuldig te zijn.
65 En sommigen begonnen Hem te bespuwen, en Zijn aangezicht te
bedekken, en met vuisten te slaan, en tot Hem te zeggen: Profeteer! En
de dienaars gaven Hem kinnebakslagen.
66 En als Petrus beneden in de zaal was, kwam een van de
dienstmaagden des hogepriesters;
67 En ziende Petrus zich warmende, zag zij hem aan, en zeide: Ook gij
waart met Jezus den Nazarener.
68 Maar hij heeft het geloochend, zeggende: Ik ken Hem niet, en ik
weet niet, wat gij zegt. En hij ging buiten in de voorzaal, en de haan
kraaide.
69 En de dienstmaagd, hem wederom ziende, begon te zeggen tot
degenen, die daarbij stonden: Deze is een van die.
70 Maar hij loochende het wederom. En een weinig daarna, die daarbij
stonden, zeiden wederom tot Petrus: Waarlijk, gij zijt een van die;
want gij zijt ook een Galileer, en uw spraak gelijkt.
71 En hij begon zichzelven te vervloeken en te zweren: Ik ken dezen
Mens niet, Dien gij zegt.
72 En de haan kraaide de tweede maal; en Petrus werd indachtig het
woord, hetwelk Jezus tot hem gezegd had: Eer de haan tweemaal gekraaid
zal hebben, zult gij Mij driemaal verloochenen. En hij, zich van daar
makende, weende.
MARCOS-CAP-15
1 En terstond, des morgens vroeg, hielden de overpriesters te zamen
raad, met de ouderlingen en Schriftgeleerden, en den gehelen raad, en
Jezus gebonden hebbende, brachten zij Hem heen, en gaven Hem aan
Pilatus over.
2 En Pilatus vraagde Hem: Zijt Gij de Koning der Joden? En Hij
antwoordende, zeide tot hem: Gij zegt het.
3 En de overpriesters beschuldigden Hem van vele zaken; maar Hij
antwoordde niets.
4 En Pilatus vraagde Hem wederom, zeggende: Antwoordt Gij niet? Zie,
hoe vele zaken zij tegen U getuigen!
5 En Jezus heeft niet meer geantwoord, zodat Pilatus zich
verwonderde.
6 En op het feest liet hij hun een gevangene los, wien zij ook
begeerden.
7 En er was een, genaamd Bar-abbas, gevangen met andere
medeoproermakers, die in het oproer een doodslag gedaan had.
8 En de schare riep uit, en begon te begeren, dat hij deed, gelijk
hij hun altijd gedaan had.
9 En Pilatus antwoordde hun, zeggende: Wilt gij, dat ik u den Koning
der Joden loslate?
10 (Want hij wist, dat de overpriesters Hem door nijd overgeleverd
hadden.)
11 Maar de overpriesters bewogen de schare, dat hij hun liever
Bar-abbas zou loslaten.
12 En Pilatus, antwoordende, zeide wederom tot hen: Wat wilt gij dan,
dat ik met Hem doen zal, Dien gij een Koning der Joden noemt?
13 En zij riepen wederom: Kruis Hem.
14 Doch Pilatus zeide tot hen: Wat heeft Hij dan kwaads gedaan? En
zij riepen te meer: Kruis Hem!
15 Pilatus nu, willende der schare genoeg doen, heeft hun Bar-abbas
losgelaten, en gaf Jezus over, als hij Hem gegeseld had, om gekruist
te worden.
16 En de krijgsknechten leidden Hem binnen in de zaal, welke is het
rechthuis, en riepen de ganse bende samen;
17 En deden Hem een purperen mantel aan, en een doornenkroon
gevlochten hebbende, zetten Hem die op;
18 En begonnen Hem te groeten, zeggende: Wees gegroet, Gij Koning der
Joden!
19 En sloegen Zijn hoofd met een rietstok, en bespogen Hem, en
vallende op de knieen, aanbaden Hem.
20 En als zij Hem bespot hadden, deden zij Hem den purperen mantel
af, en deden Hem Zijn eigen klederen aan, en leidden Hem uit, om Hem
te kruisigen.
21 En zij dwongen een Simon van Cyrene, die daar voorbijging, komende
van den akker, den vader van Alexander en Rufus, dat hij Zijn kruis
droeg.
22 En zij brachten Hem tot de plaats Golgotha, hetwelk is, overgezet
zijnde, Hoofdschedelplaats.
23 En zij gaven Hem gemirreden wijn te drinken; maar Hij nam dien
niet.
24 En als zij Hem gekruisigd hadden, verdeelden zij Zijn klederen,
werpende het lot over dezelve, wat een iegelijk wegnemen zou.
25 En het was de derde ure, en zij kruisigden Hem.
26 En het opschrift Zijner beschuldiging was boven Hem geschreven: De
KONING DER JODEN.
27 En zij kruisigden met Hem twee moordenaars, een aan Zijn rechter
zijde, en een aan Zijn linker zijde.
28 En de Schrift is vervuld geworden, die daar zegt: En Hij is met de
misdadigers gerekend.
29 En die voorbijgingen, lasterden Hem, schuddende hun hoofden, en
zeggende: Ha! Gij, die den tempel afbreekt, en in drie dagen opbouwt,
30 Behoud Uzelven, en kom af van het kruis.
31 En insgelijks ook de overpriesters, met de schriftgeleerden,
zeiden tot elkander, al spottende: Hij heeft anderen verlost;
Zichzelven kan Hij niet verlossen.
32 De Christus, de Koning Israels, kome nu af van het kruis, opdat
wij het zien en geloven mogen. Ook die met Hem gekruist waren,
smaadden Hem.
33 En als de zesde ure gekomen was, werd er duisternis over de gehele
aarde, tot de negende ure toe.
34 En ter negender ure, riep Jezus met een grote stem, zeggende:
ELOI, ELOI, LAMMA SABACHTANI, hetwelk is, overgezet zijnde: Mijn God,
Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?
35 En sommigen van die daarbij stonden, dit horende, zeiden: Ziet,
Hij roept Elias.
36 En er liep een, en vulde een spons met edik, en stak ze op een
rietstok, en gaf Hem te drinken, zeggende: Houdt stil, laat ons zien,
of Elias komt, om Hem af te nemen.
37 En Jezus, een grote stem van Zich gegeven hebbende, gaf den geest.
38 En het voorhangsel des tempels scheurde in tweeen, van boven tot
beneden.
39 En de hoofdman over honderd, die daarbij tegenover Hem stond,
ziende, dat Hij alzo roepende den geest gegeven had, zeide: Waarlijk,
deze Mens was Gods Zoon!
40 En er waren ook vrouwen, van verre dit aanschouwende, onder welke
ook was Maria Magdalena, en Maria, de moeder van Jakobus, den kleine,
en van Joses, en Salome;
41 Welke ook, toen Hij in Galilea was, Hem waren gevolgd, en Hem
gediend hadden; en vele andere vrouwen, die met Hem naar Jeruzalem
opgekomen waren.
42 En als het nu avond was geworden, dewijl het de voorbereiding was,
welke is de voorsabbat;
43 Kwam Jozef, die van Arimathea was, een eerlijk raadsheer, die ook
zelf het Koninkrijk Gods was verwachtende, en zich verstoutende, ging
hij in tot Pilatus, en begeerde het lichaam van Jezus.
44 En Pilatus verwonderde zich, dat Hij alrede gestorven was; en den
hoofdman over honderd tot zich geroepen hebbende, vraagde hem, of Hij
lang gestorven was.
45 En als hij het van den hoofdman over honderd verstaan had, schonk
hij Jozef het lichaam.
46 En hij kocht fijn lijnwaad, en Hem afgenomen hebbende, wond Hem in
dat fijne lijnwaad, en legde Hem in een graf, hetwelk uit een
steenrots gehouwen was; en hij wentelde een steen tegen de deur des
grafs.
47 En Maria Magdalena, en Maria, de moeder van Joses, aanschouwden,
waar Hij gelegd werd.
MARCOS-CAP-16
1 En als de sabbat voorbijgegaan was, hadden Maria Magdalena, en
Maria, de moeder van Jakobus, en Salome specerijen gekocht, opdat zij
kwamen en Hem zalfden.
2 En zeer vroeg op den eersten dag der week, kwamen zij tot het graf,
als de zon opging;
3 En zeiden tot elkander: Wie zal ons den steen van de deur des grafs
afwentelen?
4 (En opziende zagen zij, dat de steen afgewenteld was) want hij was
zeer groot.
5 En in het graf ingegaan zijnde, zagen zij een jongeling, zittende
ter rechter zijde, bekleed met een wit lang kleed, en werden verbaasd.
6 Maar hij zeide tot haar: Zijt niet verbaasd; gij zoekt Jezus den
Nazarener, Die gekruist was; Hij is opgestaan; Hij is hier niet; ziet
de plaats, waar zij Hem gelegd hadden.
7 Doch gaat heen, zegt Zijnen discipelen, en Petrus, dat Hij u
voorgaat naar Galilea; aldaar zult gij Hem zien, gelijk Hij ulieden
gezegd heeft.
8 En zij, haastelijk uitgegaan zijnde, vloden van het graf, en beving
en ontzetting had haar bevangen; en zij zeiden niemand iets; want zij
waren bevreesd.
9 En als Jezus opgestaan was, des morgens vroeg, op den eersten dag
der week, verscheen Hij eerst aan Maria Magdalena, uit welke Hij zeven
duivelen uitgeworpen had.
10 Deze, heengaande, boodschapte het dengenen, die met Hem geweest
waren, welke treurden en weenden.
11 En als dezen hoorden, dat Hij leefde, en van haar gezien was,
geloofden zij het niet.
12 En na dezen is Hij geopenbaard in een andere gedaante, aan twee
van hen, daar zij wandelden, en in het veld gingen.
13 Dezen, ook heengaande, boodschapten het aan de anderen; maar zij
geloofden ook die niet.
14 Daarna is Hij geopenbaard aan de elven, daar zij aanzaten, en
verweet hun hun ongelovigheid en hardigheid des harten, omdat zij niet
geloofd hadden degenen, die Hem gezien hadden, nadat Hij opgestaan
was.
15 En Hij zeide tot hen: Gaat heen in de gehele wereld, predikt het
Evangelie aan alle kreaturen.
16 Die geloofd zal hebben, en gedoopt zal zijn, zal zalig worden;
maar die niet zal geloofd hebben, zal verdoemd worden.
17 En degenen, die geloofd zullen hebben, zullen deze tekenen volgen:
in Mijn Naam zullen zij duivelen uitwerpen; met nieuwe tongen zullen
zij spreken,
18 Slangen zullen zij opnemen; en al is het, dat zij iets dodelijks
zullen drinken, dat zal hun niet schaden; op kranken zullen zij de
handen leggen, en zij zullen gezond worden.
19 De Heere dan, nadat Hij tot hen gesproken had, is opgenomen in den
hemel, en is gezeten aan de rechter hand Gods.
20 En zij, uitgegaan zijnde, predikten overal, en de Heere wrocht
mede, en bevestigde het Woord door tekenen, die daarop volgden. Amen.
