II REIS-CAP-1
1 En Moab viel van Israel af, na Achabs dood.
2 En Ahazia viel door een tralie in zijn opperzaal, die te Samaria
was, en werd krank. En hij zond boden, en zeide tot hen: Gaat heen,
vraagt Baal-Zebub, den god van Ekron, of ik van deze krankheid genezen
zal.
3 Maar de Engel des HEEREN sprak tot Elia, den Thisbiet: Maak u op,
ga op, den boden des konings van Samaria tegemoet, en spreek tot hen:
Is het, omdat er geen God in Israel is, dat gijlieden heengaat, om
Baal-Zebub, den god van Ekron, te vragen?
4 Daarom nu zegt de HEERE alzo: Gij zult niet afkomen van dat bed,
waarop gij geklommen zijt, maar gij zult den dood sterven. En Elia
ging weg.
5 Zo kwamen de boden weder tot hem; en hij zeide tot hen: Wat is dit,
dat gij wederkomt?
6 En zij zeiden tot hem: Een man kwam op, ons tegemoet, en zeide tot
ons: Gaat heen, keert weder tot den koning die u gezonden heeft, en
spreekt tot hem: Zo zegt de HEERE: Is het, omdat er geen God in Israel
is, dat gij zendt, om Baal-Zebub, den god van Ekron, te vragen? Daarom
zult gij van dat bed, waarop gij geklommen zijt, niet afkomen, maar
gij zult den dood sterven.
7 En hij sprak tot hen: Hoedanig was de gestalte des mans, die u
tegemoet opgekomen is, en deze woorden tot u gesproken heeft?
8 En zij zeiden tot hem: Hij was een man met een harig kleed, en met
een lederen gordel gegord om zijn lenden. Toen zeide hij: Het is Elia,
de Thisbiet.
9 En hij zond tot hem een hoofdman van vijftig met zijn vijftigen. En
als hij tot hem opkwam (want ziet, hij zat op de hoogte eens bergs),
zo sprak hij tot hem: Gij man Gods! de koning zegt: Kom af.
10 Maar Elia antwoordde en sprak tot den hoofdman van vijftigen:
Indien ik dan een man Gods ben, zo dale vuur van den hemel, en vertere
u en uw vijftigen. Toen daalde vuur van den hemel, en verteerde hem en
zijn vijftigen.
11 En hij zond wederom tot hem een anderen hoofdman van vijftig met
zijn vijftigen. Deze antwoordde en sprak tot hem: Gij, man Gods! zo
zegt de koning: Kom haastelijk af.
12 En Elia antwoordde en sprak tot hem: Ben ik een man Gods, zo dale
vuur van den hemel, en vertere u en uw vijftigen. Toen daalde vuur
Gods van den hemel en verteerde hem en zijn vijftigen.
13 En wederom zond hij een hoofdman van de derde vijftigen met zijn
vijftigen. Zo ging de derde hoofdman van vijftigen op, en kwam en boog
zich op zijn knieen, voor Elia, en smeekte hem, en sprak tot hem: Gij,
man Gods, laat toch mijn ziel en de ziel van uw knechten, van deze
vijftigen, dierbaar zijn in uw ogen!
14 Zie, het vuur is van den hemel gedaald, en heeft die twee eerste
hoofdmannen van vijftigen met hun vijftigen verteerd; maar nu, laat
mijn ziel dierbaar zijn in uw ogen!
15 Toen sprak de Engel des HEEREN tot Elia: Ga af met hem; vrees niet
voor zijn aangezicht. En hij stond op, en ging met hem af tot den
koning.
16 En hij sprak tot hem: Zo zegt de HEERE: Daarom, dat gij boden
gezonden hebt, om Baal-Zebub, den god van Ekron, te vragen (is het,
omdat er geen God in Israel is, om Zijn woord te vragen?); daarom, van
dat bed, waarop gij geklommen zijt, zult gij niet afkomen, maar gij
zult den dood sterven.
17 Alzo stierf hij, naar het woord des HEEREN, dat Elia gesproken
had; en Joram werd koning in zijn plaats, in het tweede jaar van
Joram, den zoon van Josafat, den koning van Juda; want hij had geen
zoon.
18 Het overige nu der zaken van Ahazia, die hij gedaan heeft, is dat
niet geschreven in het boek der kronieken der koningen van Israel?
II REIS-CAP-2
1 Het geschiedde nu, als de HEERE Elia met een onweder ten hemel
opnemen zou, dat Elia met Elisa ging van Gilgal.
2 En Elia zeide tot Elisa: Blijf toch hier, want de HEERE heeft mij
naar Beth-El gezonden. Maar Elisa zeide: Zo waarachtig als de HEERE
leeft en uw ziel leeft ik zal u niet verlaten! Alzo gingen zij af naar
Beth-El.
3 Toen gingen de zonen der profeten, die te Beth-El waren, tot Elisa
uit, en zeiden tot hem: Weet gij, dat de HEERE heden uw heer van uw
hoofd wegnemen zal? En hij zeide: Ik weet het ook wel, zwijgt gij
stil.
4 En Elia zeide tot hem: Elisa, blijf toch hier, want de HEERE heeft
mij naar Jericho gezonden. Maar hij zeide: Zo waarachtig als de HEERE
leeft en uw ziel leeft, ik zal u niet verlaten! Alzo kwamen zij te
Jericho.
5 Toen traden de zonen der profeten, die te Jericho waren, naar Elisa
toe, en zeiden tot hem: Weet gij, dat de HEERE heden uw heer van uw
hoofd wegnemen zal? En hij zeide: Ik weet het ook wel, zwijgt gij
stil.
6 En Elia zeide tot hem: Blijf toch hier, want de HEERE heeft mij
naar de Jordaan gezonden. Maar hij zeide: Zo waarachtig als de HEERE
leeft en uw ziel leeft, ik zal u niet verlaten! En zij beiden gingen
henen.
7 En vijftig mannen van de zonen der profeten gingen henen, en
stonden tegenover van verre; en die beiden stonden aan de Jordaan.
8 Toen nam Elia zijn mantel, en wond hem samen, en sloeg het water,
en het werd herwaarts en derwaarts verdeeld; en zij beiden gingen er
door op het droge.
9 Het geschiedde nu, als zij overgekomen waren, dat Elia zeide tot
Elisa: Begeer wat ik u doen zal, eer ik van bij u weggenomen worde. En
Elisa zeide: Dat toch twee delen van uw geest op mij zijn!
10 En hij zeide: Gij hebt een harde zaak begeerd; indien gij mij zult
zien, als ik van bij u weggenomen worde, het zal u alzo geschieden;
doch zo niet, het zal niet geschieden.
11 En het gebeurde, als zij voortgingen, gaande en sprekende, ziet,
zo was er een vurige wagen met vurige paarden, die tussen hen beiden
scheiding maakten. Alzo voer Elia met een onweder ten hemel.
12 En Elisa zag het, en hij riep: Mijn vader, mijn vader, wagen
Israels en zijn ruiteren! En hij zag hem niet meer; en hij vatte zijn
klederen en scheurde ze in twee stukken.
13 Hij hief ook Elia's mantel op, die van hem afgevallen was, en
keerde weder, en stond aan den oever van de Jordaan.
14 En hij nam den mantel van Elia, die van hem afgevallen was, en
sloeg het water, en zeide: Waar is de HEERE, de God van Elia? Ja,
Dezelve? En hij sloeg het water, en het werd herwaarts en derwaarts
verdeeld, en Elisa ging er door.
15 Als nu de kinderen der profeten, die tegenover te Jericho waren,
hem zagen, zo zeiden zij: De geest van Elia rust op Elisa; en zij
kwamen hem tegemoet, en bogen zich voor hem neder ter aarde.
16 En zij zeiden tot hem: Zie nu, er zijn bij uw knechten vijftig
dappere mannen; laat hen toch heengaan, en uw heer zoeken, of niet
misschien de Geest des HEEREN hem opgenomen, en op een der bergen, of
in een der dalen hem geworpen heeft. Doch hij zeide: Zendt niet.
17 Maar zij hielden bij hem aan tot schamens toe; en hij zeide:
Zendt. En zij zonden vijftig mannen, die drie dagen zochten, doch hem
niet vonden.
18 Toen kwamen zij weder tot hem, daar hij te Jericho gebleven was;
en hij zeide tot hen: Heb ik tot ulieden niet gezegd: Gaat niet?
19 En de mannen der stad zeiden tot Elisa: Zie toch, de woning dezer
stad is goed, gelijk als mijn heer ziet; maar het water is kwaad, en
het land onvruchtbaar.
20 En hij zeide: Brengt mij een nieuwe schaal, en legt er zout in. En
zij brachten ze tot hem.
21 Toen ging hij uit tot de waterwel, en wierp het zout daarin, en
zeide: Zo zegt de HEERE: Ik heb dit water gezond gemaakt, er zal geen
dood noch onvruchtbaarheid meer van worden.
22 Alzo werd dat water gezond, tot op dezen dag, naar het woord van
Elisa, dat hij gesproken had.
23 En hij ging van daar op naar Beth-El. Als hij nu den weg opging,
zo kwamen kleine jongens uit de stad; die bespotten hem, en zeiden tot
hem: Kaalkop, ga op, kaalkop, ga op!
24 En hij keerde zich achterom, en hij zag ze, en vloekte hen, in den
Naam des HEEREN. Toen kwamen twee beren uit het woud, en verscheurden
van dezelve twee en veertig kinderen.
25 En hij ging van daar naar den berg Karmel; en van daar keerde hij
weder naar Samaria.
II REIS-CAP-3
1 Joram nu, de zoon van Achab, werd koning over Israel te Samaria, in
het achttiende jaar van Josafat, den koning van Juda, en hij regeerde
twaalf jaren.
2 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, doch niet gelijk
zijn vader en gelijk zijn moeder; want hij deed dag opgerichte beeld
van Baal weg, hetwelk zijn vader gemaakt had.
3 Evenwel hing hij de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, aan,
die Israel deed zondigen; hij week daarvan niet af.
4 Mesa nu, de koning der Moabieten, was een veehandelaar, en bracht
op aan den koning van Israel honderd duizend lammeren, en honderd
duizend rammen met de wol.
5 Maar het geschiedde, als Achab gestorven was, dat de koning der
Moabieten van den koning van Israel afviel.
6 Zo toog de koning Joram ter zelfder tijd uit Samaria, en monsterde
gans Israel.
7 En hij ging heen, en zond tot Josafat, den koning van Juda,
zeggende: De koning der Moabieten is van mij afgevallen, zult gij met
mij trekken in den oorlog tegen de Moabieten? En hij zeide: Ik zal
opkomen; zo zal ik zijn, gelijk gij zijt, zo mijn volk als uw volk, zo
mijn paarden als uw paarden.
8 En hij zeide: Door welken weg zullen wij optrekken? Hij dan zeide:
Door den weg der woestijn van Edom.
9 Alzo toog de koning van Israel heen, en de koning van Juda, en de
koning van Edom; en als zij zeven dagreizen omgetogen waren, zo had
het leger en het vee, dat hen navolgde, geen water.
10 Toen zeide de koning van Israel: Ach, dat de HEERE deze drie
koningen geroepen heeft, om die in der Moabieten hand te geven!
11 En Josafat zeide: Is hier geen profeet des HEEREN, dat wij door
hem den HEERE mochten vragen? Toen antwoordde een van de knechten des
konings van Israel, en zeide: Hier is Elisa, de zoon van Safat, die
water op Elia's handen goot.
12 En Josafat zeide: Des HEEREN woord is bij hem. Zo togen tot hem af
de koning van Israel, en Josafat, en de koning van Edom.
13 Maar Elisa zeide tot den koning van Israel: Wat heb ik met u te
doen? Ga heen tot de profeten uws vaders, en tot de profeten uwer
moeder. Doch de koning van Israel zeide tot hem: Neen, want de HEERE
heeft deze drie koningen geroepen, om die in der Moabieten hand te
geven.
14 En Elisa zeide: Zo waarachtig als de HEERE der heirscharen leeft,
voor Wiens aangezicht ik sta, zo ik niet het aangezicht van Josafat,
den koning van Juda, opnam, ik zou u niet aanschouwen, noch u aanzien!
15 Nu dan, brengt mij een speelman. En het geschiedde, als de
speelman op de snaren speelde, dat de hand des HEEREN op hem kwam.
16 En hij zeide: Zo zegt de HEERE: Maakt in dit dal vele grachten.
17 Want zo zegt de HEERE: Gijlieden zult geen wind zien, en gij zult
geen regen zien; nochtans zal dit dal met water vervuld worden, zodat
gij zult drinken, gij en uw vee, en uw beesten.
18 Daartoe is dat slecht in de ogen des HEEREN, Hij zal ook de
Moabieten in ulieder hand geven.
19 En gij zult alle vaste steden, en alle uitgelezene steden slaan,
en zult alle goede bomen vellen, en zult alle waterfonteinen stoppen;
en alle goede stukken lands zult gij met stenen verderven.
20 En het geschiedde des morgens, als men het spijsoffer offert, dat
er, ziet, water door den weg van Edom kwam, en het land met water
vervuld werd.
21 Toen nu al de Moabieten hoorden, dat koningen opgetogen waren, om
tegen hen te strijden, zo werden zij samen geroepen, van al degenen
af, die den gordel aangordden en daarboven, en zij stonden aan de
landpale.
22 En toen zij zich des morgens vroeg opmaakten, en de zon over dat
water oprees, zagen de Moabieten dat water tegenover rood, gelijk
bloed.
23 En zij zeiden: Dit is bloed; de koningen hebben voorzeker zich met
het zwaard verdorven, en hebben de een de ander verslagen; nu dan aan
den buit, gij Moabieten!
24 Maar als zij aan het leger van Israel kwamen, maakten zich de
Israelieten op, en sloegen de Moabieten; en zij vloden van hun
aangezicht; ja, zij kwamen in het land, slaande ook de Moabieten.
25 De steden nu braken zij af, en een iegelijk wierp zijn steen op
alle goede stukken lands, en zij vulden ze, en stopten alle
waterfonteinen, en velden alle goede bomen, totdat zij in Kir-hareseth
alleen de stenen daarvan lieten overblijven; en de slingeraars
omsingelden en sloegen hen.
26 Doch als de koning der Moabieten zag, dat hem de strijd te sterk
was, nam hij tot zich zevenhonderd mannen, die het zwaard uittogen, om
door te breken tegen den koning van Edom; maar zij konden niet.
27 Toen nam hij zijn eerstgeboren zoon, die in zijn plaats koning zou
worden, en offerde hem ten brandoffer op den muur. Daaruit werd een
zeer grote toorn in Israel; daarom trokken zij van hem af, en keerden
weder in hun land.
II REIS-CAP-4
1 Een vrouw nu uit de vrouwen van de zonen der profeten riep tot
Elisa, zeggende: Uw knecht, mijn man, is gestorven, en gij weet, dat
uw knecht den HEERE was vrezende; nu is de schuldheer gekomen, om mijn
beide kinderen voor zich tot knechten te nemen.
2 En Elisa zeide tot haar: Wat zal ik u doen? Geef mij te kennen, wat
gij in het huis hebt. En zij zeide: Uw dienstmaagd heeft niet met al
in het huis, dan een kruik met olie.
3 Toen zeide hij: Ga, eis voor u vaten van buiten, van al uw naburen
ledige vaten; maak er niet weinig te hebben.
4 Kom dan in, en sluit de deur voor u en voor uw zonen toe; daarna
giet in al die vaten, en zet weg, dat vol is.
5 Zo ging zij van hem, en sloot de deur voor zich en voor haar zonen
toe; die brachten haar de vaten toe, en zij goot in.
6 En het geschiedde, als die vaten vol waren, dat zij tot haar zoon
zeide: Breng mij nog een vat aan; maar hij zeide tot haar: Er is geen
vat meer. En de olie stond stil.
7 Toen kwam zij, en gaf het den man Gods te kennen; en hij zeide: Ga
heen, verkoop de olie, en betaal uw schuldheer; gij dan met uw zonen,
leef bij het overige.
8 Het geschiedde ook op een dag, als Elisa naar Sunem doortrok, dat
aldaar een grote vrouw was, dewelke hem aanhield om brood te eten.
Voorts geschiedde het, zo dikwijls hij doortrok, week hij daarin, om
brood te eten.
9 En zij zeide tot haar man: Zie nu, ik heb gemerkt, dat deze man
Gods heilig is, die bij ons altoos doortrekt.
10 Laat ons toch een kleine opperkamer van een wand maken, en laat
ons daar voor hem zetten een bed, en tafel, en stoel, en kandelaar; zo
zal het geschieden, wanneer hij tot ons komt, dat hij daar inwijke.
11 En het geschiedde op een dag, dat hij daar kwam; en hij week in
die opperkamer, en legde zich daar neder.
12 Toen zeide hij tot zijn jongen Gehazi: Roep deze Sunamietische. En
als hij ze geroepen had, stond zij voor zijn aangezicht.
13 (Want hij had hem gezegd: Zeg nu tot haar: Zie, gij zijt
zorgvuldig voor ons geweest, met al deze zorgvuldigheid; wat is er
voor u te doen? Is er iets om voor u te spreken tot den koning, of tot
den krijgsoverste? En zij had gezegd: Ik woon in het midden mijns
volks.
14 Toen had hij gezegd: Wat is er dan voor haar te doen? En Gehazi
had gezegd: Zij heeft toch geen zoon, en haar man is oud.
15 Daarom had hij gezegd: Roep haar. En als hij ze geroepen had,
stond zij in de deur.)
16 En hij zeide: Op dezen gezetten tijd, omtrent dezen tijd des
levens zult gij een zoon omhelzen. En zij zeide: Neen, mijn heer, gij,
man Gods, lieg tegen uw dienstmaagd niet.
17 En de vrouw werd zwanger, en baarde een zoon op dien gezette tijd,
omtrent den tijd des levens, dien Elisa tot haar gesproken had.
18 Toen nu het kind groot werd, geschiedde het op een dag, dat het
uitging tot zijn vader, tot de maaiers.
19 En het zeide tot zijn vader: Mijn hoofd, mijn hoofd! Hij dan zeide
tot een jongen: Draag hem tot zijn moeder.
20 En hij droeg hem, en bracht hem tot zijn moeder. En hij zat op
haar knieen tot aan den middag toe; toen stierf hij.
21 En zij ging op, en legde hem op het bed van den man Gods; daarna
sloot zij voor hem toe, en ging uit.
22 En zij riep om haar man, en zeide: Zend mij toch een van de
jongens, en een van de ezelinnen, dat ik tot den man Gods lope, en
wederkomen.
23 En hij zeide: Waarom gaat gij heden tot hem? Het is geen nieuwe
maan, noch sabbat. En zij zeide: Het zal wel zijn.
24 Toen zadelde zij de ezelin, en zeide tot haar jongen: Drijf, en ga
voort; houd mij niet op voort te rijden, tenzij dan dat ik het u
zegge.
25 Alzo toog zij heen, en kwam tot den man Gods, tot den berg Karmel.
En het geschiedde, als de man Gods haar van tegenover zag, dat hij tot
Gehazi, zijn jongen zeide: Zie, daar is de Sunamietische.
26 Nu loop toch haar tegemoet, en zeg tot haar: Is het wel met u? Is
het wel met uw man? Is het wel met uw kind? En zij zeide: Het is wel.
27 Toen zij nu tot den man Gods op den berg kwam, vatte zij zijn
voeten. Maar Gehazi trad toe, om haar af te stoten. Doch de man Gods
zeide: Laat ze geworden; want haar ziel is in haar bitterlijk
bedroefd, en de HEERE heeft het voor mij verborgen, en mij niet
verkondigd.
28 En zij zeide: Heb ik een zoon van mijn heer begeerd? Zeide ik
niet: Bedrieg mij niet?
29 En hij zeide tot Gehazi: Gord uw lenden, en neem mijn staf in uw
hand, en ga henen; zo gij iemand vindt, groet hem niet; en zo u iemand
groet, antwoord hem niet; en leg mijn staf op het aangezicht van den
jongen.
30 Doch de moeder van den jongen zeide: Zo waarachtig als de HEERE
leeft en uw ziel leeft, ik zal u niet verlaten! Hij stond dan op, en
volgde haar na.
31 Gehazi nu was voor hun aangezicht doorgegaan; en hij legde den
staf op het aangezicht van den jongen; doch er was geen stem, noch
opmerking. Zo keerde hij weder hem tegemoet, en bracht hem boodschap,
zeggende: De jongen is niet ontwaakt.
32 En toen Elisa in het huis kwam, ziet, zo was de jongen dood,
zijnde gelegd op zijn bed.
33 Zo ging hij in, en sloot de deur voor hen beiden toe, en bad tot
den HEERE.
34 En hij klom op, en legde zich neder op het kind, en leggende zijn
mond op deszelfs mond, en zijn ogen op zijn ogen, en zijn handen op
zijn handen, breidde zich over hem uit. En het vlees des kinds werd
warm.
35 Daarna kwam hij weder, en wandelde in het huis eens herwaarts, en
eens derwaarts, en klom weder op, en breidde zich over hem uit; en de
jongen niesde tot zevenmaal toe; daarna deed de jongen zijn ogen open.
36 En hij riep Gehazi, en zeide: Roep deze Sunamietische. En hij riep
ze, en zij kwam tot hem; en hij zeide: Neem uw zoon op.
37 Zo kwam zij, en viel voor zijn voeten, en boog zich ter aarde, en
zij nam haar zoon op, en ging uit.
38 Als nu Elisa weder te Gilgal kwam, zo was er honger in dat land,
en de zonen der profeten zaten voor zijn aangezicht; en hij zeide tot
zijn jongen: Zet den groten pot aan, en zied moes voor de zonen der
profeten.
39 Toen ging er een uit in het veld, om moeskruiden te lezen, en hij
vond een wilden wijnstok, en las daarvan, zijn kleed vol wilde
kolokwinten, en kwam, en sneed ze in den moespot; want zij kenden ze
niet.
40 Daarna schepten zij voor de mannen op om te eten; en het
geschiedde, als zij aten van dat moes, dat zij riepen en zeiden: Man
Gods, de dood is in den pot! En zij konden het niet eten.
41 Maar hij zeide: Brengt dan meel; en hij wierp het in den pot; en
hij zeide: Schep voor het volk op, dat zij eten. Toen was er niets
kwaads in den pot.
42 En er kwam een man van Baal-Salisa, en bracht den man Gods broden
der eerstelingen, twintig gerstebroden, en groene aren in haar hulzen;
en hij zeide: Geef aan het volk, dat zij eten.
43 Doch zijn dienaar zeide: Wat zou ik dat aan honderd mannen
voorzetten? En hij zeide: Geef aan het volk, dat zij eten; want alzo
zegt de HEERE: Men zal eten en overhouden.
44 Zo zette hij het hun voor, en zij aten, en zij hielden over, naar
het woord des HEEREN.
II REIS-CAP-5
1 Naaman nu, de krijgsoverste van den koning van Syrie, was een groot
man voor het aangezicht zijns heren, en van hoog aanzien; want door
hem had de HEERE den Syriers verlossing gegeven; zo was deze man een
strijdbaar held, doch melaats.
2 En er waren benden uit Syrie getogen, en hadden een kleine jonge
dochter uit het land van Israel gevankelijk gebracht, die in den
dienst der huisvrouw van Naaman was.
3 Deze zeide tot haar vrouw: Och, of mijn heer ware voor het
aangezicht van den profeet, die te Samaria is, dan zou hij hem van
zijn melaatsheid ontledigen.
4 Toen ging hij in en gaf het zijn heer te kennen, zeggende: Zo en zo
heeft de jonge dochter gesproken, die uit het land van Israel is.
5 Toen zeide de koning van Syrie: Ga heen, kom, en ik zal een brief
aan den koning van Israel zenden. En hij ging heen, en nam in zijn
hand tien talenten zilvers, en zes duizend sikkelen gouds, en tien
wisselklederen.
6 En hij bracht den brief tot den koning van Israel, zeggende: Zo
wanneer nu deze brief tot u zal gekomen zijn, zie, ik heb mijn knecht
Naaman tot u gezonden, dat gij hem ontledigt van zijn melaatsheid.
7 En het geschiedde, als de koning van Israel den brief gelezen had,
dat hij zijn klederen scheurde, en zeide: Ben ik dan God, om te doden
en levend te maken, dat deze tot mij zendt, om een man van zijn
melaatsheid te ontledigen? Want voorwaar, merkt toch, en ziet, dat hij
oorzaak tegen mij zoekt.
8 Maar het geschiedde, als Elisa, de man Gods, gehoord had, dat de
koning van Israel zijn klederen gescheurd had, dat hij tot den koning
zond, om te zeggen: Waarom hebt gij uw klederen gescheurd? Laat hem nu
tot mij komen, zo zal hij weten, dat er een profeet in Israel is.
9 Alzo kwam Naaman met zijn paarden en met zijn wagen, en stond voor
de deur van het huis van Elisa.
10 Toen zond Elisa tot hem een bode, zeggende: Ga heen en was u
zevenmaal in de Jordaan, en uw vlees zal u wederkomen, en gij zult
rein zijn.
11 Maar Naaman werd zeer toornig, en toog weg, en zeide: Zie, ik
zeide bij mijzelven: Hij zal zekerlijk uitkomen, en staan, en den Naam
des HEEREN, Zijns Gods, aanroepen, en zijn hand over de plaats
strijken, en den melaatse ontledigen.
12 Zijn niet Abana en Farpar, de rivieren van Damaskus, beter dan
alle wateren van Israel; zou ik mij in die niet kunnen wassen en rein
worden? Zo wendde hij zich, en toog weg met grimmigheid.
13 Toen traden zijn knechten toe, en spraken tot hem, en zeiden: Mijn
vader, zo die profeet tot u een grote zaak gesproken had, zoudt gij ze
niet gedaan hebben? Hoeveel te meer, naardien hij tot u gezegd heeft:
Was u, en gij zult rein zijn?
14 Zo klom hij af, en doopte zich in de Jordaan zevenmaal, naar het
woord van den man Gods; en zijn vlees kwam weder, gelijk het vlees van
een kleinen jongen; en hij werd rein.
15 Toen keerde hij weder tot den man Gods, hij en zijn ganse heir, en
kwam, en stond voor zijn aangezicht en zeide: Zie, nu weet ik, dat er
geen God is op de ganse aarde, dan in Israel! Nu dan, neem toch een
zegen van uw knecht.
16 Maar hij zeide: Zo waarachtig als de HEERE leeft, voor Wiens
aangezicht ik sta, indien ik het neme! En hij hield bij hem aan, opdat
hij het nam, doch hij weigerde het.
17 En Naaman zeide: Zo niet; laat toch uw knecht gegeven worden een
last aarde van een juk muildieren; want uw knecht zal niet meer
brandoffer of slachtoffer aan andere goden doen, maar den HEERE.
18 In deze zaak vergeve de HEERE uw knecht: wanneer mijn heer in het
huis van Rimmon zal gaan, om zich daar neder te buigen, en hij op mijn
hand leunen zal en ik mij in het huis van Rimmon nederbuigen zal; als
ik mij alzo nederbuigen zal in het huis van Rimmon, de HEERE vergeve
toch uw knecht in deze zaak.
19 En hij zeide tot hem: Ga in vrede. En hij ging van hem een kleine
streek lands.
20 Gehazi nu, de jongen van Elisa, den man Gods, zeide: Zie, mijn
heer heeft Naaman, dien Syrier belet, dat men uit zijn hand niet
genomen heeft, wat hij gebracht had; maar zo waarachtig als de HEERE
leeft, ik zal hem nalopen, en zal wat van hem nemen!
21 Zo volgde Gehazi Naaman achterna. En toen Naaman zag, dat hij hem
naliep, viel hij van den wagen af, hem tegemoet, en hij zeide: Is het
wel?
22 En hij zeide: Het is wel; mijn heer heeft mij gezonden, om te
zeggen: Zie, nu straks zijn tot mij twee jongelingen uit de zonen der
profeten, van het gebergte van Efraim gekomen; geef hun toch een
talent zilvers en twee wisselklederen.
23 En Naaman zeide: Belieft het u, neem twee talenten. En hij hield
aan bij hem, en bond twee talenten zilvers in twee buidels, met twee
wisselklederen, en hij legde ze op twee van zijn jongens, die ze voor
zijn aangezicht droegen.
24 Als hij nu op de hoogte kwam, nam hij ze van hun hand, en bestelde
ze in een huis; en hij liet de mannen gaan, en zij togen heen.
25 Daarna kwam hij in, en stond voor zijn heer. En Elisa zeide tot
hem: Van waar, Gehazi? En hij zeide: Uw knecht is noch herwaarts noch
derwaarts gegaan.
26 Maar hij zeide tot hem: Ging niet mijn hart mede, als die man zich
omkeerde van op zijn wagen u tegemoet? Was het tijd, om dat zilver te
nemen, en om klederen te nemen, en olijfbomen, en wijngaarden, en
schapen, en runderen, en knechten, en dienstmaagden?
27 Daarom zal u de melaatsheid van Naaman aankleven, en uw zaad in
eeuwigheid! Toen ging hij uit van voor zijn aangezicht, melaats, wit
als de sneeuw.
II REIS-CAP-6
1 En de kinderen der profeten zeiden tot Elisa: Zie nu, de plaats,
waar wij wonen voor uw aangezicht, is voor ons te eng.
2 Laat ons toch tot aan de Jordaan gaan, en elk van daar een
timmerhout halen, dat wij ons daar een plaats maken, om er te wonen.
En hij zeide: Gaat heen.
3 En er zeide een: Het believe u toch te gaan met uw knechten. En hij
zeide: Ik zal gaan.
4 Zo ging hij met hen. Als zij nu aan de Jordaan gekomen waren,
hieuwen zij hout af.
5 En het geschiedde, als een het timmerhout velde, dat het ijzer in
het water viel; en hij riep, en zeide: Ach, mijn heer, want het was
geleend.
6 En de man Gods zeide: Waar is het gevallen? En toen hij hem de
plaats gewezen had, sneed hij een hout af, en wierp het daarhenen, en
deed het ijzer boven zwemmen.
7 En hij zeide: Neem het tot u op. Toen stak hij zijn hand uit, en
nam het,
8 En de koning van Syrie voerde krijg tegen Israel, en beraadslaagde
zich met zijn knechten, zeggende: Mijn legering zal zijn in de plaats
van zulk een.
9 Maar de man Gods zond henen tot den koning van Israel, zeggende:
Wacht u, dat gij door die plaats niet trekt, want de Syriers zijn
daarhenen afgekomen.
10 Daarom zond de koning van Israel henen aan die plaats, waarvan hem
de man Gods gezegd en hem gewaarschuwd had, en wachtte zich aldaar,
niet eenmaal, noch tweemaal.
11 Toen werd het hart des konings van Syrie onstuimig over dezen
handel; en hij riep zijn knechten, en zeide tot hen: Zult gij mij dan
niet te kennen geven, wie van de onzen zij voor den koning van Israel?
12 En een van zijn knechten zeide: Neen, mijn heer koning! Maar
Elisa, de profeet, die in Israel is, geeft den koning van Israel te
kennen de woorden, die gij in uw binnenste slaapkamer spreekt.
13 En hij zeide: Gaat heen, en ziet, waar hij is, dat ik zende en hem
halen late. En hem werd te kennen gegeven, zeggende: Zie, hij is te
Dothan.
14 Toen zond hij daarhenen paarden, en wagenen, en een zwaar heir;
welke des nachts kwamen, en omsingelden de stad.
15 En de dienaar van den man Gods stond zeer vroeg op, en ging uit;
en ziet, een heir omringde de stad met paarden en wagenen. Toen zeide
zijn jongen tot hem: Ach, mijn heer, hoe zullen wij doen.
16 En hij zeide: Vrees niet; want die bij ons zijn, zijn meer, dan
die bij hen zijn.
17 En Elisa bad, en zeide: HEERE, open toch zijn ogen, dat hij zie!
En de HEERE opende de ogen van den jongen, dat hij zag; en ziet, de
berg was vol vurige paarden en wagenen rondom Elisa.
18 Als zij nu tot hem afkwamen, bad Elisa tot den HEERE, en zeide:
Sla toch dit volk met verblindheden. En Hij sloeg hen met
verblindheden, naar het woord van Elisa.
19 Toen zeide Elisa tot hen: Dit is de weg niet, en dit is de stad
niet; volgt mij na, en ik zal u leiden tot den man, dien gij zoekt; en
hij leidde hen naar Samaria.
20 En het geschiedde, als zij te Samaria gekomen waren, dat Elisa
zeide: HEERE, open de ogen van dezen, dat zij zien! En de HEERE opende
hun ogen, dat zij zagen; en ziet, zij waren in het midden van Samaria.
21 En de koning van Israel zeide tot Elisa, als hij hen zag: Zal ik
hen slaan? Zal ik hen slaan, mijn vader?
22 Doch hij zeide: Gij zult hen niet slaan; zoudt gij ook slaan, die
gij met uw zwaard en met uw boog gevangen hadt? Zet hun brood en water
voor, dat zij eten en drinken, en tot hun heer trekken.
23 En hij bereidde hun een groten maaltijd, dat zij aten en dronken;
daarna liet hij hen gaan, en zij trokken tot hun heer. Zo kwamen de
benden der Syriers niet meer in het land van Israel.
24 En het geschiedde daarna, dat Benhadad, de koning van Syrie, zijn
gehele leger verzamelde, en optoog, en Samaria belegerde.
25 En er werd grote honger in Samaria; want ziet, zij belegerden ze,
totdat een ezelskop voor tachtig zilverlingen was verkocht, en een
vierendeel van een kab duivenmest voor vijf zilverlingen.
26 En het geschiedde, als de koning op den muur voorbijging, dat een
vrouw tot hem riep, zeggende: Help mij, heer koning!
27 En hij zeide: De HEERE helpt u niet; waarvan zou ik u helpen? Van
den dorsvloer of van den wijnpers?
28 Verder zeide de koning tot haar: Wat is u? En zij zeide: Deze
vrouw heeft tot mij gezegd: Geef uw zoon, dat wij hem heden eten, en
morgen zullen wij mijn zoon eten.
29 Zo hebben wij mijn zoon gezoden, en hebben hem gegeten; maar als
ik des anderen daags tot haar zeide: Geef uw zoon, dat wij hem eten,
zo heeft zij haar zoon verstoken.
30 En het geschiedde, als de koning de woorden dezer vrouw gehoord
had, dat hij zijn klederen scheurde, alzo hij op den muur voortging;
en het volk zag, dat, ziet, een zak van binnen over zijn vlees was.
31 En hij zeide: Zo doe mij God, en doe zo daartoe, indien het hoofd
van Elisa, den zoon van Safat, heden op hem zal blijven staan!
32 (Elisa nu zat in zijn huis, en de oudsten zaten bij hem.) En hij
zond een man van voor zijn aangezicht; maar eer de bode tot hem
gekomen was, had hij gezegd tot de oudsten: Hebt gijlieden gezien, hoe
die zoon des moordenaars gezonden heeft, om mijn hoofd af te nemen?
Ziet toe, als die bode komt, sluit de deur toe, en dringt hem uit met
de deur; is niet het geruis der voeten van zijn heer achter hem?
33 Als hij nog met hen sprak, ziet, zo kwam de bode tot hem af; en
hij zeide: Zie, dat kwaad is van den HEERE; wat zou ik verder op den
HEERE wachten?
II REIS-CAP-7
1 Toen zeide Elisa: Hoort het woord des HEEREN; zo zegt de HEERE:
Morgen omtrent dezen tijd zal een maat meelbloem verkocht worden voor
een sikkel, en twee maten gerst voor een sikkel, in de poort van
Samaria.
2 Maar een hoofdman, op wiens hand de koning leunde, antwoordde den
man Gods, en zeide: Zie, zo de HEERE vensteren in den hemel maakte,
zou die zaak kunnen geschieden? En hij zeide: Zie, gij zult het met uw
ogen zien, doch daarvan niet eten.
3 Er waren nu vier melaatse mannen voor de deur der poort; die
zeiden, de een tot den ander: Wat blijven wij hier, totdat wij
sterven?
4 Indien wij zeggen: Laat ons in de stad komen, zo is de honger in de
stad, en wij zullen daar sterven, en indien wij hier blijven, wij
zullen ook sterven; nu dan, komt, en laat ons in het leger der Syriers
vallen; indien zij ons laten leven, wij zullen leven; en indien zij
ons doden, wij zullen maar sterven.
5 En zij stonden op in de schemering, om in het leger der Syriers te
komen. Toen zij aan het uiterste van het leger der Syriers kwamen,
ziet, toen was er niemand.
6 Want de HEERE had het heir der Syriers doen horen een geluid van
wagenen, en een geluid van paarden, het geluid ener grote heirkracht;
zodat zij zeiden de een tot den ander: Zie, de koning van Israel heeft
tegen ons gehuurd de koningen der Hethieten, en de koningen der
Egyptenaren, om tegen ons te komen.
7 Derhalve hadden zij zich opgemaakt, en waren in de schemering
gevloden, en hadden hun tenten gelaten, en hun paarden, en hun ezelen,
het leger gelijk als het was; en waren gevloden om huns levens wil.
8 Als nu deze melaatsen aan het uiterste des legers kwamen, zo gingen
zij in een tent, en aten en dronken, en namen van daar zilver, en
goud, en klederen, en gingen henen, en verborgen het; daarna keerden
zij weder, en kwamen in een andere tent, namen van daar ook, en gingen
henen, en verborgen het.
9 Toen zeiden zij, de een tot den ander: Wij doen niet recht; deze
dag is een dag van goede boodschap, en wij zwijgen stil. Indien wij
vertoeven tot den lichten morgen, zo zal ons de ongerechtigheid
vinden; daarom nu, komt, laat ons gaan, en dit aan het huis des
konings boodschappen.
10 Zo kwamen zij, en riepen tot den poortier der stad, en
boodschapten hun, zeggende: Wij zijn gekomen tot het leger der
Syriers, en ziet, niemand was daar, noch eens mensen stem; maar
paarden aangebonden, en ezels aangebonden, en tenten, gelijk als zij
waren.
11 En hij riep de poortiers; en zij deden de boodschap binnen in het
huis des konings.
12 En de koning stond op in den nacht, en zeide tot zijn knechten: Ik
zal u nu te kennen geven, wat de Syriers ons gedaan hebben; zij weten,
dat wij hongerig zijn; daarom zijn zij uit het leger gegaan, om zich
in het veld te versteken, zeggende: Als zij uit de stad gegaan zullen
zijn, dan zullen wij hen levend grijpen, en wij zullen in de stad
komen.
13 Toen antwoordde een van zijn knechten, en zeide: Dat men toch neme
vijf van de overige paarden, die hierbinnen overgebleven zijn (zie,
zij zijn als de gehele menigte der Israelieten, die hierbinnen
overgebleven zijn; zie, zij zijn als de gehele menigte der
Israelieten, die vergaan zijn), laat ons die zenden, en zien.
14 Zij namen dan twee wagenpaarden. En de koning zond het leger der
Syriers achterna, zeggende: Gaat henen, en ziet.
15 En zij volgden hen na tot de Jordaan toe; en ziet, de ganse weg
was vol van klederen en gereedschap, die de Syriers in hun verhaasten
weggeworpen hadden. De boden nu keerden weder, en boodschapten het den
koning.
16 Toen ging het volk uit, en beroofde het leger der Syriers; en een
maat meelbloem werd verkocht voor een sikkel, en twee maten gerst voor
een sikkel, naar het woord des HEEREN.
17 De koning nu had den hoofdman, op wiens hand hij leunde, over die
poort gesteld; en het volk vertrad hem in de poort, dat hij stierf,
gelijk de man Gods gesproken had, die het sprak, als de koning tot hem
afgekomen was.
18 Want het was geschied, gelijk de man Gods gesproken had tot den
koning, zeggende: Morgen omtrent dezen tijd zullen twee maten gerst
voor een sikkel, en een maat meelbloem voor een sikkel verkocht
worden, in de poort van Samaria.
19 En die hoofdman had den man Gods geantwoord en gezegd: Zie, zo de
HEERE vensteren in den hemel maakte, zou het ook naar dit woord
geschieden kunnen? En hij had gezegd: Zie, gij zult het met uw ogen
zien, doch daarvan niet eten.
20 Even alzo geschiedde hem, want het volk vertrad hem in de poort,
dat hij stierf.
II REIS-CAP-8
1 Elisa nu had gesproken tot die vrouw, welker zoon hij levend
gemaakt had, zeggende: Maak u op, en ga heen, gij en uw huisgezin, en
verkeer als vreemdeling, waar gij verkeren kunt; want de HEERE heeft
een honger geroepen, die ook in het land zeven jaren komen zal.
2 En de vrouw had zich opgemaakt, en had gedaan naar het woord van
den man Gods; want zij was gegaan met haar huisgezin, en had als
vreemdeling verkeerd in het land der Filistijnen, zeven jaren.
3 En het geschiedde met het einde der zeven jaren, dat de vrouw uit
het land der Filistijnen wederkeerde; en zij ging uit, dat zij tot den
koning riep, om haar huis en om haar akker.
4 De koning nu sprak tot Gehazi, den jongen van den man Gods,
zeggende: Vertel mij toch al de grote dingen, die Elisa gedaan heeft.
5 En het geschiedde, als hij den koning vertelde, hoe hij een dode
had levend gemaakt, ziet, zo riep de vrouw, welker zoon hij levend
gemaakt had, tot den koning, om haar huis en om haar akker. Toen zeide
Gehazi: Mijn heer koning! Dit is de vrouw, en dit is haar zoon, dien
Elisa heeft levend gemaakt.
6 En de koning ondervraagde de vrouw, en zij vertelde het hem. Toen
gaf de koning haar een kamerling, zeggende: Doe haar wederhebben
alles, wat het hare was, daartoe alle inkomsten des akkers, van den
dag af, dat zij het land verlaten heeft, tot nu toe.
7 Daarna kwam Elisa te Damaskus, als Benhadad, de koning van Syrie,
krank was; en men boodschapte hem, zeggende: De man Gods is herwaarts
gekomen.
8 Toen zeide de koning tot Hazael: Neem een geschenk in uw hand, en
ga den man Gods tegemoet; en vraag door hem den HEERE, zeggende: Zal
ik van deze krankheid genezen?
9 Zo ging Hazael hem tegemoet, en nam een geschenk in zijn hand, te
weten, alle goed van Damaskus, een last van veertig kemelen; en hij
kwam, en stond voor zijn aangezicht, en zeide: Uw zoon Benhadad, de
koning van Syrie, heeft mij tot u gezonden, om te zeggen: Zal ik van
deze krankheid genezen?
10 En Elisa zeide tot hem: Ga, zeg, gij zult ganselijk niet genezen;
want de HEERE heeft mij getoond, dat hij den dood sterven zal.
11 En hij hield zijn gezicht staande, en zette het vast tot schamens
toe; en de man Gods weende.
12 Toen zeide Hazael: Waarom weent mijn heer? En hij zeide: omdat ik
weet, wat kwaad gij den kinderen Israels doen zult; gij zult hun
sterkten in het vuur zetten, en hun jonge manschap met het zwaard
doden, en hun jonge kinderen verpletteren, en hun zwangere vrouwen
opensnijden.
13 En Hazael zeide: Maar wat is uw knecht, die een hond is, dat hij
deze grote zaak doen zou? En Elisa zeide: De HEERE heeft mij getoond,
dat gij koning zijn zult over Syrie.
14 Zo ging hij weg van Elisa, en kwam tot zijn heer, die tot hem
zeide: Wat heeft Elisa tot u gezegd? En hij zeide: Hij heeft tot mij
gezegd: Gij zult zekerlijk genezen.
15 En het geschiedde des anderen daags, dat hij een deken nam, en in
het water doopte, en over zijn aangezicht uitspreidde, dat hij stierf;
en Hazael werd koning in zijn plaats.
16 In het vijfde jaar nu van Joram, den zoon van Achab, den koning
van Israel, toen Josafat koning was van Juda, begon Jehoram, de zoon
van Josafat, den koning van Juda, te regeren.
17 Hij was twee en dertig jaren oud, toen hij koning werd, en hij
regeerde acht jaren te Jeruzalem.
18 En hij wandelde op den weg der koningen van Israel, gelijk als het
huis van Achab deed; want de dochter van Achab was hem ter vrouw
geworden; en hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN.
19 Doch de HEERE wilde Juda niet verderven, om Davids Zijns knechts
wil; gelijk als Hij hem gezegd had, dat Hij hem te allen tijde voor
zijn zonen een lamp zou geven.
20 In zijn dagen vielen de Edomieten van onder het gebied van Juda
af, en maakten een koning over zich.
21 Daarom toog Joram over naar Zair, en al de wagenen met hem; en hij
maakte zich des nachts op, en sloeg de Edomieten, die rondom hem
waren, daartoe de oversten der wagenen; en het volk vlood in zijn
hutten.
22 De Edomieten evenwel vielen van onder het gebied van Juda af, tot
op dezen dag; toen viel Libna af in denzelfden tijd.
23 Het overige nu der geschiedenissen van Joram, en alles wat hij
gedaan heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Juda?
24 En Joram ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven bij zijn
vaderen, in de stad Davids; en Ahazia, zijn zoon, werd koning in zijn
plaats.
25 In het twaalfde jaar van Joram, den zoon van Achab, den koning van
Israel, begon Ahazia, de zoon van Jeroham, den koning van Juda, te
regeren.
26 Twee en twintig jaren was Ahazia oud, als hij koning werd, en
regeerde een jaar te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Athalia,
de dochter van Omri, den koning van Israel.
27 En hij wandelde in den weg van het huis van Achab, en deed dat
kwaad was in de ogen des HEEREN, gelijk het huis van Achab; want hij
was een schoonzoon van het huis van Achab.
28 En hij toog met Joram, den zoon van Achab, naar den strijd, te
Ramoth in Gilead, tegen Hazael, den koning van Syrie; en de Syriers
sloegen Joram.
29 Toen keerde Joram, de koning wederom, opdat hij zich te Jizreel
helen liet van de slagen, die hem de Syriers te Rama geslagen hadden,
als hij streed tegen Hazael den koning van Syrie; en Ahazia, de zoon
van Jehoram, de koning van Juda, kwam af, om Joram, den zoon van
Achab, te Jizreel te bezien, want hij was krank.
II REIS-CAP-9
1 Toen riep de profeet Elisa een van de zonen der profeten, en hij
zeide tot hem: Gord uw lenden, en neem deze oliekruik in uw hand, en
ga heen naar Ramoth in Gilead.
2 Als gij daar zult gekomen zijn, zo zie, waar Jehu, de zoon van
Josafat, den zoon van Nimsi, is; en ga in, en doe hem opstaan uit het
midden zijner broederen, en breng hem in een binnenste kamer.
3 En neem de oliekruik, en giet ze uit op zijn hoofd, en zeg: Zo zegt
de HEERE: Ik heb u tot koning gezalfd over Israel. Doe daarna de deur
open, en vlied, en vertoef niet.
4 Zo ging de jongeling, die jongeling van den profeet, naar Ramoth in
Gilead.
5 En toen hij inkwam, ziet, daar zaten de hoofdmannen van het heir,
en hij zeide: Ik heb een woord aan u, o hoofdman! En Jehu zeide: Tot
wien van ons allen? En hij zeide: Tot u, o hoofdman!
6 Toen stond hij op, en ging in huis; hij dan goot de olie op zijn
hoofd, en hij zeide tot hem: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Ik heb
u gezalfd tot koning over het volk des HEEREN, over Israel.
7 En gij zult het huis van Achab, uw heer, slaan, opdat Ik het bloed
van Mijn knechten, de profeten, en het bloed van alle knechten des
HEEREN, wreke van de hand van Izebel.
8 En het ganse huis van Achab zal omkomen; en Ik zal van Achab
uitroeien, wat mannelijk is, ook den beslotene en verlatene in Israel.
9 Want Ik zal het huis van Achab maken als het huis van Jerobeam, den
zoon van Nebat, en als het huis van Baesa, den zoon van Ahia.
10 Ook zullen de honden Izebel eten op het stuk lands van Jizreel, en
er zal niemand zijn, die haar begrave. Toen deed hij de deur open en
vlood.
11 En als Jehu uitging tot de knechten zijns heren, zeide men tot
hem: Is het al wel? Waarom is deze onzinnige tot u gekomen? En hij
zeide tot hen: Gij kent den man en zijn spraak.
12 Maar zij zeiden: Het is leugen; geef het ons nu te kennen. En hij
zeide: Zo en zo heeft hij tot mij gesproken, zeggende: Zo zegt de
HEERE: Ik heb u gezalfd tot koning over Israel.
13 Toen haastten zij zich, en een iegelijk nam zijn kleed, en legde
het onder hem, op den hoogsten trap; en zij bliezen met de bazuin, en
zeiden: Jehu is koning geworden!
14 Alzo maakte Jehu, de zoon van Josafat, den zoon van Nimsi, een
verbintenis tegen Joram. (Joram nu had Ramoth in Gilead bewaard, hij
en gans Israel, uit oorzake van Hazael, den koning van Syrie;
15 Maar de koning Joram was wedergekeerd, opdat hij zich te Jizreel
helen liet van de slagen, die hem de Syriers geslagen hadden, als hij
streed tegen Hazael, den koning van Syrie.) En Jehu zeide: Zo het
ulieder wil is, laat niemand van de stad uittrekken, die ontkome, om
dit in Jizreel te gaan verkondigen.
16 Toen reed Jehu, en toog naar Jizreel; want Joram lag aldaar; en
Ahazia, de koning van Juda, was afgekomen, om Joram te bezien.
17 De wachter nu stond op den toren te Jizreel, en zag den hoop van
Jehu, als hij aankwam, en zeide: Ik zie een hoop. Toen zeide Joram:
Neem een ruiter, en zend dien hunlieden tegemoet, en dat hij zegge: Is
het vrede?
18 En de ruiter te paard toog heen hem tegemoet, en zeide: Zo zegt de
koning: Is het vrede? En Jehu zeide: Wat hebt gij met den vrede te
doen? Keer om naar achter mij. En de wachter gaf het te kennen,
zeggende: De bode is tot hen gekomen, maar hij komt niet weder.
19 Toen zond hij een anderen ruiter te paard; en als deze tot hen
gekomen was, zeide hij: Zo zegt de koning: Is het vrede? En Jehu
zeide: Wat hebt gij met den vrede te doen? Keer om achter mij.
20 En de wachter gaf dit te kennen, zeggende: Hij is tot aan hen
gekomen, maar hij komt niet weder; en het drijven is als het drijven
van Jehu, den zoon van Nimsi, want hij drijft onzinniglijk.
21 Toen zeide Joram: Span aan. En men spande zijn wagen aan. Zo toog
Joram, de koning van Israel, uit, en Ahazia, de koning van Juda, een
ieder op zijn wagen; en zij togen uit Jehu tegemoet, en vonden hem op
het stuk lands van Naboth, den Jizreeliet.
22 Het geschiedde nu, als Joram Jehu zag, dat hij zeide: Is het ook
vrede, Jehu? Maar hij zeide: Wat vrede, zo lang als de hoererijen van
uw moeder Izebel, en haar toverijen zo vele zijn?
23 Toen keerde Joram zijn hand, en vlood, en zeide tot Ahazia: Het is
bedrog, Ahazia!
24 Maar Jehu spande den boog met volle kracht, en schoot Joram tussen
zijn armen, dat de pijl door zijn hart uitging; en hij kromde zich in
zijn wagen.
25 Toen zeide Jehu tot Bidkar, zijn hoofdman: Neem, werp hem op dat
stuk lands van Naboth, den Jizreeliet; want gedenk, als ik en gij
nevens elkander achter zijn vader Achab reden, dat hem de HEERE dezen
last oplegde, zeggende:
26 Zo Ik gisteravond niet gezien heb het bloed van Naboth, en het
bloed zijner zonen, zegt de HEERE, en Ik u dat niet vergelde op dit
stuk lands, zegt de HEERE. Nu dan, neem, werp hem op dat stuk land,
naar het woord des HEEREN.
27 Als Ahazia, de koning van Juda, dat zag, zo vlood hij door den weg
van het huis des hofs; doch Jehu vervolgde hem achterna, en zeide:
Slaat hem ook op den wagen, aan den opgang naar Gur, die bij Jibleam
is; en hij vlood naar Megiddo, en stierf aldaar.
28 En zijn knechten voerden hem naar Jeruzalem, en zij begroeven hem
in zijn graf, bij zijn vaderen in de stad Davids.
29 In het elfde jaar nu van Joram, den zoon van Achab, was Ahazia
koning geworden over Juda.
30 En Jehu kwam te Jizreel. Als Izebel dat hoorde, zo blankette zij
haar aangezicht, en versierde haar hoofd, en keek ten venster uit.
31 Toen nu Jehu ter poorte inkwam, zeide zij: Is het wel, o Zimri,
doodslager van zijn heer?
32 En hij hief zijn aangezicht op naar het venster, en zeide: Wie is
met mij? Wie? Toen zagen op hem twee, drie kamerlingen.
33 En hij zeide: Stoot ze van boven neder. En zij stieten haar van
boven neder, zodat van haar bloed aan den wand en aan de paarden
gesprengd werd; en hij vertrad haar.
34 Als hij nu ingekomen was, en gegeten en gedronken had, zeide hij:
Ziet nu naar die vervloekte, en begraaf ze; want zij is eens konings
dochter.
35 En zij gingen heen om haar te begraven; doch zij vonden niet van
haar, dan het bekkeneel, en de voeten, en de palmen harer handen.
36 Toen kwamen zij weder, en gaven het hem te kennen, en hij zeide:
Dit is het woord des HEEREN, dat Hij gesproken heeft door den dienst
van Zijn knecht Elia, den Thisbiet, zeggende: Op het stuk lands van
Jizreel zullen de honden het vlees van Izebel eten.
37 En het dode lichaam van Izebel zal zijn gelijk mest op het veld,
in het stuk lands van Jizreel, dat men niet zal kunnen zeggen: Dit is
Izebel.
II REIS-CAP-10
1 Achab nu had zeventig zonen te Samaria; en Jehu schreef brieven,
dewelke hij zond naar Samaria, tot de oversten van Jizreel, de
oudsten, en tot de voedsterheren van Achab, zeggende:
2 Zo wanneer nu deze brief tot u zal gekomen zijn, dewijl de zonen
van uw heer bij u zijn, ook de wagenen en de paarden bij u zijn,
mitsgaders een vaste stad, en wapenen;
3 Zo ziet naar den beste en gerechtigste van de zonen uws heren, zet
dien op zijns vaders troon; en strijdt voor het huis uws heren.
4 Doch zij vreesden gans zeer, en zeiden: Ziet, twee koningen
bestonden niet voor zijn aangezicht, hoe zouden wij dan bestaan?
5 Die dan over het huis was, en die over de stad was, en de oudsten,
en de voedsterheren zonden tot Jehu, zeggende: Wij zijn uw knechten,
en al wat gij tot ons zeggen zult, zullen wij doen; wij zullen niemand
koning maken; doe wat goed is in uw ogen.
6 Toen schreef hij ten tweeden male tot hen een brief, zeggende: Zo
gij mijn zijt, en gij naar mijn stem hoort, neemt de hoofden van de
mannen, de zonen uws heren, en komt tot mij morgen omtrent dezen tijd
naar Jizreel. (De zonen nu de konings, zeventig mannen, waren bij de
groten stad, die hen opvoedden.)
7 Het geschiedde dan, als die brief tot hen kwam, dat zij de zonen
des konings namen, en zeventig mannen sloegen; en zij legden hun
hoofden in korven, die zij tot hem zonden naar Jizreel.
8 En er kwam een bode, en boodschapte hem, zeggende: Zij hebben de
hoofden van de zonen des konings gebracht. En hij zeide: Legt ze in
twee hopen, aan de deur der poort, tot morgen.
9 En het geschiedde des morgens, toen hij uitging, dat hij stil
stond, en tot al het volk zeide: Gij zijt rechtvaardig. Ziet, ik heb
een verbintenis gemaakt tegen mijn heer, en heb hem doodgeslagen; en
wie heeft alle dezen geslagen?
10 Weet nu, dat niets van het woord des HEEREN, hetwelk de HEERE
tegen het huis van Achab gesproken heeft, zal op de aarde vallen; want
de HEERE heeft gedaan, wat Hij door den dienst van Zijn knecht Elia
gesproken heeft.
11 Daartoe sloeg Jehu al de overgeblevenen van het huis van Achab te
Jizreel, en al zijn groten, en zijn bekenden, en zijn priesteren;
totdat hij hem geen overigen liet overblijven.
12 En hij maakte zich op, en toog heen en ging naar Samaria; en
zijnde te Beth-Heked der herderen, op den weg,
13 Vond Jehu de broederen van Ahazia, den koning van Juda, en hij
zeide: Wie zijt gijlieden? En zij zeiden: Wij zijn de broederen van
Ahazia, en zijn afgekomen, om de zonen des konings en de zonen der
koningin te groeten.
14 Toen zeide hij: Grijpt hen levend. En zij grepen hen levend; en
zij sloegen hen bij den bornput van Beth-Heked, twee en veertig
mannen, en hij liet niet een van hen over.
15 En van daar gegaan zijnde, zo vond hij Jonadab, den zoon van
Rechab, hem tegemoet; die hem groette; en hij zeide tot hem: Is uw
hart recht, gelijk als mijn hart met uw hart is? En Jonadab zeide: Het
is, ja, het is; geef uw hand. En hij gaf zijn hand, en hij deed hem
tot zich op den wagen klimmen.
16 En hij zeide: Ga met mij, en zie mijn ijver aan voor den HEERE. Zo
deden zij hem rijden op zijn wagen.
17 En toen hij te Samaria kwam, sloeg hij allen, die aan Achab te
Samaria overgebleven waren, totdat hij hem verdelgd had, naar het
woord des HEEREN, dat Hij tot Elia gesproken had.
18 En Jehu verzamelde al het volk, en zeide tot hen: Achab heeft Baal
een weinig gediend; Jehu zal hem veel dienen.
19 Nu daarom roept alle profeten van Baal, al zijn dienaren, en al
zijn priesteren tot mij, dat niemand gemist worde; want ik heb een
grote offerande aan Baal; al wie gemist wordt, zal niet leven. Doch
Jehu deed dat door listigheid, opdat hij de dienaren van Baal
ombracht.
20 Verder zeide Jehu: Heiligt Baal een verbods dag. en zij riepen
dien uit.
21 Ook zond Jehu in het ganse Israel; en alle Baalsdienaren kwamen,
dat niet een man overbleef, die niet kwam; en zij kwamen in het huis
van Baal, dat het huis van Baal vervuld werd van het ene einde tot het
andere einde.
22 Toen zeide hij tot dengene, die over het klederhuis was: Breng
voor alle dienaren van Baal de kleding uit. En hij bracht voor hen de
kleding uit.
23 En Jehu kwam met Jonadab, den zoon van Rechab, in het huis van
Baal; en hij zeide tot de dienaren van Baal: Onderzoekt, en ziet toe,
dat hier misschien bij u niemand zij van de dienaren van Baal alleen.
24 Toen zij nu inkwamen, om slachtofferen en brandofferen te doen,
bestelde zich Jehu daarbuiten tachtig mannen, en hij zeide: Zo iemand
van de mannen, die ik in uw handen gebracht heb, ontkomt, zijn ziel
zal voor deszelfs ziel zijn.
25 En het geschiedde, als hij voleind had het brandoffer te doen, dat
Jehu zeide tot de trawanten en tot de hoofdmannen: Komt in, slaat hen,
dat niemand uitkome. En zij sloegen hen met de scherpte des zwaard; en
de trawanten en hoofdmannen wierpen hen weg; daarna kwamen zij tot de
stad in het huis van Baal;
26 En zij brachten de opgerichte beelden uit het huis van Baal, en
verbrandden ze.
27 Zij braken ook het opgerichte beeld van Baal af; daartoe braken
zij het huis van Baal af, en maakten dat tot heimelijke gemakken, tot
op dezen dag.
28 Alzo verdelgde Jehu Baal uit Israel.
29 Maar van de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel
zondigen deed, na te volgen, week Jehu niet af, te weten, van de
gouden kalveren, die te Beth-El en die te Dan waren.
30 De HEERE dan zeide tot Jehu: Daarom dat gij welgedaan hebt, doende
wat recht is in Mijn ogen, en hebt aan het huis van Achab gedaan, naar
alles, wat in Mijn hart was, zullen u zonen tot het vierde gelid op
den troon van Israel zitten.
31 Maar Jehu nam niet waar te wandelen in de wet des HEEREN, des Gods
van Israel, met zijn ganse hart; hij week niet van de zonden van
Jerobeam, die Israel zondigen deed.
32 In die dagen begon de HEERE Israel af te korten, want Hazael sloeg
ze in alle landpalen van Israel:
33 Van de Jordaan af, tegen den opgang der zon, het ganse land van
Gilead, der Gadieten, en der Rubenieten, en der Manassieten; van
Aroer, dat aan de beek van Arnon is, en Gilead, en Basan.
34 Het overige nu der geschiedenissen van Jehu, en al wat hij gedaan
heeft, en al zijn macht, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel?
35 En Jehu ontsliep met zijn vaderen, en zij begroeven hem te
Samaria, en zijn zoon Joahaz werd koning in zijn plaats.
36 En de dagen, die Jehu over Israel geregeerd heeft in Samaria, zijn
acht en twintig jaren.
II REIS-CAP-11
1 Toen nu Athalia, de moeder van Ahazia, zag, dat haar zoon dood was,
zo maakte zij zich op, en bracht al het koninklijke zaad om.
2 Maar Joseba, de dochter van den koning Joram, de zuster van Ahazia,
nam Joas, den zoon van Ahazia, en stal hem uit het midden van des
konings zonen, die gedood werden, zettende hem en zijn voedster in een
slaapkamer; en zij verborgen hem voor Athalia, dat hij niet gedood
werd.
3 En hij was met haar verstoken in het huis des HEEREN zes jaren; en
Athalia regeerde over het land.
4 In het zevende jaar nu zond Jojada, en nam de oversten van honderd
met de hoofdmannen, en met de trawanten, en hij bracht hen tot zich,
in het huis des HEEREN; en hij maakte een verbond met hen, en hij
beedigde hen in het huis des HEEREN, en hij toonde hun den zoon des
konings.
5 En hij gebood hun, zeggende: Dit is de zaak, die gij doen zult: een
derde deel van u, die op den sabbat ingaan, zullen de wacht waarnemen
van het huis des konings;
6 En een derde deel zal zijn aan de poort Sur; en een derde deel aan
de poort achter de trawanten; zo zult gij waarnemen de wacht van dit
huis, tegen inbreking.
7 En de twee delen van ulieden, allen, die op den sabbat uitgaan,
zullen de wacht van het huis des HEEREN waarnemen bij den koning.
8 En gij zult den koning rondom omsingelen, een ieder met zijn
wapenen in zijn hand, en hij, die tussen de ordeningen intreedt, zal
gedood worden; en zijt gij bij den koning, als hij uitgaat, en als hij
inkomt.
9 De oversten dan van honderd deden naar al wat de priester Jojada
geboden had, en namen ieder zijn mannen, die op den sabbat ingingen,
met degenen, die op den sabbat uitgingen; en zij kwamen tot den
priester Jojada.
10 En de priester gaf aan de oversten van honderd de spiesen en de
schilden, die van den koning David geweest waren, die in het huis des
HEEREN geweest waren.
11 En de trawanten stonden, ieder met zijn wapenen in zijn hand, van
de rechterzijde van het huis, tot de linkerzijde van het huis, naar
het altaar en naar het huis toe, bij den koning rondom.
12 Daarna bracht hij des konings zoon voor, en zette hem de kroon op,
en gaf hem de getuigenis; en zij maakten hem koning, en zalfden hem;
daartoe klapten zij met de handen, en zeiden: De koning leve!
13 Toen Athalia hoorde de stem der trawanten en des volks, zo kwam
zij tot het volk in het huis des HEEREN.
14 En zij zag toe, en ziet, de koning stond bij den pilaar, naar de
wijze, en de oversten en de trompetten bij den koning; en al het volk
des lands was blijde, en blies met trompetten. Toen verscheurde
Athalia haar klederen, en zij riep: Verraad, verraad!
15 Maar de priester Jojada gebood aan de oversten van honderd, die
over het heir gesteld waren, en zeide tot hen: Brengt haar uit tot
buiten de ordeningen, en doodt, wie haar volgt, met het zwaard; want
de priester had gezegd: Laat ze in het huis des HEEREN niet gedood
worden.
16 En zij legden de handen aan haar; en zij ging den weg van den
ingang der paarden naar het huis des konings, en zij werd daar gedood.
17 En Jojada maakte een verbond tussen den HEERE en tussen den
koning, en tussen het volk, dat het den HEERE tot een volk zou zijn;
mitsgaders tussen de koning en tussen het volk.
18 Daarna ging al het volk des lands in het huis van Baal, en braken
dat af; zijn altaren en zijn beelden verbraken zij recht wel; en
Mattan, den priester van Baal, sloegen zij dood voor de altaren. De
priester nu bestelde de ambten in het huis des HEEREN.
19 En hij nam de oversten van honderd, en de hoofdmannen, en de
trawanten, en al het volk des lands; en zij brachten den koning af uit
het huis des HEEREN, en kwamen door den weg van de poort der trawanten
tot het huis des konings, en hij zat op den troon der koningen.
20 En al het volk des lands was blijde, en de stad werd stil, nadat
zij Athalia met het zwaard gedood hadden bij des konings huis.
21 Joas was zeven jaren oud, toen hij koning werd.
II REIS-CAP-12
1 In het zevende jaar van Jehu werd Joas koning, en regeerde veertig
jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Zibja van Ber-seba.
2 En Joas deed dat recht was in de ogen des HEEREN, al zijn dagen, in
dewelke de priester Jojada hem onderwees.
3 Alleenlijk werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en
rookte nog op de hoogten.
4 En Joas zeide tot de priesteren: Al het geld der geheiligde dingen,
dat gebracht zal worden in het huis des HEEREN, te weten het geld
desgenen, die overgaat tot de getelden, het geld van een ieder der
personen naar zijn schatting, en al het geld, dat in ieders hart komt,
om dat te brengen in het huis des HEEREN,
5 Zullen de priesters tot zich nemen, een ieder van zijn bekende; en
zij zullen de breuken van het huis verbeteren, naar alles wat er voor
breuk bevonden zal worden.
6 Maar het geschiedde in het drie en twintigste jaar van den koning
Joas, dat de priesters de breuken van het huis niet gebeterd hadden.
7 Toen riep de koning Joas den priester Jojada en de andere
priesteren, en zeide tot hen: Waarom betert gijlieden niet de breuken
van het huis? Nu dan, neemt geen geld van uw bekenden, dat gij het
zoudt geven voor de breuken van het huis.
8 En de priesters bewilligden van het volk geen geld te nemen, noch
de breuken van het huis te verbeteren.
9 Maar de priester Jojada nam een kist, en boorde een gat in haar
deksel, en zette die bij het altaar ter rechterhand, als iemand inkwam
in het huis des HEEREN; en de priesters, die den dorpel bewaarden,
staken daarin al het geld, dat ten huize des HEEREN gebracht werd.
10 Het geschiedde nu, als zij zagen, dat veel gelds in de kist was,
dat des konings schrijver met den hogepriester opkwam, en zij bonden
het samen, en telden het geld, dat in het huis des HEEREN gevonden
werd.
11 En zij gaven het geld wel gewogen in handen der verzorgers van dat
werk, die gesteld waren over het huis des HEEREN; en zij besteedden
het uit aan de timmerlieden en aan de bouwlieden, die het huis des
HEEREN vermaakten;
12 En aan de metselaren, en aan de steenhouwers, en om hout en
gehouwen stenen te kopen, om de breuken van het huis des HEEREN te
verbeteren, en voor al wat uitgegeven werd voor het huis, om dat te
beteren.
13 Evenwel werden niet gemaakt voor het huis des HEEREN zilveren
schalen, gaffelen, sprengbekkens, trompetten, noch enig gouden vat, of
zilveren vat, van het geld, dat ten huize des HEEREN gebracht werd.
14 Maar zij gaven dat aan degenen, die het werk deden; en zij
verbeterden daarmede het huis des HEEREN.
15 Daartoe eisten zij geen rekening van de mannen, wien zij dat geld
in hun handen gaven, om aan degenen, die het werk deden, te geven;
want zij handelden trouwelijk.
16 Het geld van schuldoffer, en het geld van zondofferen werd ten
huize des HEEREN niet gebracht; het was voor de priesteren.
17 Toen trok Hazael, de koning van Syrie op, en krijgde tegen Gath,
en nam haar in; daarna stelde Hazael zijn aangezicht, om tegen
Jeruzalem op te trekken.
18 Maar Joas, de koning van Juda, nam al de geheiligde dingen, die
Josafat, en Joram, en Ahazia, zijn vaderen, de koningen van Juda,
geheiligd hadden, en zijn geheiligde dingen, en al het goud, dat
gevonden werd in de schatten van het huis des HEEREN, en van het huis
des konings, en zond het tot Hazael, den koning van Syrie; toen trok
hij op van Jeruzalem.
19 Het overige nu der geschiedenissen van Joas, en al wat hij gedaan
heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Juda?
20 En zijn knechten stonden op, en maakten een verbintenis, en
sloegen Joas, in het huis van Millo, dat afgaat naar Silla;
21 Want Jozacar, de zoon van Simeath, en Jozabad, de zoon van Somer,
zijn knechten, sloegen hem, dat hij stierf; en zij begroeven hem met
zijn vaderen in de stad Davids; en Amazia, zijn zoon, werd koning in
zijn plaats.
II REIS-CAP-13
1 In het drie en twintigste jaar van Joas, den zoon van Ahazia, den
koning van Juda, werd Joahaz, de zoon van Jehu, koning over Israel, te
Samaria, en regeerde zeventien jaren.
2 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; want hij wandelde
na de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel zondigen
deed; hij week daarvan niet af.
3 Daarom ontstak des HEEREN toorn tegen Israel; en Hij gaf hen in de
hand van Hazael, den koning van Syrie, en in de hand van Benhadad, den
zoon van Hazael, al die dagen.
4 Doch Joahaz bad des HEEREN aangezicht ernstelijk aan; en de HEERE
verhoorde hem; want Hij zag de verdrukking van Israel, dat de koning
van Syrie hen verdrukte.
5 (Zo gaf de HEERE Israel een verlosser, dat zij van onder de hand
der Syriers uitkwamen; en de kinderen Israels woonden in hun tenten,
als te voren.
6 Nochtans weken zij niet af van de zonden van het huis van Jerobeam,
die Israel zondigen deed; maar hij wandelde daarin; en het bos bleef
ook staan te Samaria.)
7 Want hij had Joahaz geen volk laten overblijven dan vijftig
ruiteren en tien wagenen, en tien duizend voetvolks; want de koning
van Syrie had hen omgebracht, en had hen dorsende gemaakt als stof.
8 Het overige nu der geschiedenissen van Joahaz, en al wat hij gedaan
heeft, en al zijn macht, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel?
9 En Joahaz ontsliep met zijn vaderen, en zij begroeven hem te
Samaria; en Joas, zijn zoon, regeerde in zijn plaats.
10 In het zeven en dertigste jaar van Joas, den koning van Juda, werd
Joas, de zoon van Joahaz, koning over Israel, te Samaria, en regeerde
zestien jaren.
11 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; hij week niet af
van al de zonden van Jerobeam, dien zoon van Nebat, die Israel
zondigen deed, maar hij wandelde daarin.
12 Het overige nu der geschiedenissen van Joas, en al wat hij gedaan
heeft, en zijn macht, waarmede hij gestreden heeft tegen Amazia, den
koning van Juda, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken
der koningen van Israel?
13 En Joas ontsliep met zijn vaderen, en Jerobeam zat op zijn troon.
En Joas werd begraven te Samaria, bij de koningen van Israel.
14 Elisa nu was krank geweest van zijn krankheid, van dewelke hij
stierf; en Joas, de koning van Israel, was tot hem afgekomen, en had
geweend over zijn aangezicht, en gezegd: Mijn vader, mijn vader, wagen
Israels en zijn ruiteren!
15 En Elisa zeide tot hem: Neem een boog en pijlen. En hij nam tot
zich een boog en pijlen.
16 En hij zeide tot den koning van Israel: Leg uw hand aan den boog,
en hij leide zijn hand daaraan; en Elisa leide zijn handen op des
konings handen.
17 En hij zeide: Doe het venster open tegen het oosten. En hij deed
het open. Toen zeide Elisa: Schiet. En hij schoot. En hij zeide: Het
is een pijl der verlossing des HEEREN, en een pijl der verlossing
tegen de Syriers; want gij zult de Syriers slaan in Afek, tot verdoens
toe.
18 Daarna zeide hij: Neem de pijlen. En hij nam ze. Toen zeide hij
tot den koning van Israel: Sla tegen de aarde. En hij sloeg driemaal;
daarna stond hij stil.
19 Toen werd de man Gods zeer toornig op hem, en zeide: Gij zoudt
vijfmaal of zesmaal geslagen hebben; dan zoudt gij de Syriers tot
verdoens toe geslagen hebben; doch nu zult gij de Syriers driemaal
slaan.
20 Daarna stierf Elisa, en zij begroeven hem. De benden nu der
Moabieten kwamen in het land met het ingaan des jaars.
21 En het geschiedde, als zij een man begroeven, dat zij, ziet, een
bende zagen; zo wierpen zij den man in het graf van Elisa; en toen de
man daarin kwam, en het gebeente van Elisa aanroerde, werd hij levend,
en rees op zijn voeten.
22 Hazael nu, de koning van Syrie, verdrukte Israel, al de dagen van
Joahaz.
23 Doch de HEERE was hun genadig, en ontfermde Zich hunner, en wendde
Zich tot hen, om Zijns verbonds wil met Abraham, Izak en Jakob; en Hij
wilde hen niet verderven, en heeft hen niet verworpen van Zijn
aangezicht, tot nu toe.
24 En Hazael, de koning van Syrie, stierf, en zijn zoon Benhadad werd
koning in zijn plaats.
25 Joas nu, de zoon van Joahaz, nam de steden weder in, uit de hand
van Benhadad, den zoon van Hazael, die hij uit de hand van Joahaz,
zijn vader, met krijg genomen had; Joas sloeg hem driemaal, en bracht
de steden aan Israel weder.
II REIS-CAP-14
1 In het tweede jaar van Joas, den zoon van Joahaz, den koning van
Israel, werd Amazia koning, de zoon van Joas, den koning van Juda.
2 Vijf en twintig jaren was hij oud, toen hij koning werd, en
regeerde negen en twintig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder
was Joaddan van Jeruzalem.
3 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, nochtans niet als
zijn vader David; hij deed naar alles, wat zijn vader Joas gedaan had.
4 Alleenlijk werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en
rookt nog op de hoogten.
5 Het geschiedde nu, als het koninkrijk in zijn hand versterkt was,
dat hij zijn knechten sloeg, die den koning, zijn vader, geslagen
hadden,
6 Doch de kinderen der doodslagers doodde hij niet; gelijk geschreven
is in het wetboek van Mozes, waar de HEERE geboden heeft, zeggende: De
vaders zullen voor de kinderen niet gedood worden, en de kinderen
zullen voor de vaders niet gedood worden; maar een ieder zal om zijn
zonde gedood worden.
7 Hij sloeg de Edomieten in het Zoutdal tien duizend, en nam Sela in
met krijg, en noemde haar naam Jokteel, tot op dezen dag.
8 Toen zond Amazia boden tot Joas, den zoon van Joahaz, den zoon van
Jehu, den koning van Israel, zeggende: Kom, laat ons elkanders
aangezicht zien.
9 Maar Joas, de koning van Israel, zond tot Amazia, den koning van
Juda, zeggende: De distel, die op den Libanon is, zond tot den ceder,
die op den Libanon is, zeggende: Geef uw dochter mijn zoon ter vrouw;
maar het gedierte des velds, dat op den Libanon is, ging voorbij, en
vertrad den distel.
10 Gij hebt de Edomieten dapper geslagen, daarom heeft uw hart u
verheven; heb de eer, en blijf in uw huis; want waarom zoudt gij u in
het kwade mengen, dat gij vallen zoudt, gij en Juda met u?
11 Doch Amazia hoorde niet; daarom toog Joas, de koning van Israel,
op, zodat hij en Amazia, de koning van Juda, elkanders aangezicht
zagen te Beth-Semes, dat in Juda is.
12 En Juda werd geslagen voor het aangezicht van Israel, en zij
vloden, een iegelijk in zijn tenten.
13 En Joas, de koning van Israel, greep Amazia, den koning van Juda,
den zoon van Joas, den zoon van Ahazia, te Beth-Semes, en kwam te
Jeruzalem; en hij brak aan den muur van Jeruzalem, van de poort van
Efraim tot aan de Hoekpoort, vierhonderd ellen.
14 En hij nam al het goud, en het zilver, en al de vaten, die
gevonden werden in het huis des HEEREN, en in de schatten van des
konings huis, mitsgaders gijzelaars; en hij keerde weder naar Samaria.
15 Het overige nu der geschiedenissen van Joas, wat hij gedaan heeft,
en zijn macht, en hoe hij gestreden heeft tegen Amazia, den koning van
Juda, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Israel?
16 En Joas ontsliep met zijn vaderen, en werd te Samaria begraven bij
de koningen van Israel; en zijn zoon Jerobeam werd koning in zijn
plaats.
17 Amazia nu, de zoon van Joas, koning van Juda, leefde na den dood
van Joas, den zoon van Joahaz, den koning van Israel, vijftien jaren.
18 Het overige nu der geschiedenissen van Amazia, is dat niet
geschreven in het boek der kronieken der koningen van Juda?
19 En zij maakten een verbintenis tegen hem te Jeruzalem, dat hij
vluchtte naar Lachis; maar zij zonden hem na tot Lachis, en doodden
hem aldaar.
20 En zij brachten hem op paarden; en hij werd te Jeruzalem begraven,
bij zijn vaderen, in de stad Davids.
21 En het ganse volk van Juda nam Azaria (die nu zestien jaren oud
was), en maakten hem koning in plaats van zijn vader Amazia.
22 Die bouwde Elath, en bracht haar weder aan Juda, nadat de koning
met zijn vaderen ontslapen was.
23 In het vijftiende jaar van Amazia, den zoon van Joas, den koning
van Juda, werd te Samaria koning, Jerobeam, de zoon van Joas, koning
van Israel, en regeerde een en veertig jaren.
24 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; hij week niet van
alle zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel zondigen
deed.
25 Hij bracht ook weder de landpale van Israel van den ingang van
Hamath, tot aan de zee van het vlakke veld; naar het woord des HEEREN,
des Gods van Israel, dat Hij gesproken had door den dienst van Zijn
knecht Jona, den zoon van Amitthai, den profeet, die van Gath-hefer
was.
26 Want de HEERE zag, dat de ellende van Israel zeer bitter was, en
dat er geen opgeslotenen noch verlatenen waren, en dat Israel geen
helper had.
27 En de HEERE had niet gesproken, dat Hij den naam van Israel van
onder den hemel verdelgen zou; maar Hij verloste hen door de hand van
Jerobeam, den zoon van Joas.
28 Het overige nu der geschiedenissen van Jerobeam, en al wat hij
gedaan heeft, en zijn macht, hoe hij gekrijgd heeft, en hoe hij
Damaskus en Hamath, tot Juda behorende, aan Israel wedergebracht
heeft, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Israel?
29 En Jerobeam ontsliep met zijn vaderen, met de koningen van Israel;
en zijn zoon Zacharia werd koning in zijn plaats.
II REIS-CAP-15
1 In het zeven en twintigste jaar van Jerobeam, den koning van
Israel, werd koning Azaria, de zoon van Amazia, den koning van Juda.
2 Hij was zestien jaren oud, toen hij koning werd, en hij regeerde
twee en vijftig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Jecholia, van Jeruzalem.
3 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, naar al wat zijn
vader Amazia gedaan had.
4 Alleenlijk werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en
rookte nog op de hoogten.
5 En de HEERE plaagde den koning, dat hij melaats werd tot den dag
zijns doods; en hij woonde in een afgezonderd huis; doch Jotham, de
zoon des konings, was over het huis, richtende het volk des lands.
6 Het overige nu der geschiedenissen van Azaria, en al wat hij gedaan
heeft, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Juda?
7 En Azaria ontsliep met zijn vaderen, en zij begroeven hem bij zijn
vaderen, in de stad Davids; en zijn zoon Jotham werd koning in zijn
plaats.
8 In het acht en dertigste jaar van Azaria, den koning van Juda,
regeerde Zacharia, de zoon van Jerobeam, over Israel te Samaria, zes
maanden.
9 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, gelijk als zijn
vaderen gedaan hadden; hij week niet af van de zonden van Jerobeam,
den zoon van Nebat, die Israel zondigen deed.
10 En Sallum, de zoon van Jabes, maakte een verbintenis tegen hem, en
sloeg hem voor het volk, en doodde hem; en hij werd koning in zijn
plaats.
11 Het overige nu der geschiedenissen van Zacharia, ziet, dat is
geschreven in het boek der kronieken der koningen van Israel.
12 Dit was het woord des HEEREN, dat Hij gesproken had tot Jehu,
zeggende: U zullen zonen van het vierde gelid op den troon van Israel
zitten; en het is alzo geschied.
13 Sallum, de zoon van Jabes, werd koning, in het negen en dertigste
jaar van Uzzia, den koning van Juda; en hij regeerde een volle maand
te Samaria.
14 Want Menahem, de zoon van Gadi, toog op van Thirza, en kwam te
Samaria, en sloeg Sallum, den zoon van Jabes, te Samaria, en doodde
hem, en werd koning in zijn plaats.
15 Het overige nu der geschiedenissen van Sallum, en zijn
verbintenis, die hij maakte, ziet, die zijn geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Israel.
16 Toen sloeg Menahem Tifsah, met allen, die daarin waren, ook haar
landpalen van Thirza af; omdat men niet voor hem had opengedaan, zo
sloeg hij hen; al haar bevruchte vrouwen hieuw hij in stukken.
17 In het negen en dertigste jaar van Azaria, den koning van Juda,
werd Menahem, den zoon van Gadi, koning over Israel, en regeerde tien
jaren te Samaria.
18 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; hij week al zijn
dagen niet af van de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die
Israel zondigen deed.
19 Toen kwam Pul, de koning van Assyrie, tegen het land; en Menahem
gaf aan Pul duizend talenten zilvers, opdat zijn hand met hem zoude
zijn, om het koninkrijk in zijn hand te sterken.
20 Menahem nu bracht dit geld op van Israel, van alle geweldigen van
vermogen, om den koning van Assyrie te geven, voor elk man vijftig
zilveren sikkels; alzo keerde de koning van Assyrie weder, en bleef
daar niet in het land.
21 Het overige nu der geschiedenissen van Menahem, en al wat hij
gedaan heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Israel?
22 Daarna ontsliep Menahem met zijn vaderen; en zijn zoon Pekahia
werd koning in zijn plaats.
23 In het vijftigste jaar van Azaria, den koning van Juda, werd
Pekahia, de zoon van Menahem, koning over Israel, en regeerde twee
jaren te Samaria.
24 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; hij week niet af
van de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel zondigen
deed.
25 En Pekah, de zoon van Remalia, zijn hoofdman, maakte een
verbintenis tegen hem, en sloeg hem te Samaria, in het paleis van het
huis des konings, met Argob en met Arje, en met hem vijftig mannen van
de kinderen der Gileadieten; alzo doodde hij hem, en werd koning in
zijn plaats.
26 Het overige nu der geschiedenissen van Pekahia, en al wat hij
gedaan heeft, ziet, dat is geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Israel.
27 In het twee en vijftigste jaar van Azaria, den koning van Juda,
werd Pekah, de zoon van Remalia, koning over Israel, en regeerde
twintig jaren te Samaria.
28 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; hij week niet af
van de zonden van Jerobeam, den zoon van Nebat, die Israel zondigen
deed.
29 In de dagen Pekah, den koning van Israel, kwam Tiglath-Pilezer, de
koning van Assyrie, en nam Ijon in, en Abel-Beth-maacha, en Janoah, en
Kedes, en Hazor, en Gilead, en Galilea, het ganse land van Nafthali;
en hij voerde hen weg naar Assyrie.
30 En Hosea, de zoon van Ela, maakte een verbintenis tegen Pekah, den
zoon van Remalia, en sloeg hem, en doodde hem, en werd koning in zijn
plaats; in het twintigste jaar van Jotham, den zoon van Uzzia.
31 Het overige nu der geschiedenissen van Pekah, en al wat hij gedaan
heeft, ziet, dat is geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Israel.
32 In het tweede jaar van Pekah, den zoon van Remalia, den koning van
Israel, werd Jotham koning, de zoon van Uzzia, den koning van Juda.
33 Vijf en twintig jaren was hij oud, als hij koning werd, en
regeerde zestien jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Jerusa, de dochter van Zadok.
34 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN; naar alles, wat
zijn vader Uzzia gedaan had, deed hij.
35 Alleenlijk werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en
rookte nog op de hoogten; dezelve bouwde de hoge poort aan het huis
des HEEREN.
36 Het overige nu der geschiedenissen van Jotham, en al wat hij
gedaan heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Juda?
37 In die dagen begon de HEERE in Juda te zenden Rezin, den koning
van Syrie, en Pekah, den zoon van Remalia.
38 En Jotham ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven bij zijn
vaderen in de stad van zijn vader David; en zijn zoon Achaz werd
koning in zijn plaats.
II REIS-CAP-16
1 In het zeventiende jaar van Pekah, den zoon van Remalia, werd Achaz
koning, de zoon van Jotham, den koning van Juda.
2 Twintig jaren was Achaz oud, toen hij koning werd, en hij regeerde
zestien jaren te Jeruzalem; en hij deed niet dat recht was in de ogen
des HEEREN zijns Gods, als zijn vader David.
3 Want hij wandelde in den weg der koningen van Israel; ja, hij deed
ook zijn zoon door het vuur gaan, naar de gruwelen der heidenen, die
de HEERE voor de kinderen Israels verdreven had.
4 Hij offerde ook en rookte op de hoogten en op de heuvelen, ook
onder alle groen geboomte.
5 Toen toog Rezin, de koning van Syrie, op, met Pekah, den zoon van
Remalia, den koning van Israel, naar Jeruzalem ten strijde; en zij
belegerden Achaz, maar zij vermochten niet met strijden.
6 Te dierzelfder tijd bracht Rezin, de koning van Syrie, Elath weder
aan Syrie, en wierp de Joden uit Elath; en de Syriers kwamen te Elath,
en hebben daar gewoond tot op dezen dag.
7 Achaz nu zond boden tot Tiglath-Pilezer, den koning van Assyrie,
zeggende: Ik ben uw knecht en uw zoon; kom op, en verlos mij uit de
hand van den koning van Syrie, en uit de hand van den koning van
Israel, die zich tegen mij opmaken.
8 En Achaz nam het zilver en het goud, dat in het huis des HEEREN, en
in de schatten van het huis des konings gevonden werd, en hij zond den
koning van Assyrie een geschenk.
9 Zo hoorde de koning van Assyrie naar hem; want de koning van
Assyrie toog op tegen Damaskus, en nam haar in, en voerde hen
gevankelijk naar Kir, en hij doodde Rezin.
10 Toen toog de koning Achaz Tiglath-Pilezer, den koning van Assyrie,
tegemoet, naar Damaskus; en gezien hebbende een altaar, dat te
Damaskus was, zo zond de koning Achaz aan den priester Uria de
gelijkenis van het altaar, en zijn afbeelding, naar zijn ganse
maaksel.
11 En Uria, de priester, bouwde een altaar, naar alles, wat de koning
Achaz van Damaskus ontboden had; alzo deed de priester Uria, tegen dat
de koning Achaz van Damaskus kwam.
12 Als nu de koning van Damaskus gekomen was, zag de koning het
altaar; en de koning naderde tot het altaar, en offerde daarop.
13 En hij stak zijn brandoffer aan, en zijn spijsoffer, en goot zijn
drankoffer en sprengde het bloed zijner dankofferen op dat altaar.
14 Maar het koperen altaar, dat voor het aangezicht des HEEREN was,
dat bracht hij van het voorste deel van het huis, van tussen zijn
altaar, en van tussen het huis des HEEREN, en hij zette het aan de
zijde zijns altaars noordwaarts.
15 En de koning Achaz gebood Uria, den priester, zeggende: Steek op
het grote altaar aan het morgenbrandoffer, en het avondspijsoffer, en
des konings brandoffer, en zijn spijsoffer, en het brandoffer van al
het volk des lands, en hun spijsoffer, en hun drankofferen; en spreng
daarop al het bloed des brandoffers, en al het bloed des slachtoffer;
maar het koperen altaar zal mij zijn, om te onderzoeken.
16 En Uria, de priester, deed naar alles, wat de koning Achaz geboden
had.
17 En de koning Achaz sneed de lijsten der stellingen af, en nam die
van boven het wasvat weg, en deed de zee af van de koperen runderen,
die daaronder waren; en hij zette die op een stenen vloer.
18 Daartoe het deksel des sabbats, dat zij in het huis gebouwd
hadden, en den buitensten ingang des konings nam hij weg van het huis
des HEEREN, vanwege den koning van Assyrie.
19 Het overige nu der geschiedenissen van Achaz, wat hij gedaan
heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Juda?
20 En Achaz ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven bij zijn
vaderen, in de stad Davids; en Hizkia, zijn zoon, werd koning in zijn
plaats.
II REIS-CAP-17
1 In het twaalfde jaar van Achaz, den koning van Juda, werd Hosea, de
zoon van Ela, koning over Israel te Samaria, en regeerde negen jaren.
2 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; evenwel niet, als
de koningen van Israel, die voor hem geweest waren.
3 Tegen hem toog op Salmaneser, koning van Assyrie; en Hosea werd
zijn knecht, dat hij hem een geschenk gaf.
4 Maar de koning van Assyrie bevond een verbintenis in Hosea, dat hij
tot So, den koning van Egypte, boden gezonden had, en het geschenk aan
den koning van Assyrie niet als te voren van jaar tot jaar opbracht;
zo besloot hem de koning van Assyrie, en bond hem in het gevangenhuis.
5 Want de koning van Assyrie toog op in het ganse land; ja, hij kwam
op naar Samaria, en hij belegerde haar drie jaren.
6 In het negende jaar van Hosea, nam de koning van Assyrie Samaria
in, en voerde Israel weg in Assyrie, en deed ze wonen in Halah, en in
Habor, aan de rivier Gozan, en in de steden der Meden.
7 Want het was geschied, dat de kinderen Israels gezondigd hadden
tegen den HEERE, hun God, Die hen uit Egypteland opgebracht had, van
onder de hand van Farao, den koning van Egypte; en hadden andere goden
gevreesd;
8 En hadden gewandeld in de inzettingen der heidenen, die de HEERE
voor het aangezicht der kinderen Israels verdreven had, en der
koningen van Israel, die ze gemaakt hadden.
9 En de kinderen Israels hadden de zaken, die niet recht zijn, tegen
den HEERE, hun God, bemanteld; en hadden zich hoogten gebouwd in al
hun steden, van den wachttoren af tot de vaste steden toe.
10 En zij hadden zich staande beelden opgericht en bossen, op allen
hogen heuvel en onder alle groen geboomte.
11 En zij hadden daar gerookt op alle hoogten, gelijk de heidenen,
die de HEERE van hun aangezichten weggevoerd had; en zij hadden kwade
dingen gedaan, om den HEERE tot toorn te verwekken.
12 En zij hadden de drekgoden gediend, waarvan de HEERE tot hen
gezegd had: Gij zult deze zaak niet doen.
13 Als nu de HEERE tegen Israel en tegen Juda, door den dienst van
alle profeten, van alle zieners, betuigd had, zeggende: Bekeert u van
uw boze wegen en houdt Mijn geboden, en Mijn inzettingen, naar al de
wet, die Ik uw vaderen geboden heb, en die Ik tot u door de hand van
Mijn knechten, de profeten, gezonden heb;
14 Zo hoorden zij niet, maar zij verhardden hun nek, gelijk de nek
hunner vaderen geweest was, die aan den HEERE, hun God, niet geloofd
hadden.
15 Daartoe verwierpen zij Zijn inzettingen, en Zijn verbond, dat Hij
met hun vaderen gemaakt had, en Zijn getuigenissen, die Hij tegen hen
betuigd had, en wandelden de ijdelheid na, dat zij ijdel werden, en
achter de heidenen, die rondom hen waren, van dewelke de HEERE hun
geboden had, dat zij niet zouden doen gelijk die.
16 Ja, zij verlieten al de geboden des HEEREN, huns Gods, en maakten
zich gegoten beelden, twee kalveren; en maakten bossen, en bogen zich
voor alle heir des hemels, en dienden Baal.
17 Ook deden zij hun zonen en hun dochteren door het vuur gaan, en
gebruikten waarzeggerijen, en gaven op vogelgeschrei acht, en
verkochten zich, om te doen dat kwaad was in de ogen des HEEREN, om
Hem tot toorn te verwekken.
18 Daarom vertoornde zich de HEERE zeer over Israel, dat Hij hen
wegdeed van Zijn aangezicht; er bleef niets over, behalve de stam van
Juda alleen.
19 Zelfs hield Juda de geboden des HEEREN, huns Gods, niet; maar zij
wandelden in de inzettingen van Israel, die zij gemaakt hadden.
20 Zo verwierp de HEERE het ganse zaad van Israel, en bedrukte hen,
en gaf ze in de hand der rovers, totdat Hij hen van Zijn aangezicht
weggeworpen had.
21 Want Hij scheurde Israel van het huis van David af, en zij maakten
Jerobeam, den zoon van Nebat, koning; en Jerobeam dreef Israel af van
achter den HEERE, en hij deed ze een grote zonde zondigen.
22 Alzo wandelden de kinderen Israels in alle zonden van Jerobeam die
hij gedaan had; zij weken daarvan niet af;
23 Totdat de HEERE Israel van Zijn aangezicht wegdeed, gelijk als Hij
gesproken had door den dienst van al Zijn knechten, de profeten; alzo
werd Israel weggevoerd uit zijn land naar Assyrie, tot op dezen dag.
24 De koning nu van Assyrie bracht volk van Babel, en van Chuta, en
van Avva, en van Hamath, en Sefarvaim, en deed hen wonen in de steden
van Samaria, in de plaats der kinderen Israels; en zij namen Samaria
erfelijk in, en woonden in haar steden.
25 En het geschiedde in het begin hunner woning aldaar, dat zij den
HEERE niet vreesden; zo zond de HEERE leeuwen onder hen, die enigen
van hen doodden.
26 Daarom spraken zij tot den koning van Assyrie, zeggende: De
volken, die gij vervoerd hebt, en hebt doen wonen in de steden van
Samaria, weten de wijze des Gods van het land niet; daarom heeft Hij
leeuwen onder hen gezonden, en ziet, zij doden hen, dewijl zij niet
weten de wijze des Gods van het land.
27 Toen gebood de koning van Assyrie, zeggende: Brengt een der
priesteren daarheen, die gijlieden van daar weggevoerd hebt, dat zij
henentrekken, en wonen aldaar; en dat hij hun lere de wijze des Gods
van het land.
28 Zo kwam een uit de priesteren, die zij van Samaria weggevoerd
hadden, en woonde te Beth-El; en hij leerde hun, hoe zij den HEERE
vrezen zouden.
29 Maar elk volk maakte zijn goden; en zij stelden ze in de huizen
der hoogten, die de Samaritanen gemaakt hadden, elk volk in hun
steden, waarin zij woonachtig waren.
30 Want de lieden van Babel maakten Sukkoth Benoth, en de lieden van
Chut maakten Nergal, en de lieden van Hamath maakten Asima,
31 En de Avieten maakten Nibhaz en Tartak, en de Sefarvieten
verbrandden hun zonen voor Adramelech en Anamelech, de goden van
Sefarvaim, met vuur.
32 Ook vreesden zij den HEERE, en maakten zich van hun geringsten
priesteren der hoogten, dewelke voor hen dienst deden in de huizen der
hoogten.
33 Zij vreesden den HEERE, en dienden ook hun goden, naar de wijze
der volken, van dewelke zij die weggevoerd hadden.
34 Tot op dezen dag toe doen die naar de eerste wijzen; zij vrezen
den HEERE niet, en zij doen niet naar hun inzettingen, en naar hun
rechten, en naar de wet, en naar het gebod, dat de HEERE geboden heeft
aan de kinderen van Jakob, dien Hij den naam Israel gaf.
35 Nochtans had de HEERE een verbond met hen gemaakt, en had hun
geboden, zeggende: Gij zult geen andere goden vrezen, noch u voor hen
nederbuigen, noch hen dienen, noch hun offerande doen.
36 Maar den HEERE, Die u uit Egypteland met grote kracht en met een
uitgestrekten arm opgevoerd heeft, Dien zult gij vrezen, en voor Hem
zult gij u buigen, en Hem zult gij offerande doen;
37 En de inzettingen, en de rechten, en de wet, en het gebod, die Hij
u geschreven heeft, zult gij waarnemen te doen te allen dag; en gij
zult andere goden niet vrezen.
38 En het verbond, dat Ik met u gemaakt heb, zult gij niet vergeten;
en gij zult andere goden niet vrezen.
39 Maar den HEERE, uw God, zult gij vrezen; en Hij zal u redden uit
de hand van al uw vijanden.
40 Doch zij hoorden niet, maar zij deden naar hun eerste wijze.
41 Maar deze volken vreesden den HEERE, en dienden hun gesneden
beelden; ook doen hun kinderen en hun kindskinderen, gelijk als hun
vaders gedaan hebben, tot op dezen dag.
II REIS-CAP-18
1 Het geschiedde nu in het derde jaar van Hosea, den zoon van Ela,
den koning van Israel, dat Hizkia koning werd, de zoon van Achaz,
koning van Juda.
2 Vijf en twintig jaren was hij oud, toen hij koning werd, en hij
regeerde negen en twintig jaren te Jeruzalem, en de naam zijner moeder
was Abi, een dochter van Zacharia.
3 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat
zijn vader David gedaan had.
4 Hij nam de hoogten weg, en brak de opgerichte beelden, en roeide de
bossen uit; en hij verbrijzelde de koperen slang, die Mozes gemaakt
had, omdat de kinderen Israels tot die dagen toe haar gerookt hadden;
en hij noemde haar Nehustan.
5 Hij betrouwde op den HEERE, den God Israels, zodat na hem zijns
gelijke niet was onder alle koningen van Juda, noch die voor hem
geweest waren.
6 Want hij kleefde den HEERE aan; hij week niet van Hem na te volgen,
en hij hield Zijn geboden, die de HEERE aan Mozes geboden had.
7 Zo was de HEERE met hem; overal, waar hij henen uittrok, handelde
hij kloekelijk; daartoe viel hij af van den koning van Assyrie, dat
hij hem niet diende.
8 Hij sloeg de Filistijnen tot Gaza toe, en haar landpalen, van den
wachttoren af tot de vaste steden toe.
9 Het geschiedde nu in het vierde jaar van den koning Hizkia (hetwelk
was het zevende jaar van Hosea, den zoon van Ela, den koning van
Israel) dat Salmaneser, de koning van Assyrie, opkwam tegen Samaria,
en haar belegerde.
10 En zij namen haar in ten einde van drie jaren, in het zesde jaar
van Hizkia; het was het negende jaar van Hosea, den koning van Israel,
als Samaria ingenomen werd.
11 En de koning van Assyrie voerde Israel weg naar Assyrie, en deed
hen leiden in Halah, en in Habor, bij de rivier Gozan, en in de steden
der Meden.
12 Daarom dat zij de stem des HEEREN, huns Gods, niet waren
gehoorzaam geweest, maar Zijn verbond overtreden hadden; en al wat
Mozes, de knecht des HEEREN, geboden had, dat hadden zij niet gehoord,
noch gedaan.
13 Maar in het veertiende jaar van den koning Hizkia kwam Sanherib,
de koning van Assyrie, op tegen alle vaste steden van Juda, en nam ze
in.
14 Toen zond Hizkia, de koning van Juda, tot den koning van Assyrie,
naar Lachis, zeggende: Ik heb gezondigd, keer af van mij, wat gij mij
opleggen zult, zal ik dragen. Toen legde de koning van Assyrie Hizkia,
den koning van Juda, driehonderd talenten zilvers, en dertig talenten
gouds op.
15 Alzo gaf Hizkia al het zilver, dat gevonden werd in het huis des
HEEREN, en in de schatten van het huis des konings.
16 Te dier tijd sneed Hizkia het goud af van de deuren van den tempel
des HEEREN, en van de posten, die Hizkia, de koning van Juda, had
laten overtrekken, en gaf dat aan de koning van Assyrie.
17 Evenwel zond de koning van Assyrie Tartan, en Rabsaris, en
Rabsake, van Lachis tot den koning Hizkia, met een zwaar heir naar
Jeruzalem; en zij togen op, en kwamen naar Jeruzalem. En als zij
optogen en gekomen waren, bleven zij staan bij den watergang des
oppersten vijvers, welke is bij den hogen weg van het veld des
vollers.
18 En zij riepen tot den koning; zo ging tot hen uit Eljakim, de zoon
van Hilkia, de hofmeester, en Sebna, de schrijver, en Joah, de zoon
van Asaf, de kanselier.
19 En Rabsake zeide tot hen: Zegt nu tot Hizkia: Zo zegt de grote
koning, de koning van Assyrie: Wat vertrouwen is dit, waarmede gij
vertrouwt?
20 Gij zegt (doch het is een woord der lippen): Er is raad en macht
tot den oorlog; op wien vertrouwt gij nu, dat gij tegen mij
rebelleert?
21 Zie nu, vertrouwt gij u op dien gebroken rietstaf, op Egypte, op
denwelken zo iemand leunt, zo zal hij in zijn hand gaan, en die
doorboren; alzo is Farao, de koning van Egypte, al dengenen, die op
hem vertrouwen.
22 Maar zo gij tot mij zegt: Wij vertrouwen op den HEERE, onzen God;
is Hij die niet, Wiens hoogten en Wiens altaren Hizkia weggenomen
heeft, en tot Juda en tot Jeruzalem gezegd heeft: Voor dit altaar zult
gij u buigen te Jeruzalem?
23 Nu dan, wed toch met mijn heer, den koning van Assyrie; en ik zal
u twee duizend paarden geven, zo gij voor u de ruiters daarop zult
kunnen geven.
24 Hoe zoudt gij dan het aangezicht van een enigen vorst van de
geringste knechten mijns heren afkeren? Maar gij vertrouwt op Egypte,
om de wagenen en om de ruiteren.
25 Nu, ben ik zonder den HEERE opgetogen tegen deze plaats, om die te
verderven? De HEERE heeft tot mij gezegd: Trek op tegen dat land, en
verderf het.
26 Toen zeide Eljakim, de zoon van Hilkia, en Sebna, en Joah tot
Rabsake: Spreek toch tot uw knechten in het Syrisch, want wij verstaan
het wel; en spreek met ons niet in het Joods, voor de oren des volks,
dat op den muur is.
27 Maar Rabsake zeide tot hen: Heeft mijn heer mij tot uw heer en tot
u gezonden, om deze woorden te spreken? Is het niet tot de mannen, die
op den muur zitten, dat zij met ulieden hun drek eten, en hun water
drinken zullen?
28 Alzo stond Rabsake, en riep met luider stem in het Joods; en hij
sprak en zeide: Hoort het woord des groten konings, des konings van
Assyrie!
29 Zo zegt de koning: Dat Hizkia u niet bedriege: want hij zal u niet
kunnen redden uit zijn hand.
30 Daartoe dat Hizkia u niet doe vertrouwen op den HEERE, zeggende:
De HEERE zal ons zekerlijk redden, en deze stad zal niet in de hand
van den koning van Assyrie gegeven worden.
31 Hoort naar Hizkia niet; want zo zegt de koning van Assyrie:
Handelt met mij door een geschenk, en komt tot mij uit, en eet, een
ieder van zijn wijnstok, en een ieder van zijn vijgeboom; en drinkt
een ieder het water zijns bornputs;
32 Totdat ik kom, en u haal in een land, als ulieder land, een land
van koren en van most, een land van brood en van wijngaarden, een land
van olijven, van olie en van honig; zo zult gij leven en niet sterven;
en hoort niet naar Hizkia, want hij hitst u op, zeggende: De HEERE zal
ons redden.
33 Hebben de goden der volken, ieder zijn land, enigszins gered uit
de hand van den koning van Assyrie?
34 Waar zijn de goden van Hamath, en van Arpad? Waar zijn de goden
van Sefarvaim, Hena en Ivva? Ja, hebben zij Samaria uit mijn hand
gered?
35 Welke zijn ze onder alle goden der landen, die hun land uit mijn
hand gered hebben, dat de HEERE Jeruzalem uit mijn hand redden zou?
36 Doch het volk zweeg stil en antwoordde hem niet een woord; want
het gebod des konings was, zeggende: Gij zult hem niet antwoorden.
37 Toen kwam Eljakim, de zoon van Hilkia, de hofmeester, en Sebna, de
schrijver, en Joah, de zoon van Asaf, de kanselier, tot Hizkia, met
gescheurde klederen; en zij gaven hem de woorden van Rabsake te
kennen.
II REIS-CAP-19
1 En het geschiedde, als de koning Hizkia dat hoorde, zo scheurde hij
zijn klederen, en bedekte zich met een zak, en ging in het huis des
HEEREN.
2 Daarna zond hij Eljakim, den hofmeester, en Sebna, den schrijver,
en de oudsten der priesteren, met zakken bedekt, tot Jesaja, den
profeet, den zoon van Amoz;
3 En zij zeiden tot hem: Alzo zegt Hizkia: Deze dag is een dag der
benauwdheid, en der schelding, en der lastering; want de kinderen zijn
gekomen tot aan de geboorte, en er is geen kracht om te baren.
4 Misschien zal de HEERE, uw God, horen al de woorden van Rabsake,
denwelken zijn heer, de koning van Assyrie, gezonden heeft, om den
levenden God te honen, en te schelden, met woorden, die de HEERE, uw
God, gehoord heeft; hef dan een gebed op voor het overblijfsel, dat
gevonden wordt.
5 En de knechten van den koning Hizkia kwamen tot Jesaja.
6 En Jesaja zeide tot hen: Zo zult gij tot uw heer zeggen: Zo zegt de
HEERE: Vrees niet voor de woorden, die gij gehoord hebt, waarmede Mij
de dienaars van den koning van Assyrie gelasterd hebben.
7 Zie, Ik zal een geest in hem geven, dat hij een gerucht horen zal,
en weder in zijn land keren; en ik zal hem door het zwaard in zijn
land vellen.
8 Zo kwam Rabsake weder, en vond den koning van Assyrie, strijdende
tegen Libna; want hij had gehoord, dat hij van Lachis vertrokken was.
9 Als hij nu hoorde van Tirhaka, den koning van Cusch, zeggen: Ziet,
hij is uitgetogen om tegen u te strijden, zond hij weder boden tot
Hizkia, zeggende:
10 Zo zult gij spreken tot Hizkia, den koning van Juda, zeggende:
Laat u uw God niet bedriegen, op welken gij vertrouwt, zeggende:
Jeruzalem zal in de hand des konings van Assyrie niet gegeven worden.
11 Zie, gij hebt gehoord, wat de koningen van Assyrie aan alle landen
gedaan hebben, die verbannende; en zoudt gij gered worden?
12 Hebben de goden der volken, die mijn vaders verdorven hebben,
dezelve gered, als Gozan, en Haran, en Rezef, en de kinderen van Eden,
die in Telasser waren?
13 Waar is de koning van Hamath, en de koning van Arpad, en de koning
der stad Sefarvaim, Hena en Ivva?
14 Als nu Hizkia de brieven uit der boden hand ontvangen, en die
gelezen had, ging hij op in het huis des HEEREN, en Hizkia breidde die
uit voor het aangezicht des HEEREN.
15 En Hizkia bad voor het aangezicht des HEEREN, en zeide: O HEERE,
God Israels, Die tussen de cherubim woont! Gij zelf, Gij alleen zijt
de God van alle koninkrijken der aarde, Gij hebt den hemel en de aarde
gemaakt.
16 O, HEERE! neig Uw oor en hoor, doe, HEERE! Uw ogen open en zie, en
hoor de woorden van Sanherib, die dezen gezonden heeft, om den
levenden God te honen.
17 Waarlijk, HEERE, hebben de koningen van Assyrie die heidenen en
hun land verwoest;
18 En hebben hun goden in het vuur geworpen; want zij waren geen
goden, maar het werk van mennden, hout en steen; daarom hebben zij die
verdorven.
19 Nu dan, HEERE, onze God, verlos ons toch uit zijn hand; zo zullen
alle koninkrijken der aarde weten, dat Gij, HEERE, alleen God zijt.
20 Toen zond Jesaja, de zoon van Amoz, tot Hizkia, zeggende: Zo
spreekt de HEERE, de God Israels: Dat gij tot Mij gebeden hebt tegen
Sanherib, den koning van Assyrie, heb Ik gehoord.
21 Dit is het woord, dat de HEERE over hem gesproken heeft: De
jonkvrouw, de dochter van Sion, veracht u, zij bespot u, de dochter
van Jeruzalem schudt het hoofd achter u.
22 Wien hebt gij gehoond en gelasterd? en tegen Wien hebt gij de stem
verheven, en uw ogen omhoog opgeheven? Tegen den Heilige Israels!
23 Door middel uwer boden hebt gij den HEERE gehoond, en gezegd: Ik
heb met de menigte mijner wagenen beklommen de hoogten der bergen, de
zijden van den Libanon; en ik zal zijn hoge cederbomen, en zijn
uitgelezen dennebomen afhouwen; en zal komen in zijn uiterste herberg,
in het woud zijns schonen velds.
24 Ik heb gegraven en heb gedronken vreemde wateren; en ik heb met
mijn voetzolen alle rivieren der belegerde plaatsen verdroogd.
25 Hebt gij niet gehoord, dat Ik zulks lang te voren gedaan heb en
dat van oude dagen af geformeerd heb? Nu heb Ik dat doen komen, dat
gij zoudt zijn, om de vaste steden te verstoren tot woeste hopen.
26 Daarom waren haar inwoners handeloos; zij waren verslagen en
beschaamd; zij waren als het gras des velds, en de groene
grasscheutjes, het hooi der daken, en het brandkoren, eer het over
einde staat.
27 Maar Ik weet uw zitten, en uw uitgaan, en uw inkomen, en uw woeden
tegen Mij.
28 Om uw woeden tegen Mij, en dat uw woeling voor Mijn oren opgekomen
is, zo Mijn gebit in uw lippen, en Ik zal u doen wederkeren door dien
weg, door denwelken gij gekomen zijt.
29 En dat zij u een teken, dat men in dit jaar eten zal, wat van zelf
gewassen is; en in het tweede jaar, wat daarvan weder uitspruit; maar
zaait in het derde jaar, en maait, en plant wijngaarden, en eet hun
vruchten.
30 Want het ontkomene, dat overgebleven is van het huis van Juda, zal
wederom nederwaarts wortelen, en zal opwaarts vrucht dragen.
31 Want van Jeruzalem zal het overblijfsel uitgaan, en het ontkomene
van den berg Sion; de ijver van den HEERE der heirscharen zal dit
doen.
32 Daarom zo zegt de HEERE van den koning van Assyrie: Hij zal in
deze stad niet komen, noch daar een pijl inschieten; ook zal hij met
geen schild daarvoor komen, en zal geen wal daartegen opwerpen.
33 Door den weg, dien hij gekomen is, door dien zal hij wederkeren;
maar in deze stad zal hij niet komen, zegt de HEERE.
34 Want Ik zal deze stad beschermen, om die te verlossen, om
Mijnentwil, en om Davids, Mijns knechts wil.
35 Het geschiedde dan in dienzelven nacht, dat de Engel des HEEREN
uitvoer, en sloeg in het leger van Assyrie honderd vijf en tachtig
duizend. En toen zij zich des morgens vroeg opmaakten, ziet, die allen
waren dode lichamen.
36 Zo vertrok Sanherib, de koning van Assyrie, en toog henen, en
keerde weder; en hij bleef te Nineve.
37 Het geschiedde nu, als hij in het huis van Nisroch, zijn god, zich
nederboog, dat Adramelech en Sarezer, zijn zonen, hem met het zwaard
versloegen; doch zij ontkwamen in het land van Ararat; en Esar-Haddon,
zijn zoon, werd koning in zijn plaats.
II REIS-CAP-20
1 In die dagen werd Hizkia krank tot stervens toe; en de profeet
Jesaja, de zoon van Amoz, kwam tot hem, en zeide tot hem: Zo zegt de
HEERE: Geef bevel aan uw huis, want gij zult sterven, en niet leven.
2 Toen keerde hij zijn aangezicht om naar den wand, en hij bad tot
den HEERE, zeggende:
3 Och, HEERE, gedenk toch, dat ik voor Uw aangezicht in waarheid en
met een volkomen hart gewandeld, en wat goed in Uw ogen is, gedaan
heb. En Hizkia weende gans zeer.
4 Het gebeurde nu, als Jesaja uit het middelvoorhof nog niet gegaan
was, dat het woord des HEEREN tot hem geschiedde, zeggende:
5 Keer weder en zeg tot Hizkia, den voorganger Mijns volks: Zo zegt
de HEERE, de God van uw vader David: Ik heb uw gebed gehoord, Ik heb
uw tranen gezien; zie, Ik zal u gezond maken; aan den derden dag zult
gij opgaan in het huis des HEEREN;
6 En Ik zal vijftien jaren tot uw dagen toedoen, en zal u uit de hand
des konings van Assyrie verlossen, mitsgaders deze stad; en Ik zal
deze stad beschermen om Mijnentwil, en om Mijns knechts Davids wil.
7 Daarna zeide Jesaja: Neemt een klomp vijgen; en zij namen ze, en
legden ze op de zweer, en hij werd genezen.
8 Hizkia nu had gezegd tot Jesaja: Welk is het teken, dat de HEERE
mij gezond maken zal, en dat ik den derden dag in des HEEREN huis zal
opgaan?
9 En Jesaja zeide: Dit zal u een teken van den HEERE zijn, dat de
HEERE het woord, dat Hij gesproken heeft, doen zal: Zal de schaduw
tien graden voorwaarts gaan, of tien graden achterwaarts keren?
10 Toen zeide Hizkia: Het is der schaduwe licht, tien graden
nederwaarts te gaan; neen, maar dat de schaduw tien graden
achterwaarts kere.
11 En Jesaja, de profeet, riep den HEERE aan; en Hij deed de schaduw
tien graden achterwaarts keren in de graden, dewelke zij nederwaarts
gegaan was, in de graden van Achaz' zonnewijzer.
12 Te dier tijd zond Berodach Baladan de zoon van Baladan, de koning
van Babel, brieven en een geschenk aan Hizkia; want hij had gehoord,
dat Hizkia krank geweest was.
13 En Hizkia hoorde naar hen, en hij toonde hun zijn ganse schathuis,
het zilver, en het goud, en de specerijen, en de beste olie, en zijn
wapenhuis, en al wat gevonden werd in zijn schatten; er was geen ding
in zijn huis, noch in zijn ganse heerschappij, dat hij hun niet
toonde.
14 Toen kwam de profeet Jesaja tot den koning Hizkia, en zeide tot
hem: Wat hebben die mannen gezegd, en van waar zijn zij tot u gekomen?
En Hizkia zeide: Zij zijn uit verren lande gekomen, uit Babel.
15 En hij zeide: Wat hebben zij gezien in uw huis? En Hizkia zeide:
Zij hebben alles gezien, wat in mijn huis is; geen ding is er in mijn
schatten, dat ik hun niet getoond heb.
16 Toen zeide Jesaja tot Hizkia: Hoor des HEEREN woord.
17 Zie, de dagen komen, dat al wat in uw huis is, en wat uw vaderen
tot dezen dage toe opgelegd hebben, naar Babel weggevoerd zal worden;
er zal niets overgelaten worden, zegt de HEERE.
18 Daartoe zullen zij van uw zonen, die uit u zullen voortkomen, die
gij gewinnen zult, nemen, dat zij hovelingen zijn in het paleis des
konings van Babel.
19 Maar Hizkia zeide tot Jesaja: Het woord des HEEREN, dat gij
gesproken hebt, is goed. Ook zeide hij: Zou het niet, naardien vrede
en waarheid in mijn dagen wezen zal?
20 Het overige nu der geschiedenissen van Hizkia, en al zijn macht,
en hoe hij den vijver en den watergang gemaakt heeft, en water in de
stad gebracht heeft, zijn die niet geschreven in het boek der
kronieken der koningen van Juda?
21 En Hizkia ontsliep met zijn vaderen; en zijn zoon Manasse werd
koning in zijn plaats.
II REIS-CAP-21
1 Manasse was twaalf jaren oud, toen hij koning werd, en hij regeerde
vijf en vijftig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Hefzi-bah.
2 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, naar de gruwelen
der heidenen, die de HEERE voor het aangezicht der kinderen Israels
uit de bezitting verdreven had.
3 Want hij bouwde de hoogten weder op, die Hizkia, zijn vader,
verdorven had; en hij richtte Baal altaren op, en maakte een bos,
gelijk als Achab, de koning van Israel, gemaakt had, en boog zich
neder voor het heir des hemels, en diende ze.
4 En hij bouwde altaren in het huis des HEEREN, waarvan de HEERE
gezegd had: te Jeruzalem zal Ik Mijn Naam zetten.
5 Daartoe bouwde hij altaren voor al het heir des hemels, in beide de
voorhoven van het huis des HEEREN.
6 Ja, hij deed zijn zoon door het vuur gaan, en pleegde guichelarij
en gaf op vogelgeschrei acht; en hij stelde waarzeggers en
duivelskunstenaren; hij deed zeer veel kwaads in de ogen des HEEREN,
om Hem tot toorn te verwekken.
7 Hij stelde ook een gesneden beeld van het bos, dat hij gemaakt had,
in het huis waarvan de HEERE gezegd had tot David, en tot zijn zoon
Salomo: In dit huis, en in Jeruzalem, die Ik uit alle stammen van
Israel verkoren heb, zal Ik Mijn Naam zetten in eeuwigheid.
8 En Ik zal niet voortvaren den voet van Israel te bewegen uit dit
land, dat Ik hun vaderen gegeven heb; alleenlijk, zo zij waarnemen te
doen, naar alles, wat Ik hun geboden heb, en naar de ganse wet, die
Mijn knecht Mozes hun geboden heeft.
9 Maar zij hoorden niet; want Manasse deed hen dwalen, dat zij erger
deden dan de heidenen, die de HEERE voor het aangezicht der kinderen
Israels verdelgd had.
10 Toen sprak de HEERE door den dienst van Zijn knechten, de
profeten, zeggende:
11 Dewijl dat Manasse, de koning van Juda, deze gruwelen gedaan
heeft, erger doende dan al wat de Amorieten gedaan hebben, die voor
hem geweest zijn, ja, ook Juda door zijn drekgoden heeft doen
zondigen;
12 Daarom, alzo zegt de HEERE, de God Israels: Ziet, Ik zal een kwaad
over Jeruzalem en Juda brengen, dat een ieder, die het hoort, beide
zijn oren klinken zullen.
13 En Ik zal over Jeruzalem het meetsnoer van Samaria trekken,
mitsgaders het paslood van het huis van Achab; en Ik zal Jeruzalem
uitwissen, gelijk als men een schotel uitwist; men wist dien uit, en
men keert hem om op zijn holligheid.
14 En Ik zal het overblijfsel Mijns erfdeels verlaten, en zal ze in
de hand hunner vijanden geven; en zij zullen tot een roof en
plundering worden al hun vijanden.
15 Daarom, dat zij gedaan hebben dat kwaad was in Mijn ogen, en Mij
tot toorn verwekt hebben, van dien dag, dat hun vaderen van Egypte
uitgegaan zijn, ook tot op dezen dag toe.
16 Daartoe vergoot Manasse ook zeer veel onschuldig bloed, totdat hij
Jeruzalem van het ene einde tot het andere vervuld had; behalve zijn
zonde, die hij Juda zondigen deed, doende wat kwaad was in de ogen des
HEEREN.
17 Het overige der geschiedenissen van Manasse, en al wat hij gedaan
heeft, en zijn zonde, die hij gezondigd heeft, zijn die niet
geschreven in het boek der kronieken der koningen van Juda?
18 En Manasse ontsliep met zijn vaderen, en werd begraven in den hof
van zijn huis, in den hof van Uzza; en zijn zoon Amon werd koning in
zijn plaats.
19 Amon was twee en twintig jaren oud, toen hij koning werd, en hij
regeerde twee jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Mesullemet, een dochter van Haruz van Jotba.
20 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; gelijk als zijn
vader Manasse gedaan had.
21 Want hij wandelde in al den weg, dien zijn vader gewandeld had, en
hij diende de drekgoden, die zijn vader gediend had, en hij boog zich
voor die neder.
22 Zo verliet hij den HEERE, den God zijner vaderen, en hij wandelde
niet in den weg des HEEREN.
23 En de knechten van Amon maakten een verbintenis tegen hem, en zij
doodden den koning in zijn huis.
24 Maar het volk des lands versloeg allen, die tegen den koning Amon
een verbintenis gemaakt hadden; en het volk des lands maakte zijn zoon
Josia koning in zijn plaats.
25 Het overige nu der geschiedenissen van Amon, wat hij gedaan heeft,
zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen van
Juda?
26 En men begroef hem in zijn graf, in den hof van Uzza; en zijn zoon
Josia werd koning in zijn plaats.
II REIS-CAP-22
1 Josia was acht jaren oud, toen hij koning werd, en regeerde een en
dertig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Jedida, een
dochter van Adaja, van Bozkath.
2 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN; en hij wandelde in
al den weg van zijn vader David, en week niet af ter rechterhand noch
ter linkerhand.
3 Het geschiedde nu in het achttiende jaar van den koning Josia, dat
de koning den schrijver Safan, den zoon van Azalia, den zoon van
Mesullam, zond in het huis des HEEREN, zeggende:
4 Ga op tot Hilkia, den hogepriester, opdat hij het geld opsomme, dat
in het huis des HEEREN gebracht is, hetwelk de wachters des dorpels
van het volk verzameld hebben;
5 En dat zij dat geven in de hand der verzorgers van het werk, die
besteld zijn over het huis des HEEREN; opdat zij het geven aan
degenen, die het werk doen, dat in het huis des HEEREN is, om de
breuken van het huis te beteren;
6 Aan de timmerlieden en de bouwlieden, en de metselaars, en om hout
en gehouwene stenen te kopen, om het huis te beteren.
7 Doch er werd met hen geen rekening gehouden van het geld, dat in
hun hand geleverd was, want zij handelden trouwelijk.
8 Toen zeide de hogepriester Hilkia tot Safan, den schrijver: Ik heb
het wetboek in het huis des HEEREN gevonden; en Hilkia gaf dat boek
aan Safan, die las het.
9 Daarna kwam Safan, de schrijver, tot den koning, en bracht den
koning bescheid weder, en hij zeide: Uw knechten hebben het geld, dat
in het huis gevonden was, samengebracht, en hebben het gegeven in de
hand der verzorgers van het werk, die besteld waren over het huis des
HEEREN.
10 Ook gaf Safan, de schrijver, den koning te kennen, zeggende: De
priester Hilkia heeft mij een boek gegeven. En Safan las dat voor het
aangezicht des konings.
11 Het geschiedde nu, als de koning de woorden des wetboeks hoorde,
dat hij zijn klederen scheurde.
12 En de koning gebood Hilkia, den priester, en Ahikam, den zoon van
Safan, en Achbor, den zoon van Michaja, en Safan, den schrijver, en
Asaja, den knecht des konings, zeggende:
13 Gaat henen, vraagt den HEERE voor mij, en voor het volk, en voor
het ganse Juda, over de woorden dezes boeks, dat gevonden is; want de
grimmigheid des HEEREN is groot, dewelke tegen ons aangestoken is,
omdat onze vaderen niet gehoord hebben naar de woorden dezes boeks, om
te doen naar al wat voor ons geschreven is.
14 Toen ging de priester Hilkia, en Ahikam, en Achbor, en Safan, en
Asaja henen tot de profetes Hulda, de huisvrouw van Sallum, den zoon
van Tikva, den zoon van Harhas, den klederbewaarder (zij nu woonde te
Jeruzalem, in het tweede deel), en zij spraken tot haar.
15 En zij zeide tot hen: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Zegt tot
den man, die u tot mij gezonden heeft:
16 Zo zegt de HEERE: Zie, Ik zal kwaad over deze plaats brengen, en
voer haar inwoners, namelijk al de woorden des boeks, dat de koning
van Juda gelezen heeft.
17 Daarom dat zij Mij verlaten, en anderen goden gerookt hebben,
opdat zij Mij tot toorn verwekten met al het werk hunner handen, zo
zal Mijn grimmigheid aangestoken worden, tegen deze plaats, en niet
uitgeblust worden.
18 Maar tot den koning van Juda, die u gezonden heeft, om den HEERE
te vragen, alzo zult gij tot hem zeggen: Zo zegt de HEERE, de God
Israels: Aangaande de woorden, die gij gehoord hebt;
19 Omdat uw hart week geworden is, en gij u voor het aangezicht des
HEEREN vernederd hebt, als gij hoordet, wat Ik gesproken heb tegen
deze plaats en derzelver inwoners, dat zij tot een verwoesting en
vloek zullen worden, en dat gij uw klederen gescheurd en voor Mijn
aangezicht geweend hebt; zo heb Ik u ook verhoord, spreekt de HEERE.
20 Daarom zie, Ik zal u verzamelen tot uw vaderen, en gij zult met
vrede in uw graf verzameld worden, en uw ogen zullen al het kwaad niet
zien, dat Ik over deze plaats brengen zal. En zij brachten den koning
het antwoord weder.
II REIS-CAP-23
1 Toen zond de koning henen, en tot hem verzamelden al de oudsten van
Juda en Jeruzalem.
2 En de koning ging op in het huis des HEEREN, en met hem alle
inwoners van Jeruzalem, en de priesters en de profeten, en al het
volk, van den minste tot den meeste; en hij las voor hun oren al de
woorden van het boek des verbonds, dat in het huis des HEEREN gevonden
was.
3 De koning nu stond aan den pilaar, en maakte een verbond voor des
HEEREN aangezicht, om den HEERE na te wandelen, en Zijn geboden, en
Zijn getuigenissen, en Zijn inzettingen met ganser harte en met ganser
ziele te houden, bevestigende de woorden dezes verbonds, die in dit
boek geschreven zijn. En het ganse volk stond in dit verbond.
4 En de koning gebood den hogepriester Hilkia, en den priesteren der
tweede ordening, en den dorpelbewaarders, dat zij uit den tempel des
HEEREN alle gereedschap, dat voor Baal, en voor het beeld van het bos,
en voor al het heir des hemels gemaakt was, uitbrengen zouden; en hij
verbrandde dat buiten Jeruzalem in de velden van Kidron, en liet het
stof daarvan naar Beth-El dragen.
5 Daartoe schafte hij de Chemarim af, die de koningen van Juda
gesteld hadden, opdat men roken zou op de hoogten, in de steden van
Juda, en rondom Jeruzalem, mitsgaders, die voor Baal, de zon, en de
maan, en de andere planeten, en al het heir des hemels rookten.
6 Hij bracht ook het beeld van het bos uit het huis des HEEREN weg,
buiten Jeruzalem, tot de beek Kidron, en verbrandde het aan de beek
Kidron, en vergruisde het tot stof; en hij wierp het stof daarvan op
de graven der kinderen des volks.
7 Daartoe brak hij de huizen der schandjongens af, die aan het huis
des HEEREN waren, alwaar de vrouwen huisjes voor het beeld van het bos
weefden.
8 En hij bracht al de priesters uit de steden van Juda, en
verontreinigde de hoogten, alwaar die priesters gerookt hadden, van
Geba af tot Ber-seba toe; en hij brak de hoogten der poort van Jozua,
den overste der stad, was, welke aan iemands linkerhand was, in de
stadspoort gaande.
9 Doch de priesters der hoogten offerden niet op het altaar des
HEEREN te Jeruzalem; maar zij aten ongezuurde broden in het midden van
hun broederen.
10 Hij verontreinigde ook Thofeth, dat in het dal der kinderen van
Hinnom is, opdat niemand zijn zoon of zijn dochter voor den Molech
door het vuur deed gaan.
11 En hij schafte de paarden af, die de koningen van Juda voor de zon
gesteld hadden, van den ingang van het huis des HEEREN, tot de kamer
van Nathan-Melech, den hoveling, die in Parvarim was; en de wagenen
der zon verbrandde hij met vuur.
12 Verder de altaren die op het dak der opperzaal van Achaz waren,
die de koningen van Juda gemaakt hadden, mitsgaders de altaren, die
Manasse in de twee voorhoven van het huis des HEEREN gemaakt had, brak
de koning af; en hij verbrijzelde ze van daar, en wierp het stof
daarvan in de beek Kidron.
13 De hoogten ook, die vooraan Jeruzalem waren, dewelke waren ter
rechterhand van de berg Mashith, die Salomo, de koning van Israel,
voor Astoreth, het verfoeisel der Sidoniers, en voor Kamos, het
verfoeisel der Moabieten, en voor Milchom, den gruwel der kinderen
Ammons, gebouwd had, verontreinigde de koning.
14 Insgelijks brak hij de opgerichte beelden, en roeide de bossen
uit; en hij vervulde hun plaats met mensenbeenderen.
15 Daartoe ook het altaar, dat te Beth-El was, en de hoogte, die
Jerobeam, de zoon van Nebat, dewelke Israel zondigen deed, gemaakt
had; te zamen dat altaar en die hoogte brak hij af; ja, hij verbrandde
de hoogte, hij vergruisde ze tot stof, en hij verbrandde het bos.
16 En als Josia zich omkeerde, zag hij de graven, die daar op den
berg waren, en zond henen, en nam de beenderen uit de graven, en
verbrandde ze op dat altaar, en verontreinigde dat; naar het woord des
HEEREN, dat de man Gods uitgeroepen had, die deze woorden uitriep.
17 Verder zeide hij: Wat is dat voor een grafteken, dat ik zie? En de
lieden der stad zeiden tot hem: Het is het graf van den man Gods, die
uit Juda kwam, en deze dingen, die gij tegen dit altaar van Beth-El
gedaan hebt, uitgeroepen heeft.
18 En hij zeide: Laat hem liggen, dat niemand zijn beenderen
verroere. Zo bevrijdden zij zijn beenderen, met de beenderen van den
profeet, die uit Samaria gekomen was.
19 Daartoe nam Josia ook weg al de huizen der hoogten, die in de
steden van Samaria waren, die de koningen van Israel gemaakt hadden,
om den HEERE tot toorn te verwekken; en hij deed dezelve naar al de
daden, die hij te Beth-El gedaan had.
20 En hij slachtte al de priesteren der hoogten, die daar waren, op
de altaren, en verbrandde mensenbeenderen op dezelve. Daarna keerde
hij weder naar Jeruzalem.
21 En de koning gebood het ganse volk, zeggende: Houdt den HEERE, uw
God, pascha, gelijk in dit boek des verbonds geschreven is.
22 Want gelijk dit pascha was er geen gehouden, van de dagen der
richteren af, die Israel gericht hadden, noch in al de dagen der
koningen van Israel, noch der koningen van Juda.
23 Maar in het achttiende jaar van den koning Josia, werd dit pascha
den HEERE te Jeruzalem gehouden.
24 En ook deed Josia weg de waarzeggers, en de duivelskunstenaars, en
de terafim, en de drekgoden, en alle verfoeiselen, die in het land van
Juda en in Jeruzalem gezien werden; opdat hij bevestigde de woorden
der wet, die geschreven waren in het boek, dat de priester Hilkia in
het huis des HEEREN gevonden had.
25 En voor hem was geen koning zijns gelijke, die zich tot den HEERE,
met zijn ganse hart, en met zijn ganse ziel, en met zijn ganse kracht,
naar al de wet van Mozes, bekeerd had; en na hem stond zijns gelijke
niet op.
26 Nochtans keerde zich de HEERE van den brand Zijns groten toorns
niet af, waarmede Zijn toorn brandde tegen Juda, om al de tergingen,
waarmede Manasse Hem getergd had.
27 En de HEERE zeide: Ik zal Juda ook van Mijn aangezicht wegdoen,
gelijk als Ik Israel weggedaan heb; en Ik zal deze stad Jeruzalem
verwerpen, die Ik verkoren heb, en het huis, waarvan Ik gezegd heb:
Mijn Naam zal daar wezen.
28 Het overige nu der geschiedenissen van Josia, en al wat hij gedaan
heeft, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen
van Juda?
29 In zijn dagen toog Farao Necho, de koning van Egypte, op tegen den
koning van Assyrie, naar de rivier Frath; en de koning Josia toog hem
tegemoet, en hij doodde hem te Megiddo, als hij hem gezien had.
30 En zijn knechten voerden hem dood op een wagen van Megiddo, en
brachten hem te Jeruzalem, en begroeven hem in zijn graf; en het volk
des lands nam Joahaz, den zoon Josia, en zalfden hem, en maakten hem
koning in zijns vaders plaats.
31 Drie en twintig jaren was Joahaz oud, toen hij koning werd, en hij
regeerde drie maanden te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was
Hamutal, de dochter van Jeremia, van Libna.
32 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat
zijn vaderen gedaan hadden.
33 Doch Farao Necho liet hem binden te Ribla in het land van Hamath,
opdat hij te Jeruzalem niet regeren zou; en hij legde het land een
boete op van honderd talenten zilvers en een talent gouds.
34 Ook maakte Farao Necho Eljakim, den zoon van Josia, koning, in de
plaats van zijn vader Josia, en veranderde zijn naam in Jojakim; maar
Joahaz nam hij mede, en hij kwam in Egypte, en stierf aldaar.
35 En Jojakim gaf dat zilver en dat goud aan Farao; doch hij schatte
het land, om dat geld naar het bevel van Farao te geven; een ieder
naar zijn schatting eiste hij het zilver en goud af van het volk des
lands, om aan Farao Necho te geven.
36 Vijf en twintig jaren was Jojakim oud, toen hij koning werd, en
regeerde elf jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Zebudda,
een dochter van Pedaja, van Ruma.
37 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat
zijn vaders gedaan hadden.
II REIS-CAP-24
1 In zijn dagen toog Nebukadnezar, de koning van Babel, op, en
Jojakim werd zijn knecht drie jaren; daarna keerde hij zich om, en
rebelleerde tegen hem.
2 En de HEERE zond tegen hem de benden der Chaldeen, en de benden der
Syriers, en de benden der Moabieten, en de benden der kinderen Ammons,
en zond hen tegen Juda, om dat te verderven, naar het woord des
HEEREN, dat Hij gesproken had door den dienst Zijner knechten, de
profeten.
3 Zekerlijk geschiedde dit naar het bevel des HEEREN tegen Juda, dat
Hij hen van Zijn aangezicht wegdeed, om de zonden van Manasse, naar
alles, wat hij gedaan had;
4 Als ook om het onschuldig bloed, dat hij vergoten had, zodat hij
Jeruzalem met onschuldig bloed vervuld had; daarom wilde de HEERE niet
vergeven.
5 Het overige nu der geschiedenissen van Jojakim, en al wat hij
gedaan heeft, is dat niet geschreven in het boek der kronieken der
koningen van Juda?
6 En Jojakim ontsliep met zijn vaderen; en zijn zoon Jojachin werd
koning in zijn plaats.
7 De koning nu van Egypte toog voortaan niet meer uit zijn land; want
de koning van Babel had, van de rivier van Egypte af tot aan de rivier
Frath, ingenomen al wat van den koning van Egypte was.
8 Jojachin was achttien jaren oud, toen hij koning werd, en regeerde
drie maanden te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Nehusta, een
dochter van Elnathan, van Jeruzalem.
9 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat
zijn vader gedaan had.
10 Te dier tijd togen de knechten van Nebukadnezar, den koning van
Babel, naar Jeruzalem; en de stad werd belegerd.
11 Zelfs kwam Nebukadnezar, de koning van Babel, tegen de stad, als
zijn knechten die belegerden.
12 Toen ging Jojachin, de koning van Juda, uit tot den koning van
Babel, hij, en zijn moeder, en zijn knechten, en zijn vorsten, en zijn
hovelingen; en de koning van Babel nam hem gevangen in het achtste
jaar zijner regering.
13 En hij bracht van daar uit al de schatten van het huis des HEEREN,
en de schatten van het huis des konings; en hij hieuw alle gouden
vaten af, die Salomo, de koning van Israel, in den tempel des HEEREN
gemaakt had, gelijk als de HEERE gesproken had.
14 En hij voerde gans Jeruzalem weg, mitsgaders al de vorsten, en
alle strijdbare helden, tien duizend gevangen, en alle timmerlieden en
smeden; niemand werd overgelaten, dan het arme volk des lands.
15 Zo voerde hij Jojachin weg naar Babel, mitsgaders des konings
moeder, en des konings vrouwen, en zijn hovelingen; daartoe de
machtigen des lands bracht hij gevankelijk van Jeruzalem naar Babel;
16 En alle kloeke mannen tot zeven duizend, en timmerlieden en smeden
tot een duizend, en alle helden, die ten oorlog geoefend waren; dezen
bracht de koning van Babel gevankelijk naar Babel.
17 En de koning van Babel maakte Mattanja, deszelfs oom, koning in
plaats van hem, en veranderde zijn naam in Zedekia.
18 Zedekia was een en twintig jaren oud, als hij koning werd, en hij
regeerde elf jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Hamutal,
een dochter van Jeremia, van Libna.
19 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat
Jojakim gedaan had.
20 Want het geschiedde, om den toorn des HEEREN tegen Jeruzalem en
tegen Juda, totdat Hij hen van Zijn aangezicht weggeworpen had. En
Zedekia rebelleerde tegen den koning van Babel.
II REIS-CAP-25
1 En het geschiedde in het negende jaar zijner regering, in de tiende
maand, op den tienden der maand, dat Nebukadnezar, de koning van
Babel, kwam tegen Jeruzalem, hij en zijn ganse heir, en legerde zich
tegen haar; en zij bouwden tegen haar sterkten rondom.
2 Zo kwam de stad in belegering, tot in het elfde jaar van den koning
Zedekia.
3 Op den negenden der vierde maand, als de honger in de stad sterk
werd, en het volk des lands geen brood had,
4 Toen werd de stad doorgebroken, en al de krijgslieden vloden des
nachts door den weg der poort, tussen de twee muren, die aan des
konings hof waren (de Chaldeen nu waren tegen de stad rondom), en de
koning trok door den weg des vlakken velds.
5 Doch het heir der Chaldeen jaagde den koning na, en zij
achterhaalden hem in de vlakke velden van Jericho, en zal zijn heir
werd van bij hem verstrooid.
6 Zij dan grepen den koning, en voerden hem opwaarts tot den koning
van Babel, naar Ribla; en zij spraken een oordeel tegen hem.
7 En zij slachtten de zonen van Zedekia voor zijn ogen, en men
verblindde Zedekia's ogen, en zij bonden hem met twee koperen ketenen,
en voerden hem naar Babel.
8 Daarna in de vijfde maand, op de zevenden der maand (dit was het
negentiende jaar van Nebukadnezar, den koning van Babel) kwam
Nebuzaradan, de overste der trawanten, de knecht des konings van
Babel, te Jeruzalem.
9 En hij verbrandde het huis des HEEREN, en het huis des konings,
mitsgaders alle huizen van Jeruzalem; en alle huizen der groten
verbrandde hij met vuur.
10 En het ganse heir de Chaldeen, dat met den overste der trawanten
was, brak de muren van Jeruzalem rondom af.
11 Het overige nu des volks, die in de stad overgelaten waren, en de
afvalligen, die tot den koning van Babel gevallen waren, en het
overige der menigte, voerde Nebuzaradan, de overste der trawanten,
gevankelijk weg.
12 Maar van de armsten des lands liet de overste der trawanten enigen
overig tot wijngaardeniers en tot akkerlieden.
13 Verder braken de Chaldeen de koperen pilaren, die in het huis des
HEEREN waren, en de stellingen, en de koperen zee, die in het huis des
HEEREN was; en zij voerden het koper daarvan naar Babel.
14 Zij namen ook de potten, en de schoffelen, en de gaffelen, en de
rookschalen, en al de koperen vaten, daar men den dienst mede deed.
15 En de overste der trawanten nam weg de wierookvaten en de
sprengbekkens, wat geheel goud en wat geheel zilver was.
16 De twee pilaren, de ene zee, en de stellingen, die Salomo voor het
huis des HEEREN gemaakt had; het koper van al deze vaten was zonder
gewicht.
17 De hoogte van een pilaar was achttien ellen, en het kapiteel
daarop was koper; en de hoogte des kapiteels was drie ellen; en het
net, en de granaatappelen op het kapiteel rondom, waren alle van
koper; en dezen gelijk had de andere pilaar, met het net.
18 Ook nam de overste der trawanten Seraja, den hoofdpriester, en
Zefanja, den tweeden priester, en de drie dorpelbewaarders.
19 En uit de stad nam hij een hoveling, die over de krijgslieden
gesteld was, en vijf mannen uit degenen, die des konings aangezicht
zagen, die in de stad gevonden werden, mitsgaders den oversten
schrijver des heirs, die het volk des lands ten oorlog opschreef, en
zestig mannen van het volk des lands, die in de stad gevonden werden.
20 Als Nebuzaradan, de overste der trawanten, dezen genomen had, zo
bracht hij hen tot den koning van Babel, naar Ribla.
21 En de koning van Babel sloeg hen, en doodde hen te Ribla, in het
land van Hamath. Alzo werd Juda uit zijn land gevankelijk weggevoerd.
22 Maar aangaande het volk, dat in het land van Juda overgebleven
was, dat Nebukadnezar, de koning van Babel, had laten overblijven,
daarover stelde hij Gedalia, den zoon van Ahikam, den zoon van Safan.
23 Toen nu al de oversten der heiren, zij en hun mannen, hoorden, dat
de koning van Babel Gedalia tot overste gesteld had, kwamen zij tot
Gedalia naar Mizpa; namelijk, Ismael, de zoon van Nethanja, en
Johanan, de zoon van Kareah, en Seraja, de zoon van Tanhumeth, de
Netofathiet, en Jaazanja, de zoon van den Maachathiet, zij en hun
mannen.
24 En Gedalia zwoer hun en hun mannen, en zeide tot hen: Vreest niet
van te zijn knechten der Chaldeen, blijft in het land, en dient den
koning van Babel, zo zal het u wel gaan.
25 Maar het geschiedde in de zevende maand, dat Ismael, de zoon van
Nethanja, den zoon van Elisama, van koninklijk zaad, kwam, en tien
mannen met hem; en zij sloegen Gedalia, dat hij stierf; mitsgaders de
Joden en de Chaldeen, die met hem te Mizpa waren.
26 Toen maakte zich al het volk op, van de minste tot den meeste, en
de oversten der heiren, en kwamen in Egypte; want zij vreesden voor de
Chaldeen.
27 Het geschiedde daarna in het zeven en dertigste jaar der
wegvoering van Jojachin, den koning van Juda, in de twaalfde maand, op
den zeven en twintigsten der maand, dat Evilmerodach, de koning van
Babel, in het jaar, als hij koning werd, het hoofd van Jojachin, den
koning van Juda, uit het gevangenhuis, verhief.
28 En hij sprak vriendelijk met hem, en stelde zijn stoel boven den
stoel der koningen, die bij hem te Babel waren.
29 En hij veranderde de klederen zijner gevangenis, en hij at
geduriglijk brood voor zijn aangezicht, al de dagen zijns levens.
30 En aangaande zijn tering, een gedurige tering werd hem van den
koning gegeven, elk dagelijks bestemde deel op zijn dag, al de dagen
zijns levens.
