JONAS-CAP-1
1 En het woord des HEEREN geschiedde tot Jona, den zoon van Amitthai,
zeggende:
2 Maak u op, ga naar de grote stad Nineve, en predik tegen haar; want
hunlieder boosheid is opgeklommen voor Mijn aangezicht.
3 Maar Jona maakte zich op om te vluchten naar Tarsis, van het
aangezicht des HEEREN; en hij kwam af te Jafo, en vond een schip,
gaande naar Tarsis, en hij gaf de vracht daarvan, en ging neder in
hetzelve, om met henlieden te gaan naar Tarsis, van het aan gezicht
des HEEREN.
4 Maar de HEERE wierp een groten wind op de zee; en er werd een grote
storm in de zee, zodat het schip dacht te breken.
5 Toen vreesden de zeelieden, en riepen een iegelijk tot zijn god, en
wierpen de vaten, die in het schip waren, in de zee, om het van
dezelve te verlichten; maar Jona was nedergegaan aan de zijden van het
schip, en lag neder, en was met een diepen slaap bevangen.
6 En de opperschipper naderde tot hem, en zeide tot hem: Wat is u,
gij hardslapende? Sta op, roep tot uw God, misschien zal die God aan
ons gedenken, dat wij niet vergaan.
7 Voorts zeiden zij, een ieder tot zijn metgezel: Komt, en laat ons
loten werpen, opdat wij mogen weten, om wiens wil ons dit kwaad
overkomt. Alzo wierpen zij loten, en het lot viel op Jona.
8 Toen zeiden zij tot hem: Verklaar ons nu, om wiens wil ons dit
kwaad overkomt. Wat is uw werk en van waar komt gij? Welk is uw land
en van welk volk zijt gij?
9 En hij zeide tot hen: Ik ben een Hebreer; en ik vreze den HEERE,
den God des hemels, Die de zee en het droge gemaakt heeft.
10 Toen vreesden die mannen met grote vreze, en zeiden tot hem: Wat
hebt gij dit gedaan? Want de mannen wisten, dat hij van des HEEREN
aangezicht vlood; want hij had het hun te kennen gegeven.
11 Voorts zeiden zij tot hem: Wat zullen wij u doen, opdat de zee
stil worde van ons? Want de zee werd hoe langer hoe onstuimiger.
12 En hij zeide tot hen: Neemt mij op, en werpt mij in de zee, zo zal
de zee stil worden van ulieden; want ik weet, dat deze grote storm
ulieden om mijnentwil over komt.
13 Maar de mannen roeiden, om het schip weder te brengen aan het
droge, doch zij konden niet; want de zee werd hoe langer hoe
onstuimiger tegen hen.
14 Toen riepen zij tot den HEERE, en zeiden: Och HEERE! laat ons toch
niet vergaan om dezes mans ziel, en leg geen onschuldig bloed op ons;
want Gij, HEERE! hebt gedaan, gelijk als het U heeft behaagd.
15 En zij namen Jona op, en wierpen hem in de zee. Toen stond de zee
stil van haar verbolgenheid.
16 Dies vreesden de mannen den HEERE met grote vreeze; en zij
slachtten den HEERE slachtoffer, en beloofden geloften.
17 De HEERE nu beschikte een groten vis, om Jona in te slokken; en
Jona was in het ingewand van den vis, drie dagen en drie nachten.
JONAS-CAP-2
1 En Jona bad tot den HEERE, zijn God, uit het ingewand van den vis.
2 En hij zeide: Ik riep uit mijn benauwdheid tot den HEERE, en Hij
antwoordde mij; uit den buik des grafs schreide ik, en Gij hoordet
mijn stem.
3 Want Gij hadt mij geworpen in de diepte, in het hart der zeeen, en
de stroom omving mij; al Uw baren en Uw golven gingen over mij henen.
4 En ik zeide: Ik ben uitgestoten van voor Uw ogen; nochtans zal ik
den tempel Uwer heiligheid weder aanschouwen.
5 De wateren hadden mij omgeven tot de ziel toe, de afgrond omving
mij; het wier was aan mijn hoofd gebonden.
6 Ik was nedergedaald tot de gronden der bergen; de grendelen der
aarde waren om mij henen in eeuwigheid; maar Gij hebt mijn leven uit
het verderf opgevoerd, o HEERE, mijn God!
7 Als mijn ziel in mij overstelpt was, dacht ik aan den HEERE, en
mijn gebed kwam tot U, in den tempel Uwer heiligheid.
8 Die de valse ijdelheden onderhouden, verlaten hunlieder
weldadigheid.
9 Maar ik zal U offeren met de stem der dankzegging; wat ik beloofd
heb, zal ik betalen. Het heil is des HEEREN.
10 De HEERE nu sprak tot den vis; en hij spuwde Jona uit op het
droge.
JONAS-CAP-3
1 En het woord des HEEREN geschiedde ten anderen male tot Jona,
zeggende:
2 Maak u op, ga naar de grote stad Nineve; en predik tegen haar de
prediking, die Ik tot u spreek.
3 Toen maakte zich Jona op, en ging naar Nineve, naar het woord des
HEEREN. Nineve nu was een grote stad Gods, van drie dagreizen.
4 En Jona begon in de stad te gaan, een dagreis; en hij predikte, en
zeide: Nog veertig dagen, dan zal Nineve worden omgekeerd.
5 En de lieden van Nineve geloofden aan God; en zij riepen een vasten
uit, en bekleedden zich met zakken, van hun grootste af tot hun
kleinste toe.
6 Want dit woord geraakte tot den koning van Nineve, en hij stond op
van zijn troon, en deed zijn heerlijk overkleed van zich; en hij
bedekte zich met een zak, en zat neder in de as.
7 En hij liet uitroepen, en men sprak te Nineve, uit bevel des
konings en zijner groten, zeggende: Laat mens noch beest, rund noch
schaap, iets smaken, laat ze niet weiden, noch water drinken.
8 Maar mens en beest zullen met zakken bedekt zijn, en zullen sterk
tot God roepen; en zij zullen zich bekeren, een iegelijk van zijn
bozen weg, en van het geweld, dat in hun handen is.
9 Wie weet, God mocht Zich wenden, en berouw hebben; en Hij mocht
Zich wenden van de hittigheid Zijns toorns, dat wij niet vergingen!
10 En God zag hun werken, dat zij zich bekeerden van hun bozen weg;
en het berouwde God over het kwaad, dat Hij gesproken had hun te
zullen doen, en Hij deed het niet.
JONAS-CAP-4
1 Dit verdroot Jona met groot verdriet, en zijn toorn ontstak.
2 En hij bad tot den HEERE, en zeide: Och HEERE! was dit mijn woord
niet, als ik nog in mijn land was? Daarom kwam ik het voor, vluchtende
naar Tarsis; want ik wist, dat Gij een genadig en barmhartig God zijt,
lankmoedig en groot van goedertierenheid, en berouw hebbende over het
kwaad.
3 Nu dan, HEERE! neem toch mijn ziel van mij; want het is mij beter
te sterven dan te leven.
4 En de HEERE zeide: Is uw toorn billijk ontstoken?
5 Jona nu ging ter stad uit, en zette zich tegen het oosten der stad;
en hij maakte zich aldaar een verdek, en zat daaronder in de schaduw,
totdat hij zag, wat van de stad zou worden.
6 En God, de HEERE, beschikte een wonderboom, en deed hem opschieten
boven Jona, opdat er schaduw mocht zijn over zijn hoofd, om hem te
redden van zijn verdriet. En Jona verblijdde zich over den wonderboom
met grote blijdschap.
7 Maar God beschikte een worm des anderen daags in het opgaan van den
dageraad; die stak den wonderboom, dat hij verdorde.
8 En het geschiedde, als de zon oprees, dat God een stillen
oostenwind beschikte; en de zon stak op het hoofd van Jona, dat hij
amechtig werd; en hij wenste zijner ziel te mogen sterven, en zeide:
Het is mij beter te sterven dan te leven.
9 Toen zeide God tot Jona: Is uw toorn billijk ontstoken over den
wonderboom? En hij zeide: Billijk is mijn toorn ontstoken ter dood
toe.
10 En de HEERE zeide: Gij verschoont den wonderboom, aan welken gij
niet hebt gearbeid, noch dien groot gemaakt; die in een nacht werd, en
in een nacht verging;
11 En Ik zou die grote stad Nineve niet verschonen? waarin veel meer
dan honderd en twintig duizend mensen zijn, die geen onderscheid weten
tussen hun rechterhand, en hun linkerhand; daartoe veel vee?
