II SAMUEL-CAP-1
1 Voorts geschiedde het na Sauls dood, als David van den slag der
Amalekieten was wedergekomen, en David twee dagen te Ziklag gebleven
was;
2 Zo geschiedde het op den derden dag, dat, ziet, uit het heirleger
van Saul, een man kwam, wiens klederen gescheurd waren, en aarde was
op zijn hoofd; en het geschiedde, als hij tot David kwam, zo viel hij
ter aarde en boog zich neder.
3 En David zeide tot hem: Van waar komt gij? En hij zeide tot hem: Ik
ben ontkomen uit het heirleger van Israel.
4 Voorts zeide David tot hem: Wat is de zaak? Verhaal het mij toch.
En hij zeide, dat het volk uit den strijd gevloden was, en dat er ook
velen van het volk gevallen en gestorven waren, dat ook Saul en zijn
zoon Jonathan dood waren.
5 En David zeide tot den jongen, die hem de boodschap bracht: Hoe
weet gij, dat Saul dood is, en zijn zoon Jonathan?
6 Toen zeide de jongen, die hem de boodschap bracht: Ik kwam bij
geval op het gebergte van Gilboa; en ziet, Saul leunde op zijn spies;
en ziet, de wagens en ritmeesters hielden dicht op hem.
7 Zo zag hij achter zich om, en zag mij, en hij riep mij, en ik
zeide: Zie, hier ben ik.
8 En hij zeide tot mij: Wie zijt gij? En ik zeide tot hem: Ik ben een
Amalekiet.
9 Toen zeide hij tot mij: Sta toch bij mij, en dood mij; want deze
malienkolder heeft mij opgehouden; want mijn leven is nog gans in mij.
10 Zo stond ik bij hem, en doodde hem; want ik wist, dat hij na zijn
val niet leven zou; en ik nam de kroon, die op zijn hoofd was, en het
armgesmijde, dat aan zijn arm was, en heb ze hier tot mijn heer
gebracht.
11 Toen vatte David zijn klederen en scheurde ze; desgelijks ook al
de mannen, die met hem waren.
12 En zij weeklaagden, en weenden, en vastten tot op den avond, over
Saul en over Jonathan, zijn zoon, en over het volk des HEEREN, en over
het huis Israels, omdat zij door het zwaard gevallen waren.
13 Voorts zeide David tot den jongen, die hem de boodschap gebracht
had: Van waar zijt gij? En hij zeide: Ik ben de zoon van een vreemden
man, van een Amalekiet.
14 En David zeide tot hem: Hoe, hebt gij niet gevreesd uw hand uit te
strekken, om den gezalfde des HEEREN te verderven.
15 En David riep een van de jongens, en zeide: Treed toe, val op hem
aan. En hij sloeg hem, dat hij stierf.
16 En David zeide tot hem: Uw bloed zij op uw hoofd; want uw mond
heeft tegen u getuigd, zeggende: ik heb den gezalfde des HEEREN
gedood.
17 David nu klaagde deze klage over Saul en over Jonathan, zijn zoon;
18 Als hij gezegd had, dat men den kinderen van Juda den boog zou
leren; ziet, het is geschreven in het boek des Oprechten.
19 O Sieraad van Israel, op uw hoogten is hij verslagen; hoe zijn de
helden gevallen!
20 Verkondigt het niet te Gath, boodschapt het niet op de straten van
Askelon; opdat de dochters der Filistijnen zich niet verblijden, opdat
de dochters der onbesnedenen niet opspringen van vreugde.
21 Gij, bergen van Gilboa, noch dauw noch regen moet zijn op u, noch
velden der hefofferen; want aldaar is der helden schild smadelijk
weggeworpen, het schild van Saul, alsof hij niet gezalfd ware geweest
met olie.
22 Van het bloed der verslagenen, van het vette der helden, werd
Jonathans boog niet achterwaarts gedreven; en Sauls zwaard keerde niet
ledig weder.
23 Saul en Jonathan, die beminden, en die liefelijken in hun leven,
zijn ook in hun dood niet gescheiden; zij waren lichter dan arenden,
zij waren sterker dan leeuwen.
24 Gij, dochteren Israels, weent over Saul; die u kleedde met
scharlaken, met weelde; die u sieraad van goud deed dragen over uw
kleding.
25 Hoe zijn de helden gevallen in het midden van den strijd! Jonathan
is verslagen op uw hoogten!
26 Ik ben benauwd om uwentwil, mijn broeder Jonathan! Gij waart mij
zeer liefelijk; uw liefde was mij wonderlijker dan liefde der vrouwen.
27 Hoe zijn de helden gevallen, en de krijgswapenen verloren!
II SAMUEL-CAP-2
1 En het geschiedde daarna, dat David den HEERE vraagde, zeggende:
Zal ik optrekken in een der steden van Juda? En de HEERE zeide tot
hem: Trek op. En David zeide: Waarheen zal ik optrekken? En Hij zeide:
Naar Hebron.
2 Alzo toog David derwaarts op, als ook zijn twee vrouwen, Ahinoam,
de Jizreelietische, en Abigail, de huisvrouw van Nabal, den Karmeliet.
3 Ook deed David zijn mannen optrekken, die bij hem waren, een
iegelijk met zijn huisgezin; en zij woonden in de steden van Hebron.
4 Daarna kwamen de mannen van Juda, en zalfden aldaar David tot een
koning over het huis van Juda. Toen boodschapten zij David, zeggende:
Het zijn de mannen van Jabes in Gilead, die Saul begraven hebben.
5 Toen zond David boden tot de mannen van Jabes in Gilead, en hij
zeide tot hen: Gezegend zijt gij den HEERE, dat gij deze weldadigheid
gedaan hebt aan uw heer, aan Saul, en hebt hem begraven.
6 Zo doe nu de HEERE aan u weldadigheid en trouw! En ik ook, ik zal
aan u dit goede doen, dewijl gij deze zaak gedaan hebt.
7 En nu, laat uw handen sterk zijn, en zijt dapper, dewijl uw heer
Saul gestorven is; en ook hebben mij die van het huis van Juda tot
koning over zich gezalfd.
8 Abner nu, de zoon van Ner, de krijgsoverste, dien Saul gehad had,
nam Isboseth, Sauls zoon, en voerde hem over naar Mahanaim,
9 En maakte hem ten koning over Gilead, en over de Aschurieten, en
over Jizreel, en over Efraim, en over Benjamin, en over gans Israel.
10 Veertig jaren was Isboseth, Sauls zoon, oud, als hij koning werd
over Israel; en hij regeerde het tweede jaar; alleenlijk die van het
huis van Juda volgden David na.
11 Het getal nu der dagen, die David koning geweest is te Hebron,
over het huis van Juda, is zeven jaren en zes maanden.
12 Toen toog Abner, de zoon van Ner, uit, met de knechten van
Isboseth, den zoon van Saul, van Mahanaim naar Gibeon.
13 Joab, de zoon van Zeruja, en de knechten van David, togen ook uit;
en zij ontmoetten elkander bij den vijver van Gibeon; en zij bleven,
deze aan deze zijde des vijvers, en die aan gene zijde des vijvers.
14 En Abner zeide tot Joab: Laat zich nu de jongens opmaken, en voor
ons aangezicht spelen. En Joab zeide: Laat hen zich opmaken.
15 Toen maakten zich op, en gingen over in getal, twaalf van
Benjamin, te weten voor Isboseth, Sauls zoon, en twaalf van Davids
knechten.
16 En de een greep den ander bij het hoofd, en stiet zijn zwaard in
de zijde des anderen, en zij vielen te zamen; daarvan noemde men
dezelve plaats Chelkath-Hazurim, die bij Gibeon is.
17 En er was op dienzelfden dag een gans zeer harde strijd. Doch
Abner en de mannen van Israel werden voor het aangezicht der knechten
van David geslagen.
18 Nu waren aldaar drie zonen van Zeruja, Joab, en Abisai en Asahel;
en Asahel was licht op zijn voeten, als een der reeen, die in het veld
zijn.
19 En Asahel jaagde Abner achterna; en hij week niet, om van achter
Abner ter rechterhand of ter linkerhand af te gaan.
20 Toen zag Abner achter zich om, en zeide: Zijt gij dit, Asahel? En
hij zeide: Ik ben het.
21 En Abner zeide tot hem: Wijk tot uw rechterhand of tot uw
linkerhand, en grijp u een van die jongens, en neem voor u hun gewaad;
maar Asahel wilde niet afwijken van achter hem.
22 Toen voer Abner wijders voort, zeggende tot Asahel: Wijkt af van
achter mij; waarom zal ik u ter aarde slaan? Hoe zou ik dan mijn
aangezicht opheffen voor uw broeder Joab?
23 Maar hij weigerde af te wijken. Zo sloeg hem Abner met het
achterste van de spies aan de vijfde rib, dat de spies van achter hem
uitging; en hij viel aldaar, en stierf op zijn plaats. En het
geschiedde, dat allen, die tot de plaats kwamen, alwaar Asahel
gevallen en gestorven was, staan bleven.
24 Maar Joab en Abisai jaagden Abner achterna; en de zon ging onder,
als zij gekomen waren tot den heuvel van Amma, dewelke is voor Giach,
op den weg der woestijn van Gibeon.
25 En de kinderen van Benjamin verzamelden zich achter Abner, en
werden tot een hoop; en zij stonden op de spits van een heuvel.
26 Toen riep Abner tot Joab, en zeide: Zal dan het zwaard eeuwiglijk
verteren? Weet gij niet, dat het in het laatste bitterheid zal zijn?
En hoe lang zult gij het volk niet zeggen, dat zij wederkeren van hun
broederen te vervolgen?
27 En Joab zeide: Zo waarachtig als God leeft, ten ware dat gij
gesproken hadt, zekerlijk het volk zou al toen van den morgen af
weggevoerd zijn geweest, een iegelijk van zijn broeder te vervolgen!
28 Toen blies Joab met de bazuin; en al het volk stond stil, en zij
jaagden Israel niet meer achterna, en voeren niet wijders voort te
strijden.
29 Abner dan en zijn mannen gingen dienzelfden gansen nacht over het
vlakke veld; en zij gingen over de Jordaan en wandelden het ganse
Bithron door, en kwamen tot Mahanaim.
30 Joab keerde ook weder van achter Abner, en verzamelde het ganse
volk. En er werden van Davids knechten gemist negentien mannen, en
Asahel.
31 Maar Davids knechten hadden van Benjamin en onder Abners mannen
geslagen: driehonderd en zestig mannen waren er dood gebleven.
32 En zij namen Asahel op, en begroeven hem in zijns vaders graf, dat
te Bethlehem was. Joab nu en zijn mannen gingen den gansen nacht, dat
hun het licht aanbrak te Hebron.
II SAMUEL-CAP-3
1 En er was een lange krijg tussen het huis van Saul, en tussen het
huis van David. Doch David ging en werd sterker; maar die van het huis
van Saul gingen en werden zwakker.
2 En David werden zonen geboren te Hebron. Zijn eerstgeborene nu was
Amnon, van Ahinoam, de Jizreelietische;
3 En zijn tweede was Chileab, van Abigail, de huisvrouw van Nabal,
den Karmeliet; en de derde, Absalom, de zoon van Maacha, de dochter
van Thalmai, koning van Gesur;
4 En de vierde, Adonia, de zoon van Haggith; en de vijfde Sefatja, de
zoon van Abital;
5 En de zesde, Jithream, van Egla, Davids huisvrouw. Dezen zijn David
geboren te Hebron.
6 Terwijl die krijg was tussen het huis van Saul, en tussen het huis
van David, zo geschiedde het, dat Abner zich sterkte in het huis van
Saul.
7 Saul nu had een bijwijf gehad, welker naam was Rizpa, dochter van
Aja; en Isboseth zeide tot Abner: Waarom zijt gij ingegaan tot mijns
vaders bijwijf?
8 Toen ontstak Abner zeer over Isboseths woorden, en zeide: Ben ik
dan een hondskop, ik, die tegen Juda, aan het huis van Saul, uw vader,
aan zijn broederen en aan zijn vrienden, heden weldadigheid doe, en u
niet overgeleverd heb in Davids hand, dat gij heden aan mij onderzoekt
de ongerechtigheid ener vrouw?
9 God doe Abner zo, en doe hem zo daartoe! Voorzeker, gelijk als de
HEERE aan David gezworen heeft, dat ik even alzo aan hem zal doen.
10 Overbrengende het koninkrijk van het huis van Saul, en oprichtende
den stoel van David over Israel en over Juda, van Dan tot Ber-seba
toe.
11 En hij kon Abner verder niet een woord antwoorden, omdat hij hem
vreesde.
12 Toen zond Abner boden voor zich tot David, zeggende: Wiens is het
land? zeggende wijders: Maak uw verbond met mij, en zie, mijn hand zal
met u zijn, om gans Israel tot u om te keren.
13 En hij zeide: Wel, ik zal een verbond met u maken; doch een ding
begeer ik van u, zeggende: Gij zult mijn aangezicht niet zien, tenzij
dat gij Michal, Sauls dochter, te voren inbrengt, als gij komt om mijn
aangezicht te zien.
14 Ook zond David boden tot Isboseth, den zoon van Saul, zeggende:
Geef mij mijn huisvrouw Michal, die ik mij met honderd voorhuiden der
Filistijnen ondertrouwd heb.
15 Isboseth dan zond heen, en nam haar van den man, van Paltiel, den
zoon van Lais.
16 En haar man ging met haar, al gaande en wenende achter haar, tot
Bahurim toe. Toen zeide Abner tot hem: Ga weg, keer weder. En hij
keerde weder.
17 Abner nu had woorden met de oudsten van Israel, zeggende: Gij hebt
David te voren lang tot een koning over u begeerd.
18 Zo doet het nu; want de HEERE heeft tot David gesproken, zeggende:
Door de hand van David, Mijn knecht, zal Ik Mijn volk Israel verlossen
van de hand der Filistijnen, en van de hand van al hun vijanden.
19 En Abner sprak ook voor de oren van Benjamin. Voorts ging Abner
ook heen, om te Hebron voor Davids oren te spreken alles, wat goed was
in de ogen van Israel, en in de ogen van het ganse huis van Benjamin.
20 En Abner kwam tot David te Hebron, en twintig mannen met hem. En
David maakte Abner, en den mannen, die met hem waren, een maaltijd.
21 Toen zeide Abner tot David: Ik zal mij opmaken, en heengaan, en
vergaderen gans Israel tot mijn heer, den koning, dat zij een verbond
met u maken, en gij regeert over alles, wat uw ziel begeert. Alzo liet
David Abner gaan, en hij ging in vrede.
22 En ziet, Davids knechten en Joab kwamen van een bende, en brachten
met zich een groten roof. Abner nu was niet bij David te Hebron; want
hij had hem laten gaan, en hij was gegaan in vrede.
23 Als nu Joab en het ganse heir, dat met hem was, aankwamen, zo
gaven zij Joab te kennen, zeggende: Abner, de zoon van Ner, is gekomen
tot den koning, en hij heeft hem laten gaan, en hij is gegaan in
vrede.
24 Toen ging Joab tot den koning in, en zeide: Wat hebt gij gedaan?
Zie, Abner is tot u gekomen; waarom nu hebt gij hem laten gaan, dat
hij zo vrij is weggegaan?
25 Gij kent Abner, den zoon van Ner; dat hij gekomen is om u te
overreden, en om te weten uw uitgang en uw ingang, ja, om te weten
alles, wat gij doet.
26 En Joab ging uit van David, en zond Abner boden na, die hem
wederom haalden van den bornput van Sira; maar David wist het niet.
27 Als nu Abner weder te Hebron kwam, zo leidde Joab hem ter zijde af
in het midden der poort, om in de stilte met hem te spreken; en hij
sloeg hem aldaar aan de vijfde, dat hij stierf, om des bloeds wil van
zijn broeder Asahel.
28 Als David dat daarna hoorde, zo zeide hij: Ik ben onschuldig, en
mijn koninkrijk, bij den HEERE, tot in eeuwigheid, van het bloed van
Abner, den zoon van Ner.
29 Het blijve op het hoofd van Joab, en op het ganse huis zijns
vaders; en er worde van het huis van Joab niet afgesneden, die een
vloed hebbe, en melaats zij, en zich aan den stok houde, en door het
zwaard valle, en broodsgebrek hebbe!
30 Alzo hebben Joab en zijn broeder Abisai Abner doodgeslagen, omdat
hij hun broeder Asahel te Gibeon in den strijd gedood had.
31 David dan zeide tot Joab en tot al het volk, dat bij hem was:
Scheurt uw klederen, en gordt zakken aan, en weeklaagt voor Abner
henen; en de koning David ging achter de baar.
32 Als zij nu Abner te Hebron begroeven, zo hief de koning zijn stem
op, en weende bij Abners graf; ook weende al het volk.
33 En de koning maakte een klage over Abner, en zeide: Is dan Abner
gestorven, als een dwaas sterft?
34 Uw handen waren niet gebonden, noch uw voeten in koperen boeien
gedaan, maar gij zijt gevallen, gelijk men valt voor het aangezicht
van kinderen der verkeerdheid. Toen weende het ganse volk nog meer
over hem.
35 Daarna kwam al het volk, om David brood te doen eten, als het nog
dag was; maar David zwoer, zeggende: God doe mij zo, en doe er zo toe,
indien ik voor het ondergaan der zon brood of iets smake!
36 Als al het volk dit vernam, zo was het goed in hun ogen, alles,
zoals de koning gedaan had, was goed in de ogen van het ganse volk.
37 En al het volk en gans Israel merkten te dienzelven dage, dat het
van den koning niet was, dat men Abner, den zoon van Ner, gedood had.
38 Voorts zeide de koning tot zijn knechten: Weet gij niet, dat te
dezen dage een vorst, ja, een grote in Israel gevallen is?
39 Maar ik ben heden teder, en gezalfd ten koning, en deze mannen, de
zonen van Zeruja, zijn harder dan ik; de HEERE zal den boosdoener
vergelden naar zijn boosheid.
II SAMUEL-CAP-4
1 Als nu Sauls zoon hoorde, dat Abner te Hebron gestorven was, werden
zijn handen slap, en gans Israel werd verschrikt.
2 En Sauls zoon had twee mannen, oversten van benden; de naam des
enen was Baena, en de naam des anderen Rechab, zonen van Rimmon, den
Beerothiet, van de kinderen van Benjamin; want ook Beeroth werd aan
Benjamin gerekend.
3 En de Beerothieten waren gevloden naar Gitthaim, en waren aldaar
vreemdelingen tot op dezen dag.
4 En Jonathan, Sauls zoon, had een zoon, die geslagen was aan beide
voeten; vijf jaren was hij oud als het gerucht van Saul en Jonathan
uit Jizreel kwam; en zijn voedster hem opnam, en vluchtte; en het
geschiedde, als zij haastte, om te vluchten, dat hij viel en kreupel
werd; en zijn naam was Mefiboseth.
5 En de zonen van Rimmon: den Beerothiet, Rechab en Baena, gingen
heen, en kwamen ten huize van Isboseth, als de dag heet geworden was;
en hij lag op de slaapstede, in den middag.
6 En zij kwamen daarin tot het midden des huizes, zullende tarwe
halen; en zij sloegen hem aan de vijfde rib; en Rechab en zijn broeder
Baena ontkwamen.
7 Want zij kwamen in huis, als hij op zijn bed lag, in zijn
slaapkamer, en sloegen hem, en doodden hem, en hieuwen zijn hoofd af;
en zij namen zijn hoofd, en gingen henen, den weg op het vlakke veld,
den gansen nacht.
8 En zij brachten het hoofd van Isboseth tot David te Hebron, en
zeiden tot den koning: Zie, daar is het hoofd van Isboseth, den zoon
van Saul, uw vijand, die uw ziel zocht, alzo heeft de HEERE mijn heer
den koning te dezen dage wrake gegeven van Saul en van zijn zaad.
9 Maar David antwoordde Rechab en zijn broeder Baena, den zonen van
Rimmon, den Beerothiet, en zeide tot hen: Zo waarachtig als De HEERE
leeft, Die mijn ziel uit alle benauwdheid verlost heeft!
10 Dewijl ik hem, die mij boodschapte, zeggende: Zie, Saul is dood;
daar hij in zijn ogen was als een, die goede boodschap bracht,
nochtans gegrepen en te Ziklag gedood heb, hoewel hij meende, dat ik
hem bodenloon zou geven;
11 Hoeveel te meer, wanneer goddeloze mannen een rechtvaardigen man
in zijn huis op zijn slaapstede hebben gedood? Nu dan, zou ik zijn
bloed van uw handen niet eisen, en u van de aarde wegdoen?
12 En David gebood zijn jongens, en zij doodden hen, en hieuwen hun
handen en hun voeten af, en hingen ze op bij den vijver te Hebron,
maar het hoofd van Isboseth namen zij, en begroeven het in Abners graf
te Hebron.
II SAMUEL-CAP-5
1 Toen kwamen alle stammen van Israel tot David te Hebron; en zij
spraken, zeggende: Zie, wij, uw gebeente en uw vlees zijn wij.
2 Daartoe ook te voren, toen Saul koning over ons was, waart gij
Israel uitvoerende en inbrengende; ook heeft de HEERE tot u gezegd:
Gij zult Mijn volk Israel weiden, en gij zult tot een voorganger zijn
over Israel.
3 Alzo kwamen alle oudsten van Israel tot den koning te Hebron; en de
koning David maakte een verbond met hen te Hebron, voor het aangezicht
des HEEREN; en zij zalfden David tot koning over Israel.
4 Dertig jaar was David oud, als hij koning werd; veertig jaren heeft
hij geregeerd.
5 Te Hebron regeerde hij over Juda zeven jaren en zes maanden; en te
Jeruzalem regeerde hij drie en dertig jaren over gans Israel en Juda.
6 En de koning toog met zijn mannen naar Jeruzalem, tegen de
Jebusieten, die in dat land woonden. En zij spraken tot David,
zeggende: Gij zult hier niet inkomen, maar de blinden en kreupelen
zullen u afdrijven; dat is te zeggen: David zal hier niet inkomen.
7 Maar David nam den burg Sion in; dezelve is de stad Davids.
8 Want David zeide ten zelven dage: Al wie de Jebusieten slaat, en
geraakt aan die watergoot, en die kreupelen, en die blinden, die van
Davids ziel gehaat zijn, die zal tot een hoofd en tot een overste
zijn; daarom zegt men: Een blinde en kreupele zal in het huis niet
komen.
9 Alzo woonde David in den burg en noemde dien Davids stad. En David
bouwde rondom van Millo af en binnenwaarts.
10 David nu ging geduriglijk voort, en werd groot; want de HEERE, de
God der heirscharen, was met hem.
11 En Hiram, de koning van Tyrus, zond boden tot David, en
cederenhout, en timmerlieden, en metselaars; en zij bouwden David een
huis.
12 En David merkte, dat de HEERE hem tot een koning over Israel
bevestigd had, en dat Hij zijn koninkrijk verheven had, om Zijns volks
Israels wil.
13 En David nam meer bijwijven, en vrouwen van Jeruzalem, nadat hij
van Hebron gekomen was; en David werden meer zonen en dochteren
geboren.
14 En dit zijn de namen dergenen, die hem te Jeruzalem geboren zijn:
Schammua, en Schobab, en Nathan, en Salomo.
15 En Ibchar, en Elischua en Nefeg, en Jafia,
16 En Elischama, en Eljade, en Elifeleth.
17 Als nu de Filistijnen hoorden, dat zij David ten koning over
Israel gezalfd hadden, zo togen alle Filistijnen op om David te
zoeken; en David, dat horende, toog af, naar den burg.
18 En de Filistijnen kwamen en verspreidden zich in het dal Refaim.
19 Zo vraagde David den HEERE, zeggende: Zal ik optrekken tegen de
Filistijnen? Zult Gij ze in mijn hand geven? En de HEERE zeide tot
David: Trek op, want Ik zal de Filistijnen zekerlijk in uw hand geven.
20 Toen kwam David te Baal-Perazim; en David sloeg hen aldaar, en
zeide: De HEERE heeft mijn vijanden voor mijn aangezicht gescheurd,
als een scheur der wateren; daarom noemde hij den naam derzelve
plaats, Baal-Perazim.
21 En zij lieten hun afgoden aldaar; en David en zijn mannen namen ze
op.
22 Daarna togen de Filistijnen weder op; en zij verspreidden zich in
het dal Refaim.
23 En David vraagde den HEERE, Dewelke zeide: Gij zult niet
optrekken; maar trek om tot achter hen, dat gij aan hen komt van
tegenover de moerbezienbomen;
24 En het geschiede, als gij hoort het geruis van een gang in de
toppen der moerbezienbomen, dan rep u; want alsdan is de HEERE voor uw
aangezicht uitgegaan, om het heirleger der Filistijnen te slaan.
25 En David deed alzo, gelijk als de HEERE hem geboden had; en hij
sloeg de Filistijnen van Geba af, totdat gij komt te Gezer.
II SAMUEL-CAP-6
1 Daarna verzamelde David wederom alle uitgelezenen in Israel, dertig
duizend.
2 En David maakte zich op, en ging heen met al het volk, dat bij hem
was, van Baalim-Juda, om van daar op te brengen de ark Gods, bij
dewelke de Naam wordt aangeroepen, de Naam van den HEERE der
heirscharen, Die daarop woont tussen de cherubim.
3 En zij voerden de ark Gods op een nieuwen wagen, en haalden ze uit
het huis van Abinadab, dat op een heuvel is; en Uza en Ahio, zonen van
Abinadab, leidden den nieuwen wagen.
4 Toen zij hem nu uit het huis van Abinadab, dat op den heuvel is,
met de ark Gods, wegvoerden, zo ging Ahio voor de ark henen.
5 En David en het ganse huis Israels speelden voor het aangezicht des
HEEREN, met allerlei snarenspel van dennenhout, als met harpen, en met
luiten, en met trommelen, ook met schellen, en met cimbalen.
6 Als zij nu kwamen tot aan Nachons dorsvloer, zo strekte Uza zijn
hand uit aan de ark Gods, en hield ze, want de runderen struikelden.
7 Toen ontstak de toorn des HEEREN tegen Uza, en God sloeg hem
aldaar, om deze onbedachtzaamheid; en hij stierf aldaar bij de ark
Gods.
8 En David ontstak, omdat de HEERE een scheur gescheurd had aan Uza;
en hij noemde dezelve plaats Perez-Uza, tot op dezen dag.
9 En David vreesde den HEERE ten zelven dage; en hij zeide: Hoe zal
de ark des HEEREN tot mij komen?
10 David dan wilde de ark des HEEREN niet tot zich laten overbrengen
in de stad Davids; maar David deed ze afwijken in het huis van
Obed-Edom, den Gethiet.
11 En de ark des HEEREN bleef in het huis van Obed-Edom, den Gethiet,
drie maanden; en de HEERE zegende Obed-Edom en zijn ganse huis.
12 Toen boodschapte men den koning David, zeggende: De HEERE heeft
het huis van Obed-Edom, en al wat hij heeft, gezegend om der ark Gods
wil; zo ging David heen en haalde de ark Gods uit het huis van
Obed-Edom opwaarts in de stad Davids, met vreugde.
13 En het geschiedde, als zij, die de ark des HEEREN droegen, zes
treden voortgetreden waren, dat hij ossen en gemest vee offerde.
14 En David huppelde met alle macht voor het aangezicht des HEEREN;
en David was omgord met een linnen lijfrok.
15 Alzo brachten David en het ganse huis Israels de ark des HEEREN
op, met gejuich en met geluid der bazuinen.
16 En het geschiedde, als de ark des HEEREN in de stad Davids kwam,
dat Michal, Sauls dochter, door het venster uitzag. Als zij nu den
koning David zag, springende en huppelende voor het aangezicht des
HEEREN, verachtte zij hem in haar hart.
17 Toen zij nu de ark des HEEREN inbrachten, stelden zij die in haar
plaats, in het midden der tent, die David voor haar gespannen had; en
David offerde brandofferen voor des HEEREN aangezicht, en dankofferen.
18 Als David geeindigd had het brandoffer en de dankofferen te
offeren, zo zegende hij het volk in den Naam des HEEREN der
heirscharen.
19 En hij deelde uit aan het ganse volk, aan de ganse menigte van
Israel, van de mannen tot de vrouwen toe, aan een iegelijk een
broodkoek, en een schoon stuk vlees, en een fles wijn. Toen ging al
dat volk heen, een iegelijk naar zijn huis.
20 Als nu David wederkwam, om zijn huis te zegenen, ging Michal,
Sauls dochter, uit, David tegemoet, en zeide: Hoe is heden de koning
van Israel verheerlijkt, die zich heden voor de ogen van de
dienstmaagden zijner dienstknechten heeft ontbloot, gelijk een van de
ijdele lieden zich onbeschaamdelijk ontbloot?
21 Maar David zeide tot Michal: Voor het aangezicht des HEEREN, Die
mij verkoren heeft voor uw vader en voor zijn ganse huis, mij
instellende tot een voorganger over het volk des HEEREN, over Israel;
ja, ik zal spelen voor het aangezicht des HEEREN.
22 Ook zal ik mij nog geringer houden dan alzo, en zal nederig zijn
in mijn ogen, en met de dienstmaagden, waarvan gij gezegd hebt, met
dezelve zal ik verheerlijkt worden.
23 Michal nu, Sauls dochter, had geen kind, tot den dag van haar dood
toe.
II SAMUEL-CAP-7
1 En het geschiedde, als de koning in zijn huis zat, en de HEERE hem
rust gegeven had van al zijn vijanden rondom,
2 Zo zeide de koning tot den profeet Nathan: Zie toch, ik woon in een
cederen huis, en de ark Gods woont in het midden der gordijnen.
3 En Nathan zeide tot den koning: Ga heen, doe al wat in uw hart is,
want de HEERE is met u.
4 Maar het gebeurde in denzelfden nacht, dat het woord des HEEREN tot
Nathan geschiedde, zeggende:
5 Ga, en zeg tot Mijn knecht, tot David: Zo zegt de HEERE: Zoudt gij
Mij een huis bouwen tot Mijn woning?
6 Want Ik heb in geen huis gewoond, van dien dag af, dat Ik de
kinderen Israels uit Egypte opvoerde, tot op dezen dag; maar Ik heb
gewandeld in een tent en in een tabernakel.
7 Overal, waar Ik met al de kinderen Israels heb gewandeld, heb Ik
wel een woord gesproken met een der stammen Israels, dien Ik bevolen
heb Mijn volk Israel te weiden, zeggende: Waarom bouwt gij Mij niet
een cederen huis?
8 Nu dan, alzo zult gij tot Mijn knecht, tot David, zeggen: Zo zegt
de HEERE der heirscharen: Ik heb u genomen van de schaapskooi, van
achter de schapen, dat gij een voorganger zoudt zijn over Mijn volk,
over Israel.
9 En Ik ben met u geweest, overal, waar gij gegaan zijt, en heb al uw
vijanden voor uw aangezicht uitgeroeid; en Ik heb u een groten naam
gemaakt, als den naam der groten, die op de aarde zijn.
10 En Ik heb voor Mijn volk, voor Israel, een plaats besteld, en hem
geplant, dat hij aan zijn plaats wone, en niet meer heen en weder
gedreven worde; en de kinderen der verkeerdheid zullen hem niet meer
verdrukken, gelijk als in het eerst.
11 En van dien dag af, dat Ik geboden heb richters te wezen over Mijn
volk Israel. Doch u heb Ik rust gegeven van al uw vijanden. Ook geeft
u de HEERE te kennen, dat de HEERE u een huis maken zal.
12 Wanneer uw dagen zullen vervuld zijn, en gij met uw vaderen zult
ontslapen zijn, zo zal Ik uw zaad na u doen opstaan, dat uit uw lijf
voortkomen zal, en Ik zal zijn koninkrijk bevestigen.
13 Die zal Mijn Naam een huis bouwen; en Ik zal den stoel zijns
koninkrijks bevestigen tot in eeuwigheid.
14 Ik zal hem zijn tot een Vader, en hij zal Mij zijn tot een zoon;
dewelke als hij misdoet, zo zal Ik hem met een mensenroede en met
plagen der mensenkinderen straffen.
15 Maar Mijn goedertierenheid zal van hem niet wijken, gelijk als Ik
die weggenomen heb van Saul, dien Ik van voor uw aangezicht heb
weggenomen.
16 Doch uw huis zal bestendig zijn, en uw koninkrijk tot in
eeuwigheid, voor uw aangezicht; uw stoel zal vast zijn tot in
eeuwigheid.
17 Naar al deze woorden, en naar dit ganse gezicht, alzo sprak Nathan
tot David.
18 Toen ging de koning David in, en bleef voor het aangezicht des
HEEREN, en hij zeide: Wie ben ik, Heere HEERE, en wat is mijn huis,
dat Gij mij tot hiertoe gebracht hebt?
19 Daartoe is dit in Uw ogen nog klein geweest, Heere HEERE, maar Gij
hebt ook over het huis Uws knechts gesproken tot van verre heen; en
dit naar de wet der mensen, Heere HEERE!
20 En wat zal David nog meer tot U spreken? Want Gij kent Uw knecht,
Heere HEERE!
21 Om Uws woords wil, en naar Uw hart hebt Gij al deze grote dingen
gedaan, om aan Uw knecht bekend te maken.
22 Daarom zijt Gij groot, HEERE God! Want er is niemand gelijk Gij,
en er is geen God dan alleen Gij, naar alles, wat wij met onze oren
gehoord hebben.
23 En wie is, gelijk Uw volk, gelijk Israel, een enig volk op aarde,
hetwelk God is heengegaan Zich tot een volk te verlossen, en om Zich
een Naam te zetten, en om voor ulieden deze grote en verschrikkelijke
dingen te doen aan Uw land, voor het aangezicht Uws volks, dat Gij U
uit Egypte verlost hebt, de heidenen en hun goden verdrijvende.
24 En Gij hebt Uw volk Israel U bevestigd, U tot een volk, tot in
eeuwigheid; en Gij, HEERE, zijt hun tot een God geworden.
25 Nu dan, HEERE God, doe dit woord, dat Gij over Uw knecht en over
zijn huis gesproken hebt, bestaan tot in eeuwigheid, en doe, gelijk
als Gij gesproken hebt.
26 En Uw Naam worde groot gemaakt tot in eeuwigheid, dat men zegge:
De HEERE der heirscharen is God over Israel; en het huis van Uw knecht
David zal bestendig zijn voor Uw aangezicht.
27 Want Gij, HEERE der heirscharen, Gij, God Israels! Gij hebt voor
het oor Uws knechts geopenbaard, zeggende: Ik zal u een huis bouwen;
daarom heeft Uw knecht in zijn hart gevonden, dit gebed tot U te
bidden.
28 Nu dan, Heere HEERE! Gij zijt die God, en Uw woorden zullen
waarheid zijn, en Gij hebt dit goede tot Uw knecht gesproken.
29 Zo believe het U nu, en zegen het huis van Uw knecht, dat het in
eeuwigheid voor uw aangezicht zij; want Gij, Heere HEERE, hebt het
gesproken, en met Uw zegen zal het huis van Uw knecht gezegend worden
in eeuwigheid.
II SAMUEL-CAP-8
1 En het geschiedde daarna, dat David de Filistijnen sloeg, en bracht
hen ten onder; en David nam Meteg-Amma uit der Filistijnen hand.
2 Ook sloeg hij de Moabieten, en mat hen met een snoer, doende hen
ter aarde nederliggen; en hij mat met twee snoeren om te doden, en met
een vol snoer om in het leven te laten. Alzo werden de Moabieten David
tot knechten, brengende geschenken.
3 David sloeg ook Hadad-ezer, den zoon van Rechob, den koning van
Zoba, toen hij heentoog, om zijn hand te wenden naar de rivier Frath.
4 En David nam hem duizend wagens af, en zevenhonderd ruiteren, en
twintig duizend man te voet; en David ontzenuwde alle wagenpaarden, en
hield daarvan honderd wagenen over.
5 En de Syriers van Damaskus kwamen om Hadad-ezer, den koning van
Zoba, te helpen; maar David sloeg van de Syriers twee en twintig
duizend man.
6 En David legde bezettingen in Syrie van Damaskus, en de Syriers
werden David tot knechten, brengende geschenken; en de HEERE behoedde
David overal, waar hij heentoog.
7 En David nam de gouden schilden die bij Hadad-ezers knechten
geweest waren, en bracht ze te Jeruzalem.
8 Daartoe nam de koning David zeer veel kopers uit Betach, en uit
Berothai, steden van Hadad-ezer.
9 Als nu Thoi, de koning van Hamath, hoorde, dat David het ganse heir
van Hadad-ezer geslagen had;
10 Zo zond Thoi zijn zoon Joram tot den koning David, om hem te
vragen naar zijn welstand, en om hem te zegenen, vanwege dat hij tegen
Hadad-ezer gekrijgd en hem geslagen had, (want Hadad-ezer voerde
steeds krijg tegen Thoi); en in zijn hand waren zilveren vaten, en
gouden vaten, en koperen vaten;
11 Welke de koning David ook den HEERE heiligde, met het zilver en
het goud, dat hij geheiligd had van alle heidenen, die hij zich
onderworpen had;
12 Van Syrie, en van Moab, en van de kinderen Ammons, en van de
Filistijnen, en van Amalek, en van den roof van Hadad-ezer, den zoon
van Rechob, den koning van Zoba.
13 Ook maakte zich David een naam, als hij wederkwam, nadat hij de
Syriers geslagen had, in het Zoutdal, achttien duizend.
14 En hij legde bezettingen in Edom; in gans Edom legde hij
bezettingen; en alle Edomieten werden David tot knechten; en de HEERE
behoedde David overal, waar hij heentoog.
15 Alzo regeerde David over gans Israel, en David deed aan zijn ganse
volk recht en gerechtigheid.
16 Joab nu, de zoon van Zeruja, was over het heir; en Josafat, zoon
van Achilud, was kanselier.
17 En Zadok, zoon van Ahitub, en Achimelech, zoon van Abjathar, waren
priesters; en Seraja was schrijver.
18 Er was ook Benaja, zoon van Jojada, met de Krethi en de Plethi;
maar Davids zonen waren prinsen.
II SAMUEL-CAP-9
1 En David zeide: Is er nog iemand die overgebleven is van het huis
van Saul, dat ik weldadigheid aan hem doe, om Jonathans wil?
2 Het huis van Saul nu had een knecht, wiens naam was Ziba; en zij
riepen hem tot David. En de koning zeide tot hem: Zijt gij Ziba? En
hij zeide: Uw knecht.
3 En de koning zeide: Is er nog iemand van het huis van Saul, dat ik
Gods weldadigheid bij hem doe? Toen zeide Ziba tot den koning: Er is
nog een zoon van Jonathan, die geslagen is aan beide voeten.
4 En de koning zeide tot hem: Waar is hij? En Ziba zeide tot den
koning: Zie, hij is in het huis van Machir, den zoon van Ammiel, te
Lodebar.
5 Toen zond de koning David heen, en hij nam hem uit het huis van
Machir, den zoon van Ammiel, van Lodebar.
6 Als nu Mefiboseth, de zoon van Jonathan, den zoon van Saul, tot
David inkwam, zo viel hij op zijn aangezicht, en boog zich neder. En
David zeide: Mefiboseth! En hij zeide: Zie, hier is uw knecht.
7 En David zeide tot hem: Vrees niet, want ik zal zekerlijk
weldadigheid bij u doen, om uws vaders Jonathans wil; en ik zal u alle
akkers van uw vader Saul wedergeven; en gij zult geduriglijk brood
eten aan mijn tafel.
8 Toen boog hij zich, en zeide: Wat is uw knecht, dat gij omgezien
hebt naar een doden hond, als ik ben?
9 Toen riep de koning Ziba, Sauls jongen, en zeide tot hem: Al wat
Saul gehad heeft, en zijn ganse huis, heb ik den zoon uws heren
gegeven.
10 Daarom zult gij voor hem het land bearbeiden, gij, en uw zonen, en
uw knechten, en zult de vruchten inbrengen, opdat de zoon uws heren
brood hebbe, dat hij ete; en Mefiboseth, de zoon uws heren, zal
geduriglijk brood eten aan mijn tafel. Ziba nu had vijftien zonen en
twintig knechten.
11 En Ziba zeide tot den koning: Naar alles, wat mijn heer de koning
zijn knecht gebiedt, alzo zal uw knecht doen. Ook zou Mefiboseth,
etende aan mijn tafel, als een van des konings zonen zijn.
12 Mefiboseth nu had een kleinen zoon, wiens naam was Micha; en
allen, die in het huis van Ziba woonden, waren knechten van
Mefiboseth.
13 Alzo woonde Mefiboseth te Jeruzalem, omdat hij geduriglijk at aan
des konings tafel; en hij was kreupel aan beide zijn voeten.
II SAMUEL-CAP-10
1 En het geschiedde daarna, dat de koning der kinderen Ammons stierf,
en zijn zoon Hanun werd koning in zijn plaats.
2 Toen zeide David: Ik zal weldadigheid doen aan Hanun, den zoon van
Nahas, gelijk als zijn vader weldadigheid aan mij gedaan heeft. Zo
zond David heen, om hem door den dienst zijner knechten te troosten
over zijn vader. En de knechten van David kwamen in het land van de
kinderen Ammons.
3 Toen zeiden de vorsten der kinderen Ammons tot hun heer Hanun: Eert
David uw vader in uw ogen, omdat hij troosters tot u gezonden heeft?
Heeft David zijn knechten niet daarom tot u gezonden, dat hij deze
stad doorzoeke, en die verspiede, en die omkere?
4 Toen nam Hanun Davids knechten, en schoor hun baard half af, en
sneed hun klederen half af, tot aan hun billen; en hij liet hen gaan.
5 Als zij dit David lieten weten, zo zond hij hun tegemoet; want deze
mannen waren zeer beschaamd. En de koning zeide: Blijft te Jericho,
totdat uw baard weder gewassen zal zijn, komt dan weder.
6 Toen nu de kinderen Ammons zagen, dat zij zich bij David stinkende
gemaakt hadden, zonden de kinderen Ammons heen, en huurden van de
Syriers van Beth-Rechob, en van de Syriers van Zoba, twintig duizend
voetvolks, en van den koning van Maacha duizend man, en van de mannen
van Tob twaalf duizend man.
7 Als David dit hoorde, zond hij Joab heen, en het ganse heir met de
helden.
8 En de kinderen Ammons togen uit, en stelden de slagorde voor de
deur der poort; maar de Syriers van Zoba, en Rechob, en de mannen van
Tob en Maacha waren bijzonder in het veld.
9 Als nu Joab zag, dat de spits der slagorde tegen hem was, van voren
en van achteren, zo verkoos hij uit alle uitgelezenen van Israel, en
stelde hen in orde tegen de Syriers aan;
10 En het overige des volks gaf hij onder de hand van zijn broeder
Abisai, die het in orde stelde tegen de kinderen Ammons aan.
11 En hij zeide: Zo de Syriers mij te sterk zullen zijn, zo zult gij
mij komen verlossen; en zo de kinderen Ammons u te sterk zullen zijn,
zo zal ik komen om u te verlossen.
12 Wees sterk, en laat ons sterk zijn voor ons volk, en voor de
steden onzes Gods; de HEERE nu doe, wat goed is in Zijn ogen.
13 Toen naderde Joab, en het volk, dat bij hem was, tot den strijd
tegen de Syriers; en zij vloden voor zijn aangezicht.
14 Als de kinderen Ammons zagen, dat de Syriers vloden, vloden zij
ook voor het aangezicht van Abisai, en kwamen in de stad. En Joab
keerde weder van de kinderen Ammons, en kwam te Jeruzalem.
15 Toen nu de Syriers zagen, dat zij voor Israels aangezicht geslagen
waren, zo vergaderden zij zich weder te zamen.
16 En Hadad-ezer zond heen, en deed de Syriers uitkomen, die op gene
zijde der rivier zijn, en zij kwamen te Helam; en Sobach, Hadad-ezers
krijgsoverste, toog voor hun aangezicht heen.
17 Als dat David werd aangezegd, verzamelde hij gans Israel, en toog
over de Jordaan, en kwam te Helam, en de Syriers stelden de slagorde
tegen David aan, en streden met hem.
18 Maar de Syriers vloden voor Israels aangezicht, en David versloeg
van de Syriers zevenhonderd wagenen, en veertig duizend ruiteren;
daartoe sloeg hij Sobach, hun krijgsoverste, dat hij aldaar stierf.
19 Toen nu al de koningen, die Hadad-ezers knechten waren, zagen, dat
zij voor Israels aangezicht geslagen waren, maakten zij vrede met
Israel, en dienden hen; en de Syriers vreesden de kinderen Ammons meer
te verlossen.
II SAMUEL-CAP-11
1 En het geschiedde met de wederkomst van het jaar, ter tijde als de
koningen uittrekken, dat David Joab, en zijn knechten met hem, en gans
Israel henenzond, dat zij de kinderen Ammons verderven, en Rabba
belegeren zouden. Doch David bleef te Jeruzalem.
2 Zo geschiedde het tegen den avondtijd, dat David van zijn leger
opstond, en wandelde op het dak van het koningshuis, en zag van het
dak een vrouw, zich wassende; deze vrouw nu was zeer schoon van
aanzien.
3 En David zond henen, en ondervraagde naar deze vrouw; en men zeide:
Is dat niet Bathseba, de dochter van Eliam, de huisvrouw van Uria, den
Hethiet?
4 Toen zond David boden henen, en liet haar halen. En als zij tot hem
ingekomen was, lag hij bij haar, (zij nu had zich van haar
onreinigheid gezuiverd), daarna keerde zij weder naar haar huis.
5 En die vrouw werd zwanger; zo zond zij henen, en liet David weten,
en zeide: Ik ben zwanger geworden.
6 Toen zond David tot Joab, zeggende: Zend Uria, den Hethiet, tot
mij. En Joab zond Uria tot David.
7 Als nu Uria tot hem kwam, zo vraagde David naar den welstand van
Joab, en naar den welstand des volks, en naar den welstand des krijgs.
8 Daarna zeide David tot Uria: Ga af naar uw huis, en was uw voeten.
En toen Uria uit des konings huis uitging, volgde hem een gerecht des
konings achterna.
9 Maar Uria legde zich neder voor de deur van des konings huis, met
al de knechten zijns heren; en hij ging niet af in zijn huis.
10 En zij gaven het David te kennen, zeggende: Uria is niet afgegaan
in zijn huis. Toen zeide David tot Uria: Komt gij niet van de reis?
Waarom zijt gij niet afgegaan in uw huis?
11 En Uria zeide tot David: De ark, en Israel, en Juda blijven in de
tenten; en mijn heer Joab, en de knechten mijns heren zijn gelegerd op
het open veld, en zou ik in mijn huis gaan, om te eten en te drinken,
en bij mijn huisvrouw te liggen? Zo waarachtig als gij leeft en uw
ziel leeft, indien ik deze zaak doen zal!
12 Toen zeide David tot Uria: Blijf ook heden hier, zo zal ik u
morgen afzenden. Alzo bleef Uria te Jeruzalem, dien dag en den anderen
dag.
13 En David nodigde hem, zodat hij voor zijn aangezicht at en dronk,
en hij maakte hem dronken. Daarna ging hij in den avond uit, om zich
neder te leggen op zijn leger, met zijns heren knechten, maar ging
niet af in zijn huis.
14 Des morgens nu geschiedde het, dat David een brief schreef aan
Joab; en hij zond dien door de hand van Uria.
15 En hij schreef in dien brief, zeggende: Stel Uria vooraan
tegenover den sterksten strijd, en keer van achter hem af, opdat hij
geslagen worde en sterve.
16 Zo geschiedde het, als Joab op de stad gelet had, dat hij Uria
stelde aan de plaats, waarvan hij wist, dat aldaar strijdbare mannen
waren.
17 Als nu de mannen der stad uittogen en met Joab streden, vielen er
van het volk, van Davids knechten, en Uria, de Hethiet, stierf ook.
18 Toen zond Joab heen, en liet David den gansen handel van dezen
strijd weten.
19 En hij beval den bode, zeggende: Als gij zult geeindigd hebben den
gansen handel van dezen strijd tot den koning uit te spreken;
20 En het zal geschieden, indien de grimmigheid des konings opkomt,
en hij tot u zegt: Waarom zijt gij zo na aan de stad gekomen om te
strijden? Wist gij niet, dat zij van den muur zouden schieten?
21 Wie sloeg Abimelech, den zoon van Jerubbeseth? Wierp niet een
vrouw een stuk van een molensteen op hem van den muur, dat hij te
Thebez stierf? Waarom zijt gij tot den muur genaderd? Dan zult gij
zeggen: Uw knecht, Uria, de Hethiet, is ook dood.
22 En de bode ging heen, en kwam in, en gaf David te kennen alles,
waar hem Joab om uitgezonden had.
23 En de bode zeide tot David: Die mannen zijn ons zeker te machtig
geweest, en zijn tot ons uitgetogen in het veld; maar wij zijn tegen
hen aan geweest tot aan de deur der poort.
24 Toen schoten de schutters van den muur af op uw knechten, dat er
van des konings knechten dood gebleven zijn; en uw knecht, Uria, de
Hethiet, is ook dood.
25 Toen zeide David tot den bode: Zo zult gij tot Joab zeggen: Laat
deze zaak niet kwaad zijn in uw ogen, want het zwaard verteert zowel
dezen als genen; versterk uw strijd tegen de stad, en verstoor ze;
versterk hem alzo.
26 Als nu de huisvrouw van Uria hoorde, dat haar man Uria dood was,
zo droeg zij leed over haar heer.
27 En als de rouw was overgegaan, zond David heen, en nam haar in
zijn huis; en zij werd hem ter vrouwe, en baarde hem een zoon. Doch
deze zaak, die David gedaan had, was kwaad in de ogen des HEEREN.
II SAMUEL-CAP-12
1 En de HEERE zond Nathan tot David. Als die tot hem inkwam, zeide
hij tot hem: Er waren twee mannen in een stad, de een rijk en de ander
arm.
2 De rijke had zeer veel schapen en runderen.
3 Maar de arme had gans niet dan een enig klein ooilam, dat hij
gekocht had, en had het gevoed, dat het groot geworden was bij hem, en
bij zijn kinderen tegelijk; het at van zijn bete, en dronk van zijn
beker, en sliep in zijn schoot, en het was hem als een dochter.
4 Toen nu den rijken man een wandelaar overkwam, verschoonde hij te
nemen van zijn schapen en van zijn runderen, om voor den reizenden
man, die tot hem gekomen was, wat te bereiden; en hij nam des armen
mans ooilam, en bereidde dat voor den man, die tot hem gekomen was.
5 Toen ontstak Davids toorn zeer tegen dien man; en hij zeide tot
Nathan: Zo waarachtig als de HEERE leeft, de man, die dat gedaan
heeft, is een kind des doods!
6 En dat ooilam zal hij viervoudig wedergeven, daarom dat hij deze
zaak gedaan, en omdat hij niet verschoond heeft.
7 Toen zeide Nathan tot David: Gij zijt die man! Zo zegt de HEERE, de
God Israels: Ik heb u ten koning gezalfd over Israel, en Ik heb u uit
Sauls hand gered;
8 En Ik heb u uws heren huis gegeven, daartoe uws heren vrouwen in uw
schoot, ja, Ik heb u het huis van Israel en Juda gegeven; en indien
het weinig is, Ik zou u alzulks en alzulks daartoe doen.
9 Waarom hebt gij dan het woord des HEEREN veracht, doende wat kwaad
is in Zijn ogen? Gij hebt Uria, den Hethiet, met het zwaard verslagen,
en zijn huisvrouw hebt gij u ter vrouwe genomen; en hem hebt gij met
het zwaard van de kinderen Ammons doodgeslagen.
10 Nu dan, het zwaard zal van uw huis niet afwijken tot in
eeuwigheid; daarom dat gij Mij veracht hebt, en de huisvrouw van Uria,
den Hethiet, genomen hebt, dat zij u ter vrouwe zij.
11 Zo zegt de HEERE: Zie, Ik zal kwaad over u verwekken uit uw huis,
en zal uw vrouwen nemen voor uw ogen, en zal haar aan uw naaste geven;
die zal bij uw vrouwen liggen, voor de ogen dezer zon.
12 Want gij hebt het in het verborgen gedaan; maar Ik zal deze zaak
doen voor gans Israel, en voor de zon.
13 Toen zeide David tot Nathan: Ik heb gezondigd tegen den HEERE! En
Nathan zeide tot David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen, gij
zult niet sterven.
14 Nochtans, dewijl gij door deze zaak de vijanden des HEEREN
grotelijks hebt doen lasteren, zal ook de zoon, die u geboren is, den
dood sterven.
15 Toen ging Nathan naar zijn huis. En de HEERE sloeg het kind, dat
de huisvrouw van Uria David gebaard had, dat het zeer krank werd.
16 En David zocht God voor dat jongsken; en David vastte een vasten,
en ging in, en lag den nacht over op de aarde.
17 Toen maakten zich de oudsten van zijn huis op tot hem, om hem te
doen opstaan van de aarde; maar hij wilde niet, en at geen brood met
hen.
18 En het geschiedde op den zevenden dag, dat het kind stierf; en
Davids knechten vreesden hem aan te zeggen, dat het kind dood was,
want zij zeiden: Ziet, als het kind nog levend was, spraken wij tot
hem, maar hij hoorde naar onze stem niet, hoe zullen wij dan tot hem
zeggen: Het kind is dood? Want het mocht kwaad doen.
19 Maar David zag, dat zijn knechten mompelden; zo merkte David, dat
het kind dood was. Dies zeide David tot zijn knechten: Is het kind
dood? En zij zeiden: Het is dood.
20 Toen stond David op van de aarde, en wies en zalfde zich, en
veranderde zijn kleding, en ging in het huis des HEEREN, en bad aan;
daarna kwam hij in zijn huis, en eiste brood; en zij zetten hem brood
voor, en hij at.
21 Zo zeiden zijn knechten tot hem: Wat is dit voor een ding, dat gij
gedaan hebt? Om des levenden kinds wil hebt gij gevast en geweend;
maar nadat het kind gestorven is, zijt gij opgestaan en hebt brood
gegeten.
22 En hij zeide: Als het kind nog leefde, heb ik gevast en geweend;
want ik zeide: Wie weet, de HEERE zou mij mogen genadig zijn, dat het
kind levend bleve.
23 Maar nu is het dood, waarom zou ik nu vasten? Zal ik hem nog
kunnen wederhalen? Ik zal wel tot hem gaan, maar hij zal tot mij niet
wederkomen.
24 Daarna troostte David zijn huisvrouw Bathseba, en ging tot haar
in, en lag bij haar; en zij baarde een zoon, wiens naam zij noemde
Salomo; en de HEERE had hem lief.
25 En zond heen door de hand van den profeet Nathan, en noemde zijn
naam Jedid-Jah, om des HEEREN wil.
26 Joab nu krijgde tegen Rabba der kinderen Ammons; en hij nam de
koninklijke stad in.
27 Toen zond Joab boden tot David, en zeide: Ik heb gekrijgd tegen
Rabba, ook heb ik de waterstad ingenomen.
28 Zo verzamel gij nu het overige des volks, en beleger de stad, en
neem ze in; opdat niet, zo ik de stad zou innemen, mijn naam over haar
uitgeroepen worde.
29 Toen verzamelde David al dat volk, en toog naar Rabba; en hij
krijgde tegen haar, en nam ze in.
30 En hij nam de kroon haars konings van zijn hoofd af, welker
gewicht was een talent gouds, met edelgesteente, en zij werd op Davids
hoofd gezet; ook voerde hij uit een zeer groten roof der stad.
31 Het volk nu, dat daarin was, voerde hij uit, en legde het onder
zagen, en onder ijzeren dorswagens, en onder ijzeren bijlen, en deed
hen door den ticheloven doorgaan; en alzo deed hij aan alle steden der
kinderen Ammons. Daarna keerde David, en al het volk, weder naar
Jeruzalem.
II SAMUEL-CAP-13
1 En het geschiedde daarna, alzo Absalom, Davids zoon, een schone
zuster had, welker naam was Thamar, dat Amnon, Davids zoon, haar lief
kreeg.
2 En Amnon was benauwd tot krank wordens toe, om zijner zuster
Thamars wil; want zij was een maagd, zodat het in Amnons ogen zwaar
was, haar iets te doen.
3 Doch Amnon had een vriend, wiens naam was Jonadab, een zoon van
Simea, Davids broeder; en Jonadab was een zeer wijs man.
4 Die zeide tot hem: Waarom zijt gij van morgen tot morgen zo mager,
gij koningszoon, zult gij het mij niet te kennen geven? Toen zeide
Amnon tot hem: Ik heb Thamar, de zuster van mijn broeder Absalom,
lief.
5 En Jonadab zeide tot hem: Leg u op uw leger, en maak u krank; als
dan uw vader zal komen om u te zien, zo zult gij tot hem zeggen: Dat
toch mijn zuster Thamar kome, dat zij mij met brood spijzige, en de
spijze voor mijn ogen toemake, opdat ik het aanzie, en van haar hand
ete.
6 Amnon dan legde zich, en maakte zich krank. Toen nu de koning kwam
om hem te zien, zeide Amnon tot den koning: Dat toch mijn zuster
Thamar kome, dat zij twee koekjes voor mijn ogen toemake, en ik van
haar hand ete.
7 Toen zond David heen tot Thamar in het huis, zeggende: Ga toch heen
in het huis van uw broeder Amnon, en maak hem een spijze.
8 En Thamar ging heen in het huis van haar broeder Amnon, (hij nu was
nederliggende), en zij nam deeg, en kneedde het, en maakte koekjes toe
voor zijn ogen, en bakte de koekjes.
9 En zij nam een pan, en goot ze uit voor zijn aangezicht; maar hij
weigerde te eten. En Amnon zeide: Doet alle man van mij uitgaan. En
alle man ging van hem uit.
10 Toen zeide Amnon tot Thamar: Breng de spijze in de kamer, dat ik
van uw hand ete; zo nam Thamar de koekjes, die zij gemaakt had, en
bracht ze haar broeder Amnon in de kamer.
11 Als zij ze nu tot hem nabij bracht, dat hij ate, zo greep hij
haar, en zeide tot haar: Kom, lig bij mij, mijn zuster!
12 Maar zij zeide tot hem: Niet, mijn broeder, verkracht mij niet,
want alzo doet men niet in Israel; doe deze dwaasheid niet.
13 Want ik, waarhenen zou ik mijn schande brengen? En gij, gij zoudt
zijn als een der dwazen in Israel; zo spreek toch nu tot den koning,
want hij zal mij van u niet onthouden.
14 Doch hij wilde naar haar stem niet horen; maar sterker zijnde dan
zij, zo verkrachtte hij haar, en lag bij haar.
15 Daarna haatte haar Amnon met een zeer groten haat; want de haat,
waarmede hij haar haatte, was groter dan de liefde, waarmede hij haar
had liefgehad; en Amnon zeide tot haar: Maak u op, ga weg.
16 Toen zeide zij tot hem: Er zijn geen oorzaken om mij uit te
drijven; dit kwaad zou groter zijn dan het andere, dat gij bij mij
gedaan hebt; maar hij wilde naar haar niet horen.
17 En hij riep zijn jongen, die hem diende, en zeide: Drijf nu deze
van mij uit naar buiten, en grendel de deur achter haar toe.
18 Zij nu had een veelvervigen rok aan; want alzo werden des konings
dochteren, die maagden waren, met mantels gekleed; en zijn dienaar
bracht haar uit tot buiten, en grendelde de deur achter haar toe.
19 Toen nam Thamar as op haar hoofd, en scheurde den veelvervigen
rok, dien zij aanhad; en zij legde haar hand op haar hoofd, en ging
vast henen en kreet.
20 En haar broeder Absalom zeide tot haar: Is uw broeder Amnon bij u
geweest? Nu dan, mijn zuster, zwijg stil, hij is uw broeder; zet uw
hart niet op deze zaak. Alzo bleef Thamar en was eenzaam in het huis
van haar broeder Absalom.
21 Als de koning David al deze dingen hoorde, zo ontstak hij zeer.
22 Doch Absalom sprak niet met Amnon, noch kwaad noch goed; maar
Absalom haatte Amnon, ter oorzake dat hij zijn zuster Thamar verkracht
had.
23 En het geschiedde, na twee volle jaren, dat Absalom, schaaps
scheerders had te Baal-Hazor, dat bij Efraim is; zo nodigde Absalom al
des konings zonen.
24 En Absalom kwam tot den koning, en zeide: Zie, nu heeft uw knecht
schaaps scheerders; dat toch de koning en zijn knechten met uw knecht
gaan.
25 Maar de koning zeide tot Absalom: Niet, mijn zoon, laat ons toch
niet al te zamen gaan, opdat wij u niet bezwaarlijk zijn; en hij hield
bij hem aan, doch hij wilde niet gaan, maar zegende hem.
26 Toen zeide Absalom: Zo niet, laat toch mijn broeder Amnon met ons
gaan. Maar de koning zeide tot hem: Waarom zou hij met u gaan?
27 Als Absalom bij hem aanhield, zo liet hij Amnon en al des konings
zonen met hem gaan.
28 Absalom nu gebood zijn jongens, zeggende: Let er nu op, als Amnons
hart vrolijk is van den wijn, en ik tot ulieden zal zeggen: Slaat
Amnon, dan zult gij hem doden; vreest niet; is het niet, omdat ik het
u geboden heb? Zijt sterk en weest dapper.
29 En Absaloms jongens deden aan Amnon, gelijk als Absalom geboden
had. Toen stonden alle zonen des konings op, en reden een iegelijk op
zijn muildier, en vloden.
30 En het geschiedde, als zij op den weg waren, dat het gerucht tot
David kwam, dat men zeide: Absalom heeft al de zonen des konings
geslagen, en er is niet een van hen overgelaten.
31 Toen stond de koning op, en scheurde zijn klederen, en legde zich
neder ter aarde; desgelijks stonden al zijn knechten met gescheurde
klederen.
32 Maar Jonadab, de zoon van Simea, Davids broeder, antwoordde en
zeide: Mijn heer zegge niet, dat zij al de jongelingen, des konings
zonen, gedood hebben; maar Amnon alleen is dood; want bij Absalom is
er op toegelegd, van den dag af, dat hij zijn zuster Thamar verkracht
heeft.
33 Zo neme nu mijn heer de koning de zaak niet in zijn hart,
denkende: al des konings zonen zijn dood; want Amnon alleen is dood.
34 Absalom nu vluchtte; en de jongen, die de wacht hield, hief zijn
ogen op, en zag toe, en ziet, er kwam veel volks van den weg achter
hem, aan de zijde van het gebergte.
35 Toen zeide Jonadab tot den koning: Zie, de zonen des konings
komen; naar het woord uws knechts, alzo is het geschied.
36 En het geschiedde, als hij geeindigd had te spreken, ziet, zo
kwamen de zonen des konings, en hieven hun stemmen op en weenden; en
de koning ook en al zijn knechten weenden met een zeer groot geween.
37 (Absalom dan vluchtte, en toog tot Thalmai, den zoon van Ammihur,
koning van Gesur.) En hij droeg rouw over zijn zoon, al die dagen.
38 Alzo vluchtte Absalom, en toog naar Gesur; en hij was aldaar drie
jaren.
39 Toen verlangde de ziel van den koning David zeer om naar Absalom
uit te trekken; want hij had zich getroost over Amnon, dat hij dood
was.
II SAMUEL-CAP-14
1 Als nu Joab, de zoon van Zeruja, merkte, dat des konings hart over
Absalom was;
2 Zo zond Joab heen naar Thekoa, en nam van daar een wijze vrouw; en
hij zeide tot haar: Stel u toch, alsof gij rouw droegt, en trek nu
rouwklederen aan, en zalf u niet met olie, en wees als een vrouw, die
nu vele dagen rouw gedragen heeft over een dode;
3 En ga in tot den koning, en spreek tot hem naar dit woord. En Joab
legde de woorden in haar mond.
4 En de Thekoietische vrouw zeide tot den koning, als zij op haar
aangezicht ter aarde was gevallen, en zich nedergebogen had, zo zeide
zij: Behoud, o koning!
5 En de koning zeide tot haar: Wat is u? En zij zeide: Zekerlijk, ik
ben een weduwvrouw, en mijn man is gestorven.
6 Nu had uw dienstmaagd twee zonen, en deze beiden twistten in het
veld, en er was geen scheider tussen hen; en de een sloeg den ander,
en doodde hem.
7 En zie, het ganse geslacht is opgestaan tegen uw dienstmaagd, en
hebben gezegd: Geef dien hier, die zijn broeder geslagen heeft, dat
wij hem voor de ziel zijns broeders, dien hij doodgeslagen heeft,
doden, en ook den erfgenaam verdelgen; alzo zullen zij mijn kool, die
overgebleven is, uitblussen, opdat zij mijn man geen naam noch
overblijfsel laten op den aardbodem.
8 Toen zeide de koning tot deze vrouw: Ga naar uw huis, en ik zal
voor u gebieden.
9 En de Thekoietische vrouw zeide tot den koning: Mijn heer koning,
de ongerechtigheid zij op mij en op mijns vaders huis; de koning
daarentegen, en zijn stoel, zij onschuldig.
10 En de koning zeide: Spreekt iemand tegen u, zo breng hem tot mij;
en hij zal u voortaan niet meer aantasten.
11 En zij zeide: De koning gedenke toch aan den HEERE, uw God, dat de
bloedwrekers niet te vele worden om te verderven, dat zij mijn zoon
niet verdelgen. Toen zeide hij: Zo waarachtig als de HEERE leeft,
indien er een van de haren uws zoons op de aarde zal vallen!
12 Toen zeide deze vrouw: Laat toch uw dienstmaagd een woord tot mijn
heer den koning spreken. En hij zeide: Spreek.
13 En de vrouw zeide: Waarom hebt gij dan alzulks tegen Gods volk
gedaan? Want daaruit, dat de koning dit woord gesproken heeft, is hij
als een schuldige, dewijl de koning zijn verstotene niet wederhaalt.
14 Want wij zullen den dood sterven, en wezen als water, dat, ter
aarde uitgestort zijnde, niet verzameld wordt. God dan zal de ziel
niet wegnemen, maar Hij zal gedachten denken, dat Hij den verstotene
niet van Zich verstote.
15 Nu dan, dat ik gekomen ben, om ditzelve woord tot den koning, mijn
heer, te spreken, is omdat het volk mij vreesachtig gemaakt heeft; zo
zeide uw dienstmaagd: Ik zal nu tot den koning spreken; misschien zal
de koning het woord zijner dienstmaagd doen.
16 Want de koning zal horen, om zijn dienstmaagd te redden van de
hand des mans, die voorheeft mij en mijn zoon te zamen van Gods erve
te verdelgen.
17 Wijders zeide uw dienstmaagd: Het woord mijns heren, des konings,
zij toch tot rust; want gelijk een Engel Gods, alzo is mijn heer de
koning, om te horen het goede en het kwade; en de HEERE, uw God, zal
met u zijn.
18 Toen antwoordde de koning, en zeide tot de vrouw: Verberg nu niet
voor mij de zaak, die ik u vragen zal. En de vrouw zeide: Mijn heer de
koning spreke toch.
19 En de koning zeide: Is Joabs hand met u in dit alles? En de vrouw
antwoordde en zeide: Zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn heer
koning, indien iemand ter rechter- of ter linkerhand zou kunnen
afwijken van alles, wat mijn heer de koning gesproken heeft; want uw
knecht Joab heeft het mij geboden, en die heeft al deze woorden in den
mond uwer dienstmaagd gelegd;
20 Dat ik de gestalte dezer zaak alzo omwenden zou, zulks heeft uw
knecht Joab gedaan; doch mijn heer is wijs, naar de wijsheid van een
Engel Gods, om te merken alles, wat op de aarde is.
21 Toen zeide de koning tot Joab: Zie nu, ik heb deze zaak gedaan; zo
ga henen, haal den jongeling Absalom weder.
22 Toen viel Joab op zijn aangezicht ter aarde, en boog zich, en
dankte den koning; en Joab zeide: Heden heeft uw knecht gemerkt, dat
ik genade gevonden heb in uw ogen, mijn heer koning! Omdat de koning
het woord van zijn knecht gedaan heeft.
23 Alzo maakte zich Joab op, en toog naar Gesur; en hij bracht
Absalom te Jeruzalem.
24 En de koning zeide: Dat hij in zijn huis kere, en mijn aangezicht
niet zie. Alzo keerde Absalom in zijn huis, en zag des konings
aangezicht niet.
25 Nu was er in gans Israel geen man zo schoon als Absalom, zeer te
prijzen; van zijn voetzool af tot zijn hoofdschedel toe was er geen
gebrek in hem.
26 En als hij zijn hoofd beschoor, (nu geschiedde het ten einde van
elk jaar, dat hij het beschoor, omdat het hem te zwaar was, zo
beschoor hij het), zo woog het haar zijns hoofds tweehonderd sikkelen,
naar des konings gewicht.
27 Ook werden Absalom drie zonen geboren, en een dochter, welker naam
was Thamar; deze was een vrouw, schoon van aanzien.
28 Alzo bleef Absalom twee volle jaren te Jeruzalem, dat hij des
konings aangezicht niet zag.
29 Daarom zond Absalom tot Joab, dat hij hem tot den koning zond;
maar hij wilde niet tot hem komen. Zo zond hij nog ten anderen male;
evenwel wilde hij niet komen.
30 Zo zeide hij tot zijn knechten: Ziet, het stuk akkers van Joab is
aan de zijde van het mijne, en hij heeft gerst daarop; gaat heen, en
steekt het aan met vuur, en Absaloms knechten staken dat stuk akkers
aan met vuur.
31 Toen maakte zich Joab op en kwam tot Absalom in het huis, en zeide
tot hem: Waarom hebben uw knechten het stuk akkers, dat mijn is, met
vuur aangestoken?
32 En Absalom zeide tot Joab: Zie, ik heb tot u gezonden, zeggende:
Kom herwaarts, dat ik u tot den koning zende, om te zeggen: Waarom ben
ik van Gesur gekomen? Het ware mij goed, dat ik nog daar ware; nu dan,
laat mij het aangezicht des konings zien; is er dan nog een misdaad in
mij, zo dode hij mij.
33 Toen ging Joab in tot den koning, en zeide het hem aan. Toen riep
hij Absalom, en hij kwam tot den koning in, en boog zich voor hem op
zijn aangezicht ter aarde, voor des konings aangezicht; en de koning
kuste Absalom.
II SAMUEL-CAP-15
1 En het geschiedde daarna, dat Absalom zich liet bereiden wagenen en
paarden, en vijftig mannen, lopende voor zijn aangezicht henen.
2 Ook maakte zich Absalom des morgens vroeg op, en stond aan de zijde
van den weg der poort. En het geschiedde, dat Absalom allen man, die
een geschil had, om tot den koning ten gerichte te komen, tot zich
riep, en zeide: Uit welke stad zijt gij? Als hij dan zeide: Uw knecht
is uit een der stammen Israels;
3 Zo zeide Absalom tot hem: Zie, uw zaken zijn goed en recht; maar
gij hebt geen verhoorder van des konings wege.
4 Voorts zeide Absalom: Och, dat men mij ten rechter stelde in het
land! Dat alle man tot mij kwame, die een geschil of rechtzaak heeft,
dat ik hem recht sprake.
5 Het geschiedde ook, als iemand naderde, om zich voor hem te buigen,
zo reikte hij zijn hand uit, en greep hem, en kuste hem.
6 En naar die wijze deed Absalom aan gans Israel, die tot den koning
ten gerichte kwamen. Alzo stal Absalom het hart der mannen van Israel.
7 Ten einde nu van veertig jaren is het geschied, dat Absalom tot den
koning zeide: Laat mij toch heengaan, en mijn gelofte, die ik den
HEERE beloofd heb, te Hebron betalen.
8 Want uw knecht heeft een gelofte beloofd, als ik te Gesur in Syrie
woonde, zeggende: Indien de HEERE mij zekerlijk weder te Jeruzalem zal
brengen, zo zal ik den HEERE dienen.
9 Toen zeide de koning tot hem: Ga in vrede. Alzo maakte hij zich op,
en ging naar Hebron.
10 Absalom nu had verspieders uitgezonden in alle stammen van Israel,
om te zeggen: Als gij het geluid der bazuin zult horen, zo zult gij
zeggen: Absalom is koning te Hebron.
11 En er gingen met Absalom van Jeruzalem tweehonderd mannen,
genodigd zijnde, doch gaande in hun eenvoudigheid, want zij wisten van
geen zaak.
12 Absalom zond ook om Achitofel, den Giloniet, Davids raad, uit zijn
stad, uit Gilo te halen, als hij offeranden offerde. En de verbintenis
werd sterk, en het volk kwam toe en vermeerderde bij Absalom.
13 Toen kwam er een boodschapper tot David, zeggende: Het hart van
een iegelijk in Israel volgt Absalom na.
14 Zo zeide David tot al zijn knechten, die met hem te Jeruzalem
waren: Maakt u op, en laat ons vlieden, want er zou voor ons geen
ontkomen zijn voor Absaloms aangezicht; haast u, om weg te gaan, opdat
hij niet misschien haaste, en ons achterhale, en een kwaad over ons
drijve, en deze stad sla met de scherpte des zwaards.
15 Toen zeiden de knechten des konings tot den koning: Naar alles,
wat mijn heer de koning verkiezen zal, ziet, hier zijn uw knechten.
16 En de koning ging uit met zijn ganse huis te voet; doch de koning
liet tien bijwijven, om het huis te bewaren.
17 Als nu de koning met al het volk te voet was uitgegaan, zo bleven
zij staan in een verre plaats.
18 En al zijn knechten gingen aan zijn zijde heen, ook al de Krethi
en al de Plethi, en al de Gethieten, zeshonderd man, die van Gath te
voet gekomen waren, gingen voor des konings aangezicht heen.
19 Zo zeide de koning tot Ithai, den Gethiet: Waarom zoudt gij ook
met ons gaan? Keer weder, en blijf bij den koning; want gij zijt
vreemd, en ook zult gij weder vertrekken naar uw plaats.
20 Gisteren zijt gij gekomen, en heden zou ik u met ons omvoeren om
te gaan? Zo ik toch gaan moet, waarheen ik gaan kan, keer weder; en
breng uw broederen wederom; weldadigheid en trouw zij met u.
21 Maar Ithai antwoordde den koning, en zeide: Zo waarachtig als de
HEERE leeft, en mijn heer de koning leeft, in de plaats, waar mijn
heer de koning zal zijn, hetzij ten dode, hetzij ten leven, daar zal
uw knecht voorzeker ook zijn!
22 Toen zeide David tot Ithai: Zo kom, en ga over. Alzo ging Ithai,
de Gethiet, over, en al zijn mannen, en al de kinderen die met hem
waren.
23 En het ganse land weende met luider stem, als al het volk
overging; ook ging de koning over de beek Kidron, en al het volk ging
over, recht naar den weg der woestijn.
24 En ziet, Zadok was ook daar, en al de Levieten met hem, dragende
de ark des verbonds van God, en zij zetten de ark Gods neder; en
Abjathar klom op, totdat al het volk uit de stad geeindigd had over te
gaan.
25 Toen zeide de koning tot Zadok: Breng de ark Gods weder in de
stad; indien ik genade zal vinden in des HEEREN ogen, zo zal Hij mij
wederhalen, en zal ze mij laten zien, mitsgaders Zijn woning.
26 Maar indien Hij alzo zal zeggen: Ik heb geen lust tot u; zie, hier
ben ik, Hij doe mij, zo als het in Zijn ogen goed is.
27 Voorts zeide de koning tot den priester Zadok: Zijt gij niet een
ziener? Keer weder in de stad met vrede; ook ulieder beide zonen,
Ahimaaz, uw zoon, en Jonathan, Abjathars zoon, met u.
28 Zie, ik zal vertoeven in de vlakke velden der woestijn, totdat er
een woord van ulieden kome, dat men mij aanzegge.
29 Alzo bracht Zadok, en Abjathar, de ark Gods weder te Jeruzalem, en
zij bleven aldaar.
30 En David ging op door den opgang der olijven, opgaande en wenende,
en het hoofd was hem bewonden; en hij zelf ging barrevoets; ook had al
het volk, dat met hem was, een iegelijk zijn hoofd bedekt, en zij
gingen op, opgaande en wenende.
31 Toen gaf men David te kennen, zeggende: Achitofel is onder
degenen, die zich met Absalom hebben verbonden. Dies zeide David: O,
HEERE! maak toch Achitofels raad tot zotheid.
32 En het geschiedde, als David tot op de hoogte kwam, dat hij aldaar
God aanbad; ziet, toen ontmoette hem Husai, de Archiet, hebbende zijn
rok gescheurd, en aarde op zijn hoofd.
33 En David zeide tot hem: Zo gij met mij voortgaat, zo zult gij mij
tot een last zijn;
34 Maar zo gij weder in de stad gaat, en tot Absalom zegt: Uw knecht,
ik zal des konings zijn; ik ben wel uws vaders knecht van te voren
geweest, maar nu zal ik uw knecht zijn; zo zoudt gij mij den raad van
Achitofel te niet maken.
35 En zijn niet Zadok en Abjathar, de priesters, aldaar met u? Zo zal
het geschieden, dat gij alle ding, dat gij uit des konings huis zult
horen, den priesteren, Zadok en Abjathar, zult te kennen geven.
36 Ziet, hun beide zonen zijn aldaar bij hen, Ahimaaz, Zadoks, en
Jonathan, Abjathars zoon; zo zult gijlieden door hun hand tot mij
zenden alle ding, dat gij zult horen.
37 Alzo kwam Husai, Davids vriend, in de stad; en Absalom kwam te
Jeruzalem.
II SAMUEL-CAP-16
1 Als nu David een weinig van de hoogte was voortgegaan, ziet, toen
ontmoette hem Ziba, Mefiboseths jongen, met een paar gezadelde ezelen,
en daarop tweehonderd broden, met honderd stukken rozijnen, en honderd
stukken zomervruchten, en een lederen zak wijns.
2 En de koning zeide tot Ziba: Wat zult gij daarmede? En Ziba zeide:
De ezels zijn voor het huis des konings, om op te rijden en het brood
en de zomervruchten, om te eten voor de jongens; en de wijn, opdat de
moeden in de woestijn drinken.
3 Toen zeide de koning: Waar is dan de zoon uws heren? En Ziba zeide
tot den koning: Zie, hij blijft te Jeruzalem, want hij zeide: Heden
zal mij het huis Israels mijns vaders koninkrijk wedergeven.
4 Zo zeide de koning tot Ziba: Zie, het zal het uwe zijn alles wat
Mefiboseth heeft. En Ziba zeide: Ik buig mij neder, laat mij genade
vinden in uw ogen, mijn heer koning!
5 Als nu de koning David tot aan Bahurim kwam, ziet, toen kwam van
daar een man uit, van het geslacht van het huis van Saul, wiens naam
was Simei, de zoon van Gera; hij ging steeds voort, en vloekte.
6 En hij wierp David met stenen, mitsgaders alle knechten van den
koning David, hoewel al het volk en al de helden aan zijn rechter- en
aan zijn linkerhand waren.
7 Aldus nu zeide Simei in zijn vloeken: Ga uit, ga uit, gij, man des
bloeds, en gij, Belials man!
8 De HEERE heeft op u doen wederkomen al het bloed van Sauls huis, in
wiens plaats gij geregeerd hebt; nu heeft de HEERE het koninkrijk
gegeven in de hand van Absalom, uw zoon; zie nu, gij zijt in uw
ongeluk, omdat gij een man des bloeds zijt.
9 Toen zeide Abisai, de zoon van Zeruja, tot den koning: Waarom zou
deze dode hond mijn heer den koning vloeken? Laat mij toch overgaan en
zijn kop wegnemen.
10 Maar de koning zeide: Wat heb ik met u te doen, gij zonen van
Zeruja? Ja, laat hem vloeken; want de HEERE toch heeft tot hem gezegd:
Vloek David; wie zou dan zeggen: Waarom hebt gij alzo gedaan?
11 Voorts zeide David tot Abisai en tot al zijn knechten: Ziet, mijn
zoon, die van mijn lijf is voortgekomen, zoekt mijn ziel; hoeveel te
meer dan nu deze zoon van Jemini? Laat hem geworden, dat hij vloeke,
want de HEERE heeft het hem gezegd.
12 Misschien zal de HEERE mijn ellende aanzien; en de HEERE zal mij
goed vergelden voor zijn vloek, te dezen dage.
13 Alzo ging David met zijn lieden op den weg; en Simei ging al voort
langs de zijde des bergs tegen hem over, en vloekte, en wierp met
stenen van tegenover hem, en stoof met stof.
14 En de koning kwam in, en al het volk, dat met hem was, moede
zijnde; en hij verkwikte zich aldaar.
15 Absalom nu en al het volk, de mannen van Israel, kwamen te
Jeruzalem, en Achitofel met hem.
16 En het geschiedde, als Husai, de Archiet, Davids vriend, tot
Absalom kwam, dat Husai tot Absalom zeide: De koning leve, de koning
leve!
17 Maar Absalom zeide tot Husai: Is dit uw weldadigheid aan uw
vriend? Waarom zijt gij niet met uw vriend getogen?
18 En Husai zeide tot Absalom: Neen, maar welken de HEERE verkiest,
en al dit volk, en alle mannen van Israel, diens zal ik zijn, en bij
hem zal ik blijven.
19 En ten andere, wien zou ik dienen? Zou het niet zijn voor het
aangezicht zijns zoons? Gelijk als ik voor het aangezicht uws vaders
gediend heb, alzo zal ik voor uw aangezicht zijn.
20 Toen zeide Absalom tot Achitofel: Geeft onder ulieden raad, wat
zullen wij doen?
21 En Achitofel zeide tot Absalom: Ga in tot de bijwijven uws vaders,
die hij gelaten heeft om het huis te bewaren; zo zal gans Israel
horen, dat gij bij uw vader stinkende zijt geworden, en de handen van
allen, die met u zijn, zullen gesterkt worden.
22 Zo spanden zij Absalom een tent op het dak; en Absalom ging in tot
de bijwijven zijns vaders, voor de ogen van het ganse Israel.
23 En in die dagen was Achitofels raad, dien hij raadde, als of men
naar Gods woord gevraagd had; alzo was alle raad van Achitofel, zo bij
David als bij Absalom.
II SAMUEL-CAP-17
1 Voorts zeide Achitofel tot Absalom: Laat mij nu twaalf duizend
mannen uitlezen, dat ik mij opmake en David dezen nacht achterna jage.
2 Zo zal ik over hem komen, daar hij moede en slap van handen is, en
zal hem verschrikken, en al het volk, dat met hem is, zal vluchten;
dan zal ik den koning alleen slaan.
3 En ik zal al het volk tot u doen wederkeren; de man, dien gij
zoekt, is gelijk het wederkeren van allen; zo zal al het volk in vrede
zijn.
4 Dit woord nu was recht in Absaloms ogen, en in de ogen van alle
oudsten Israels.
5 Doch Absalom zeide: Roep toch ook Husai, den Archiet, en laat ons
horen, wat hij ook zegt.
6 En als Husai tot Absalom inkwam, zo sprak Absalom tot hem,
zeggende: Aldus heeft Achitofel gesproken; zullen wij zijn woord doen?
Zo niet, spreek gij.
7 Toen zeide Husai tot Absalom: De raad, dien Achitofel op ditmaal
geraden heeft, is niet goed.
8 Wijders zeide Husai: Gij kent uw vader en zijn mannen, dat zij
helden zijn, dat zij bitter van gemoed zijn, als een beer, die van de
jongen beroofd is in het veld; daartoe is uw vader een krijgsman, en
zal niet vernachten met het volk.
9 Zie, nu heeft hij zich verstoken in een der holen, of in een der
plaatsen. En het zal geschieden, als er in het eerst sommigen onder
hen vallen, dat een ieder, die het zal horen, alsdan zal zeggen: Er is
een slag geschied onder het volk, dat Absalom navolgt.
10 Zo zou hij, die ook een dapper man is, wiens hart is als een
leeuwenhart, te enen male smelten; want gans Israel weet, dat uw vader
een held is, en het dappere mannen zijn, die met hem zijn.
11 Maar ik rade, dat in alle haast tot u verzameld worde gans Israel,
van Dan tot Ber-seba toe, als zand, dat aan de zee is, in menigte; en
dat uw persoon medega in den strijd.
12 Dan zullen wij tot hem komen, in een der plaatsen, waar hij
gevonden wordt, en hem gemakkelijk overvallen, gelijk als de dauw op
den aardbodem valt; en er zal van hem, en van al de mannen, die met
hem zijn, ook niet een worden overgelaten.
13 En indien hij zich in een stad zal begeven, zo zal gans Israel
koorden tot dezelve stad aandragen, en wij zullen ze tot in de beek
nedertrekken, totdat ook niet een steentje aldaar gevonden worde.
14 Toen zeide Absalom, en alle man van Israel: De raad van Husai, den
Archiet, is beter dan Achitofels raad. Doch de HEERE had het geboden,
om den goeden raad van Achitofel te vernietigen, opdat de HEERE het
kwaad over Absalom bracht.
15 En Husai zeide tot Zadok en tot Abjathar, de priesters: Alzo en
alzo heeft Achitofel Absalom en den oudsten van Israel geraden, maar
alzo en alzo heb ik geraden.
16 Nu dan, zendt haastelijk henen, en boodschapt David, zeggende:
Vernacht dezen nacht niet in de vlakke velden der woestijn, en ook ga
spoedig over; opdat de koning niet verslonden worde, en al het volk,
dat met hem is.
17 Jonathan nu en Ahimaaz stonden bij de fontein Rogel; en een
dienstmaagd ging henen en zeide het hun aan; en zij gingen henen en
zeiden het den koning David aan; want zij mochten zich niet zien
laten, dat zij in de stad kwamen.
18 Een jongen dan nog zag hen, en zeide het Absalom aan; doch die
beiden gingen haastelijk, en kwamen in eens mans huis te Bahurim,
dewelke een put had in zijn voorhof, en zij daalden daarin.
19 En de vrouw nam en spreidde een deksel over het opene van den put,
en strooide gort daarop. Alzo werd de zaak niet bekend.
20 Toen nu Absaloms knechten tot de vrouw in het huis kwamen, zeiden
zij: Waar zijn Ahimaaz en Jonathan? En de vrouw zeide tot hen: Zij
zijn over dat waterriviertje gegaan. En toen zij hen gezocht en niet
gevonden hadden, keerden zij weder naar Jeruzalem.
21 En het geschiedde, nadat zij weggegaan waren, zo klommen zij uit
den put, en gingen henen en boodschapten het den koning David; en zij
zeiden tot David: Maakt ulieden op, en gaat haastelijk over het water,
want alzo heeft Achitofel tegen ulieden geraden.
22 Toen maakte zich David op, en al het volk, dat met hem was; en zij
gingen over de Jordaan. Aan het morgenlicht ontbrak er niet tot een
toe, die niet over de Jordaan gegaan was.
23 Als nu Achitofel zag, dat zijn raad niet gedaan was, zadelde hij
den ezel, en maakte zich op, en toog naar zijn huis in zijn stad, en
gaf bevel aan zijn huis, en verhing zich. Alzo stierf hij, en werd
begraven in zijns vaders graf.
24 David nu kwam te Mahanaim, en Absalom toog over de Jordaan, hij en
alle mannen van Israel met hem.
25 En Absalom had Amasa in Joabs plaats gesteld over het heir. Amasa
nu was eens mans zoon, wiens naam was Jethra, de Israeliet, die
ingegaan was tot Abigail, dochter van Nahas, zuster van Zeruja, Joabs
moeder.
26 Israel nu en Absalom legerden zich in het land van Gilead.
27 En het geschiedde, als David te Mahanaim gekomen was, dat Sobi, de
zoon van Nahas, van Rabba der kinderen Ammons, en Machir, de zoon van
Ammiel, van Lodebar, en Barzillai, de Gileadiet, van Rogelim,
28 Beddewerk, en schalen, en aarden vaten, en tarwe, en gerst, en
meel, en geroost koren, en bonen, en linzen, ook geroost,
29 En honig, en boter, en schapen, en koeienkazen, brachten tot
David, en tot het volk, dat met hem was, om te eten, want zij zeiden:
Dit volk is hongerig, en moede, en dorstig in de woestijn.
31 En ziet, Cuschi kwam aan; en Cuschi zeide: Mijn heer den koning
wordt geboodschapt, dat u de HEERE heden heeft recht gedaan van de
hand van al degenen, die tegen u opstonden.
32 Toen zeide de koning tot Cuschi: Is het wel met den jongeling, met
Absalom? En Cuschi zeide: De vijanden van mijn heer den koning, en
allen, die tegen u ten kwade opstaan, moeten worden als die jongeling.
33 Toen werd de koning zeer beroerd, en ging op naar de opperzaal der
poort, en weende; en in zijn gaan zeide hij alzo: Mijn zoon Absalom,
mijn zoon, mijn zoon Absalom! Och, dat ik, ik voor u gestorven ware,
Absalom, mijn zoon, mijn zoon!
II SAMUEL-CAP-18
1 En David monsterde het volk, dat met hem was; en hij stelde over
hen oversten van duizenden, en oversten van honderden.
 2 Voorts zond David het volk uit, een derde deel onder de hand van
Joab, en een derde deel onder de hand van Abisai, den zoon van Zeruja,
Joabs broeder, en een derde deel onder de hand van Ithai, den Gethiet.
En de koning zeide tot het volk: Ik zal ook zelf zekerlijk met ulieden
uittrekken.
3 Maar het volk zeide: Gij zult niet uittrekken; want of wij te enen
male vloden, zij zullen het hart op ons niet stellen; ja, of de helft
van ons stierf, zij zullen het hart op ons niet stellen; maar gij zijt
nu als tien duizend onzer. Zo zal het nu beter zijn, dat gij ons uit
de stad ter hulpe zijt.
 4 Toen zeide de koning tot hen: Ik zal doen, wat goed is in uw ogen.
De koning nu stond aan de zijde van de poort, en al het volk trok uit
bij honderden en bij duizenden.
 5 En de koning gebood Joab, en Abisai, en Ithai, zeggende: Handelt
mij zachtkens met den jongeling, met Absalom. En al het volk hoorde
het, als de koning aan al de oversten van Absaloms zaak gebood.
 6 Alzo toog het volk uit in het veld, Israel tegemoet, en de strijd
geschiedde bij Efraims woud.
 7 En het volk van Israel werd aldaar voor het aangezicht van Davids
knechten geslagen; en aldaar geschiedde te dienzelven dage een grote
slag, van twintig duizend.
 8 Want de strijd werd aldaar verspreid over al dat land. En het woud
verteerde meer van het volk, dan die het zwaard verteerde, te
denzelven dage.
9 Absalom nu ontmoette voor het aangezicht der knechten Davids; en
Absalom reed op een muildier; en als het muildier kwam onder de dichte
takken van een groten eik, zo werd zijn hoofd vast aan den eik, dat
hij hangen bleef tussen den hemel en tussen de aarde, en het muildier,
dat onder hem was, ging door.
 10 Als dat een man zag, zo gaf hij het Joab te kennen, en zeide:
Zie, ik heb Absalom zien hangen aan een eik.
 11 Toen zeide Joab tot den man, die het hem te kennen gaf: Zie toch,
gij hebt het gezien, waarom dan hebt gij hem niet aldaar ter aarde
geslagen, alzo het aan mij stond om u tien zilverlingen en een gordel
te geven?
12 Maar die man zeide tot Joab: En of ik al duizend zilverlingen op
mijn handen mocht wegen, zo zou ik mijn hand aan des konings zoon niet
slaan; want de koning heeft u, en Abisai, en Ithai, voor onze oren
geboden, zeggende: Hoedt u, wie gij zijt, van den jongeling, van
Absalom.
13 Of ik al valselijk tegen mijn ziel handelde, zo zou toch geen ding
voor den koning verborgen worden; ook gij zelf zoudt er u van
tegenover stellen.
 14 Toen zeide Joab: Ik zal hier bij u alzo niet vertoeven; en hij
nam drie pijlen, en stak ze in Absaloms hart, daar hij nog levend was
in het midden van den eik.
 15 En tien jongens, wapendragers van Joab, omringden hem, en zij
sloegen Absalom, en doodden hem.
 16 Toen blies Joab met de bazuin, en al het volk keerde af van
Israel achterna te jagen, want Joab hield het volk terug.
 17 En zij namen Absalom, en wierpen hem in het woud, in een groten
kuil, en stelden op hem een zeer groten steenhoop; en gans Israel
vluchtte, een iegelijk naar zijn tent.
 18 Absalom nu had genomen, en in zijn leven voor zich opgericht een
pilaar, die in het koningsdal is; want hij zeide: Ik heb geen zoon, om
aan mijn naam te doen gedenken; en hij had dien pilaar genoemd naar
zijn naam; daarom wordt hij tot op dezen dag genoemd: Absaloms hand.
 19 Toen zeide Ahimaaz, Zadoks zoon: Laat mij toch heenlopen, en den
koning boodschappen, dat de HEERE hem recht gedaan heeft van de hand
zijner vijanden.
20 Maar Joab zeide tot hem: Gij zult dezen dag geen boodschapper
zijn, maar op een anderen dag zult gij boodschappen; dezen dag nu zult
gij niet boodschappen, daarom dat des konings zoon dood is.
 21 En Joab zeide tot Cuschi: Ga heen, en zeg den koning aan, wat gij
gezien hebt; en Cuschi boog zich voor Joab, en liep heen.
 22 Doch Ahimaaz, Zadoks zoon, voer nog voort en zeide tot Joab: Wat
het ook zij, laat mij toch ook Cuschi achterna lopen. En Joab zeide:
Waarom zoudt gij nu heenlopen, mijn zoon! Zo gij toch geen bekwame
boodschap hebt?
23 Wat het ook zij, zeide hij, laat mij heenlopen; zo zeide hij tot
hem: Loop heen. En Ahimaaz liep den weg van het effen veld, en kwam
Cuschi voorbij.
24 David nu zat tussen de twee poorten; en de wachter ging op het dak
der poort aan den muur, en hief zijn ogen op, en zag, en ziet, er liep
een man alleen.
 25 Zo riep de wachter, en zeide het den koning aan; en de koning
zeide: Indien hij alleen is, zo is er een boodschap in zijn mond; en
hij ging al voort en naderde.
 26 Toen zag de wachter een anderen man lopende, en de wachter riep
tot den poortier en zeide: Zie, er loopt nog een man alleen. Toen
zeide de koning: Die is ook een boodschapper.
 27 Voorts zeide de wachter: Ik zie den loop des eersten aan, als den
loop van Ahimaaz, Zadoks zoon. Toen zeide de koning: Dat is een goed
man, en hij zal met een goede boodschap komen.
 28 Ahimaaz dan riep en zeide tot den koning Vrede! En hij boog zich
voor den koning met het aangezicht ter aarde, en hij zeide: Geloofd
zij de HEERE, uw God, Die de mannen, dewelke hun hand tegen mijn heer
den koning ophieven, heeft overgegeven.
 29 Toen zeide de koning: Is het wel met den jongeling, met Absalom?
En Ahimaaz zeide: Ik zag een groot rumoer, als Joab, den knecht des
konings, en mij uw knecht afzond, maar ik weet niet wat.
30 En de koning zeide: Ga om, stel u hier; zo ging hij om, en bleef
staan.
31 En ziet, Cuschi kwam aan; en Cuschi zeide: Mijn heer den koning
wordt geboodschapt, dat u de HEERE heden heeft recht gedaan van de
hand van al degenen, die tegen u opstonden.
 32 Toen zeide de koning tot Cuschi: Is het wel met den jongeling,
met Absalom? En Cuschi zeide: De vijanden van mijn heer den koning, en
allen, die tegen u ten kwade opstaan, moeten worden als die jongeling.
 33 Toen werd de koning zeer beroerd, en ging op naar de opperzaal
der poort, en weende; en in zijn gaan zeide hij alzo: Mijn zoon
Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Och, dat ik, ik voor u
gestorven ware, Absalom, mijn zoon, mijn zoon!
II SAMUEL-CAP-19
1 En Joab werd aangezegd: Zie, de koning weent, en bedrijft rouw over
Absalom.
2 Toen werd de verlossing te dienzelven dage het ganse volk tot rouw;
want het volk had te dienzelven dage horen zeggen: Het smart den
koning over zijn zoon.
3 En het volk kwam te dienzelven dage steelsgewijze in de stad,
gelijk als het volk zich wegsteelt, dat beschaamd is, wanneer zij in
den strijd gevloden zijn.
4 De koning nu had zijn aangezicht toegewonden, en de koning riep met
luider stem: Mijn zoon Absalom, Absalom, mijn zoon, mijn zoon!
5 Toen kwam Joab tot den koning in het huis, en zeide: Gij hebt heden
beschaamd het aangezicht van al uw knechten, die uw ziel, en de ziel
uwer zonen en uwer dochteren, en de ziel uwer vrouwen, en de ziel uwer
bijwijven heden hebben bevrijd;
6 Liefhebbende die u haten, en hatende die u liefhebben; want gij
geeft heden te kennen, dat oversten en knechten bij u niets zijn; want
ik merk heden, dat zo Absalom leefde, en wij heden allen dood waren,
dat het alsdan recht zou zijn in uw ogen.
7 Zo sta nu op, ga uit, en spreek naar het hart uwer knechten; want
ik zweer bij den HEERE, als gij niet uitgaat, zo er een man dezen
nacht bij u zal vernachten! En dit zal u kwader zijn, dan al het
kwaad, dat over u gekomen is van uw jeugd af tot nu toe.
8 Toen stond de koning op, en zette zich in de poort. En zij lieten
al het volk weten, zeggende: Ziet, de koning zit in de poort. Toen
kwam al het volk voor des konings aangezicht, maar Israel was
gevloden, een iegelijk naar zijn tenten.
9 En al het volk, in alle stammen van Israel, was onder zich
twistende, zeggende: De koning heeft ons gered van de hand onzer
vijanden en hij heeft ons bevrijd van de hand der Filistijnen, en nu
is hij uit het land gevlucht voor Absalom;
10 En Absalom, dien wij over ons gezalfd hadden, is in den strijd
gestorven; nu dan, waarom zwijgt gijlieden van den koning weder te
halen?
11 Toen zond de koning David tot Zadok en tot Abjathar, de
priesteren, zeggende: Spreekt tot de oudsten van Juda, zeggende:
Waarom zoudt gijlieden de laatsten zijn, om den koning weder te halen
in zijn huis? (Want de rede van het ganse Israel was tot den koning
gekomen in zijn huis.)
12 Gij zijt mijn broederen; mijn been en mijn vlees zijt gij; waarom
zoudt gij dan de laatsten zijn, om den koning weder te halen?
13 En tot Amasa zult gijlieden zeggen: Zijt gij niet mijn been en
mijn vlees? God doe mij zo, en doe er zo toe, zo gij niet
krijgsoverste zult zijn voor mijn aangezicht, te allen dage, in Joabs
plaats.
14 Alzo neigde hij het hart aller mannen van Juda, als van een enigen
man; en zij zonden henen tot den koning, zeggende: Keer weder, gij en
al uw knechten.
15 Toen keerde de koning weder, en kwam tot aan de Jordaan; en Juda
kwam te Gilgal, om den koning tegemoet te gaan, dat zij den koning
over de Jordaan voerden.
16 En Simei, de zoon van Gera, een zoon van Jemini, die van Bahurim
was, haastte zich, en kwam af met de mannen van Juda, den koning David
tegemoet;
17 En duizend man van Benjamin met hem; ook Ziba, de knecht van Sauls
huis, en zijn vijftien zonen en zijn twintig knechten met hem; en zij
togen vaardiglijk over de Jordaan, voor den koning.
18 Als nu de pont overvoer, om het huis des konings over te halen, en
te doen, wat goed was in zijn ogen, zo viel Simei, de zoon van Gera,
neder voor het aangezicht des konings, als hij over de Jordaan voer;
19 En hij zeide tot den koning: Mijn heer rekene mij niet toe de
misdaad, en gedenke niet, wat uw knecht verkeerdelijk gedaan heeft, te
dien dage, als mijn heer de koning uit Jeruzalem uitging, dat het de
koning zich ter harte zoude nemen.
20 Want uw knecht weet het zekerlijk, ik heb gezondigd; doch zie, ik
ben heden gekomen, de eerste van het ganse huis van Jozef, om mijn
heer den koning tegemoet af te komen.
21 Toen antwoordde Abisai, de zoon van Zeruja, en zeide: Zou dan
Simei hiervoor niet gedood worden? Zo hij toch den gezalfde des HEEREN
gevloekt heeft.
22 Maar David zeide: Wat heb ik met ulieden te doen, gij zonen van
Zeruja! Dat gij mij heden ten satan zoudt zijn? Zou heden iemand
gedood worden in Israel? Want weet ik niet, dat ik heden koning
geworden ben over Israel?
23 En de koning zeide tot Simei: Gij zult niet sterven. En de koning
zwoer hem.
24 Mefiboseth, Sauls zoon, kwam ook af den koning tegemoet; en hij
had zijn voeten niet schoongemaakt, noch zijn knevelbaard beschoren,
noch zijn klederen gewassen, van dien dag af, dat de koning was
weggegaan, tot dien dag toe, dat hij met vrede wederkwam.
25 En het geschiedde, als hij te Jeruzalem den koning tegemoet kwam,
dat de koning tot hem zeide: Waarom zijt gij niet met mij getogen,
Mefiboseth?
26 En hij zeide: Mijn heer koning, mijn knecht heeft mij bedrogen;
want uw knecht zeide: Ik zal mij een ezel zadelen, en daarop rijden,
en tot den koning trekken, want uw knecht is kreupel.
27 Daartoe heeft hij uw knecht bij mijn heer den koning valselijk
aangedragen; doch mijn heer de koning is als een engel Gods; doe dan,
wat goed is in uw ogen.
28 Want al mijns vaders huis is niet geweest, dan maar lieden des
doods voor mijn heer den koning; nochtans hebt gij uw knecht gezet
onder degenen, die aan uw tafel eten; wat heb ik dan meer voor
gerechtigheid, en meer te roepen aan den koning?
29 Toen zeide de koning tot hem: Waarom spreekt gij meer van uw
zaken? Ik heb gezegd: Gij en Ziba, deelt het land.
30 En Mefiboseth zeide tot den koning: Hij neme het ook gans weg,
naardien mijn heer de koning met vrede in zijn huis is gekomen.
31 Barzillai, de Gileadiet, kwam ook af van Rogelim; en hij toog met
den koning over de Jordaan, om hem over de Jordaan te geleiden.
32 Barzillai nu was zeer oud, een man van tachtig jaren; en hij had
den koning onderhouden, toen hij te Mahanaim zijn verblijf had; want
hij was een zeer groot man.
33 En de koning zeide tot Barzillai: Trekt gij met mij over, en ik
zal u bij mij te Jeruzalem onderhouden.
34 Maar Barzillai zeide tot den koning: Hoe veel zullen de dagen der
jaren mijns levens zijn, dat ik met den koning zou optrekken naar
Jeruzalem?
35 Ik ben heden tachtig jaren oud; zou ik kunnen onderscheiden tussen
goed en kwaad? Zou uw knecht kunnen smaken, wat ik eet en wat ik
drink? Zoude ik meer kunnen horen naar de stem der zangers en
zangeressen? En waarom zou uw knecht mijn heer den koning verder tot
een last zijn?
36 Uw knecht zal maar een weinig met den koning over de Jordaan gaan;
waarom toch zou mij de koning zulk een vergelding doen?
37 Laat toch uw knecht wederkeren, dat ik sterve in mijn stad, bij
het graf mijns vaders en mijner moeder; maar zie, daar is uw knecht
Chimham, laat dien met mijn heer den koning overtrekken, en doe hem,
wat goed is in uw ogen.
38 Toen zeide de koning: Chimham zal met mij overtrekken, en ik zal
hem doen, wat goed is in uw ogen; ja, alles, wat gij op mij begeren
zult, zal ik u doen.
39 Toen nu al het volk over de Jordaan gegaan was, en de koning ook
was overgegaan, kuste de koning Barzillai, en zegende hem; alzo keerde
hij weder naar zijn plaats.
40 En de koning toog voort naar Gilgal, en Chimham toog met hem
voort; en al het volk van Juda had den koning overgevoerd, als ook een
gedeelte van het volk Israels.
41 En ziet, alle mannen van Israel kwamen tot den koning; en zij
zeiden tot den koning: Waarom hebben u onze broeders, de mannen van
Juda, gestolen, en hebben den koning en zijn huis over de Jordaan
gevoerd, en alle mannen Davids met hem?
42 Toen antwoordden alle mannen van Juda tegen de mannen van Israel:
Omdat de koning ons na verwant is; en waarom zijt gij nu toornig over
deze zaak? Hebben wij dan enigszins gegeten van des konings kost, of
heeft hij ons een geschenk geschonken?
43 En de mannen van Israel antwoordden den mannen van Juda, en
zeiden: Wij hebben tien delen aan den koning, en ook aan David, wij,
meer dan gij; waarom hebt gij ons dan gering geacht, dat ons woord
niet het eerste geweest is, om onzen koning weder te halen? Maar het
woord der mannen van Juda was harder dan het woord der mannen van
Israel.
II SAMUEL-CAP-20
1 Toen was daar bij geval een Belials man, wiens naam was Seba, een
zoon van Bichri, een man van Jemini; die blies met de bazuin, en
zeide: Wij hebben geen deel aan David, en wij hebben geen erfenis aan
den zoon van Isai, een iegelijk naar zijn tenten, o Israel!
2 Toen toog alle man van Israel op van achter David, Seba, den zoon
van Bichri, achterna; maar de mannen van Juda kleefden hun koning aan,
van de Jordaan af tot aan Jeruzalem.
3 Toen nu David in zijn huis te Jeruzalem kwam, nam de koning de tien
vrouwen, zijn bijwijven, die hij gelaten had, om het huis te bewaren,
en deed ze in een huis van bewaring, en onderhield ze, maar ging tot
haar niet in. En zij waren opgesloten tot op den dag van haarlieder
dood, levende als weduwen.
4 Voorts zeide de koning tot Amasa: Roep mij de mannen van Juda te
zamen, tegen den derden dag; en gij, stel u dan hier.
5 En Amasa ging heen, om Juda bijeen te roepen; maar hij bleef
achter, boven den gezetten tijd, dien hij hem gezet had.
6 Toen zeide David tot Abisai: Nu zal ons Seba, de zoon van Bichri,
meer kwaads doen, dan Absalom; neem gij de knechten uws heren, en jaag
hem achterna, opdat hij niet misschien vaste steden voor zich vinde,
en zich aan onze ogen onttrekke.
7 Toen togen uit, hem achterna, de mannen van Joab, en de Krethi, en
de Plethi, en al de helden. Dezen togen uit van Jeruzalem, om Seba,
den zoon van Bichri, achterna te jagen.
8 Als zij nu waren bij den groten steen, die bij Gibeon is, zo kwam
Amasa voor hun aangezicht. En Joab was omgord over zijn kleed, dat hij
aan had, en daarop was een gordel, daar het zwaard aan vastgemaakt was
op zijn lenden in zijn schede; en als hij voortging, zo viel het uit.
9 En Joab zeide tot Amasa: Is het wel met u, mijn broeder? En Joab
vatte met de rechterhand den baard van Amasa, om hem te kussen.
10 En Amasa hoedde zich niet voor het zwaard, dat in Joabs hand was;
zo sloeg hij hem daarmede aan de vijfde rib, en hij stortte zijn
ingewand ter aarde uit, en hij sloeg hem niet ten tweeden male, en hij
stierf. Toen jaagden Joab en zijn broeder Abisai, Seba, den zoon van
Bichri, achterna.
11 Maar een man, van Joabs jongens, bleef bij hem staan, en hij
zeide: Wie is er, die lust heeft aan Joab, en wie is er, die voor
David is, die volge Joab na!
12 Amasa nu lag in het bloed gewenteld, midden op de straat. Als die
man zag, dat al het volk staan bleef, zo deed hij Amasa weg van de
straat in het veld, en wierp een kleed op hem, dewijl hij zag, dat al
wie bij hem kwam, bleef staan.
13 Toen hij nu van de straat weggenomen was, toog alle man voort,
Joab na, om Seba, den zoon van Bichri, achterna te jagen.
14 En hij toog heen door alle stammen van Israel, naar Abel, te
weten, Beth-Maacha, en het ganse Berim; en zij verzamelden zich, en
kwamen hem ook na.
15 En zij kwamen en belegerden hem in Abel Beth-Maacha, en zij
wierpen een wal op tegen de stad, dat hij aan den buitenmuur stond; en
al het volk, dat met Joab was, verdorven den muur, om dien neder te
vellen.
16 Toen riep een wijze vrouw uit de stad: Hoort, hoort, zegt toch tot
Joab: Nader tot hiertoe, dat ik tot u spreke.
17 Toen hij nu tot haar naderde, zeide de vrouw: Zijt gij Joab? En
hij zeide: Ik ben het; en zij zeide tot hem: Hoor de woorden uwer
dienstmaagd; en hij zeide: Ik hoor.
18 Toen sprak zij, zeggende: In voortijden spraken zij gemeenlijk,
zeggende: Zij zullen zonder twijfel te Abel vragen; en alzo
volbrachten zij het.
19 Ik ben een van de vreedzamen, van de getrouwen in Israel, en gij
zoekt te doden een stad, die een moeder is in Israel; waarom zoudt gij
het erfdeel des HEEREN verslinden?
20 Toen antwoordde Joab, en zeide: Het zij verre, het zij verre van
mij, dat ik zou verslinden, en dat ik zou verderven.
21 De zaak is niet alzo; maar een man van het gebergte van Efraim,
wiens naam is Seba, de zoon van Bichri, heeft zijn hand opgeheven
tegen den koning, tegen David; lever hem alleen, zo zal ik van deze
stad aftrekken. Toen zeide de vrouw tot Joab: Zie, zijn hoofd zal tot
u over den muur geworpen worden.
22 En de vrouw kwam in tot al het volk, met haar wijsheid; en zij
hieuwen Seba, den zoon van Bichri, het hoofd af, en wierpen het tot
Joab. Toen blies hij met de bazuin, en zij verstrooiden zich van de
stad, een iegelijk naar zijn tenten; en Joab keerde weder naar
Jeruzalem tot den koning.
23 Joab nu was over het ganse heir van Israel; en Benaja, de zoon van
Jojada, over de Krethi en over de Plethi;
24 En Adoram was over de schatting; en Josafat, de zoon van Ahilud,
was kanselier;
25 En Seja was schrijver; en Zadok en Abjathar waren priesters.
26 En ook was Ira, de Jairiet, Davids opperofficier.
1 Want wij weten, dat, zo ons aardse huis dezes tabernakels gebroken
wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen
gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.
2 Want ook in dezen zuchten wij, verlangende met onze woonstede, die
uit den hemel is, overkleed te worden.
3 Zo wij ook bekleed en niet naakt zullen gevonden worden.
4 Want ook wij, die in dezen tabernakel zijn, zuchten, bezwaard
zijnde; nademaal wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden,
opdat het sterfelijke van het leven verslonden worde.
5 Die ons nu tot ditzelfde bereid heeft, is God, Die ons ook het
onderpand des Geestes gegeven heeft.
6 Wij hebben dan altijd goeden moed, en weten, dat wij, inwonende in
het lichaam, uitwonen van den Heere;
7 (Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.)
8 Maar wij hebben goeden moed, en hebben meer behagen om uit het
lichaam uit te wonen, en bij den Heere in te wonen.
9 Daarom zijn wij ook zeer begerig, hetzij inwonende, hetzij
uitwonende, om Hem welbehagelijk te zijn.
10 Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van
Christus, opdat een iegelijk wegdrage, hetgeen door het lichaam
geschiedt, naardat hij gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.
11 Wij dan, wetende den schrik des Heeren, bewegen de mensen tot het
geloof, en zijn Gode openbaar geworden; doch ik hoop ook in uw
gewetens geopenbaard te zijn.
12 Want wij prijzen onszelven u niet wederom aan, maar wij geven u
oorzaak van roem over ons, opdat gij stof zoudt hebben tegen degenen,
die in het aangezicht roemen en niet in het hart.
13 Want hetzij dat wij uitzinnig zijn, wij zijn het Gode; hetzij dat
wij gematigd van zinnen zijn, wij zijn het ulieden.
14 Want de liefde van Christus dringt ons;
15 Als die dit oordelen, dat, indien Een voor allen gestorven is, zij
dan allen gestorven zijn. En Hij is voor allen gestorven, opdat
degenen, die leven, niet meer zichzelven zouden leven, maar Dien, Die
voor hen gestorven en opgewekt is.
16 Zo dan, wij kennen van nu aan niemand naar het vlees; en indien
wij ook Christus naar het vlees gekend hebben, nochtans kennen wij Hem
nu niet meer naar het vlees.
17 Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel;
het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.
18 En al deze dingen zijn uit God, Die ons met Zichzelven verzoend
heeft door Jezus Christus, en ons de bediening der verzoening gegeven
heeft.
19 Want God was in Christus de wereld met Zichzelven verzoenende, hun
zonden hun niet toerekenende; en heeft het woord der verzoening in ons
gelegd.
20 Zo zijn wij dan gezanten van Christus wege, alsof God door ons
bade; wij bidden van Christus wege: laat u met God verzoenen.
21 Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons
gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.
II SAMUEL-CAP-21
1 En er was in Davids dagen een honger, drie jaren, jaar achter jaar;
en David zocht het aangezicht des HEEREN. En de HEERE zeide: Het is om
Saul en om des bloedhuizes wil, omdat hij de Gibeonieten gedood heeft.
2 Toen riep de koning de Gibeonieten, en zeide tot hen: (De
Gibeonieten nu waren niet van de kinderen Israels, maar van het
overblijfsel der Amorieten; en de kinderen Israels hadden hun
gezworen, maar Saul zocht hen te slaan in zijn ijver voor de kinderen
van Israel en Juda.)
3 David dan zeide tot de Gibeonieten: Wat zal ik ulieden doen, en
waarmede zal ik verzoenen, dat gij het erfdeel des HEEREN zegent?
4 Toen zeiden de Gibeonieten tot hem: Het is ons niet te doen om
zilver en goud met Saul en met zijn huis; ook is het ons niet om
iemand te doden in Israel. En hij zeide: Wat zegt gij dan, dat ik u
doen zal?
5 En zij zeiden tot den koning: De man die ons te niet gemaakt, en
tegen ons gedacht heeft, dat wij zouden verdelgd worden, zonder te
kunnen bestaan in enige landpale van Israel;
6 Laat ons zeven mannen van zijn zonen gegeven worden, dat wij hen
den HEERE ophangen te Gibea Sauls, o, gij verkorene des HEEREN! En de
koning zeide: Ik zal hen geven.
7 Doch de koning verschoonde Mefiboseth, den zoon van Jonathan, den
zoon van Saul, om den eed des HEEREN, die tussen hen was, tussen David
en tussen Jonathan, Sauls zoon.
8 Maar de koning nam de twee zonen van Rizpa, dochter van Aja, die
zij Saul gebaard had, Armoni en Mefiboseth; daartoe de vijf zonen van
Michals zuster, Sauls dochter, die zij Adriel, den zoon van Barzillai,
den Meholathiet, gebaard had;
9 En hij gaf hen in de hand der Gibeonieten, die ze ophingen op den
berg voor het aangezicht des HEEREN; en die zeven vielen tegelijk; en
zij werden gedood in de dagen van den oogst, in de eerste dagen, in
het begin van den gersteoogst.
10 Toen nam Rizpa, de dochter van Aja, een zak, en spande dien voor
zich uit op een rotssteen, van het begin van den oogst, totdat er
water op hen drupte van den hemel; en zij liet het gevogelte des
hemels op hen niet rusten des daags, noch het gedierte van het veld
des nachts.
11 En het werd David aangezegd, wat Rizpa, de dochter van Aja, Sauls
bijwijf, gedaan had.
12 Zo ging David henen, en nam de beenderen van Saul, en de beenderen
van Jonathan, zijn zoon, van de burgeren van Jabes in Gilead, die
dezelve gestolen hadden van de straat Beth-San, alwaar de Filistijnen
ze hadden opgehangen, ten dage als de Filistijnen Saul sloegen op
Gilboa.
13 En hij bracht van daar op de beenderen van Saul, en de beenderen
van Jonathan, zijn zoon; ook verzamelden zij de beenderen der
gehangenen.
14 En zij begroeven de beenderen van Saul en zijn zoon Jonathan in
het land van Benjamin te Zela, in het graf van zijn vader Kis, en
deden alles, wat de koning geboden had. Alzo werd God na dezen den
lande verbeden.
15 Voorts hadden de Filistijnen nog een krijg tegen Israel. En David
toog af, en zijn knechten met hem, en streden tegen de Filistijnen,
dat David moede werd.
16 En Isbi Benob, die van de kinderen van Rafa was, en het gewicht
zijner spies driehonderd gewicht kopers, en hij was aangegord met een
nieuw zwaard; deze dacht David te slaan.
17 Maar Abisai, de zoon van Zeruja, hielp hem, en sloeg den
Filistijn, en doodde hem. Toen zwoeren hem de mannen van David,
zeggende: Gij zult niet meer met ons uittrekken ten strijde, opdat gij
de lamp van Israel niet uitblust.
18 En het geschiedde daarna, dat er wederom een krijg was te Gob
tegen de Filistijnen. Toen sloeg Sibbechai, de Husathiet, Saf, die van
de kinderen van Rafa was.
19 Voorts was er nog een krijg te Gob tegen de Filistijnen; en
Elhanan, de zoon van Jaare-Oregim, sloeg Beth-Halachmi, dewelke was
met Goliath, den Gethiet, wiens spiesenhout was als een weversboom.
20 Nog was er ook een krijg te Gath; en er was een zeer lang man, die
zes vingeren had aan zijn handen, en zes tenen aan zijn voeten, vier
en twintig in getal, en deze was ook aan Rafa geboren.
21 En hij hoonde Israel; maar Jonathan, de zoon van Simea, Davids
broeder, sloeg hem.
22 Deze vier waren aan Rafa geboren te Gath; en zij vielen door de
hand van David, en door de hand zijner knechten.
II SAMUEL-CAP-22
1 En David sprak de woorden dezes lieds tot den HEERE, ten dage als
de HEERE hem verlost had uit de hand van al zijn vijanden, en uit de
hand van Saul.
2 Hij zeide dan: De HEERE is mij mijn Steenrots, en mijn Burg, en
mijn Uithelper.
3 God is mijn Rots, ik zal op Hem betrouwen; mijn Schild en de Hoorn
mijns heils, mijn Hoog Vertrek en mijn Toevlucht, mijn Verlosser! Van
geweld hebt Gij mij verlost!
4 Ik riep den HEERE aan, Die te prijzen is, en ik werd verlost van
mijn vijanden.
5 Want baren des doods hadden mij omvangen; beken Belials
verschrikten mij.
6 Banden der hel omringden mij; strikken des doods bejegenden mij.
7 Als mij bange was, riep ik den HEERE aan, en riep tot mijn God; en
Hij hoorde mijn stem uit Zijn paleis, en mijn geroep kwam in Zijn
oren.
8 Toen daverde en beefde de aarde; de fondamenten des hemels
beroerden zich, en daverden, omdat Hij ontstoken was.
9 Rook ging op van Zijn neus, en een vuur uit Zijn mond verteerde;
kolen werden daarvan aangestoken.
10 En Hij boog den hemel, en daalde neder; en donkerheid was onder
Zijn voeten.
11 En Hij voer op een cherub, en vloog, en werd gezien op de
vleugelen des winds.
12 En Hij zette duisternis rondom Zich tot tenten, een samenbinding
der wateren, wolken des hemels.
13 Van den glans voor Hem henen werden kolen des vuurs aangestoken.
14 De HEERE donderde van den hemel, en de Allerhoogste gaf Zijn stem.
15 En Hij zond pijlen uit en verstrooide ze; bliksemen en verschrikte
ze.
16 En de diepe kolken der zee werden gezien, de gronden der wereld
werden ontdekt, door het schelden des HEEREN, van het geblaas des
winds van Zijn neus.
17 Hij zond van de hoogte, Hij nam mij, Hij trok mij op uit grote
wateren.
18 Hij verloste mij van mijn sterken vijand, van mijn haters, omdat
zij machtiger waren dan ik.
19 Zij hadden mij bejegend ten dage mijns ongevals; maar de HEERE was
mij een Steunsel.
20 En Hij voerde mij uit in de ruimte, en rukte mij uit, want Hij had
lust aan mij.
21 De HEERE vergold mij naar mijn gerechtigheid; Hij gaf mij weder
naar de reinigheid mijner handen.
22 Want ik heb des HEEREN wegen gehouden, en ben van mijn God niet
goddelooslijk afgegaan.
23 Want al Zijn rechten waren voor mij, en Zijn inzettingen, daarvan
week ik niet af.
24 Maar ik was oprecht voor Hem; en ik wachtte mij voor mijn
ongerechtigheid.
25 Zo gaf mij de HEERE weder naar mijn gerechtigheid, naar mijn
reinigheid, voor Zijn ogen.
26 Bij den goedertierene houdt Gij U goedertieren; bij den oprechten
held houdt Gij U oprecht.
27 Bij den reine houdt Gij U rein; maar bij den verkeerde houdt Gij U
verdraaid.
28 En Gij verlost het bedrukte volk; maar Uw ogen zijn tegen de
hogen, Gij zult hen vernederen.
29 Want Gij zijt mijn Lamp, o HEERE, en de HEERE doet mijn duisternis
opklaren.
30 Want met U loop ik door een bende; met mijn God spring ik over een
muur.
31 Gods weg is volmaakt; de rede des HEEREN is doorlouterd; Hij is
een Schild allen, die op Hem betrouwen.
32 Want wie is God, behalve de HEERE, en wie is een rotssteen,
behalve onze God?
33 God is mijn Sterkte en Kracht; en Hij heeft mijn weg volkomen
geopend.
34 Hij maakt mijn voeten gelijk als der hinden, en stelt mij op mijn
hoogten.
35 Hij leert mijn handen ten strijde, zodat een stalen boog met mijn
armen verbroken is.
36 Ook hebt Gij mij gegeven het schild Uws heils, en door Uw
verootmoedigen hebt Gij mij groot gemaakt.
37 Gij hebt mijn voetstap ruim gemaakt onder mij; en mijn enkelen
hebben niet gewankeld.
38 Ik vervolgde mijn vijanden, en verdelgde hen, en keerde niet
weder, totdat ik ze verdaan had.
39 En ik verteerde hen, en doorstak ze, dat zij niet weder opstonden;
maar zij vielen onder mijn voeten.
40 Want Gij omgorddet mij met kracht ten strijde; Gij deedt onder mij
nederbukken, die tegen mij opstonden.
41 En Gij gaaft mij den nek mijner vijanden, mijner haters, en ik
vernielde hen.
42 Zij zagen uit, maar er was geen verlosser; naar den HEERE, maar
Hij antwoordde hun niet.
43 Toen vergruisde ik hen als stof der aarde; ik stampte ze, ik
breidde hen uit als slijk der straten.
44 Ook hebt Gij mij uitgeholpen van de twisten mijns volks, Gij hebt
mij bewaard tot een hoofd der heidenen; het volk, dat ik niet kende,
heeft mij gediend.
45 Vreemden hebben zich mij geveinsdelijk onderworpen; zo haast als
hun oor van mij hoorde, hebben zij mij gehoorzaamd.
46 Vreemden zijn vervallen, en hebben zich aangegord uit hun sloten.
47 De HEERE leeft, en geloofd zij mijn Rotssteen; en verhoogd zij
God, de Rotssteen mijns heils!
48 De God, Die mij volkomene wraak geeft, en de volken onder mij
nederwerpt;
49 En Die mij uitvoert van mijn vijanden; en Gij verhoogt mij boven
degenen, die tegen mij opstaan; Gij redt mij van den man alles
gewelds.
50 Daarom zal ik U, o HEERE, loven onder de heidenen, en Uw Naam zal
ik psalmzingen.
51 Hij is een Toren der verlossingen Zijns konings, en Hij doet
goedertierenheid aan Zijn gezalfde, aan David en aan zijn zaad, tot in
eeuwigheid.
II SAMUEL-CAP-23
1 Voorts zijn dit de laatste woorden van David. David, de zoon van
Isai zegt, en de man, die hoog is opgericht, de gezalfde van Jakobs
God, en liefelijk in psalmen van Israel, zegt:
2 De Geest des HEEREN heeft door mij gesproken, en Zijn rede is op
mijn tong geweest.
3 De God Israels heeft gezegd, de Rotssteen Israels heeft tot mij
gesproken: Er zal zijn een Heerser over de mensen, een Rechtvaardige,
een Heerser in de vreze Gods.
4 En Hij zal zijn gelijk het licht des morgens, wanneer de zon
opgaat, des morgens zonder wolken, wanneer van den glans na den regen
de grasscheutjes uit de aarde voortkomen.
5 Hoewel mijn huis alzo niet is bij God, nochtans heeft Hij mij een
eeuwig verbond gesteld, dat in alles wel geordineerd en bewaard is;
voorzeker is daarin al mijn heil, en alle lust, hoewel Hij het nog
niet doet uitspruiten.
6 Maar de mannen Belials zullen altemaal zijn als doornen, die
weggeworpen worden, omdat men ze met de hand niet kan vatten;
7 Maar een iegelijk, die ze zal aantasten, voorziet zich met ijzer en
het hout ener spies; en zij zullen ganselijk met vuur verbrand worden
ter zelver plaats.
8 Dit zijn de namen der helden, die David gehad heeft: Joscheb
Baschebeth, de zoon van Tachkemoni, de voornaamste der hoofdlieden.
Deze was Adino, de Ezniet, die zich stelde tegen achthonderd, die van
hem verslagen werden op eenmaal.
9 En na hem was Eleazar, de zoon van Dodo, zoon van Ahohi, deze was
onder de drie helden met David, toen zij de Filistijnen beschimpten,
die aldaar ten strijde verzameld waren, en de mannen van Israel waren
opgetogen.
10 Deze stond op, en sloeg onder de Filistijnen, totdat zijn hand
moede werd, ja, zijn hand aan het zwaard kleefde; en de HEERE wrocht
een groot heil ten zelven dage; en het volk keerde wederom hem na,
alleenlijk om te plunderen.
11 Na hem nu was Samma, de zoon van Age, de Harariet. Toen de
Filistijnen verzameld waren in een dorp, en aldaar een stuk akkers was
vol linzen, en het volk voor het aangezicht der Filistijnen vluchtte;
12 Zo stelde hij zich in het midden van dat stuk, en verloste dat, en
sloeg de Filistijnen; en de HEERE wrocht een groot heil.
13 Ook gingen af drie van de dertig hoofden, en kwamen in den oogst
tot David, in de spelonk van Adullam; en de hoop der Filistijnen had
zich gelegerd in het dal Rafaim.
14 En David was toen in een vesting; en de bezetting der Filistijnen
was toen te Bethlehem.
15 En David kreeg lust, en zeide: Wie zal mij water te drinken geven
uit Bethlehems bornput, die in de poort is?
16 Toen braken die drie helden door het leger der Filistijnen, en
putten water uit Bethlehems bornput, die in de poort is, en droegen
het, en kwamen tot David; doch hij wilde dat niet drinken, maar goot
het uit voor den HEERE.
17 En zeide: Het zij verre van mij, o HEERE, dat ik dit zou doen; zou
ik drinken het bloed der mannen, die heengegaan zijn met gevaar van
hun leven? En hij wilde het niet drinken. Dit deden die drie helden.
18 Abisai, Joabs broeder, de zoon van Zeruja, die was ook een hoofd
van drieen; en die hief zijn spies op tegen driehonderd, die van hem
verslagen werden; en hij had een naam onder die drie.
19 Was hij niet de heerlijkste van die drie? Daarom was hij hun tot
een overste. Maar hij kwam niet tot aan die eerste drie.
20 Voorts Benaja, de zoon van Jojada, de zoon van een dapperen man,
groot van daden, van Kabzeel; die sloeg twee sterke leeuwen van Moab;
ook ging hij af, en sloeg een leeuw in het midden van een kuil in den
sneeuwtijd.
21 Daartoe sloeg hij een Egyptischen man, een man van aanzien; en in
de hand des Egyptenaars was een spies, maar hij ging tot hem af met
een staf; en hij rukte de spies uit de hand des Egyptenaars, en doodde
hem met zijn eigen spies.
22 Die dingen deed Benaja, de zoon van Jojada; dies had hij een naam
onder de drie helden.
23 Hij was de heerlijkste van de dertig, maar tot die drie eersten
kwam hij niet; en David stelde hem over zijn trawanten.
24 Asahel, Joabs broeder, was onder de dertig; Elhanan, de zoon van
Dodo, van Bethlehem;
25 Samma, de Harodiet; Elika, de Harodiet;
26 Helez, de Paltiet; Ira, de zoon van Ikes, de Thekoiet;
27 Abi-ezer, de Anetothiet; Mebunnai, de Husathiet;
28 Zalmon, de Ahohiet; Maharai, de Netofathiet;
29 Heleb, de zoon van Baena, de Netofathiet; Ithai, de zoon van
Ribai, van Gibea der kinderen Benjamins;
30 Benaja, de Pirhathoniet; Hiddai, van de beken van Gaas;
31 Abi-Albon, de Arbathiet; Azmaveth, de Barhumiet;
32 Eljachba, de Saalboniet; van de zonen van Jazen, Jonathan;
33 Samma, de Harariet; Ahiam, de zoon van Sarar, de Harariet;
34 Elifelet, de zoon van Ahasbai, de zoon van een Maachathiet; Eliam,
de zoon van Achitofel, de Giloniet;
35 Hezrai, de Karmeliet; Paerai, de Arbiet;
36 Jig-al, de zoon van Nathan, van Zoba; Bani, de Gadiet;
37 Zelek, de Ammoniet; Naharai, de Beerothiet, de wapendrager van
Joab, den zoon van Zeruja;
38 Ira, de Jethriet; Gareb, de Jethriet;
39 Uria, de Hethiet, zeven en dertig in alles.
II SAMUEL-CAP-24
1 En de toorn des HEEREN voer voort te ontsteken tegen Israel; en Hij
porde David aan tegen henlieden, zeggende: Ga, tel Israel en Juda.
2 De koning dan zeide tot Joab, den krijgsoverste, die bij hem was:
Trek nu om, door alle stammen van Israel, van Dan tot Ber-seba toe, en
tel het volk, opdat ik het getal des volks wete.
3 Toen zeide Joab tot den koning: Nu doe de HEERE, uw God, tot dit
volk, zoals deze en die nu zijn, honderdmaal meer, dat de ogen van
mijn heer den koning het aanzien; maar waarom heeft mijn heer de
koning lust tot deze zaak?
4 Doch des konings woord nam de overhand tegen Joab, en tegen de
oversten des heirs. Alzo toog Joab uit, met de oversten des heirs, van
des konings aangezicht, om het volk Israel te tellen.
5 En zij gingen over de Jordaan, en legerden zich bij Aroer, ter
rechterhand der stad, die in het midden is van de beek van Gad, en aan
Jaezer.
6 Voorts kwamen zij in Gilead, en in het lage land Hodsi; ook kwamen
zij tot Dan-Jaan, en rondom bij Sidon.
7 En zij kwamen tot de vesting van Tyrus, en alle steden der Hevieten
en der Kanaanieten; en zij kwamen uit aan het zuiden van Juda te
Ber-seba.
8 Alzo togen zij om door het ganse land; en ten einde van negen
maanden en twintig dagen kwamen zij te Jeruzalem.
9 En Joab gaf de som van het getelde volk aan den koning; en in
Israel waren achthonderd duizend strijdbare mannen, die het zwaard
uittrokken, en de mannen van Juda waren vijfhonderd duizend man.
10 En Davids hart sloeg hem, nadat hij het volk geteld had; en David
zeide tot den HEERE: Ik heb zeer gezondigd in hetgeen ik gedaan heb;
maar nu, o HEERE, neem toch de misdaad Uws knechts weg, want ik heb
zeer zottelijk gedaan.
11 Als nu David des morgens opstond, zo geschiedde het woord des
HEEREN tot den profeet Gad, Davids ziener, zeggende:
12 Ga heen, en spreek tot David: Alzo zegt de HEERE: Drie dingen
draag Ik u voor; verkies u een uit die, dat Ik u doe.
13 Zo kwam Gad tot David, en maakte het hem bekend, en zeide tot hem:
Zal u een honger van zeven jaren in uw land komen? Of wilt gij drie
maanden vlieden voor het aangezicht uwer vijanden, dat die u
vervolgen? Of dat er drie dagen pestilentie in uw land zij? Merk nu,
en zie toe, wat antwoord ik Dien zal wederbrengen, Die mij gezonden
heeft.
14 Toen zeide David tot Gad: Mij is zeer bange; laat ons toch in de
hand des HEEREN vallen, want Zijn barmhartigheden zijn vele, maar laat
mij in de hand van mensen niet vallen.
15 Toen gaf de HEERE een pestilentie in Israel, van den morgen af tot
den gezetten tijd toe; en er stierven van het volk, van Dan tot
Ber-seba toe, zeventig duizend mannen.
16 Toen nu de engel zijn hand uitstrekte over Jeruzalem, om haar te
verderven, berouwde het den HEERE over dat kwaad, en Hij zeide tot den
engel, die het verderf onder het volk maakte: Het is genoeg, trek uw
hand nu af. De engel des HEEREN nu was bij den dorsvloer van Arauna,
den Jebusiet.
17 En David, als hij den engel zag, die het volk sloeg, sprak tot den
HEERE, en zeide: Zie ik, ik heb gezondigd, en ik, ik heb onrecht
gehandeld, maar wat hebben deze schapen gedaan? Uw hand zij toch tegen
mij en tegen mijns vaders huis.
18 En Gad kwam tot David op dienzelfden dag, en zeide tot hem: Ga op,
richt den HEERE een altaar op, op den dorsvloer van Arauna, den
Jebusiet.
19 Alzo ging David op naar het woord van Gad, gelijk als de HEERE
geboden had.
20 En Arauna zag toe, en zag den koning en zijn knechten tot zich
overkomen; zo ging Arauna uit, en boog zich voor den koning met zijn
aangezicht ter aarde.
21 En Arauna zeide: Waarom komt mijn heer de koning tot zijn knecht?
En David zeide: Om dezen dorsvloer van u te kopen, om den HEERE een
altaar te bouwen, opdat deze plage opgehouden worde van over het volk.
22 Toen zeide Arauna tot David: Mijn heer de koning neme en offere,
wat goed is in zijn ogen; zie, daar de runderen ten brandoffer, en de
sleden en het rundertuig tot hout.
23 Dit alles gaf Arauna, de koning, aan den koning. Voorts zeide
Arauna tot den koning: De HEERE uw God neme een welgevallen in u!
24 Doch de koning zeide tot Arauna: Neen, maar ik zal het zekerlijk
van u kopen voor den prijs; want ik zal den HEERE, mijn God, niet
offeren brandofferen om niet. Alzo kocht David den dorsvloer en de
runderen voor vijftig zilveren sikkelen.
25 En David bouwde aldaar den HEERE een altaar, en offerde
brandofferen en dankofferen. Alzo werd de HEERE den lande verbeden, en
deze plage van over Israel opgehouden.
